Πατρίδα μας είναι και ο πλανήτης Γη

Πατρίδα μας είναι και ο πλανήτης Γη

Γράφει ο Μιχάλης Θηβαίος

Οι συγκοινωνίες, οι επικοινωνίες και γενικά η τεχνολογία, έχουν κάνει τον πλανήτη Γη, σαν μια πατρίδα. Αυτό το αμφισβητούν μόνο οι κοντόφθαλμοι και οι εθνικιστές.

Όλοι, κάπου γεννηθήκαμε. Εκεί είναι το σπίτι μας, η πόλη μας και η πατρίδα μας. Κάθε πολιτισμένη (και όχι) χώρα, λειτουργεί παρέχοντας δια μέσου των νόμων, τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές, εκπαιδευτικές, ιατρικές κλπ υπηρεσίες και διαδικασίες, υπό την έννοια του κράτους.

Οι άνθρωποι όμως έχουμε μυαλό και μάτια. Πάντα επιζητούμε το καλύτερο και το περισσότερο. Εμείς αναπτύξαμε τις επιστήμες. Και οι επιστήμες μας δημιούργησαν την ευρεία γκάμα της γνώσης και των παροχών, που έχουν εκτοξεύσει τα θέλω μας, ακόμα και έξω από τον πλανήτη μας.

Κάποτε, όλα αυτά, μπορεί να έπαιζαν στην φαντασία μας. Σήμερα όμως είναι χειροπιαστά και μας δίνουν βήμα για πολλά περισσότερα.

Πριν εκατό χρόνια, το αεροπλάνο ήταν εξωπραγματικό και ζηλεύαμε τα πουλιά. Πριν πενήντα χρόνια, τηλέφωνο είχαν μερικά σπίτια και τηλεφωνούσαμε από το περίπτερο και τον μπακάλη. Σήμερα έχουμε και αεροπλάνα και internet προσβάσιμα σε όλους. Από τους δορυφόρους, έχουμε την πληροφορία και την εικόνα, για ότι συμβαίνει ανά πάσα στιγμή σε όλο τον πλανήτη.

Οι καθημερινές γνώσεις που δίνονται σε όλα τα παιδιά, δεν έχουν καμιά σύγκριση με αυτές της προηγούμενης γενιάς. Οι επιστήμες πλέον, δεν οριοθετούνται και τα ανοιχτά μάτια και μυαλά μπορούν και δημιουργούν ακόμα μεγαλύτερους ορίζοντες προς κάθε κατεύθυνση.

Σήμερα, κάθε σπιτικό, έχει την δυνατότητα να επισκεφτεί με την προσωπική του οθόνη, όλα τα μέρη της γης και να βλέπει τον συνομιλητή του σε οποιοδήποτε μέρος της γης. Πιθανόν, τα παιδιά και τα εγγόνια μας να έχουν πατρίδα τον πλανήτη γη και να επισκέπτονται το σύμπαν. Όλα αυτά μπορούν να συμβαίνουν με την ευχή.. ‘’να έχουμε την υγειά μας’’.

Μέχρι εδώ όλα καλά… αλλά υπάρχουν και οι κακοί.. Οι έμποροι όπλων, οι σφετεριστές των εξουσιών, οι λάτρεις του χρήματος και γενικά οι αδίστακτοι.

Όλοι αυτοί είναι άνθρωποι. Δημιουργούν πολέμους, πολώνουν με φανατισμούς, φτιάχνουν παντός είδους πυρηνικά και το χειρότερο.. καταστρέφουν παντοιοτρόπως την ατμόσφαιρα.

Όλα αυτά τα ζούμε, τα βλέπουμε και δυστυχώς συμμετέχουμε ο καθένας με τον τρόπο του.

Η όμορφη τηλεόραση, το internet και τα κάθε είδους ενημερωτικά, έχουν πατρόνες που τα διαχειρίζονται και πλάθουν τις μεγάλες μάζες κατά το δοκούν.

Η πανέμορφη γη, δεν είναι παντού όμορφη και η ατμόσφαιρα μας εκδικείται.

Οι επιστήμονες προβλέπουν και μας ενημερώνουν για τα χειρότερα , αλλά τα αυτιά που πρέπει να ακούν, δεν ακούνε. Και τελικά η ευχή αλλάζει στο να βάλει το χέρι του ο Θεός.

Αλλά ποιος Θεός από όλους; ο δικός μας ή των άλλων

Τα δικά μας φτερά

Π. Νεάρχου: Ανεδαφική και αυτοκαταστροφική η εμμονή από την Ελλάδα στην πολιτική των ανοικτών συνόρων

Ανεδαφική και αυτοκαταστροφική η εμμονή από την Ελλάδα στην πολιτική των ανοικτών συνόρων

Γράφει ο

ΠΕΡΙΚΛΗΣ  ΝΕΑΡΧΟΥ

Πρέσβυς ε.τ.

