Αλλάζουν τα πάντα στις αναζητήσεις σας στο Google

 

Αλλάζουν τα πάντα στις αναζητήσεις σας στο Google

 

Η Google επιχειρεί να ανακατατάξει τα αποτελέσματα που επιστρέφει η μηχανή αναζήτησης, με νέες εκτενείς οδηγίες προς εντεταλμένους εκτιμητές της ποιότητας των ιστοσελίδων που εμφανίζονται σε καίριες θέσεις. Επίσης, παύει πλέον να εμφανίζει στην αυτόματη συμπλήρωση πολλούς ενοχλητικούς όρους, και δίνει τη δυνατότητα στους χρήστες να καταγγέλλουν τις περιληπτικές απαντήσεις που ενίοτε επιστρέφει μια αναζήτηση.

Η ενόχληση από την αλγοριθμική διαμόρφωση της καίριας πρώτης σελίδας των αποτελεσμάτων έγινε έντονη τον Δεκέμβριο του 2016, όταν η μηχανή απάντησε αρνητικά στο ερώτημα «Did the holocaust happen” («Συνέβη το Ολοκαύτωμα;»). Το πρώτο αποτέλεσμα στην μηχανή του Σεργκέι Μπριν και του Λάρι Πέιτζ -αμφότεροι Εβραίοι- παρέπεμπε «στους δέκα λόγους που δεν υπήρξε Ολοκαύτωμα» στο αμερικανικό νεοναζιστικό Stormfront. Νωρίτερα, η αυτόματη συμπλήρωση στο Google Search πρότεινε “are jews… evil”. H Google απαντούσε τότε πως δεν επεμβαίνει στα αποτελέσματα, εξάγονται συνεκτιμώντας πλήθος παραμέτρων και άλλα τέτοια.

Οι χρήστες προσπάθησαν να αντιδράσουν, γνωρίζοντας ότι η Google ταξινομεί τα αποτελέσματα συνυπολογίζοντας πού κάνουν τελικά κλικ εκείνοι που υποβάλλουν το ίδιο ή παρόμοιο ερώτημα. Κάτι τέτοιο, εκτιμούσαν, θα υποβάθμιζε το stormfront.

Εντούτοις, τα κλικ αυτά ίσως δεν ήταν αρκετά (και επαναφέρουν μνήμες του ανεπιθύμητου google bombing που δεν επικροτείται στους κόλπους του).

 Google Bombing: Είναι δυνατό να ξεγελαστεί το Google για να οδηγεί κατά τη βούληση των χρηστών του σε όποιον δικτυακό τόπο θεωρούν οι ίδιοι τον πλέον κατάλληλο για μια λέξη-κλειδί; Μέχρι τον Ιανουάριο του 2007, ήταν. Ο αριθμός των παραπομπών προς μια σελίδα φανερώνει στις μηχανές αναζήτησης πόσο σημαντική είναι μια σελίδα. Από την άλλη, το κείμενο της παραπομπής τούς υποδεικνύει για ποιο θέμα είναι σημαντική. Μια από τις πιο γνωστές βόμβες στο Google παρέπεμπαν στη σελίδα με το βιογραφικό του 43ου προέδρου των ΗΠΑ με τη φράση-κλειδί “miserable failure” και failure, προφανώς σε μια προσπάθεια να καυτηριάσουν την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών.

Το πρόβλημα όμως ήταν πραγματικό και όλοι γνωρίζουν ότι οι ιδρυτές της υπηρεσίας Σεργκέι Μπριν και Λάρι Μπριτζ είναι Εβραίοι, οπότε δεν θα έπρεπε να μείνουν αμέτοχοι. Επίσης, τα fake news online και η διασπορά τους κατά την αμερικανική προεκλογική εκστρατεία έγιναν πρωτοσέλιδο, και η Google αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι εκτός από τις μετρήσιμες παραμέτρους χρειάζεται και η ανθρώπινη κρίση και σαφείς οδηγίες για να διαμορφωθεί τουλάχιστον με μη προσβλητικό τρόπο μια αξιοπρεπής λίστα πιθανών απαντήσεων με παραπομπές σε αξιόπιστους δικτυακούς τόπους, αποφεύγοντας παράλληλα την κριτική για λογοκρισία και παραβίαση της ελευθερίας του λόγου.

Πάντως, οι μηχανές αναζήτησης έχουν άποψη, παρά την εντύπωση περί του αντιθέτου και μάλιστα, πρέπει να έχουν, αν και θα έπρεπε να είναι γνωστή στους χρήστες, καθώς οι αλγόριθμοι δεν είναι τίποτα περισσότερο από κωδικοποιημένους κανόνες που λαμβάνουν υπόψη τους μετρήσιμες παραμέτρους για να αποφασίσουν πώς θα φτιάξουν μια λίστα αποτελεσμάτων. Εάν κανείς θα συνυπολογίσει την ιστορία είναι άποψη.

Οι αλλαγές που έχει ήδη υλοποιήσει η Google αναμένεται να φέρουν τα πάνω-κάτω στα αποτελέσματα, εξοστρακίζοντας -ποιος κοιτά τη δεύτερη σελίδα;- τουλάχιστον στη δεύτερη σελίδα, αν όχι βαθύτερα, τις ύποπτες αναρτήσεις.

Εκτός από την ανάθεση σε πραγματικούς ανθρώπους να εκτιμούν τη λίστα των αποτελεσμάτων με βάση νέους πιο αυστηρούς κανόνες, η Google αλλάζει τον τρόπο που διακρίνει πόσο σχετική είναι μια ιστοσελίδα με το ερώτημα που υποβλήθηκε. Χωρίς να αποκαλύπτεται η μυστική συνταγή, η εταιρεία αλλάζει τη βαρύτητα και τις παραμέτρους που συνυπολογίζονται, ώστε να είναι «λιγότερο πιθανό» -όχι όμως αδύνατο- να εμφανίζονται στην πρώτη γραμμή οι «αρνητές του Ολοκαυτώματος». Κάτι, έχει γίνει ώστε να μην προβάλλονται πάνω-πάνω τουλάχιστον γνωστές θεωρίες συνωμοσίας.

