Άρης Πουλιανός: Ό,τι δεν θέλουν να ξέρουμε για το σπήλαιο των Πετραλώνων

Άρης Πουλιανός: Ό,τι δεν θέλουν να ξέρουμε για το σπήλαιο των Πετραλώνων

Ο Άρης Πουλιανός είναι από την κάστα εκείνη των ανθρώπων που γι’ αυτούς γράφουν οι εγκυκλοπαίδειες. Το έργο τους αθόρυβο, πολυετές, κοπιώδες, μα η σημασία του τόσο μεγάλη που η ιστορία έχει φυλάξει αρκετές σελίδες για να την καταγράψει.

«Στην αίθουσα του Θεόφραστου κοιμήθηκα πολλές βραδιές, ήθελα να νιώσω πώς ένιωθαν οι πρώτοι άνθρωποι μέσα στη σπηλιά. Κι έτσι στην αίθουσα του Θεόφραστου έβαλα ξύλινη σκάλα κι απάνω εκεί κοιμόμουνα».

Ο Άρης Πουλιανός έχει συνδέσει το όνομά του με τα Πετράλωνα της Χαλκιδικής και τα υπολείμματα ενός ανθρώπου που έζησε στην περιοχή πριν από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Το όνομα που του έδωσε ο Πουλιανός: αρχάνθρωπος. Ο αρχάνθρωπος των Πετραλώνων.

Μέχρι την ανακάλυψη αυτή ο ελλαδικός χώρος εθεωρείτο από την επιστήμη της παλαιοανθρωπολογίας λευκό σημείο, blank spot, δηλαδή περιοχή όπου κανένα σημαντικό εύρημα δεν είχε βρεθεί που να αποτελεί κρίκο της εξέλιξης στην ιστορία του ανθρώπινου είδους.

Η ανακάλυψη του αρχανθρώπου έγινε τον Σεπτέμβριο του 1960 κι από τότε άρχισαν τα προβλήματα.

«Στην Ελλάδα εγκαταστάθηκα στην Αθήνα γιατί του Καραμανλή η πρόσκληση το ’62 ήταν να ‘ρθω να αναλάβω την έδρα της ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στα Πετράλωνα είχε βρεθεί το κρανίο του αρχανθρώπου και φυσικά ήταν το πρώτο εύρημα παλαιού ανθρώπου στον ελλαδικό χώρο και ήταν τμήμα της διατριβής μου, δηλαδή από πού βαστάνε οι Έλληνες. Έτσι και ξεκίνησα. Η καταγωγή των Ελλήνων ήταν το θέμα μου».

Η έρευνα γύρω από το θέμα της καταγωγής των Ελλήνων αποτελεί κόκκινο πανί για την επιστημονική κοινότητα τόσο στην Ελλάδα όσο και εκτός. Στα σχολικά βιβλία διαβάζουμε πως οι πρόγονοι των Ελλήνων ήταν κάποιοι άλλοι που κατέβηκαν από τον Βορρά εξολοθρεύοντας τους γηγενείς. Αυτό δηλαδή που διαβάζουμε είναι πως κάποιοι Ινδοευρωπαίοι εξολόθρευσαν κάποιους Προέλληνες.

Εδώ, όμως, προκύπτει ένα απλό ερώτημα: αν αυτοί που ήρθαν από τον Βορρά δεν ήταν Έλληνες και αυτοί που ζούσαν εδώ δεν ήταν Έλληνες, τότε τελικώς ποιοι είναι οι Έλληνες;

Η απάντηση στο θέμα γύρω από την καταγωγή των ανθρώπων που κατοικούσαν στον ευρύτερο ελληνικό χώρο φαίνεται να βρίσκεται ακόμα και σήμερα καλά κρυμμένη κάτω από την επιφάνεια της γης.

Ο Άρης Πουλιανός επί σειρά ετών ισχυρίζεται πως η αφροκεντρική θεωρία καταγωγής του ανθρώπου ανατρέπεται με στοιχεία που ο ίδιος έχει φέρει στο φως.

(…)

«Από ‘δω βέβαια, όταν μας πέταξαν έξω το 1982, μπήκαν μέσα μερικοί απ’ τους καθηγητές της εποχής εκείνης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εξαφάνισαν σιαγόνες ιππαρίων και αλόγων που είχαμε εδώ. Τώρα όταν επανήλθα το 1997 είχαν χαθεί βέβαια».