Tην περασμένη εβδομάδα συνήλθε στο Στρασβούργο μία ακόμη Ευρωπαϊκή Σύνοδος για το θέμα της μεταναστεύσεως στην Ευρώπη. Τα αποτελέσματά της ήταν πενιχρά, όπως και των προηγουμένων. Διαπιστώθηκε όμως, με πιο έντονο τρόπο, ο διχασμός των χωρών-μελών πάνω σ’ αυτό το θέμα και η κάθετη τοποθέτηση ολοένα και περισσοτέρων χωρών κατά της ανεξέλεγκτης μεταναστεύσεως, υπό το πρόσχημα των προσφύγων.

Η ανομολόγητη αλήθεια είναι ότι το τσουνάμι της λαθρομεταναστεύσεως προς την Ευρώπη δεν ξέσπασε τυχαία. Υπήρχε και πριν τη δεκαετία του ’90, αφετηρία του νέου μεγάλου κύματος παράνομης μεταναστεύσεως, φτώχεια και δυστυχία στον κόσμο.

Υπήρχαν επίσης πόλεμοι και ανθρωπιστικές καταστροφές. Μέχρι όμως τη δεκαετία του ’80 κυριαρχούσε στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ η ιδέα του διαλόγου Βορρά – Νότου. Η ανάγκη, δηλαδή, ο πλούσιος Βορράς να βοηθήσει τον φτωχό Νότο για την ανάπτυξή του και για την καταπολέμηση γενικότερα της φτώχειας και της πείνας στον κόσμο.

Τι συνέβη όμως στη δεκαετία του ’90 και σταμάτησε ξαφνικά ο Διάλογος Βορρά – Νότου; Το 1989-90 κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση. Σχεδόν ταυτοχρόνως, ως απόρροια του νέου γεωπολιτικού και οικονομικού σκηνικού που διαμορφώθηκε στον κόσμο, άρχισε η συζήτηση για την περίφημη παγκοσμιοποίηση. Η έλευση της τελευταίας παρουσιάσθηκε μάλιστα ως αναπόφευκτη, ως αδήριτη ιστορική εξέλιξη, που έχει τη δύναμη του φυσικού φαινομένου! «Μπορείς να σταματήσεις τη βροχή;», αναρωτιόταν, ο πρώην Αμερικανός Πρόεδρος Κλίντον, σε μια διάλεξή του για την παγκοσμιοποίηση στο Βιετνάμ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που είχε προβληθεί αρχικά στους Ευρωπαϊκούς λαούς ως μια Συμπολιτεία των εθνικών της κρατών, έσπευσε να ταυτισθεί με την παγκοσμιοποίηση και να την εγγράψει στις νέες συνθήκες, που είχαν ως στόχο, υποτίθεται, την προώθηση της Ευρωπαϊκής ενοποιήσεως. Ποιο είναι όμως το περιεχόμενο της παγκοσμιοποιήσεως και πώς συμβιβάζεται με την Ευρωπαϊκή ιδέα;

Η παγκοσμιοποίηση επιδιώκει τη διαμόρφωση μιας ενιαίας, παγκόσμιας αγοράς. Αντιλαμβάνεται κανείς τι σημαίνει αυτό όταν λάβει υπ’ όψιν τις αβυσσαλέες διαφορές και ανισότητες που υπάρχουν μεταξύ χωρών και διαφορετικών περιοχών του κόσμου. Τι σημαίνει επίσης ενιαία αγορά, όταν λάβει υπ’ όψιν ότι η έννοια της αγοράς περιλαμβάνει τρεις βασικούς παράγοντες: Το κεφάλαιο, τα προϊόντα, περιλαμβανομένων των υπηρεσιών, και το εργατικό δυναμικό.

Η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και προϊόντων διαμορφώνει νέες συνθήκες διεθνούς ανταγωνισμού. Η τριάδα όμως συμπληρώνεται με την ελεύθερη διακίνηση εργατικού δυναμικού. Η τελευταία δεν μπορεί ούτε να διακηρυχθεί ανοικτά ούτε να εφαρμοσθεί απροκάλυπτα, λόγω των ανατροπών που θα επέφερε και των πολιτικών α­ντιδράσεων που θα προκαλούσε.

Η παράνομη μετανάστευση, υπό το ανθρωπιστικό πρόσχημα του ασύλου, είναι μια ανομολόγητη πολιτική προαγωγής της συγκεκαλυμμένης μεταναστεύσεως και της προωθήσεως των παγκοσμιοποιητικών πολιτικών. Σε διαφορετική περίπτωση, θα μπορούσε κάθε χώρα που αντιμετωπίζει έλλειψη εργατικού δυναμικού να διαπραγματευθεί απευθείας, όπως στο παρελθόν, την εισαγωγή εργατικού δυναμικού από χώρες της αρεσκείας της.

Η προαγωγή παγκοσμιοποιητικών πολιτικών, μέσα από την παράνομη μετανάστευση, είναι γι’ αυτό μέρος της ιδεολογίας, που κυριαρχεί στις Βρυξέλλες και εμπνέει τις μεταναστευτικές της πολιτικές. Η παράνομη μετανάστευση κατέχει, άλλωστε, πολύ σημαντική θέση στη μεταλλαγμένη ιδέα της Ευρώπης, που ταυτίζεται με την παγκοσμιοποίηση.