Αλλαγές έχουν επίσης γίνει στην αυτόματη συμπλήρωση του ερωτήματος που υποβάλλεται στη μηχανή. Ως τώρα, η αυτόματη συμπλήρωση προέκυπτε από αυτά τα ερωτήματα που υπέβαλλαν άλλοι χρήστες, όπως ακριβώς τα υπέβαλλαν, με άσεμνη, χυδαία, υβριστική, ρατσιστική ή απλώς αργκό γλώσσα.

Στο εξής, προβλέψεις που περιέχουν «άσεμνη σεξουαλική ή χυδαία γλώσσα» καταργούνται και τη θέση τους παίρνουν ιατρικοί ή επιστημονικοί όροι για την ανθρώπινη ανατομία, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στις οποίες η διατύπωση σχετίζεται με τη σεξουαλική αγωγή. Τι συνιστά άσεμνη ή χυδαία γλώσσα θα διαμορφώνεται από τους χαρακτηρισμούς που θα δίνουν και οι χρήστες (feedback) -εξάλλου, οι μηχανές μαθαίνουν γρήγορα από τους πολλούς.

Καταργούνται επίσης προβλέψεις που περιλαμβάνουν γλώσσα η οποία δυσφημεί ή προσβάλλει ομάδες ή μεμονωμένα άτομα με βάση τη φυλή, την εθνοτική καταγωγή, τη θρησκεία, τυχόν αναπηρία, το φύλο, την ηλικία, την εθνικότητα, την ιδιότητα του απόστρατου, τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή την έμφυλη ταυτότητα.

Ομοίως, προβλέψεις που περιλαμβάνουν παραστατικές περιγραφές βίας ή προωθούν γενικότερα τη βία, προβλέψεις που αναδεικνύουν επικίνδυνες ή εγκληματικές δραστηριότητες οι οποίες θα μπορούσαν να επιφέρουν βλάβες στον πραγματικό κόσμο, δεν θα προτείνονται επίσης στους χρήστες κατά την αυτόματη συμπλήρωση της ερώτησής τους.

Η περιέργεια για τη ζωντανή μετάδοση ενός εγκλήματος στο Facebook Live ήταν πρόδηλη από τη συμμετοχή θεατών στο έγκλημα. Εάν οι αριθμοί φέρνουν στην επιφάνεια τέτοιο περιεχόμενο, εξηγείται γιατί τα πρωτοσέλιδα είναι γεμάτα από εγκλήματα.

Τέλος σε ότι αφορά στα λεγόμενα featured snippets, δηλαδή τις περιληπτικές πληροφορίες που εμφανίζονται από μια σελίδα απευθείας στην πρώτη σελίδα των αποτελεσμάτων χωρίς να χρειαστεί κλικ στη σελίδα που τις αναρτά, η Google δίνει τη δυνατότητα στους χρήστες να στείλουν το σχόλιό τους και συγκεκριμένα, κυρίως να καταγγείλουν την περιληπτική απάντηση είτε γιατί είναι ρατσιστική, προωθεί τη βία και τη μισαλλοδοξία, είναι σεξιστική ή απλά γιατί δεν αρέσει ή να την επικροτήσουν χαρακτηρίζοντάς απλώς χρήσιμη.

Το σημαντικότερο ίσως μάθημα από αυτό το πάθημα αφορά τους χρήστες και τον τρόπο που βλέπουν τις μηχανές: τα αποτελέσματά τους δεν είναι η αντικειμενική αλήθεια και οι δημιουργοί τους έχουν τη δυνατότητα να επηρεάσουν τι θα προβληθεί ιδιαίτερα και τι όχι. Η ερώτηση που πρέπει να απαντά ο χρήστης είναι «πού το διάβασα» και να μην αρκείται στο πρώτο αποτέλεσμα οποιασδήποτε μηχανής λέγοντας «το βρήκα στο Ίντερνετ».

Πηγή:

http://tech.in.gr

 

Πως θα αποφύγεις την υπερθέρμανση του laptop

 

Πως θα αποφύγεις την υπερθέρμανση του laptop

Η υπερθέρμανση laptop είναι από τα πιο συχνά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κάτοχοι του, ακόμα και αυτοί που δεν το χρησιμοποιούν απαραίτητα σε επίπονες, απαιτητικές εφαρμογές. Για να είμαστε ειλικρινείς, οι υψηλές θερμοκρασίες ανέκαθεν συνόδευαν τη χρήση ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών και αποτελούν, ως επί το πλείστον, ένα φυσιολογικό φαινόμενο.

Η διαπίστωση ωστόσο πολύ υψηλών θερμοκρασιών μπορεί να δικαιολογήσει πολλές φορές προβλήματα στη λειτουργία τους, και συνεπώς έχουμε τότε σοβαρές ενδείξεις πως τίθεται κάποιο λειτουργικό θέμα, ή ακόμα και βλάβη! Μία τέτοια βλάβη μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε απώλεια των δεδομένων μας, ή ολοκληρωτική αχρήστευση του laptop μας!