(…)

«Για πρώτη φορά διαπιστώνω πως εδώ περνάει και τα 700 και το εκατομμύριο χρόνια η ζωή του ανθρώπου μέσα σ’ αυτή τη σπηλιά. Άρα ήταν πολύ σημαντική η τομή Α1, γιατί μας βοήθησε να καταλάβουμε από πού ν’ αρχίσουμε και πού να τελειώσουμε.

Σ’ αυτό το σημείο βρήκα την πρώτη στάχτη φωτιάς και μου ‘δωσε πολύ κουράγιο που απεδείκνυε ότι εδώ μέσα μπήκε άνθρωπος και την άναψε. Αυτή η φωτιά είναι ενός εκατομμυρίου ετών, χιλιάδων ετών…

Έχουμε μία 300 χιλιάδων ετών στη Νίκαια της Γαλλίας σε σπήλαιο, αλλά η αρχαιότερη φωτιά της γης έχει ανάψει εδώ. Αυτή που έχουμε μέσα στο μουσείο».

(…)

Τη σημαντικότητα των ευρημάτων του σπηλαίου των Πετραλώνων δε φαίνεται να συμμερίζεται το επίσημο ελληνικό κράτος. Στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Πολιτισμού που αναφέρεται στο σπήλαιο για τον αρχάνθρωπο διαβάζουμε μια χλιαρή περιγραφή των δύο σειρών χωρίς λεπτομέρειες και κυρίως χωρίς χρονολόγηση.

Στον ιστότοπο του Γαιολογικού – Παλαιοντολογικού Μουσείου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ο άνθρωπος των Πετραλώνων αποκτά ηλικία 200.000 ετών (!), ηλικία που υπολείπεται τουλάχιστον 500.000 έτη από τη χρονολόγηση που δίνει ο Πουλιανός. Για τον ίδιο τον Πουλιανό δεν δίνεται ούτε η παραμικρή αναφορά, παρότι είναι ο σημαντικότερος ανασκαφέας του σπηλαίου.

(…)

Γιατί, όμως, ο Πουλιανός έχει τόσες αντιπάθειες; Γιατί τόσα χρόνια η πανεπιστημιακή κοινότητα και ο πολιτικός κόσμος τον έχουν σχεδόν επικηρύξει;

    «Τι να πω; Είναι φασίστες στο μυαλό. Δε θέλουν πρόοδο εδώ. Και ήρθε εδώ ένας Μοσχοβίτης, όπως έλεγε ο Μαρινάτος παλιά, και τους έκαμε ανατροπή. Τις ανατροπές φοβούνται. Να μη θίξεις αυτά που διδάσκονται».

(…)

Ο Άρης Πουλιανός διέθεσε για υποδομές και έρευνα ολόκληρη την περιουσία του, αλλά και πάνω από μισό αιώνα προσωπικού έργου και το περίεργο είναι πως η επίσημη πολιτεία όχι απλώς δεν το αναγνωρίζει, αλλά και το εχθρεύεται.

(…)

Η διαμάχη είναι μόνο στην επιφάνειά της «επιστημονική», καθώς είναι φανερό πως από πίσω κρύβονται συμφέροντα.

(…)

Όταν ένας πρώην υπουργός Δικαιοσύνης αποκαλεί «εμμονική» τη δικαστική εξουσία, όπως την αποκάλεσε στην περίπτωση του Πουλιανού, τότε είναι φανερό πως το πολίτευμα της χώρας πάσχει.

Ο Πουλιανός έχει περάσει περισσότερο χρόνο στις αίθουσες των δικαστηρίων παρά ανασκάπτοντας κι ερευνώντας. Αυτός ίσως να ήταν και ο σκοπός από την αρχή: η αδρανοποίησή του.

Αυτοί που λένε πως οι ιδέες παλεύονται με ιδέες δεν γνωρίζουν καλά την ελληνική πραγματικότητα…

Η ταινία μικρού μήκους – αφιέρωμα στον ανθρωπολόγο Άρη Πουλιανό που συνέδεσε τ’ όνομά του με την έρευνα του Ανθρώπου στην Ελλάδα.

Μια ισχυρή προσωπικότητα κι ένας «μαχητής» των ανακαλύψεων και των αποκαλύψεων, που υπερασπίζεται τις απόψεις του απέναντι στο σύνολο της πολιτικής και πανεπιστημιακής κοινότητας.