Στη νέα αυτή ιδέα αμφισβητείται το εθνικό κράτος και η αντίληψη της Ευρώπης ως μιας Συμπολιτείας εθνικών κρατών. Προάγεται η ιδέα ότι η Ευρώπη θα γίνει ένα αμάλγαμα, που θα προκύψει από την αποδόμηση των εθνικών κρατών και των εθνών της. Θα διαμορφωθεί, δηλαδή, τότε ένας «ενιαίος» Ευρωπαϊκός λαός, κατά το Αμερικανικό πρότυπο, που δεν θα αναφέρεται, όπως σήμερα, σε εθνικά κράτη. Οι προπαγανδιστές της ιδέας αυτής παραλείπουν φυσικά να σημειώσουν ότι οι Αμερικανικές Πολιτείες δεν υπήρξαν ποτέ έθνη. Η κάθε Πολιτεία αντιπροσώπευε τον κοινό μέσο όρο Αμερικανών πολιτών, που προέρχονταν από διάφορα έθνη.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο πολύς Σόρος, κερδοσκόπος εκατομμυριούχος, ανεδείχθη σε πρωταγωνιστή της θεωρίας για μετάλλαξη της Ευρώπης, την οποία ευσχήμως ονομάζει «νεωτερικότητα», όπως επίσης της παράνομης μεταναστεύσεως, την οποία θεωρεί ως εργαλείο για την εθνική αποδόμηση.

Τα δεδομένα αυτά εξηγούν την ύποπτη πολιτική των Βρυξελλών, η οποία στην ουσία προάγει τη λαθρομετανάστευση. Το ανεξήγητο και παράδοξο είναι η εμμονή της Ελλάδος, υπό διαδοχικές κυβερνήσεις Δεξιάς και Αριστεράς, σε μια ανεδαφική και αυτοκαταστροφική πολιτική, που παρουσιάζεται ως δήθεν ανθρωπιστική και διεθνικιστική «πρωτοπορία».

Το σταδιακό άνοιγμα των συνόρων και το ξήλωμα του υπάρχοντος απαγορευτικού νομικού πλαισίου άρχισε με τον αρχιτέκτονα της νέας τάξεως στην Ελλάδα και του ψευτο-εκσυγχρονισμού Κώστα Σημίτη, επικουρούμενο από τον ιδεολογικά και πολιτικά ομοούσιό του Γιώργο Παπανδρέου.

Ο πρώτος απέσυρε τον στρατό από τη φύλαξη των συνόρων με τη δικαιολογία ότι θα σύστηνε ειδικό συνοριακό σώμα. Η μικρογραφία του σώματος που συστήθηκε δεν ήταν σε θέση να εκπληρώσει την αποστολή για την οποία υποτίθεται ότι συστήθηκε! Δημιουργήθηκε μάλιστα θόρυβος αν θα έπρεπε να φέρει όπλα, εφόσον είχε ως αποστολή την «ειρηνική» ανάσχεση των παράνομων μεταναστών.

Ο δεύτερος αποδέχθηκε χωρίς αντίρρηση τις πιέσεις της τότε Αμερικανίδος υπουργού Εξωτερικών Μαντλίν Ολμπράιτ να ανοίξει η Ελλάδα τα σύνορα και να δεχθεί ένα εκατομμύριο Αλβανούς μετανάστες ως συμβολή στο προσφυγικό πρόβλημα του Κοσσυφοπεδίου.

Η πολιτική αυτή, αντί να επανεξετασθεί στο μάκρος του χρόνου, όταν είναι οφθαλμοφανή τα αυτοκαταστροφικά αποτελέσματά της και η απάτη γύρω από το ποιοι είναι και ποιοι δεν είναι πρόσφυγες, συνεχίζεται επί τα χείρω. Η κατάσταση έφτασε σήμερα σε εκρηκτικό σημείο, όσο και αν γίνεται προσπάθεια να συγκαλυφθούν οι διαστάσεις του προβλήματος. Τα ανοικτά σύνορα οδηγούν σε εποικισμό της Ελλάδος από Μουσουλμανικές μάζες αλλοδαπών και σε μετάλλαξη του πληθυσμού της. Κανένας όμως δεν έχει δικαίωμα να υποθηκεύσει το εθνικό μέλλον της χώρας και να επιφέρει αλλοτρίωση του λαού της.

http://www.paron.gr/2018/09/28/p-nearchou-anedafiki-ke-aftokatastrofiki-i-emmoni-apo-tin-ellada-stin-politiki-ton-anikton-synoron/

ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΓΚΙΒΑΛΟΥ : Η κυβέρνηση και η εξουσία της διαπλοκής

Η κυβέρνηση και η εξουσία της διαπλοκής

Του ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΓΚΙΒΑΛΟΥ

Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Η μεγάλη παγκόσμια κρίση που ξεκίνησε το 2008 στις ΗΠΑ -και επεκτάθηκε σ’ ολόκληρο το πλέγμα των «δυτικών» οικονομικών με ταχείς ρυθμούς- αποκάλυψε δύο μείζονες ιστορικές αλήθειες.