Γιατί υπερθερμαίνεται το laptop μου;

Τα laptops, λόγω της φορητής τους αρχιτεκτονικής, έχουν πολλά ευαίσθητα συστήματα, κυκλώματα και μηχανικά μέρη “στριμωγμένα” μεταξύ τους, φυσικά πάντα σε σχέση με το μέγεθος, την ποιότητα κατασκευής του κατασκευαστή κτλ. Έχοντας λοιπόν στα υπόψιν το παραπάνω, οι κύριες αιτίες για υπερθέρμανση laptop και υψηλές θερμοκρασίες, είναι οι εξής:

    Σκόνες και χνούδια που βρίσκουν το δρόμο τους μέσα στα ηλεκτρικά/ηλεκτρονικά μέρη του laptop μέσω ανοιχτών διόδων όπως τα ανεμιστηράκια ή fans (συνήθως θα τα βρείτε στο πλάι). Η συσσώρευση σκόνης μέσα στο laptop, με τον καιρό, καλύπτει τα μέρη δημιουργώντας τις προϋποθέσεις αύξησης των θερμοκρασιών, ενώ πέρα από αυτό διακινδυνεύουμε την πρόκληση βλάβης από την επαφή της με κάποια πιο ευαίσθητα μέρη.

    Κάποια σημεία του laptop φέρουν θερμοαγώγιμη πάστα (thermal paste) η οποία επιτρέπει τη σωστή μεταφορά της ψύξης σε μέρη όπως ο κεντρικός επεξεργαστής ή ο επεξεργαστής της κάρτας γραφικών. Με τον καιρό και τις υψηλές θερμοκρασίες, οι πάστες αυτές μπορεί να ξεραθούν και να οδηγήσουν -το μάντεψες- σε μεγαλύτερη υπερθέρμανση του laptop!

    Η λειτουργία του laptop πάνω στα πόδια μας, ή στο κρεβάτι, και όχι σε λεία, ουδέτερη επιφάνεια όπως το γραφείο μας, μπορεί να οδηγήσει στην αύξηση της θερμοκρασίας! Αυτό μπορεί να συμβεί συνήθως εάν η επιφάνεια καλύψει τις διόδους των fans, ή η ίδια η επιφάνεια είναι ζεστή. Σκεφτείτε για παράδειγμα μία… θερμαινόμενη κουβέρτα πάνω στο κρεβάτι? Σας ακούγεται υπερβολικό, ή μήπως καθημερινό φαινόμενο?

    Τέλος, οφείλουμε να αναφέρουμε ότι οι υψηλές θερμοκρασίες μπορεί και να οφείλονται σε υπολειτουργία των ίδιων των fans, χωρίς υπαιτιότητα του χρήστη, ή στη χειρότερη περίπτωση αν έχουν… φρακάρει από την πολύ σκόνη!

Πως διαπιστώνω την υπερθέρμανση

Συνήθως η διαπίστωση για την υπερθέρμανση laptop είναι σχετικά εύκολη, αν και “κατόπιν εορτής”, ωστόσο μπορούμε να δράσουμε γρήγορα ώστε να αποφύγουμε τις μόνιμες βλάβες! Θα πρέπει να ανησυχήσεις και να λάβεις έκτακτο μέτρα αν παρατηρήσεις τα ακόλουθα:

Εάν είναι θορυβώδες το ανεμιστηράκι/fan σε ένταση και διάρκεια

Εάν ακούσεις χαρακτηριστικό μεταλλικό/μηχανικό ήχο από το fan

Εάν το laptop σου φαίνεται υπερβολικά ζεστό στην επαφή στο κάτω ή πλαϊνό μέρος

Εάν κλείνει ή κάνει επανεκκίνηση από μόνο του μετά από κάποια λεπτά/ώρες λειτουργίας

Εάν δεις τη λεγόμενη BSOD (Blue Screen Of Death), δηλαδή μία μπλε οθόνης με διάφορα μηνύματα των Windows

Εάν παρατηρήσεις μειωμένη απόδοση (slowdown) κατά τη διάρκεια απαιτητικών εφαρμογών ή ακόμα και βίντεο

Εάν παρατηρείς αλλοιωμένα γραφικά σε παιχνίδια και εφαρμογές

Όλα τα παραπάνω λοιπόν είναι σοβαρές ενδείξεις για την υπερθέρμανση του Laptop σου και σε προειδοποιούν πως πρέπει να λάβεις κάποιες απαραίτητες προφυλάξεις ή να απευθυνθείς στους ειδικούς. Μην αφήσεις λοιπόν τα προβλήματα να εξελιχθούν σε μόνιμες βλάβες που θα οδηγήσουν στην κατάρρευση το laptop σου και σε απώλεια δεδομένων!

Πώς αποφεύγω την υπερθέρμανση στο laptop;

Αν υπάρχει ένα καλό νέο, είναι το ότι η δυσφορία, το τρέξιμο και η απογοήτευση αποφεύγεται εύκολα και με το ελάχιστο δυνατό κόστος , εάν ακολουθείς μερικές πρακτικές συμβουλές και φυσικά μεριμνάς για τον τακτικό του καθαρισμό τουλάχιστον μία ή δύο φορές τον χρόνο.

Πάντα χρησιμοποιούμε το laptop μας σε λεία, ουδέτερη επιφάνεια, αποφεύγοντας πχ. το κρεβάτι, τα πόδια κτλ.

Να μην το ακουμπάμε κοντά σε εστίες θερμότητας (πχ. καλοριφέρ/σε σημείο που χτυπάει ο ήλιος)

Αποφεύγουμε να καπνίζουμε από πάνω του (αν φοβόμαστε τη σκόνη, φανταστείτε τα σωματίδια καπνού και στάχτης!)

Χρησιμοποιούμε βάση laptop με έξτρα ψύξη (fan), αν το laptop μας εκτελεί επίπονες διεργασίες με τις ώρες

Κρατάμε πάντα καθαρό τον χώρο εργασίας μας, από σκόνη και λοιπά σωματίδια

Αποφεύγουμε να επιβαρύνουμε το laptop μας με έξτρα προγράμματα και διεργασίες που καταναλώνουν πόρους (πχ. άχρηστες εφαρμογές)

Συντηρούμε το λειτουργικό μας σύστημα με αντίστοιχες εφαρμογές (πχ. ανασυγκρότηση δίσκου)

Πότε πρέπει να κάνω εσωτερικό καθαρισμό στο laptop μου και γιατί;

Τέλος, ιδιαίτερα σημαντικό κομμάτι αποτελεί ο τακτικός εσωτερικός καθαρισμός, μία ή δύο φορές τον χρόνο. Δυστυχώς πάντα μετά από καιρό χρήσης (ακόμα και μερικών μηνών), η σκόνη και τα μικροσωματίδια που θα συσσωρευτούν αναπόφευκτα μέσα στο laptop αποτελούν κίνδυνο για την λειτουργία του και μειώνουν το προσδόκιμο ζωής του.

