Ανδρών επιφανών, πάσα γη τάφο

 

Αφιέρωμα στον Δεκανέα Μιχαήλ Τσαγκαράκη του Κωνσταντίνου

«Ανδρών επιφανών, πάσα γη τάφος»

Και για τον δικό μας Μιχαλάκη, τον δεκανέα Μιχαήλ Τσαγκαράκη, η φράση αυτή δεν είναι απλώς  μια επιγραφή σε μάρμαρο — είναι η αλήθεια μιας ζωής που έλαμψε και έσβησε πρόωρα στα βουνά της Αλβανίας, το 1941.

Καταγόταν από τα Μάλια. Ήταν ανιψιός του Εμμανουήλ Τσαγκαράκη, Φρουράρχου Ηρακλείου κατά τη Μάχη της Κρήτης. Θα μπορούσε να μείνει κοντά του, ασφαλής, μέσα στα γραφεία του Φρουραρχείου, με μια θέση σίγουρη και καθήκον πιο ήπιο. Μα όχι. Ο Μιχαήλ δεν ήταν από εκείνους που μένουν πίσω. Με ενθουσιασμό, με το χαμόγελο και τη φλόγα της νεανικότητάς του, έφυγε για το Αλβανικό μέτωπο μαζί με το Σύνταγμα των Κρητών.

Την ημέρα της αναχώρησης, οι συμπολεμιστές του τον σήκωσαν στα χέρια — περήφανοι που είχαν μαζί τους τον ανιψιό του Φρουράρχου, μα πάνω απ’ όλα, περήφανοι για το παλικάρι με την όμορφη θωριά και το χαμόγελο που τους μετέδιδε θάρρος και χαρά.

 

Στο πατρικό, η αδελφή του, το Μαρικάκι, δεν άντεξε να τον αποχαιρετήσει. Κλείστηκε στο πάνω δωμάτιο να κλάψει μόνη. Μα εκείνος ανέβηκε τα σκαλιά, δέκα-δέκα, να τη συναντήσει. Την αγκάλιασε, την αποπήρε με στοργή:

— «Κλαις; Πρέπει να ’σαι ευτυχισμένη που θα υπερασπιστούμε την πατρίδα!»

Και με το γέλιο του που έσπαγε την αγωνία, της υποσχέθηκε:

— «Όταν τελειώσουν όλα... θα σας φέρω τους κοκορόφτερους Ιταλούς να μας μαζέψουν τις ελιές, βρε κουτό!»

Έπειτα έφυγε. Το Μαρικάκι στάθηκε στο κατώφλι και τον είδε να απομακρύνεται, να κατεβαίνει τις σκάλες βιαστικά, να προλαβαίνει το στρατιωτικό καμιόνι.

«Στο καλό, Μιχαλάκη... να προσέχεις... να γυρίσεις πίσω. Θα σε περιμένω...»

Μα ο Μιχαλάκης δεν γύρισε ποτέ.

 

Γύρισε μόνο με το όνομά του χαραγμένο στο μάρμαρο των Ηρώων στη Νεάπολη και στα Μάλια:

ΜΙΧΑΗΛ ΤΣΑΓΚΑΡΑΚΗΣ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, ΔΕΚΑΝΕΑΣ

– ΕΠΕΣΕΝ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ.

Κανείς δεν έμαθε πού ακριβώς έπεσε.

Σε ποια πλαγιά της Αλβανίας κοιμάται το κορμί του, ποια βροχή πότισε το χώμα που τον σκεπάζει. Ένας από τους χιλιάδες ήρωες μας που δεν γύρισαν και έμειναν χωρίς τάφο, μα με όνομα και ψυχή που δεν ξεχάστηκαν ποτέ.

Η γιαγιά μου, η μάνα του, έψαχνε να μάθει πού έπεσε ο γιος της. Τον μοιρολογούσε μπροστά στη φωτογραφία του, με το θυμιατό και τα δάκρυά της να καίνε πιο πολύ κι από κερί. Η αδελφή του, η μητέρα μου, χρόνια ολόκληρα μιλούσε γι’ αυτόν σαν να μπορούσε να τον φέρει πίσω με τα λόγια. Και ο παππούς, σιωπηλός, έλεγε μονάχα:

«Ανδρών επιφανών, πάσα γη τάφος...»