Το φιλμ περιέχει ανέκδοτες μαρτυρίες του σχετικά με πρόσφατες έρευνες, αλλά και το ανελέητο κυνηγητό από πολιτικούς και πανεπιστημιακούς.

Πρόκειται για την πρώτη ταινία που η παραγωγή της έγινε από ένα blog (www.olympia.gr), έναν Φορέα (Ανθρωπολογική Εταιρία Ελλάδος) και μια Δημιουργική ομάδα (Elixis).

Η διανομή και διάδοση του φιλμ θα γίνεται μόνο μέσα από τα blogs και θα είναι ελεύθερη περιουσιακών δικαιωμάτων.

Ευχαριστούμε από καρδιάς τον καθηγητή Άρη Πουλιανό για την εμπιστοσύνη του.

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Ζησόπουλος / Ελευθέριος Φυλακτός

Παραγωγή: elixis / olympia.gr / Ανθρωπολογική Εταιρία Ελλάδος

Πηγή:

ellasellas.wordpress.com

https://ellaniapili.blogspot.gr/2016/10/blog-post_987.html

Βρέθηκε ο τάφος του Αριστοτέλη

Ο θάνατος και η ταφή του φιλοσόφου Αριστοτέλη

Το 323 π.Χ. με την είδηση του θανάτου του Μ. Αλεξάνδρου οι οπαδοί του αντιμακεδονικού κόμματος νόμισαν ότι βρήκαν την ευκαιρία να εκδικηθούν τους Μακεδόνες στο πρόσωπο του Αριστοτέλη. Το ιερατείο, με εκπρόσωπό του τον ιεροφάντη της Ελευσίνιας Δήμητρας Ευρυμέδοντα, και η σχολή του Ισοκράτη, με το Δημόφιλο, κατηγόρησαν τον Αριστοτέλη για ασέβεια ("γραφή ασεβείας"), επειδή είχε ιδρύσει βωμό στον Ερμία, είχε γράψει τον ύμνο στην Αρετή και το επίγραμμα στον ανδριάντα του Ερμία, στους Δελφούς. Ο Αριστοτέλης όμως, επειδή κατάλαβε τα πραγματικά κίνητρα και τις αληθινές προθέσεις των μηνυτών του, έφυγε για τη Χαλκίδα, προτού γίνει η δίκη του (323 π.Χ.). Εκεί έμεινε, στο σπίτι που είχε από τη μητέρα του, μαζί με τη δεύτερη σύζυγό του την Ερπυλλίδα και με τα δύο του παιδιά, το Νικόμαχο και την Πυθιάδα.

 Σχεδιαστική κάτοψη:

Το βέλος δείχνει το αρχαϊκό τείχος (με κόκκινο χρώμα) και την πύλη ου, ενώ με μπλε δηλώνεται το Βυζαντινό διατείχισμα με τον τετράγωνο πύργο του

Ο Αριστοτέλης απεβίωσε μεταξύ πρώτης και εικοστής δευτέρας Οκτωβρίου του έτους 322 π.Χ. στη Χαλκίδα από στομαχικό νόσημα, μέσα σε θλίψη και μελαγχολία. Το σώμα του μεταφέρθηκε στα Στάγειρα, όπου θάφτηκε με εξαιρετικές τιμές. Οι συμπολίτες του τον ανακήρυξαν "οικιστή" της πόλης και έχτισαν βωμό πάνω στον τάφο του. Στη μνήμη του καθιέρωσαν γιορτή, τα "Αριστοτέλεια", και ονόμασαν έναν από τους μήνες "Αριστοτέλειο". Η πλατεία όπου θάφτηκε ορίστηκε ως τόπος των συνεδρίων της βουλής.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Σισμανίδης: Οι πηγές που τον έπεισαν ότι βρήκε τον τάφο του Αριστοτέλη

Στις πηγές που ταίριαζαν πολύ με τα ανασκαφικά του ευρήματα και τον έπεισαν ότι αποκαλύφθηκε ο τάφος του Αριστοτέλη, στα αρχαία Στάγειρα, αναφέρθηκε ο αρχαιολόγος Κώστας Σισμανίδης, μιλώντας στην παρουσίαση του βιβλίου του «Ο τάφος του Αριστοτέλη στα αρχαία Στάγειρα, η ανασκαφική αποκάλυψη» στο πλαίσιο της 14ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου της Θεσσαλονίκης.