Πλέον γνωρίζεις γιατί προκαλείται η υπερθέρμανση laptop, πως θα την αποφύγεις αλλά και πως μπορείς να την λύσεις, πριν αποτελέσει μεγαλύτερο πονοκέφαλο για εσένα. 

Πηγή:

https://www.ifastrepair.gr/2016/10/18/yperthermansi-laptop-katharismos.html?fbclid=IwAR0vATJ9jH7nu-mjG6vbMvHxnqSMcPhO71NCE2fOPm3mi5R9XMVtuf_Zk0A

Στιβ Τζομπς : Μείνε πεινασμένος αλλά .... ακολούθησε την διαίσθησή σου

 

Στιβ Τζομπς : Μείνε πεινασμένος αλλά .... ακολούθησε  την διαίσθησή σου

 

Ο Στήβεν Πωλ Τζομπς (Steven Paul Jobs, 24 Φεβρουαρίου 1955) ήταν μια από τις πιο γνωστές προσωπικότητες στον χώρο της τεχνολογίας, ένας εκ των δύο συνιδρυτών της Apple, πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της καθώς και πρώην πρόεδρος της Pixar (μέχρις ότου αυτή εξαγοράστηκε από την Disney, στης οποίας όμως στο Διοικητικό Συμβούλιο διατηρούσε θέση και της οποίας ήταν ο μεγαλύτερος μέτοχος).  

Στις 24 Αυγούστου 2011, ο Στιβ Τζομπς, σε ηλικία 56 ετών, υπέβαλε την παραίτησή του, δηλώνοντας ότι δεν μπορεί πλέον (υπονοώντας σοβαρά προβλήματα υγείας) να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του. Δύο μήνες αργότερα στις 5 Οκτωβρίου 2011 πέθανε.

Ο Στιβεν Τζομπς έχει χαρακτηριστεί ως οραματιστής στον χώρο των υπολογιστών και πολλές ιδέες του άλλαξαν τον τρόπο που οι καταναλωτές χρησιμοποιούν την ψηφιακή τεχνολογία. Ήταν από τους πρώτους που συνέλαβαν την ιδέα του οικιακού προσωπικού υπολογιστή και χαρακτηρίζεται ως ο μέγας ευαγγελιστής της ψηφιακής εποχής.

Στις 12 Ιουνίου του 2005, ο Τζομπς είχε κάνει μια συγκλονιστική ομιλία κατά την τελετή αποφοίτησης σπουδαστών του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ. Κατά τη διάρκειά της, οι περισσότεροι απόφοιτοι έκλαιγαν συνεχώς. Στο τέλος, το χειροκρότημα δεν θα σταματούσε εάν δεν εκλιπαρούσε ο ίδιος τους φοιτητές, τους καθηγητές, τους συγγενείς και φίλους, «please stop, before Ι start».

Η ομιλία αυτή κυκλοφόρησε στο Ιντερνετ και έχει διαβαστεί από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Στην Ελλάδα, μεταφράστηκε και δημοσιεύθηκε στην ενότητα «Ανθρώπων Έργα και Ημέρες», της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, στις 19 Σεπτεμβρίου 2011. Είναι ένα μοναδικά συγκλονιστικό κείμενο το οποίο θα πρέπει να διαβάζουμε όλοι, ίσως κάθε μέρα:

Είναι τιμή μου που είμαι μαζί σας σήμερα στην τελετή αποφοίτησής ενός από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο. Για να σας πω και την αλήθεια, αυτό είναι το πλησιέστερο που έχω φτάσει ποτέ σε τελετή αποφοίτησης. Σήμερα, θέλω να σας πω τρεις ιστορίες από τη ζωή μου. Αυτό, όλο κι όλο. Τίποτα σπουδαίο. Απλώς τρεις ιστορίες.  

 

Η πρώτη έχει να κάνει με το πώς να ενώνεις σημεία.

 

 

Εγώ εγκατέλειψα τις σπουδές μου στο Κολέγιο Reed τους πρώτους 6 μήνες, αλλά παρέμεινα εκεί ως drop-in (σ.σ.: φοίτηση δύο ετών, χωρίς απόκτηση ανώτερου πτυχίου, αντί για τέσσερα χρόνια και με πιο ελεύθερη επιλογή μαθημάτων) για άλλους 18 μήνες, οπότε και τα παράτησα οριστικά. Γιατί το έκανα αυτό, λοιπόν;

Όλα άρχισαν προτού καν γεννηθώ. Η βιολογική μου μητέρα ήταν πολύ νέα, ανύπαντρη φοιτήτρια, και αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία. Πίστευε πολύ βαθιά ότι θα έπρεπε να υιοθετηθώ από απόφοιτους πανεπιστημίου, από μορφωμένους ανθρώπους δηλαδή, και έτσι όλα είχαν κανονιστεί ώστε μόλις γεννιόμουν να με υιοθετούσαν ένας δικηγόρος και η γυναίκα του. Μόνο που, μόλις βγήκα από τη κοιλιά της μητέρας μου, οι δύο αυτοί άνθρωποι αποφάσισαν την τελευταία στιγμή ότι ήθελαν κορίτσι. Έτσι, λοιπόν, οι σημερινοί μου γονείς, οι οποίοι ήσαν σε λίστα αναμονής τότε, έλαβαν ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας και άκουσαν κάποιον να τους λέει: «Έχουμε, αναπάντεχα, ένα νεογέννητο αγόρι. Το θέλετε;». Και είπαν: «Βεβαίως».