Η πρώτη, η άμεση, επικεντρώθηκε στο πεδίο της οικονομίας, όπου και αποδείχθηκε ότι ο σύγχρονος χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός συνιστά ένα υπερσύστημα, από τη φύση του χαώδες και ασταθές. Βασική αιτία του φαινομένου αυτού είναι το γεγονός ότι η χρηματοπιστωτική «φούσκα», που αναπαράγεται και πολλαπλασιάζεται, κινούμενη σε δυσθεώρητα ύψη, τα οποία εγγίζουν τα 900 τρισ. δολάρια, όχι μόνο έχει καθυποτάξει την πραγματική παγκόσμια οικονομία -που εκτιμάται στο 1/10 της «φούσκας»- αλλά και παραμένει ανεξέλεγκτη. Η επέλευση μιας νέας κρίσης δεν αποτελεί ένα μακρινό ενδεχόμενο αλλά μια απολύτως πιθανή εξέλιξη, ένα αναπόφευκτο αποτέλεσμα της ίδιας της φύσης της χρηματοπιστωτικής αυτής υπερδομής.

Το απρόσβλητο και ανεξέλεγκτο αυτής της υπερδομής, αυτής της υπερεξουσίας, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι η ίδια η κρίση που ξεκίνησε το 2008 αντιμετωπίσθηκε και αντιμετωπίζεται εκ των υστέρων (όταν έχουν επέλθει ήδη οι καταστροφές) και με πρόχειρο και εμπειρικό τρόπο, χωρίς να θίγεται, ούτε καν θεωρητικά, ο πυρήνας αναπαραγωγής του φαινομένου. Το κόστος το πλήρωσαν και το πληρώνουν τα υπερχρεωμένα κράτη, οι δημόσιοι προϋπολογισμοί, οι μισθοί και οι συντάξεις, οι θεσμοί του κοινωνικού κράτους, τα δικαιώματα των πολιτών. Η εξαθλίωση που επικρατεί σε ένα μεγάλο τμήμα των δυτικών κοινωνιών αποτυπώνει το μέγεθος της καταστροφής που έχει ήδη επέλθει.

Χρηματοπιστωτική μετα-Δημοκρατία

Η δεύτερη, ίσως ακόμα πιο κρίσιμη, επίπτωση της ιστορικής αυτής μεταλλαγής που επήλθε στο πεδίο των οικονομικών δυνάμεων και σχέσεων αφορά την ίδια τη Δημοκρατία και τους θεσμούς της.

Δεν χρειάζονται ούτε εκτενείς θεωρητικές αναλύσεις ούτε φιλοσοφικού χαρακτήρα συζητήσεις. Η κατάσταση της σημερινής Ευρώπης, μιας ηπείρου με ισχυρή ιστορική, πολιτισμική παράδοση, η οποία στηρίχθηκε επί αιώνες στον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό και στις αρχές του Διαφωτισμού, αποδεικνύει το τραγικό αδιέξοδο που ορθώνεται μπροστά μας.

Οι γερμανικές ελίτ έπιασαν το νόημα του κόσμου που έρχεται ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Επέβαλαν στην ΕΕ ένα οικονομικό μοντέλο που είχε δύο βασικούς πυρήνες. Ο πρώτος προώθησε τον νεοφιλελεύθερο-αγοραίο ανταγωνισμό στο εσωτερικό της ίδιας της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Αυτή η επιλογή αποτελούσε ένα εγγενές πλεονέκτημα για τη Γερμανία, που συνδεόταν τόσο με τη βιομηχανική-οικονομική της δομή όσο και με τη νοοτροπία του γερμανικού λαού.

Ο δεύτερος πυρήνας, συνέπεια και συνέχεια του πρώτου, αφορούσε και αφορά το γεγονός ότι μέσω της γερμανικής οικονομικοπολιτικής ελίτ (και της εξουσίας που απέκτησε αυτή σε βάρος των υπόλοιπων χωρών της ΕΕ και της Ευρωζώνης) η χρηματοπιστωτική υπερδομή και οι μεγάλες επιχειρήσεις μπορούσαν να επιβάλουν τα συμφέροντά τους πάνω σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Οι γερμανικές κυβερνήσεις αποτέλεσαν τις δύο τελευταίες δεκαετίες τις διαμεσολαβητικές πολιτικές δομές μέσω των οποίων το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα απέκτησαν όχι μόνο οικονομική αλλά και πολιτική εξουσία πάνω στα πολιτικά συστήματα και στις -εκάστοτε- κυβερνήσεις πολλών ευρωπαϊκών χωρών. Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, για να αναφερθούμε στις μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες, αποτελούν τα παραδείγματα αυτών των εξελίξεων. Κυβερνήσεις που τελούν σε κατάσταση μιας διαρκούς, υφέρπουσας κρίσης και διαχειρίζονται απλώς τα προγράμματα λιτότητας, τα οποία διαδέχονται το ένα το άλλο, ενώ το δημόσιο χρέος έχει καταστεί στοιχείο ενός διαρκούς εκβιασμού από τη χρηματοπιστωτική υπερδομή και τον πολιτικό εκφραστή της, τη γερμανική ελίτ.