«Από την πρώτη στιγμή υποπτεύθηκα ότι είναι ο τάφος του Αριστοτέλη γιατί ήταν ένα κτίσμα εντελώς διαφορετικό από τα άλλα, ασύμβατο για άλλες χρήσεις και η όλη του διάταξη του ίδιου του κτίσματος και των κτισμάτων περί αυτό έδινε την εντύπωση ότι είναι ο τάφος του Αριστοτέλη», ανέφερε χαρακτηριστικά. Είπε ακόμη ότι υπάρχουν πάρα πολλές πηγές οι οποίες αναφέρονται στο επεισόδιο της ταφής της τέφρας του Αριστοτέλη στα αρχαία Στάγειρα.

Συγκεκριμένα επισήμανε ότι ο Αριστοτέλης πέθανε το 322 π.Χ στη Χαλκίδα όπου κατέφυγε επειδή τον κυνηγούσαν οι Αθηναίοι μετά τον θάνατο του προστάτη του, Αλεξάνδρου. Η τέφρα του, όπως είπε, ετάφη στα αρχαία Στάγειρα με τιμές και δόξες, αφού οι άρχοντες της Χαλκίδας ειδοποίησαν τους Σταγειρίτες ότι αν θέλουν μπορούν να παραλάβουν την τέφρα του και να τη θάψουν στην πατρίδα του.

Τμήμα μελαμβαφών αγγείων από το αψιδωτό κτίσμα

Υπάρχουν αρκετές πηγές που αναφέρονται σε αυτό το γεγονός και αραβικές που φαίνεται ότι αντιγράφουν αρχαιοελληνικές γιατί έχουν γνώση και της τοπογραφίας της περιοχής. Έχουμε το χειρόγραφο 257 της μαρκιανής βιβλιοθήκης της Βενετίας που μας λέει για την ταφή εκεί και άλλες πηγές όπως, για παράδειγμα τον Αμμώνιο, έναν νεοπλατωνικό φιλόσοφο.

Όμως και μέχρι και τα χρόνια της τουρκοκρατίας συνεχίζουν και να μιλούν για τον τάφο του Αριστοτέλη στα Στάγειρα και αναφέρουν ότι μπροστά στον τάφο υπήρξε και βωμός, ανέφερε, μεταξύ άλλων.

Διευκρίνισε, άλλωστε, ότι στην αρχαιολογική ανασκαφή που έγινε το 1996 δεν βρέθηκε ο ίδιος ο βωμός αλλά σε ένα ψηφιδωτό δάπεδο η ορθογώνια κόγχη στην οποία ήταν στημένος ο βωμός και μέσα σε αυτήν μεγάλες ποσότητες στάχτης από τις θυσίες που γινόταν προς τιμήν του Αριστοτέλη, καθώς και τμήματα μαρμάρου, πιθανώς από το βωμό. Είπε ακόμη ότι, σύμφωνα με τις αρχαίες μαρτυρίες και τις πηγές, τα αρχαία βουλευτήρια είχαν αυτό το καμπύλο σχήμα και έτσι δόθηκε στον τάφο το αψιδωτό σχήμα, για να εμπνέονται οι Σταγειρίτες από το πνεύμα του Αριστοτέλη και να παίρνουν ορθές αποφάσεις.

«Έτσι πείστηκα εντελώς από τις πηγές που ταίριαζαν πάρα πολύ με τα ανασκαφικά ευρήματα ότι απεκαλύφθη ο τάφος του Αριστοτέλη» τόνισε χαρακτηριστικά.

Από την πλευρά του ο αρχαιολόγος Ματθαίος Μπέσιος, επισήμανε ότι συμφωνεί με όσα ισχυρίζεται ο κ. Σισμανίδης και με όσα είχε δει και ο ίδιος το 1996 και υπογράμμισε:

«είναι κάτι επιστημονικά που δεν μπορεί εύκολα να απορριφθεί. Με βάση αυτά τα ανασκαφικά στοιχεία είναι πάνω από 90% σίγουρο ότι είναι εκεί ο τάφος. Αυτό που επιβεβαιώνει περισσότερο τη θέση του Αριστοτελείου, ο χώρος όπου τιμούνταν και λατρεύονταν ο Αριστοτέλης είναι η εύρεση του αύλειου χώρου όπου βρίσκονται τα υπολείμματα από το βωμό. Παράλληλα διευκρίνισε, μεταξύ άλλων, ότι τα στοιχεία της ανασκαφής ταιριάζουν απόλυτα στα πρώιμα ελληνιστικά χρόνια που γνωρίζουμε ότι μεταφέρθηκαν τα οστά του Αριστοτέλη στην πατρίδα του, ενώ τόνισε ότι στο κέντρο της πόλης γινόταν η ταφή μόνο σημαντικών προσώπων.