Η βιολογική μου μητέρα ανακάλυψε αργότερα ότι η θετή μου μητέρα ποτέ δεν είχε αποφοιτήσει από κανένα πανεπιστήμιο, και ότι ο θετός μου πατέρας δεν είχε αποφοιτήσει καν από γυμνάσιο. Έτσι, αρνήθηκε να υπογράψει τα έγγραφα στα οποία χρειαζόταν η συμφωνία της ώστε να οριστικοποιηθεί η υιοθεσία μου. Υποχώρησε, όμως, λίγους μήνες αργότερα, όταν οι θετοί μου γονείς υποσχέθηκαν ότι κάποια μέρα θα με έστελναν σε πανεπιστήμιο να μορφωθώ.

Πράγματι, 17 χρόνια μετά, πήγα για σπουδές σε πανεπιστήμιο. Αλλά πολύ αφελώς, επέλεξα ένα πανεπιστήμιο το οποίο ήταν σχεδόν όσο ακριβό είναι και το Στάνφορντ, και έτσι όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζομένων γονιών μου ξοδεύονταν για τα δίδακτρά μου. Έπειτα από 6 μήνες, όμως, δεν είχα ειλικρινή απάντηση στο ερώτημα εάν άξιζε τον κόπο οι γονείς μου να ξοδεύουν τόσα χρήματα για να σπουδάζω εγώ. Δεν έβλεπα να είχε αξία αυτή η επένδυσή τους.

Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Και δεν είχα ιδέα εάν η πανεπιστημιακή ζωή θα με βοηθούσε να βρω την απάντηση. Κι όμως, ήμουν εκεί, και σπούδαζα, ξοδεύοντας όλα τα χρήματα που οι γονείς μου είχαν εξοικονομήσει ολόκληρη ζωή.

Έτσι, λοιπόν, πήρα μια μέρα την απόφαση να εγκαταλείψω τις σπουδές, πιστεύοντας ειλικρινά ότι όλα θα τακτοποιηθούν και ότι θα βρω τελικά το δρόμο μου. Ήταν σχεδόν τρομακτικό, τότε, αυτό που έκανα, αλλά καθώς κοιτάζω πίσω τώρα, νομίζω πως ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ. Τη στιγμή που εγκατέλειψα το κανονικό πρόγραμμα σπουδών, σταμάτησα να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν και άρχισα να πηγαίνω σ’ εκείνα που μου φαίνονταν πιο ενδιαφέροντα. Κατ’ επιλογήν.

Δεν ήταν όλα ωραία, εύκολα και ρομαντικά τότε. Δεν είχα δικό μου δωμάτιο στη φοιτητική εστία και κοιμόμουν στο πάτωμα των δωματίων μερικών φίλων μου. Πήγαινα σε σουπερμάρκετ, επέστρεφα γυάλινες μπουκάλες Κόκα Κόλα και έπαιρνα 5 σεντς τη μία και με αυτά αγόραζα κάτι να φάω. Περπατούσα 7 μίλια από τη μία άκρη της πόλης στην άλλη κάθε Κυριακή βράδυ για να πάρω δωρεάν ένα πιάτο καλό φαγητό που μοίραζαν σε κάποιο ναό των Χάρε Κρίσνα. Κι όμως, τα λάτρευα όλα αυτά καθώς λάτρευα και όσα πράγματα ανακάλυψα τυχαία, ακολουθώντας την περιέργεια και τη διαίσθησή μου που αργότερα αποδείχτηκαν ανεκτίμητα. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα:

Το Κολέγιο Reed, εκείνον τον καιρό, διέθετε την πιο καλή σχολή καλλιγραφίας σε όλη τη χώρα. Σε όλη τη πανεπιστημιούπολη, κάθε αφίσα, κάθε ταμπέλα σε κάθε ντουλάπα ή συρτάρι καθηγητή, λέκτορα ή φοιτητή ήταν γραμμένη στο χέρι με την πιο όμορφη καλλιγραφία. Εγώ, επειδή είχα παραιτηθεί από το κανονικό πρόγραμμα σπουδών και έτσι δεν ήμουν αναγκασμένος να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα, αποφάσισα να πάρω το μάθημα της καλλιγραφίας και να μάθω και εγώ να γράφω έτσι ωραία.

Έμαθα, λοιπόν, για τις γραμματοσειρές serif και san serif, έμαθα να τροποποιώ το διάστημα μεταξύ διαφόρων συνδυασμών γραμμάτων και έμαθα τι είναι εκείνο που κάνει τη σπουδαία τυπογραφία πραγματικά σπουδαία. Ήταν υπέροχο, ήταν ιστορικό, ήταν καλλιτεχνικά διακριτικό με τρόπο που καμιά επιστήμη δεν μπορεί να συλλάβει, και εγώ το έβρισκα τόσο, μα τόσο συναρπαστικό.

Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είχαν βέβαια καμία ελπίδα πρακτικής εφαρμογής στη ζωή μου. Αλλά δέκα χρόνια αργότερα, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή Macintosh, όλα όσα έμαθα στο μάθημα της καλλιγραφίας μού ξανάρθαν πάλι. Και τα ενσωματώσαμε όλα στο Mac. Ήταν το πρώτο κομπιούτερ με πραγματικά υπέροχη τυπογραφία. Έτσι, εάν δεν είχα παρατήσει εκείνον τον κύκλο υποχρεωτικών μαθημάτων στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, το Mac δεν θα είχε ποτέ ούτε τις πολλαπλές γραμματοσειρές ούτε και τα fonts με αναλογικά διαστήματα.