Συζητήσεις επί συζητήσεων για το μέλλον της Ευρώπης. Οι πέντε εναλλακτικές στρατηγικές του Ζ. Κλ. Γιούνκερ, οι προτάσεις-οράματα του Εμ. Μακρόν, συνεχείς διαβουλεύσεις και προτάσεις σε ανώτατο επίπεδο… Στην πράξη, όλες αυτές οι προσπάθειες αποβλέπουν στη διαχείριση της κρίσης. Δεν θίγουν, δεν αναφέρονται και στον γενεσιουργό της πυρήνα αλλά εκφράζουν απλώς την αγωνία για την αποτροπή της εκδήλωσης των ακραίων συνεπειών της…

Η εποχή της μετα-Δημοκρατίας σ’ όλο της το μεγαλείο…

Εξωτερική και εσωτερική πατρωνία

Στη χώρα μας το φαινόμενο της κρίσης σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο είναι ιδιαίτερα σύνθετο και διακρίνεται από έντονα εθνικά χαρακτηριστικά. Ασφαλώς, η χώρα μας βιώνει εδώ και δεκαετίες τα φαινόμενα της επιρροής και παρέμβασης του ξένου παράγοντα, από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι σήμερα. Θα επισημάνουμε ότι αυτές οι μορφές πατρωνίας στο παρελθόν επικεντρώθηκαν κυρίως στο πολιτικό-στρατιωτικό επίπεδο και δευτερευόντως στο οικονομικό.

Τις δύο όμως τελευταίες δεκαετίες τα νεοφιλελεύθερα προγράμματα, οι δημοσιονομικοί περιορισμοί που συνδέθηκαν με το άκρατο πρότυπο του ανταγωνισμού ανέδειξαν μια νέα δομή εξουσίας, ουδέτερη και απρόσωπη, που επιβλήθηκε μέσα από τον οικονομιστικό-τεχνοκρατικό μανδύα. Η εποχή των Μνημονίων ανέδειξε τον στυγνό πολιτικό και οικονομικό χαρακτήρα της εξουσίας αυτής, που προσωποποιήθηκε στη γερμανική κυβερνητική δομή και στους εκπροσώπους των ευρωπαϊκών θεσμών, τους οποίους επηρέαζε καίρια ή και ήλεγχε πλήρως η γερμανική κυβέρνηση.

Στην εξωτερική αυτή πατρωνία και εξουσία, που υπέταξε σ’ έναν μεγάλο βαθμό τα παραδοσιακά κόμματα της διακυβέρνησης στην πατρίδα μας, έρχεται να προστεθεί και να συμπλεύσει μια ενδογενής μορφή πατρωνίας και ελέγχου, που την εκφράζει το σύστημα της διαπλοκής. Ποια είναι η ιδιαιτερότητα του συστήματος αυτού; Είναι το γεγονός ότι τα οικονομικά συμφέροντα που ανήκουν στη διαπλοκή δεν είχαν ποτέ αυτόνομο παραγωγικό-οικονομικό χαρακτήρα. Συνδέθηκαν άμεσα με το κράτος, δανείσθηκαν αφειδώς και χωρίς εγγυήσεις από τις τράπεζες, «δοξάστηκαν» ως προμηθευτές-διαμεσολαβητές και ως εργολάβοι παντός είδους…

Υπήρξαν όμως οι εκπρόσωποι του συστήματος αυτού εξόχως προνοητικοί και διορατικοί… Διότι ιδιοποιήθηκαν -με ένα είδος ρεσάλτου- τις συχνότητες και διαμόρφωσαν μέσω των συστημικών ΜΜΕ έναν πανίσχυρο πολιτικό και κομματικό μηχανισμό προπαγάνδας και άμεσης παρέμβασης στις πολιτικές εξελίξεις.

Το σύστημα της διαπλοκής διαμορφώθηκε ως ένα άτυπο αλλά πανίσχυρο κέντρο πολιτικής ισχύος. Αναδείχθηκε σε ένα άτυπο κόμμα στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος, με -αποφασιστικού χαρακτήρα πολλές φορές- επιρροές στην εκτελεστική, στη νομοθετική ακόμα και στη δικαστική εξουσία.

Κυβέρνηση – διαπλοκή: Πολιτική σύγκρουση

Εάν απογυμνώσουμε από τα διάφορα περιτυλίγματα τόσο τις θεσμικές όσο και τις άτυπες μορφές εξουσιών και συμφερόντων που αντιπαρατίθενται στο εσωτερικό της χώρας, θα διαπιστώσουμε ότι η κυρίαρχη μορφή σύγκρουσης σήμερα είναι μεταξύ της θεσμικά και κοινωνικά νομιμοποιημένης κυβερνητικής εξουσίας και της άτυπης και άνομης εξουσίας του συστήματος της διαπλοκής.

Αυτή είναι η κυρίαρχη αντίθεση που διαμορφώνεται σήμερα στον κοινωνικοοικονομικό μας σχηματισμό. Η σύγκρουση και αντιπαράθεση του ΣΥΡΙΖΑ, της κυβερνητικής πλειοψηφίας, με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τους συμμάχους τους αποτελεί μια μερική μορφή της σύγκρουσης, μια ατελή έκφρασή της.

Κυβέρνηση και εξουσία

Η σημερινή κυβέρνηση κυβερνά αλλά δεν εξουσιάζει. Σε έναν μεγάλο βαθμό το σύστημα της διαπλοκής διατηρεί την ισχύ και τις επιρροές του και όπου αποδυναμώνεται επιχειρεί να αναδιατάξει τα πεδία και τις μορφές της σύγκρουσης ώστε να μην έχει σοβαρές απώλειες.