Εξάλλου ο ομότιμος καθηγητής της Νομικής Σχολής, Νικόλαος Ιντζεσίλογλου, αναφερόμενος στο βιβλίο του κ. Σισμανίδη, επισήμανε ότι είναι επιστημονικό αλλά δεν απευθύνεται μόνο στους ειδικούς, το καταλαβαίνει ο καθένας και δεν αφήνει κανένα περιθώριο μη κατανόησης, είναι πολύ καλά δομημένο και εκτός από τον τάφο μιλά και για τις τοποθεσίες και τις αρχαίες πόλεις της περιοχής των αρχαίων Σταγείρων και όχι μόνο, βοηθώντας τον αναγνώστη να καταλάβει το ιστορικό και γεωγραφικό περιβάλλον όπου κτίστηκε ο βωμός και έγινε ο τάφος του Αριστοτέλη.

Μίλησε, τέλος, για την αριστοτελική σκέψη και τις απόψεις του Αριστοτέλη για την πολιτική.

(πηγή ΑΠΕ - ΜΠΕ)

http://www.kathimerini.gr/909360/article/epikairothta/ellada/sismanidhs-oi-phges-poy-ton-epeisan-oti-vrhke-ton-tafo-toy-aristotelh

Υπόθεση Βατοπεδίου : Όλοι αθώοι

Υπόθεση Βατοπεδίου : Όλοι αθώοι

Το Τριμελές Εφετείο κακουργημάτων έκρινε αθώους όλους τους κατηγορούμενους της πολύκροτης υπόθεσης. 

Ποιο είναι το σκεπτικό του δικαστηρίου

Η πολύκροτη υπόθεση του Βατοπεδίου, ένα «σκάνδαλο» που απασχόλησε έντονα την πολιτική ζωή του τόπου και αποτέλεσε πεδίο σφοδρής κομματικής αντιπαράθεσης, έχοντας παράλληλα σοβαρές κοινωνικές-ηθικές προεκτάσεις, έλαβε σήμερα τέλος, τουλάχιστον στην ποινική του πτυχή. Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων έκρινε αθώους όλους τους κατηγορούμενους, για την υπόθεση των ανταλλαγών του ελληνικού δημοσίου με την Μονή Βατοπεδίου. Το σκεπτικό της αθωωτικής απόφασης έγκειται κυρίως στο γεγονός, ότι το δικαστήριο αναγνωρίζει ότι η λίμνη Βιστωνίδα και οι παραλίμνιες έκτασης αυτής ανήκουν στο δημόσιο.

Με βάση το παραπάνω, οι δικαστές έκριναν ότι δεν στοιχειοθετούνται τα αδικήματα της φυσικής ή ηθικής αυτουργίας σε κακουργηματική απιστία και ψευδείς βεβαιώσεις, που κατά περίπτωση αποδόθηκαν στους 14 εμπλεκομένους για την ανταλλαγή της λίμνης Βιστωνίδας και των παραλιμνίων εκτάσεων της με ακίνητα του Δημοσίου.

Αθωωτική για τους κατηγορούμενους ήταν και η «ετυμηγορία» της εισαγγελέας της έδρας Βασιλικής Κρίνα, η οποία υποστήριξε ότι δεν προέκυψε δόλο για τους κατηγορουμένους, από κάθε κατηγορία. Μάλιστα αναφορικά με τους εμπλεκόμενους μοναχούς, η εισαγγελέας έκρινε ότι δεν διέπραξαν κάποια αξιόποινη πράξη (απάτη, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, ενώ για τους κρατικούς υπαλλήλους εκτίμησε ότι εκτελούσαν κυβερνητικές αποφάσεις-εντολές και ως εκ τούτου «ήταν πεπεισμένοι ότι εκτελούσαν σύννομες ενέργειες».