Ο θείος μου, ο Μιχαήλ, που έχω σαν τιμή να φέρω σαν δεύτερο όνομα το όνομά του, έμεινε νέος για πάντα.

 

Ένα παλικάρι που δεν πρόλαβε να ζήσει, μα πρόλαβε να τιμήσει την στολή του, τον βαθμό του, την οικογένειά του και την Κρήτη που τόσο αγαπούσε.

Και τον θυμάμαι Κάθε φορά που περνώ από το Ηρώο στα Μάλια ή στη Νεάπολη, με συγκίνηση και τρυφερότητα σκέφτομαι πως ίσως εκεί, ανάμεσα στα ονόματα, θα ακούγεται ακόμη το γέλιο του να λέει στο Μαρικάκι:

«Μη φοβάσαι... Θα γυρίσω να μαζέψουμε τις ελιές μαζί...»

Μόνο που αυτή τη φορά, τις μαζεύουμε εμείς — οι απόγονοι — και τις αφιερώνουμε σε εκείνον.

Γιατί για όσο καιρό τον θυμόμαστε, δεν θα έχει φύγει από κοντά μας.

Και όσο υπάρχει η μνήμη του μέσα μας, θα υπάρχει και η λεβεντογένα Κρήτη που τον γέννησε.

Με ευλάβεια αφιερωμένο στην μνήμη του

28.10.2025 

Κωνσταντίνος-Μιχαήλ Αντ. Γραικιώτης

 

ΑΓΙΩΡΓΗΣ Ο ΚΑΤΑΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΠΟΛΗΣ ΛΑΣΙΘΙΟΥ

 

ΑΓΙΩΡΓΗΣ Ο ΚΑΤΑΜΑΤΩΜΕΝΟΣ

ΤΗΣ ΝΕΑΠΟΛΗΣ ΛΑΣΙΘΙΟΥ

 

Γράφει ο Μιχαλης Χουρδάκης (Νίσπιστας)

Το πότε χτίστηκε η εκκλησία τ’ Αγιωργιού του Καταματωμένου, δε μπόρεσα να εξακριβώσω, πρέπει όμως να ήταν κτίσμα της ενετοκρατίας αφού λειτουργούσε παλαιότερα εκεί, ο ενορίτης  παπά Φραντσέσκο Γιαλλινάς και ήταν στις Καρές νότια του κτηριακού συγκροτήματος των Διαλλινάδων. Μετά την καταστροφή του αγίου Γεωργίου Καταματωμένου, ο παπά Φραντσέσκο, λειτουργούσε στον άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο (σημερινή Πλατεία Βερντέν). Άλλωστε οι Ενετοκρητικοί Διαλλινάδες, έπαιξαν ανέκαθεν και μέχρι τις μέρες μας, σημαίνοντα ρόλο στην ανάπτυξη του συνοικισμού αυτού των μυλωνάδων της Βουλισμένης, αλλά και στη Νεάπολη των ημερών μας.

Η οικογενειακή μου παράδοση αλλά και η πληροφορία μου από τον φίλο Γιάννη Τσιχλή αναφέρουν ότι αμέσως μετά την αποτυχημένη επανάσταση του Δασκαλογιάννη (1770) για αντίποινα, ομάδα γενίτσαρων του Καινούργιου χωριού μπήκε μέσα στην εκκλησία Σάββατο κατά τη διάρκεια του εσπερινού και κατέσφαξε τους χριστιανούς και τον παπά. Από τούτο το περιστατικό ονομάστηκε Καταματωμένος. Ο Πιτυκάκης αναφέρει το ίδιο ακριβώς περιστατικό αλλά το τοποθετεί λίγο πριν το 1821. Για τις αρχές όμως του 1821 η οικογενειακή παράδοση του γράφοντα αναφέρει άλλα.