Ένα εμφανές παράδειγμα αποτελεί η κατάσταση στα ΜΜΕ. Η διαπλοκή και οι κομματικοί της εκφραστές θεωρούν -και δικαίως από την πλευρά τους- ότι η αντιπαράθεση για τα ΜΜΕ αποτελεί τη μάχη των μαχών προκειμένου να διατηρήσουν το πλέον ισχυρό τους όπλο… Κατάφεραν όχι μόνο να ακυρώσουν τον διαγωνισμό αλλά και να επηρεάσουν τη σύνθεση του ΕΣΡ. Ακόμα όμως και στις αποφάσεις του ΕΣΡ για τον αριθμό των αδειών και το τίμημα της απόκτησης συχνότητας αντέδρασαν και αντιδρούν λυσσαλέα με ανοικτές επιθέσεις και συνεχείς προσφυγές στα ανώτατα δικαστήρια, όπου ευελπιστούν να συναντήσουν ευήκοα ώτα ώστε να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις τους. Δηλαδή απεριόριστος αριθμός αδειών και χωρίς κανένα αντίτιμο, χωρίς κανέναν έλεγχο για τη λειτουργία και τις συνθήκες εργασίες των τηλεοπτικών σταθμών…

Θα επισημάνουμε επίσης ότι υπάρχουν θύλακες στο εσωτερικό της δικαστικής εξουσίας που επικαλούμενοι τυπικές διατάξεις του νόμου λαμβάνουν καθαρώς πολιτικές αποφάσεις σε κρίσιμα οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα.

Το πρώτο και το δεύτερο Μνημόνιο εκρίθησαν συνταγματικά με την επίκληση της κατάστασης ανάγκης. Ο νόμος Παππά για τα ΜΜΕ εκρίθη αντισυνταγματικός. Ο νόμος Μπαλτά για την επιλογή των διευθυντών στα σχολεία εκρίθη επίσης αντισυνταγματικός. Η παράταση των συμβάσεων των εργαζομένων στους ΟΤΑ απορρίφθηκε ως αντισυνταγματική, για να διορθωθεί μερικώς εκ των υστέρων από το Ελεγκτικό Συνέδριο. Οι μειώσεις μισθών και συντάξεων τις οποίες επέβαλαν τα Μνημόνια κρίθηκαν συνταγματικές… Εκτός από εκείνες που αφορούσαν δικαστικούς, οι οποίες θεωρήθηκαν αντισυνταγματικές. Όταν ακόμα δεν καταβάλλονται μισθοί από τους εργοδότες, επί μήνες, στους εργαζόμενους υπάρχει απόλυτη κανονικότητα και δεν προκύπτει βλαπτική μεταβολή της σύμβασης… και ο κατάλογος αυτός δεν έχει, δυστυχώς, τέλος…

Όταν εγείρονται ευρύτερα αξιακά-ιδεολογικά θέματα που αφορούν κοινωνικά και ατομικά δικαιώματα, ενεργοποιείται ο «συστημικός πυρήνας» κάποιων ιεραρχών, που εκφράζουν τη «θεία εντολή», σύμφωνα με την οποία προασπίζουν τις παραδοσιακές και εκκλησιαστικές (!) αξίες. Όσο για τους συνδικαλιστικούς θύλακες του συστήματος, που κατάπιαν αμάσητα τα Μνημόνια και τις επιταγές των δανειστών, αυτοί βρήκαν στο πρόσωπο της κυβέρνησης τον γνήσιο ταξικό τους αντίπαλο για να εκδηλώσουν την επαναστατική τους δραστηριότητα και φύση… Ο σκληρός πυρήνας των πολιτικοοικονομικών συμφερόντων και των εκπροσώπων ενός απαξιωμένου πολιτικού προσωπικού αλλά και της κάθε είδους αντίδρασης που εμφανίσθηκε στην πρώτη γραμμή του «Ναι» στο δημοψήφισμα του 2015 βρίσκεται και σήμερα μπροστά μας, αγωνιζόμενος λυσσαλέα για την προάσπιση των συμφερόντων του και τη διατήρηση της εξουσίας του.

Καμιά πρόοδος, καμιά έξοδος με προοπτική δεν μπορεί να επιτευχθεί εάν δεν αποδυναμωθεί ο πυρήνας αυτός. Κάθε ψευδαίσθηση στο ζήτημα αυτό θα αποβεί καταστροφική.

http://www.paron.gr/2017/11/01/i-kyvernisi-ke-i-exousia-tis-diaplokis/

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ : 28η Οκτωβρίου και σημερινές προκλήσεις

Σύμβολο της νέας εποποιίας του Ελληνικού Στρατού έγινε το ύψωμα 731, που απέκρουσε 37 συνολικά επιθέσεις και έμεινε απόρθητο.

28η Οκτωβρίου και σημερινές προκλήσεις

Γράφει ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ  ΝΕΑΡΧΟΥ, Πρέσβυς ε.τ.