Ποιοι ήταν οι κατηγορούμενοι

Μεταξύ των 14 κατηγορουμένων ήταν ο ηγούμενος Εφραίμ, ο μοναχός Αρσένιος, η συμβολαιογράφος Κατερίνα Πελέκη, ο πατέρας και ο αδελφός της Διονύσης και Δημήτρης Πελέκης (δικηγόροι και οι δύο), ο πρώην πρόεδρος και ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου Πέτρος Παπαγεωργίου και Κωνσταντίνος Γκράτσιος, ο πρώην γενικός γραμματέας του υπουργείου Γεωργίας Κωνσταντίνος Σκιαδάς, ο πρώην διευθυντής της υπηρεσίας διαχείρισης ακινήτων της ΚΕΔ Γεώργιος Μητρόπουλος και ο πρώην αντιπρόεδρος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους Γρηγόρης Κρόμπας.

 Ο Κώστας Καραμανλής ως πρωθυπουργός στο Βατοπέδι με τον Εφραίμ και τον Αρσένιο.

Kαραμανλής για Βατοπαίδι: Αποκαλύφθηκε η σκευωρία

Με αφορμή την αθωωτική απόφαση της Δικαιοσύνης για την υπόθεση του Βατοπεδίου, ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, έσπευσε να σχολιάσει: “Η σημερινή ετυμηγορία κλείνει μια μεγάλη πληγή” .

Συγκεκριμένα ο πρώην πρωθυπουργός έκανε την εξής δήλωση: “Η σημερινή απόφαση της ελληνικής Δικαιοσύνης αποκαλύπτει το μέγεθος της αθλιότητας στην υπόθεση Βατοπεδίου. Αποκαλύπτει τις μεθοδεύσεις που μετήλθαν ύποπτα και ταπεινά συμφέροντα, ιδιωτικά και μικροπολιτικά, για να σκηνοθετήσουν τη σκευωρία. Ο στόχος προφανής: Να πληγεί με κάθε τρόπο η τότε κυβέρνηση. Συκοφαντώντας, σπιλώνοντας, ταλαιπωρώντας για χρόνια αθώους ανθρώπους και τις οικογένειές τους. Ζημιώνοντας τη χώρα σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη χρονική περίοδο. Η σημερινή ετυμηγορία κλείνει μια μεγάλη πληγή. Αποκαθιστά την αλήθεια και την τιμή των προσώπων που τόσο άδικα κατηγορήθηκαν. Αφήνει βαρύτατα εκτεθειμένους όσους εμπνεύστηκαν και εκτέλεσαν το ανέντιμο εγχείρημα. Έστω και αργά, το φως στο τέλος πάντα νικάει το σκοτάδι”.

 «Περιήγησις εις τάς ιεράς μονάς του Αγίου Όρους και της Χαλκιδικής Χερσονήσου»Υπό Γ.Α. Νικολόπουλου, διευθυντού του εν Αθήναις αναγνωστηρίου.Αθήνησιν 1874.

Βατοπέδιο Χαλκιδικής

Το Βατοπέδι(ο) είναι προσφυγικός οικισμός του Δημοτικού διαμερίσματος της Ορμύλιας στο νομό Χαλκιδικής . Από τους πρόποδες του λόφου εκτείνεται η παραλία. Έχει 236 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2001. Η θέση του είναι στα ανατολικά του ποταμού Χαβρία, σε έναν τόπο με ελαιώνες και λίγα αμπέλια. Κύρια ασχολία είναι η γεωργία. Απέχει 5 χιλιόμετρα από την Ορμύλια. Ενεργός είναι πολιτιστικός σύλλογος.

Μνημεία και μονές

Έξω από το Βατοπέδι βρίσκεται το Πνευματικό Κέντρο της Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, με δραστηριότητες στους τομείς κοινωνικής προσφοράς και της υγείας. Λίγο πιο πέρα βρίσκεται γυναικεία πατριαρχική και σταυροπηγιακή Μονή, αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, που είναι η μεγαλύτερη στην Ελλάδα. Έχει δυναμικό περίπου 110 μοναχές και εργαστήρια υφαντικής και εικονογραφίας. Το μετόχι του χρονολογείται από τον 12ο αιώνα. Το 1974 αγοράστηκε από τη Μονή Σίμωνος Πέτρας και σήμερα έχει ανακαινιστεί. Το καθολικό της μονή είναι ναός βυζαντινού ρυθμού με ψηφιδωτό δάπεδο και τοιχογραφίες. Πανηγυρίζει στις 25 Μαρτίου και επίσης στις 22 Ιουλίου, της προστάτιδας της μονής Σίμωνος Πέτρας, Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής.