Η νύφη έγινε καλόγρια

Γενάρη ή Φλεβάρη στα 1821 κατά τη διάρκεια τέλεσης ενός γάμου στην εκκλησία, ένας γείτονας Τούρκος αγάς (πιθανό να ήταν κάποιος από τους Καρακάσηδες) που ήθελε τη νύφη για πάρτη του, με μια ομάδα δικών του μπήκε στον Αγιώργη και προσπάθησε να κλέψει τη νύφη μπροστά στα μάτια του γαμπρού. Ακολούθησε συμπλοκή μεταξύ Τούρκων και χριστιανών, ο γαμπρός σκοτώθηκε κατά τη συμπλοκή, η δε νύφη πάνω στην ανακατωσούρα, κατάφερε να βγει από την εκκλησία, πήγε στο σπίτι της, φόρεσε ανδρικά ρούχα, πήρε μαζί της όσα μαλαματικά συγκέντρωσε από τα χαρίσματα του άτυχου γάμου της και τράβηξε κατά τον όρμο Σίσι ελπίζοντας στην άφιξη κάποιου πλοίου. Στο Σίσι, τη φιλοξένησε ένας βοσκός χριστιανός ίσως Βραχασώτης και σε 2-3 μέρες επιβιβάστηκε σε κάποιο ιστιοφόρο για τη Σύρα. Στον καπετάνιο του ιστιοφόρου, έδωσε τα περισσότερα χρυσαφικά που είχε μαζί της για ναύλα. Από τη Σύρα πήγε στην Τήνο και κλείστηκε σε γυναικείο μοναστήρι.

ΘΕΕ ΣΩΣΕ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

Μετά το επεισόδιο του γάμου, έγινε σύναξη των χωριανών που αποφάσισαν να επαναστατήσουν. Λίγοι διέθεταν όπλα, γι αυτό έδωσαν γρόσα, συγκέντρωσαν και πούλησαν τα κοσμήματά των γυναικών τους και ό,τι άλλο χρυσαφικό είχαν και παράγγειλαν οπλισμό και άλλα επιτήδεια του πολέμου, που ήρθαν σε λίγες εβδομάδες στον όρμο Σίσι με ιστιοφόρο Καρπαθιώτικο. Ο γενικός ξεσηκωμός είχε οριστεί , εντελώς συμπτωματικά για την 25 Μαρτίου ώστε να βοηθήσει και η χάρη της Παναγίας.

Τα κορίτσια του χωριού φτιάξαν τη σημαία. Έφεραν κομμάτια μπλε και άσπρο πανί τα έραψαν, έραψαν στη μέση το λευκό σταυρό και κέντησαν «πιτήδια» όπως αναφέρει ο Πιτυκάκης τη φράση : ΘΕΕ ΣΩΣΕ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ. Όλα ήσαν έτοιμα και πρωί της 25ης Μαρτίου κατά τη διάρκεια της Θ. Λειτουργίας υψώθηκε η σημαία του ξεσηκωμού στο καμπαναριό τ’ Αγιωργιού.

Το τι ακολούθησε τον ξεσηκωμό αυτό του 1821 στο Καινούργιο Χωριό δεν είναι γνωστό, γνωστό όμως είναι ότι, με φιρμάνι του πασά Ηρακλείου απαγορεύτηκε έκτοτε η χρήση της εκκλησίας ως λατρευτικού χώρου …………………

Σχέδια Τούρκων για δεύτερο τζαμί στη Νεάπολη

Πέρασαν 49 ολόκληρα χρόνια από το 1821 μέχρι το 1870 για να συνεχίσει η λαϊκή μας παράδοση. Η παλιά εκκλησία του Αγιώργη με τη λεηλασία και την εγκατάλειψη, χωρίς πορτοπαράθυρα αφημένη στις βροχές και την τύχη της, ερείπωσε. Οι Τούρκοι αποφάσισαν να την αναστηλώσουν και να τη μετατρέψουν σε τζαμί όπως είχαν κάνει παλιότερα με την εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης. Οι Απανογειτονιώτες ξεσήκωσαν όλους τους Καινουργιοχωρίτες με την είδηση αυτή, έγιναν κάποιες αψιμαχίες στον αυλόγυρο της παλιάς εκκλησίας και απειλήθηκε ξανά γενικός ξεσηκωμός.

Ο τότε χριστιανός Διοικητής Λασιθίου Αδοσίδης Κωστής πασάς για να αποφύγει τη βεβήλωση των εικόνων και του ιερού χώρου και «τάχα για να αποφευχθεί η σύρραξη» όπως αναφέρει ο Πιτυκάκης, διέταξε την κατεδάφιση της ερειπωμένης εκκλησίας. Με τα οικοδομικά υλικά της κατεδάφισης του Καταματωμένου, και τις εικόνες, προστέθηκε δεύτερο κλίτος στον άλλο υπάρχοντα ενοριακό ναό Αγίου Γεωργίου, αφιερωμένο στη μνήμη του Αγίου Παντελεήμονα.