Ο εορτασμός μιας εθνικής επετείου είναι πάντα μια ευκαιρία εθνικού προβληματισμού και φρονηματισμού. Γιατί πήγε ο Ελληνικός λαός στην Πίνδο και πολέμησε σαν ένας άνθρωπος; Προφανώς, για να υπερασπίσει την εθνική του ελευθερία και υπόσταση. Τι έδειξε, για μια ακόμα φορά, η τιτάνια αυτή σύγκρουση στα βουνά της Πίνδου; Ότι η αναμέτρηση δεν είναι μόνο θέμα συσχετισμού υλικών δυνάμεων αλλά και ηθικών δυνάμεων. Ο στρατός του Μουσολίνι και οι πόροι της χώρας του ήταν ασυγκρίτως μεγαλύτεροι από εκείνους της μικρής και φτωχής Ελλάδας. Κατανικήθηκε όμως η υπεροψία και η ύβρις από την άκαμπτη θέληση για αγώνα και την ανυποχώρητη αντίσταση στην ιταμή πρόκληση ενός κατακτητικού πολέμου.

Η δύναμη που γιγάντωσε τη θέληση ενός μικρού λαού ήταν η πίστη στην πατρίδα και στο δίκαιο του αγώνα του. Ήταν επίσης η πίστη στην Ιστορία του και στη μεγαλοσύνη του έθνους του. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι Έλληνες στρατιώτες, όπως πολύ ωραία το εξέφρασε ο μεγάλος συγγραφέας Νίκος Καζαντζάκης, έβλεπαν να πολεμούν δίπλα τους «οι μεγάλες σκιές»: οι Τριακόσιοι του Λεωνίδα, οι Μαραθωνομάχοι, οι Σαλαμινομάχοι, οι αγωνιστές του ’21.

Οι διαπιστώσεις και οι υπενθυμίσεις αυτές είναι ιδιαίτερα επίκαιρες σήμερα, γιατί τα ιδανικά του έθνους και της πατρίδας και η αξία της ιστορίας δέχονται μια άνευ προηγουμένου ύπουλη επίθεση και υπονόμευση, με δόλια επιχειρήματα και προσχήματα ενός δήθεν οικουμενικού ανθρωπισμού. Η παγκοσμιοποίηση και η νέα τάξη που επαγγέλλεται φορούν το προσωπείο ενός κάλπικου διεθνισμού, που επιδιώκει την εθνική αποδόμηση και την καταστροφή των συλλογικών ιδεωδών που συνέχουν και ενώνουν έναν λαό και αποτελούν τη βάση της συλλογικής ελευθερίας του και της δημοκρατούμενης ζωής του. Πίσω από τα κάλπικα ιδεολογήματα της Νέας Τάξεως υποκρύπτεται η επιδιωκόμενη κυριαρχία μιας υπερφίαλης χρηματιστικής ολιγαρχίας, που απεργάζεται την κατάλυση των εθνικών κυριαρχιών και των εθνών και την υποδούλωσή τους, ως καταναλωτών μιας παγκοσμιοποιημένης αγοράς.

Αναγκαίο στάδιο για την εθνική αποδόμηση είναι η διάσπαση της εθνικής συνοχής, η οποία χρησιμοποιείται μετά ως πρόσχημα για την πλήρη αλλοτρίωση της παιδείας, την περιθωριοποίηση της εθνικής ιστορίας και την υπονόμευση της εθνικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής ταυτότητας. Τα δεινοπαθήματα της Ελληνικής Παιδείας σήμερα, που παρουσιάζονται ως δήθεν μεταρρυθμίσεις, είναι παραστατική εικόνα του προκλητικού εθνομηδενισμού που προωθείται από τη Νέα Τάξη. Πιστεύει κανείς ότι με τέτοια εθνομηδενιστικά συνθήματα και διδασκαλίες θα πήγαινε ο Ελληνικός λαός να αγωνισθεί και να πεθάνει στα βουνά της Πίνδου ή ότι ο Ελληνικός λαός αγωνίσθηκε για να αποτρέψει την κατάκτηση της χώρας του από τους Ιταλούς και τους Γερμανούς και να τη διαφυλάξει για την επαγγελλόμενη από τη Νέα Τάξη μετάλλαξή της σε «πολυπολιτισμική κοινωνία» και εθνική αποδόμηση;

Ο Ελληνικός λαός, εμπνεόμενος από τους αγώνες του και από το μήνυμα που στέλνει η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου, πρέπει να δώσει την απάντησή του και να οργανώσει την αντίστασή του στην εθνομηδενιστική επίθεση που δέχεται, με παραπλανητική προπαγάνδα για δήθεν «προοδευτική» πολιτική.