Στα νότια του χωριού πάνω σε λόφο υπάρχει και το ανδρικό μοναστήρι του Αγίου Αρσενίου, που ιδρύθηκε το 1986. Αυτό πανηγυρίζει στις 10 Νοεμβρίου και την 1η Οκτωβρίου.

Ιστορικά στοιχεία

Το χωριό ιδρύθηκε από πρόσφυγες, με καταγωγή από τη Μικρά Ασία, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στον οικισμό μετά το 1922. To όνομά του προήλθε από το γεγονός ότι οι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στη Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους. Ο οικισμός μέχρι το 1971 αποτελούσε χωριστή κοινότητα. Σε μικρή απόσταση από το χωριό, στο ύψωμα όπου σήμερα το Πνευματικό Κέντρο της γυναικείας μονής της Ορμύλιας, έχουν επισημανθεί ίχνη οικισμού των ρωμαϊκών και βυζαντινών χρόνων.

Πηγές :

www.sofokleousin.gr

Βικιπαίδεια

Διαδίκτυο

Βρέθηκε ο τάφος του Αριστοτέλη στα Στάγειρα Χαλκιδικής

Σπουδαίο εύρημα: Βρέθηκε ο τάφος του Αριστοτέλη στα Στάγειρα Χαλκιδικής

Ο τάφος του μεγαλύτερου φιλοσόφου της αρχαιότητας, του Αριστοτέλη (384- 322 π. Χ.), βρίσκεται στα Στάγειρα, στην σημερινή Ολυμπιάδα Χαλκιδικής. H σχετική ανακοίνωση για τον τάφο του Αριστοτέλη, τον χώρο που στέγασε την τέφρα του φιλοσόφου, γίνεται στη Θεσσαλονίκη, με την συμπλήρωση 2400 χρόνων από την γέννησή του και ενώπιον 250 αριστοτελιστών από όλο τον κόσμο.

Περισσότερα από 25 χρόνια αφιέρωσε στις ανασκαφές και την έρευνα ο αρχαιολόγος Κώστας Σισμανίδης για να φέρει στο φως τεκμήρια, να τα συναρτήσει με τις αρχαίες πηγές, για να καταλήξει στο συμπέρασμα το οποίο σεμνά είχε ψελλίσει από το 1996.

Όπως αναφέρει ο Ρ/Σ Στο Κόκκινο, ο κ. Σισμανίδης ήταν από τους πιο ακριβοθώρητους αρχαιολόγους στη Βόρεια Ελλάδα, από αυτούς που δεν μιλούσαν ποτέ αν αυτό που είχαν να πουν δεν έφερε την σφραγίδα της απόδειξης.

Ο κ. Σισμανίδης παρουσιάζει τα ντοκουμέντα της πολυετούς έρευνάς του για τον τάφο-ηρώο στον οποίο εναποτέθηκε η τέφρα του Αριστοτέλη, αυτού που τα συμπεράσματά του είναι μέχρι σήμερα σημείο τομής της φιλοσοφικής σκέψης, μόνιμη πρόκληση σε όλους τους επιγόνους που ακόμη κι αν διαφωνούν επικαλούνται τα επιχειρήματα του, του ανθρώπου που εξέτασε κάθε νοητικό πεδίο της εποχής του γράφοντας περίπου τετρακόσιες πραγματείες, για την πολιτική, την ηθική, την λογοτεχνία και την επιστήμη, αυτού που δικαίως χαρακτηρίστηκε από τον Πλάτωνα «ο πρώτος αναγνώστης βιβλίων» στην  ανθρώπινη ιστορία.

Το «Κόκκινο Θεσσαλονίκης» δημοσιεύει μεγάλο μέρος των στοιχείων και συμπερασμάτων και τις σχετικές φωτογραφίες και αναπαραστάσεις που αναμένεται να προκαλέσουν παγκόσμιο ενδιαφέρον για ένα αρχαιολογικό εύρημα που δεν θα είναι πνιγμένο στη λάσπη καμιάς «εθνικής» ανάγκης και καμιάς προπαγάνδας.