Η περίτεχνη και καλικέλαδος καμπάνα του Καταματωμένου που σώζεται ακόμη και σήμερο, τοποθετήθηκε στη δίκλιτη εκκλησία και στη βάση της ανάγλυφα και κυκλικά, γράφει : ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΝΕΟΝ ΧΩΡΙΟΝ ΜΕΡΑΜΠΕΛΟ.

Ο προπάππους του γράφοντα ξυλογλύπτης Ιωάννης Μακράκης βοηθούμενος και από τον αδερφό του Μανόλη που ήρθε από την Κερά Λαγκάδας (σημερινή επαρχία Πεδιάδας) ανάλαβε την κατασκευή των τέμπλων και στα δύο κλίτη που σήμερο έχουν καθηλωθεί και κοσμούν δύο γειτονικές εκκλησίες, αυτή του Αγίου Πνεύματος και αυτή της Ζωοδόχου Πηγής Νεαπόλεως.

Ο Ιωάννης Μακράκης ελάξευσε και βράχο για να φτιάξει την περίτεχνη κεντρική είσοδο της ίδιας εκκλησίας. (Σημείωση :Τότε ήταν που ο Γεώργιος Διαλλινάς (πατέρας του Διαλλινομιχάλη) γνώρισε τον καλλιτέχνη γαμπρό του στον Αδοσίδη Κωστή πασά για να φτιάξει και τα νέα τέμπλα της εκκλησίας των Αγίων Αποστόλων που τα είχαν κάψει οι Τούρκοι).

Ο μαρμάρινος τύμβος

Τέλη της 10ετίας του 1960 ή αρχές του 1970 με πρωτοβουλία της Μαρίας Πιτυκάκη και του Ιωάννη Χουρδάκη (θείου του γράφοντα) στη θέση του ιερού της εκκλησίας του Καταματωμένου, υψώθηκε ψηλός μαρμάρινος τύμβος στη βάση του οποίου υπάρχει εικονοστάσι με καντήλι και οστεοφυλάκιο που περιέχει τα οστά που βρέθηκαν κατά την εκσκαφή των θεμελίων του τύμβου και τη διαμόρφωση του χώρου. Ο γύρω από τον τύμβο χώρος, έχει λουλούδια η δε έκταση που καταλαμβάνει όλη η κατασκευή περιβάλλεται από κάγκελο σιδερένιο με πόρτα εισόδου στο χώρο της όλης κατασκευής . Το καθημερινό άναμμα του καντηλιού και την περιποίηση των λουλουδιών έχουν αναλάβει από τότε μέχρι και σήμερο, οι γειτόνισσες τ’ Αγιωργιού.

ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΕΜΦΑΙΝΟΥΣΑ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΩΣ

ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΣΘΕΝΤΑΣ ΕΙΣ ΚΑΤΑΜΑΤΩΜΕΝΟΝ

        (Συνταχθείσα υπό Μαρίας Πιτυκάκη)

1.-  Εμμ. Φρουζάκης  μεταφορά φορτίου          δρ.     20

2.-     »           »                   »            »                         240

3.-  Γαλανάκης  Ιωάννης  δύο ημερομήσθια               220             

4.-  Μιχ,  Φρουζάκης          »          »                           360

5.-  Γαλανάκης Ιωάννης       εργατικά                         330

6.-  Σκοντινάκης Κων……..      »      ……………..    150

7.-  Φρουζάκης Μιχ. …… 3 ημερομίσθια ……….    540

8.-  Μιχαήλ  Κουνενός ....    μεταφορικά…………    380

9.-  Γαλανάκης Ιωάνν,……          »   ……………        40

10,- Ταμπουρατζής  Νικόλαος  1 ημερομίσθιο…..     110

11.-  Γαλανάκης Ιωάννης   3 ημερομίσθια………..     330

        ΣΥΝΟΛΟΝ…………………………………..   2.720

                                 Νεάπολις  15 – 1 -  1971

                                         ((Υπογραφή)

                                     Μαρία Πιτυκάκη

(Στοιχεία αντλώ από την οικογενειακή μου παράδοση, από το φίλο Γιάννη Γεωργίου Τσιχλή, αλλά και από το βιβλίο του Μανόλη Πιτυκάκη «χρονογραφήματα», Νεάπολη Κρήτης, 1985, επιμέλεια έκδοσης Μαρία Πιτυκάκη ).