Και μιας και τα Windows απλώς αντέγραψαν το Mac, είναι πολύ πιθανό, σήμερα που σας μιλάω, κανένα PC να μην είχε αυτές τις εφαρμογές. Εάν δεν είχα παρατήσει τότε τα υποχρεωτικά μαθήματα, δεν θα πήγαινα ποτέ σ’ αυτές τις τάξεις καλλιγραφίας και οι προσωπικοί υπολογιστές μπορεί να μην είχαν την υπέροχη τυπογραφία που έχουν σήμερα.

Βεβαίως, ήταν αδύνατον να δω τόσο πολύ μακριά όταν σπούδαζα τότε στο πανεπιστήμιο και να συνδέσω τα σημεία. Αλλά δέκα χρόνια μετά, κοιτώντας πίσω, ήταν πλέον πολύ σαφές. Πάλι, δεν μπορείς να συνδέσεις τα σημεία κοιτώντας εμπρός. Μπορείς να το κάνεις μόνο εάν κοιτάξεις πίσω εκ των υστέρων. Έτσι, πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη ότι τα σημεία αυτά (ή, τα σημάδια, αν θέλετε), με κάποιον τρόπο, στο μέλλον θα ενωθούν. Πρέπει σε κάτι να έχεις πίστη. Στη διαίσθησή σου, στη μοίρα σου, στη ζωή, στο κάρμα, σε οτιδήποτε. Αυτή η προσέγγιση δεν με πρόδωσε ποτέ, και έχει κάνει όλη τη διαφορά στη ζωή μου.

 

Η δεύτερή μου ιστορία είναι για την αγάπη και την απώλεια.

 

 

Ήμουν τυχερός – πολύ νωρίς ανακάλυψα τι ήθελα να κάνω στη ζωή. Ο Woz κι εγώ ξεκινήσαμε την Apple στο γκαράζ του σπιτιού των δικών μου, όταν εγώ ήμουν 20 χρόνων. Δουλέψαμε σκληρά και σε 10 χρόνια η Apple είχε αναπτυχθεί από μια δουλειά που την κάνανε δύο άνθρωποι μέσα σε ένα γκαράζ σπιτιού σε μια εταιρεία αξίας 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων με περισσότερους από 4.000 υπαλλήλους.

Είχαμε μόλις βγάλει στην αγορά την καλύτερή μας δημιουργία -το Macintosh- έναν χρόνο νωρίτερα, κι εγώ μόλις είχα γίνει 30 ετών. Και τότε, με απέλυσαν. Πώς μπορείς να απολυθείς από μία εταιρεία που ξεκίνησες και έστησες εσύ; Ε, καθώς η Apple μεγάλωνε, προσλάβαμε κάποιον που εγώ νόμιζα ότι ήταν ταλαντούχος για να διοικεί την εταιρεία μαζί μου. Και για τον πρώτο σχεδόν χρόνο, τα πράγματα πήγαιναν καλά. Αλλά τότε, τα οράματα και τα σχέδιά μας για το μέλλον άρχισαν να αποκλίνουν, και τελικά είχαμε μία «έκρηξη», έναν μεγάλο καβγά μεταξύ μας. Όταν συνέβη αυτό, το διοικητικό συμβούλιο τάχθηκε με το μέρος αυτού του ανθρώπου που εμείς είχαμε προσλάβει για να μας ξαλαφρώσει στη διοίκηση της εταιρείας.

Έτσι λοιπόν, στα 30 μου χρόνια, με πέταξαν έξω. Και μάλιστα με τον πιο «δημόσιο», πιο ταπεινωτικό τρόπο. Ο,τι ήταν έως τότε το επίκεντρο της ενήλικης ζωής μου, γκρεμίστηκε. Και αυτό για μένα ήταν ολέθριο, καταστροφικό.

Για μερικούς μήνες μετά δεν ήξερα τι να κάνω. Πίστευα πως είχα απογοητεύσει φοβερά όλη την προηγούμενη γενιά των επιχειρηματιών – ότι μου έπεσε η σκυτάλη τη στιγμή που μου την έδιναν για να συνεχίσω.

Συναντήθηκα με τον David Packard και τον Bob Noyce και προσπάθησα να απολογηθώ και να τους εξηγήσω γιατί τα είχα κάνει τόσο σκατά. Σκέφτηκα ακόμα να φύγω εντελώς από την Σίλικον Βάλεϊ και να εξαφανιστώ από προσώπου γης.

Αλλά κάτι άρχισε σιγά σιγά να ρίχνει λίγο φως στη ζωή μου. Αυτό το «κάτι» ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα. Όσα είχαν συμβεί στην Apple, δεν είχαν καν αγγίξει, για μένα, αυτό το «κάτι». Είχα γευτεί την απόρριψη, αλλά ήμουν ακόμα ερωτευμένος.

Και έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω πάλι από την αρχή. Δεν το έβλεπα τότε, αλλά αποδείχτηκε ότι η απόλυσή μου από την Apple ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου είχε συμβεί. Το βάρος του να είσαι επιτυχημένος αντικαταστάθηκε από την ελαφράδα τού να μπορείς και πάλι να είσαι πρωτάρης και να έχεις για όλα λιγότερη σιγουριά. Η απόλυσή μου με απελευθέρωσε και με βοήθησε να περάσω σε μία από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου.

Στα επόμενα πέντε χρόνια, ίδρυσα μια νέα εταιρεία, την NeXT, και ακόμα μία, την Pixar, και ερωτεύτηκα μια καταπληκτική γυναίκα που έμελλε να γίνει και σύζυγός μου. Η Pixar παρήγαγε την πρώτη στον κόσμο ταινία κινουμένων σχεδίων «φτιαγμένων» εξ ολοκλήρου στο κομπιούτερ, το «Toy Story», και είναι σήμερα το πιο επιτυχημένο στούντιο για παραγωγή τέτοιων ταινιών στον κόσμο.