Η αμυντική προετοιμασία είναι ένα άλλο μήνυμα που στέλνει η 28η Οκτωβρίου. Το θαύμα στην Πίνδο δεν έγινε μόνο χάρις στην ηθική υπεροχή και την ακατάβλητη θέληση και πίστη των Ελλήνων. Έγινε, επίσης, γιατί υπήρξε, στα πλαίσια του εφικτού, έγκαιρη αμυντική προπαρασκευή, κινητοποίηση και εφαρμογή των σχεδίων επιστρατεύσεως. Το Ιταλικό Επιτελείο υπελόγιζε ότι σε διάστημα τριών ή τεσσάρων εβδομάδων τα Ιταλικά στρατεύματα θα βρίσκονταν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ήταν γι’ αυτό και τον υπεροπτικό αρχηγό τους μια απίστευτη ανατροπή και ένα ανυπόφορο πλήγμα στο γόητρό τους, η ήττα τους, ιδιαίτερα απέναντι στον Γερμανό σύμμαχό τους, που προετοίμαζε κρυφά την επίθεση κατά της Σοβιετικής Ενώσεως. Επιστράτευσαν γι’ αυτό νέες τεράστιες δυνάμεις για αντεπίθεση την άνοιξη του 1941. Απεδείχθη όμως μάταιος κόπος. Η αποτυχία τους ήταν ακόμη μεγαλύτερη και οριστική. Σύμβολο της νέας εποποιίας του Ελληνικού Στρατού έγινε το ύψωμα 731, που απέκρουσε 37 συνολικά επιθέσεις και έμεινε απόρθητο.

Η χώρα μας αντιμετωπίζει και σήμερα ανάλογα αμυντικά προβλήματα και απειλές στην εθνική της ασφάλεια. Το κέντρο βάρους είναι, τη φορά αυτή, στα ανατολικά της σύνορα. Δεν λείπουν όμως τα νέφη και στα ίδια τα σύνορα όπου πολέμησε το 1940. Τα προβλήματα προέρχονται κυρίως από το Αλβανικό καθεστώς και ιδιαίτερα τον σημερινό ηγέτη του, Έντι Ράμα, που στρέφεται με ιδιαίτερο μένος κατά της Ελληνικής μειονότητας, που έχει περγαμηνές αυτόχθονος πληθυσμού, από τα βάθη της ιστορίας. Προέρχονται επίσης από τη μετατροπή της χώρας αυτής σε έναν επικίνδυνο χώρο παραγωγής και λαθρεμπορίας ναρκωτικών, που έχει υπόγειους δεσμούς με την πολιτική εξουσία. Προέρχεται, τέλος, από επικίνδυνα παιχνίδια γεωστρατηγικής με την Άγκυρα, πίσω από την πλάτη της Ελλάδος, αλλά εσχάτως και με την Ιταλία, η οποία σπεύδει εκ νέου να δημιουργήσει υποδομές στρατιωτικής παρουσίας, με δωρεές στρατιωτικού υλικού προς την Αλβανία, στο πλαίσιο, υποτίθεται, του ΝΑΤΟ, όπως η δωρεά προσφάτως εξοπλισμού μιας ολόκληρης μηχανοκίνητης ταξιαρχίας.

Το κύριο όμως αμυντικό πρόβλημα της χώρας συνδέεται με τη γειτονική μας χώρα στα Ανατολικά. Το πρόβλημα δεν απορρέει μόνο από τις επεκτατικές βλέψεις και διεκδικήσεις της Άγκυρας. Απορρέει επίσης, πρώτον, από την Ισλαμιστική μετεξέλιξη του καθεστώτος της, υπό την επίδραση του σημερινού ηγέτη της Ταγίπ Ερντογάν, και, δεύτερον, από τους τεράστιους εξοπλισμούς στους οποίους επιδίδεται και οι οποίοι συνιστούν άμεση απειλή στην αεροναυτική κυρίως ισορροπία στο Αιγαίο.

Η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να ανεχθεί ανατροπή της αεροναυτικής ισορροπίας μεταξύ των δύο χωρών, γιατί αυτό αποτελεί άμεση απειλή στην εθνική της ασφάλεια. Η διαπίστωση αυτή μας οδηγεί στην Τρίτη πρόκληση που αντιμετωπίζει η χώρα: Στη δομική οικονομική κρίση, που συνεχίζεται επί οκτώ χρόνια τώρα, χωρίς ακόμη να φαίνεται φως στην άκρη της σήραγγας.

Η οικονομική αυτή κρίση δεν μοιάζει με καμιά άλλη του παρελθόντος, γιατί τα μέσα για την υπέρβασή της δεν βρίσκονται σε εθνικά χέρια, λόγω της συμμετοχής της χώρας σε μια υπερεθνική οικονομική Ένωση και κυρίως σε μια υπερεθνική νομισματική ζώνη. Δεν διαφεύγει πλέον κανενός ότι η σημερινή κρίση δεν οφείλεται μόνο σε εσωτερικά αίτια, όσο μεγάλα και αν είναι αυτά. Το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα και της άνισης, αφενός, συμμετοχής της χώρας στην Ευρωζώνη και της μετατροπής, αφετέρου, των ιδιωτικών χρεών Ελληνικών και ξένων Τραπεζών σε Ελληνικό δημόσιο χρέος.

Η Ελλάδα μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση με μεγάλες ελπίδες και προσδοκίες. Η Ευρώπη όμως ακολούθησε άλλη πορεία και ταυτίσθηκε με την παγκοσμιοποίηση, τα ανοικτά σύνορα και τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό. Η πορεία αυτή είναι καταστροφική για την Ελλάδα και πρέπει επειγόντως να υπάρξει προβληματισμός για το δέον γενέσθαι.

http://www.paron.gr/2017/11/01/28i-oktovriou-ke-simerines-proklisis/