ΝΙΣΠΙΣΤΑΣ

Facebook/ Μιχάλης Χουρδάκης Νίσπιτας

 

Μονή Παναγιάς Περαμπελιώτισσας

 

Μονή Παναγιάς Περαμπελιώτισσας

 

Το μοναστήρι της Παναγίας της Περαμπελιώτισσας, γνωστό στους εκκλησιαστικούς κύκλους ως Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου, βρίσκεται βόρεια από το χωριό Κουρούνες και νότια του Νοφαλιά κοντά στη Νεάπολη.

 

Κτισμένο την εποχή της Ενετοκρατίας, σήμερα το μοναστήρι στέκεται ερειπωμένο καταμεσής του εγκαταλελειμμένου μικρού οικισμού Περάμπελα, ο οποίος αναπτύχθηκε όταν το μοναστήρι λειτουργούσε. Κατά τη μεγάλη επανάσταση του 1866, στη μονή βρήκαν καταφύγιο πολλοί πρόσφυγες από τα γύρω χωριά. Σήμερα, σώζεται η εκκλησία (καθολικό) και ελάχιστα κτίρια του μοναστηριακού συγκροτήματος.

 

Το μοναστήρι είναι ακόμη και σήμερα διάσημο για την εικόνα της Παναγίας της Περαμπελιώτισσας, η οποία θεωρείται θαυματουργή και προσελκύει πιστούς από όλη η Κρήτη στις 8 Σεπτεμβρίου.

 

Να συμπληρώσουμε όμως τα παραπάνω και με την μαρτυρία του Μιχάλη Χουρδάκη Νίσπιτα

 

8 Σεπτεμβρίου, τση Περαμπελιανής, τση Σουβλιώτισσας

 

 Γι αυτό καθεαυτό το Γενέσιον της Παναγίας, δε γνωρίζω καμιά θρησκευτική λαϊκή παράδοση να σώζεται στο Μεραμπέλο. Για να τιμήσει όμως ο συγγραφέας τη μεγάλη αυτή θεομητορική εορτή, θα αναφερθεί στο μοναστήρι της Περαμπελιανής Παναγίας που είναι αφιερωμένο στη γέννηση της Θεοτόκου. 

 

Στο παλιό αυτό μοναστήρι ολοχρονίς, αλλά ιδιαίτερα τούτη τη μέρα, συγκεντρώνεται πλήθος πιστών αφού περιβάλλεται με θρύλους και παραδόσεις στη μακρόχρονη παρουσία του και παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον. 

 

Πρέπει αυτό όπως και άλλα μοναστήρια του Λασιθιού, να έπαιξε σημαντικό ρόλο στους ξεσηκωμούς του υπόδουλου νησιού και ας το έχουν οι ιστορικοί αγνοήσει. 

 

Μάχες πολύνεκρες πρέπει να ΄γιναν σ’ αυτό το ήρεμο μικρό οροπέδιο του Μεραμπέλου και μαρτυρία υπάρχει από τους πολλούς ομαδικούς τάφους που βρίσκονται στα γύρω χωράφια. Έσκαβες παλιά εδώ κι έβγαιναν από τη γη κόκαλα και γαστριά. 

 

Καμιά σοβαρή έρευνα δεν έχει γίνει μέχρι τις μέρες μας στην περιοχή, όπως με έχει διαβεβαιώσει ο αναστηλωτής αρχαίων ευρημάτων κ. Νικάκης, έστω κι αν τα ευρήματα και η πρόχειρη έρευνα των αρχαιολόγων, μαρτυρούν, ότι, η ιστορία της περιοχής ξεκινά από τα Δρήρεια χρόνια. 

 

Τα διάφορα όστρακα που βρίσκονται σκόρπια στα γύρω λενικά (ελληνικά) χωράφια και ειδικότερα ο φαρδύς ασπαλαθιασμένος και καλντιριμένος δρόμος (6 μέτρα φάρδος) που οδηγεί σε αρχαίο καμίνι στη θέση Κεφάλα, μαρτυρούν αρχαίο εμπορικό κέντρο, τα δε γαστριά (όστρακα), είναι της ίδιας τεχνοτροπίας με αυτά των λενικών χωραφιών του χωριού Κουρούνες που θεωρείται κέντρο αγγειοπλαστικής της αρχαίας Δρήρου. 