Επίσης, σε μια συγκλονιστική ανατροπή των πραγμάτων, ή Apple εξαγόρασε την NeXT, εγώ επέστρεψα στην Apple και η τεχνολογία που αναπτύξαμε στην NeXT είναι σήμερα στην καρδιά της αναγέννησης της Apple. Και, μαζί με όλα αυτά, η Leurene και εγώ έχουμε μαζί μια θαυμάσια οικογένεια.

Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί εάν δεν είχα απολυθεί από την Apple. Ήταν ένα φάρμακο με απαίσια γεύση, αλλά νομίζω πως τελικά ο ασθενής το χρειαζότανε. Μερικές φορές η ζωή σε χτυπάει στο κεφάλι με ένα τούβλο. Μη χάνετε την πίστη σας. Είμαι πεπεισμένος ότι το μόνο πράγμα που με κράτησε όρθιο ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα.

Πρέπει λοιπόν και εσείς να ανακαλύψετε τι πραγματικά σας αρέσει. Και αυτό αφορά και τη δουλειά που θα κάνετε, και τον σύντροφο που θα επιλέξετε στη ζωή σας. Η εργασία θα γεμίσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας, και ο μόνος τρόπος για να είστε πραγματικά ικανοποιημένοι είναι να κάνετε αυτό που εσείς πιστεύετε ότι είναι μια σπουδαία δουλειά. Και ο μόνος τρόπος για να κάνει κάποιος μια σπουδαία δουλειά είναι να την αγαπήσει. Εάν δεν την έχετε ανακαλύψει ακόμα, μην απογοητευθείτε. Συνεχίστε να ψάχνετε. Μην επαναπαυτείτε. Μην συμβιβαστείτε.

Όπως όλα τα «θέματα της καρδιάς», όταν το ανακαλύψετε, θα το αισθανθείτε, θα καταλάβετε ότι «αυτό είναι». Και θα δείτε τότε ότι, όπως κάθε σπουδαία σχέση, έτσι και αυτή, όσο θα περνούν τα χρόνια, θα γίνεται όλο και καλύτερη. Έτσι λοιπόν, συνεχίστε να ψάχνετε έως ότου βρείτε αυτό το «κάτι» που θα ξέρετε ότι είναι το «δικό σας». Μην επαναπαυτείτε.

 

Η Τρίτη ιστορία μου έχει να κάνει με το θάνατο.

 

 

Όταν ήμουν 17 ετών, διάβασα μια ρήση που έλεγε: «Εάν ζήσεις κάθε μέρα ωσάν να ήταν η τελευταία σου, κάποια μέρα είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα δικαιωθείς». Μου έκανε εντύπωση αυτή η ρήση, και έκτοτε, για τα τελευταία 33 χρόνια, κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ρωτώ τον εαυτό μου: «Εάν η σημερινή μέρα ήταν η τελευταία της ζωής σου, θα ήθελα να κάνω αυτό που ετοιμάζομαι να κάνω σήμερα;». Και όποτε η απάντηση ήταν «όχι» για σειρά ημερών, ήξερα αμέσως ότι κάτι έπρεπε να αλλάξω.

Υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου ότι «σύντομα θα πεθάνεις», βρήκα το πιο χρήσιμο εργαλείο ώστε να παίρνω τις σημαντικότερες αποφάσεις στη ζωή μου. Διότι σχεδόν όλα τα πράγματα -όλες οι εξωτερικές προσδοκίες, όλες οι υπερηφάνειες, όλοι οι φόβοι και οι όλες οι ντροπές για πιθανή αποτυχία- όλα αυτά απλώς γκρεμίζονται, εξαφανίζονται όταν βλέπεις μπροστά σου το θάνατο και μένουν μόνο εκείνα που είναι στ’ αλήθεια σημαντικά.

Υπενθυμίζοντας στον εαυτό σου ότι μια μέρα θα πεθάνεις, είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις την παγίδα τού να σκέφτεσαι συνεχώς αυτά που θα χάσεις εάν πάρεις την «άλφα» ή «βήτα» απόφαση. Θυμήσου ότι είσαι ήδη γυμνός. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, λοιπόν, να μην ακολουθήσεις αυτό που σου ζητάει η καρδιά σου.

Πριν από περίπου έναν χρόνο, μου ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι έχω καρκίνο. Εκανα MRI (μαγνητική τομογραφία) στις 7.30 το πρωί και έδειξε ξεκάθαρα ότι είχα καρκίνο στο πάγκρεας. Τότε δεν ήξερα κάν τι είναι το πάγκρεας. Οι γιατροί μού είπαν ότι ο καρκίνος που είχα εγώ εκεί ήταν σχεδόν αθεράπευτος και ότι θα έπρεπε να αρχίσω να συνηθίζω στην ιδέα ότι δεν μου έμενε περισσότερη ζωή από τριών έως εννέα μηνών. Ο προσωπικός μου γιατρός με συμβούλευσε να επιστρέψω στο σπίτι και να αρχίσω αμέσως να τακτοποιώ τις «προσωπικές» μου υποθέσεις, μία φράση που χρησιμοποιούν ως κλισέ οι γιατροί αντί να σου πουν «προετοιμάσου να πεθάνεις».

Η «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων» είναι να προσπαθήσεις να πεις, σε ελάχιστους μήνες, στα παιδιά σου όσα νόμιζες ότι είχες άλλα τουλάχιστον δέκα χρόνια για να τους τα πεις. Είναι, επίσης, να μην αφήσεις πίσω σου, πεθαίνοντας, εκκρεμότητες που θα ταλαιπωρήσουν τους δικούς σου ανθρώπους που θα μείνουν πίσω. Σημαίνει, τέλος, αυτό το «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων», να βρεις τον κατάλληλο χρόνο και τρόπο για να αποχαιρετίσεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα.