 

Ενώ υπάρχουν λοιπόν τόσο σοβαρές ενδείξεις, η περιοχή των Περαμπέλων, εξακολουθεί να κρατά κρυφή ακόμη στην αγκαλιά της τη δική της ιστορία. 

 

Σ’ αυτό εδώ τον τόπο λοιπόν, πιστοί χριστιανοί, έχτισαν το μοναστήρι της Παναγίας με τα κελιά και το κύκλωσαν με τοίχους ψηλούς, ώστε και προμαχώνας της θρησκείας να είναι και κάστρο λευτεριάς του υπόδουλου νησιού. 

 

Μια μακρόστενη εικόνα πάνω από τη βοηθητική πόρτα του ιερού της εκκλησίας όπως λέει η λαϊκή μας παράδοση, είναι έργο του πρώτου μαθητή του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου, αλλά και οι υπόλοιπες εικόνες, παμπάλαιες κι αυτές, είναι έργα παλιών θεόπνευστων αγιογράφων. 

 

Γενέσιο της Θεοτόκου

 

«Η γέννηση της Ευλογημένης Παρθένου Μαρίας», έργο του Τζόττο, στο Παρεκκλήσιο Σκροβένι της Πάδοβας (περ. 1305)

 

Το Γενέσιο της Θεοτόκου ή Γενέθλιο της Θεοτόκου είναι χριστιανική εορτή που αναφέρεται στη γέννηση της Παναγίας. Ο πλήρης τίτλος της εορτής είναι Γενέθλιον τῆς ὑπεραγίας δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας και ανήκει στις Θεομητορικές εορτές.

 

Η κανονική Αγία Γραφή δεν καταγράφει τη γέννηση της Παναγίας. Η πρώτη γνωστή αναφορά στη γέννησή της βρίσκεται στο Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου (ε΄ 2), ένα απόκρυφο κείμενο του τέλους του Β΄ αιώνα. Από το κείμενο αυτό γνωρίζουμε και τα ονόματα των γονέων της: Ιωακείμ και Άννα.

 

Συνήθως η Χριστιανική Εκκλησία εορτάζει τους αγίους μόνο την ημέρα του θανάτου τους, αλλά ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής και η Παναγία αποτελούν εξαίρεση. Η αιτία για το γεγονός αυτό έγκειται στην ιδιαίτερη αποστολή του καθενός στην ιστορία της δράσεως της Αγίας Τριάδας για τη σωτηρία των ανθρώπων, αλλά και στην παράδοση ότι αμφότεροι υπήρξαν ευλογημένοι από την κοιλιά της μητέρας τους (καθώς και ο προφήτης Ιερεμίας).

 

Το χαρμόσυνο γεγονός της γεννήσεως της Θεοτόκου εορτάζεται ως Θεομητορική εορτή από την Ορθόδοξη, τις Ανατολικές Καθολικές και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, αλλά και από τα περισσότερα λειτουργικά ημερολόγια της Αγγλικανικής Εκκλησίας στις 8 Σεπτεμβρίου. Απλώς στις χώρες που ακολουθούν το παλαιό (Ιουλιανό) ημερολόγιο και στο Άγιο Όρος, η εορτή αντιστοιχεί στις 21 Σεπτεμβρίου του νέου (πολιτικού) ημερολογίου.

 

Ακόμη και η Αρμενική Αποστολική Εκκλησία εορτάζει το Γενέθλιο της Θεοτόκου στις 8 Σεπτεμβρίου. Μόνο η Κοπτική Εκκλησία της Αλεξάνδρειας και η Αιθιοπική Εκκλησία το εορτάζει στις 9 Μαΐου.

 

Η περίσταση αυτή εορτάζεται ευρύτατα σε πολλά έθνη της Γης.

 

Πηγή:

 

Facebook/Μιχάλης Χουρδάκης Νίσπιτας

Μονή Παναγιάς Περαμπελιώτισσας - Ταξιδιωτικός Οδηγός Κρήτης cretanbeaches.com
https://www.cretanbeaches.com/el/θρησκευτικά-μνημεία-κρήτη/ανενεργά-μοναστήρια-και-ερημητήρια/οι-ανενεργές-μονές-του-μιραμπέλου/μονή-παναγιάς-περαμπελιώτισσας

https://el.wikipedia.org/wiki/Γενέσιο_της_Θεοτόκου