Ζούσα με αυτήν την καταραμένη διάγνωση κάθε μέρα της ζωής μου. Το ίδιο βράδυ που ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι είχα καρκίνο, μου έκαναν και βιοψία ενδοσκοπικά, μέσω του λαιμού μου, στο στομάχι και από εκεί στα έντερα, πέρασαν μία βελόνα στο πάγκρεας και πήραν μερικά κύτταρα από τον καρκίνο. Εγώ ήμουν σε καταστολή, αλλά η γυναίκα μου, που ήταν παρούσα, μου είπε ότι όταν είδα οι γιατροί τα κύτταρα κάτω από ένα μικροσκόπιο, άρχισαν να κλαίνε, διότι αποδείχτηκε ότι είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου του παγκρέατος που είναι θεραπεύσιμη με εγχείρηση. Σχεδόν όλες οι άλλες μορφές τέτοιου καρκίνου είναι καταδικασμένες. Έτσι, λοιπόν, με βάλανε στο χειρουργείο, και σήμερα είμαι μια χαρά.

Αυτό ήταν το κοντινότερο που έχω φτάσει στο θάνατο. Και ελπίζω να είναι το κοντινότερο που θα φτάσω σε αυτόν για τις επόμενες δεκαετίες. Έχοντας ζήσει, λοιπόν, αυτήν την εμπειρία, νομίζω πως μπορώ, με μεγαλύτερη σιγουριά απ’ ό,τι όταν ο θάνατος ήταν για μένα απλώς μία «φιλοσοφική ιδέα», να πω ότι:

Κανείς δεν θέλει να πεθάνει. Ακόμα και οι άνθρωποι που θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, δεν θέλουν να πεθάνουν για να φτάσουν εκεί. Και όμως, ο θάνατος είναι ο προορισμός που όλοι μοιραζόμαστε. Κανείς, ποτέ, δεν έχει γλιτώσει από αυτόν. Ο Θάνατος είναι, ίσως, η καλύτερη ανακάλυψη της Ζωής. Και έτσι, μάλλον, πρέπει να είναι. Ο Θάνατος είναι ο ατζέντης, ο μεσίτης, που σε βοηθά να αλλάξεις τη Ζωή σου, προτού έρθει αυτός να σε πάρει. Ξεκαθαρίζει το παλιό, προετοιμάζοντας το έδαφος για να ‘ρθει το καινούργιο. Αυτή την στιγμή που σας μιλάω, το καινούργιο είστε εσείς. Αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακρινή από τώρα, και εσείς θα εξελιχθείτε σιγά σιγά σε «παλιό», και θα… ξεκαθαριστείτε. Συγχωρήστε με που γίνομαι τόσο δραματικός, αλλά αυτή είναι η απλή αλήθεια.

 

 

Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος. Μην τον σπαταλάτε, λοιπόν, ζώντας τη ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου. Μην παγιδευτείτε από το δόγμα τού να ζείτε από τα αγαθά της σκέψης ενός άλλου. Μην αφήστε το θόρυβο από την άποψη άλλων ανθρώπων να πνίξει την δική σας, εσωτερική φωνή. Και, το πιο σημαντικό απ’ όλα, να έχετε πάντα το θάρρος να ακολουθείτε την καρδιά και το ένστικτό σας. Αυτά τα δύο, κάπως, πάντοτε, γνωρίζουν ήδη τι εσύ θέλεις πραγματικά να γίνεις. Είναι δευτερεύοντα.

Οταν ήμουν νέος, υπήρχε ένα καταπληκτικό δημοσίευμα που είχε τίτλο «The Whole Earth Catalog» («Ο κατάλογος όλου του κόσμου»), που ήταν μία από τις βίβλους της δικής μου γενιάς. Τον είχε συντάξει ένας τύπος ονόματι Stewart Brand, που ζούσε όχι μακριά από εδώ, στο Menlo Park, και το ζωντάνεψε με το ποιητικό του άγγιγμα. Αυτό συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του ’60, πριν από τους προσωπικούς υπολογιστές (personal computers) και το desktop publishing. Ολα τυπώνονταν με τη χρήση γραφομηχανών, ψαλιδιού, και φωτογραφιών από μηχανές Polaroid. Ηταν, ας πούμε, σαν να ‘χαμε το Google σε έντυπη μορφή, 35 χρόνια πριν έρθει αυτό που ξέρουμε σήμερα σε ηλεκτρονική: ήταν ιδεαλιστικό και ξεχείλιζε από υπέροχες εφαρμογές και ιδέες.

Ο Στιούαρτ και η ομάδα του έβγαλαν πολλές εκδόσεις του «The Whole Earth Catalog», και τότε, όταν είχε κάνει τον κύκλο του, έβγαλαν και μία τελευταία έκδοση. Αυτό συνέβη στα μέσα της δεκαετίας του ’70, και είχα τη δική σας ηλικία. Στο οπισθόφυλλο της τελευταίας αυτής έκδοσης υπήρχε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ξημέρωμα σε έναν επαρχιακό δρόμο, ένα δρόμο στον οποίο θα μπορούσατε να βρεθείτε και εσείς κάποια στιγμή, εάν είστε περιπετειώδεις τύποι, να κάνετε οτοστόπ. Κάτω από αυτήν τη φωτογραφία, υπήρχε μια λεζάντα με τα λόγια: «Stay hungry. Stay foolish». Δηλαδή, «Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου». Ηταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της ομάδας του Στιούαρτ, καθώς υπέγραφαν την τελευταία τους έκδοση.

Μείνε πεινασμένος. Μείνε ανόητος. Αυτό ευχόμουν και εγώ πάντοτε για τον εαυτό μου. Και τώρα, καθώς αποφοιτάτε για να αρχίσετε μια καινούρια ζωή, εύχομαι και για σας το ίδιο, ακριβώς, πράγμα: «Stay Hungry. Stay Foolish. Thank you all very much».

ΥΓ.: Το πρωτότυπο κείμενο στα αγγλικά, υπάρχει στην ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυνση:

https://news. stanford.edu/news/2005/june15/jobs-061505.html