Εξάλλου το σύνολο της πολυετούς ενασχόλησης του κ. Σισμανίδη θα περιμένει, λίγο ελπίζουμε, καθώς είναι έτοιμοι για δημοσίευση τρεις (3) τόμοι με όλο το ανασκαφικό υλικό από την περιοχή.

Σύμφωνα με τον κ. Σισμανίδη στην πλαγιά του βορειότερου άκρου των Σταγείρων, κοντά στη Στοά της Αρχαίας Αγοράς αποκαλύφθηκε πολύπλοκο σύμπλεγμα διαφορετικών μεταξύ τους κτισμάτων που χρονολογούνται από την αρχαϊκή μέχρι και τη βυζαντινή περίοδο ως και τα νεώτερα χρόνια.

Δυόμιση μέτρα δυτικά της πύλης του αρχαϊκού τείχους, αποκαλύφθηκε ένας μεγάλος τετράγωνος πύργος των βυζαντινών χρόνων τον οποίο περιβάλλει ένα  εντυπωσιακό αψιδωτό οικοδόμημα, που δίνει αρχικά την εντύπωση πυργοειδούς κατασκευής της αρχαϊκής οχύρωσης.

Ωστόσο όπως παρατηρεί κ. Σισμανίδης «προσεκτικότερη παρατήρηση και πολλά κινητά ευρήματα απ΄ αυτό, πείθουν ότι χρονολογείται στους πρώιμους ελληνιστικούς χρόνους».

Οι τοίχοι του κτίσματος αυτού σώζονται σε μέγιστο ύψος 1,80, και έχουν το μικρό σχετικά πάχος των 1,10 μ., «το οποίο είναι βεβαίως απαγορευτικό, για να ερμηνευτεί αυτό ως πύργος της αρχαϊκής οχύρωσης» ενώ «σημαντικό χαρακτηριστικό του είναι ότι χτίστηκε με πολύ καλό οικοδομικό υλικό, το οποίο είναι προφανές ότι βρίσκεται εδώ σε δεύτερη χρήση και προέρχεται από παλαιότερα δημόσια κτίσματα. Έτσι, ενώ οι τοίχοι του είναι χτισμένοι, κατά το μεγαλύτερο μέρος τους, ακανόνιστα, χρησιμοποιούν όμως σε μεγάλο βαθμό εξαιρετικής ποιότητας και επεξεργασίας γωνιόλιθους μαρμάρου, ασβεστολίθους και γρανίτη, ενώ παράλληλα διαπιστώνεται και ιδιαίτερη σπουδή στην κατασκευή τους, αφού η ποιότητα δεν είναι όμοια ούτε ως προς το υλικό που χρησιμοποιήθηκε κατά τόπους, ούτε ως προς τον τρόπο δόμησης». Σειρά δομικών χαρακτηριστικών του κτιρίου και άλλες ανασκαφικές ενδείξεις «οδηγούν στο συμπέρασμα, ότι η ανέγερση του οικοδομήματος έγινε, για κάποιον λόγο, ιδιαίτερα εσπευσμένα».

Ο αρχαιολόγος θα αναφερθεί αναλυτικά στις ανασκαφές που έφτασαν μέχρι τον βράχο και έδωσαν πολλά ευρήματα ενώ εντόπισε και την θύρα εισόδου. Για είκοσι χρόνια τουλάχιστον ο κ. Σισμανίδης ενέσκηψε στα προβλήματα χρονολόγησης των ευρημάτων και φυσικά των ερμηνειών τους καθώς δεν ήταν αρκετό το γεγονός ότι το κτίριο αναγόταν στα πρώιμα ελληνιστικά χρόνια, στην περίοδο δηλαδή αμέσως μετά το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου.

Τα κινητά ευρήματα «πολυπληθής και καλής ποιότητας, η οποία αντιπροσωπεύεται από όστρακα διαφόρων αγγείων, κυρίως σκύφων, πινακίων, κυλίκων και κανθάρων. Και πάνω από πενήντα νομίσματα αρκετά Αλέξανδρου Γ΄, ορισμένα κοπές της Αμφίπολης και της Θεσσαλονίκης, ενώ τα υπόλοιπα είναι των Επιγόνων, όπως του Αντιγόνου Γονατά, Δημητρίου Πολιορκητή κλπ» και κεραμική παραγωγής του βασιλικού κεραμοποιείου επέτειναν από την μία τις χαρές και από την άλλη τις αμφιβολίες. Τα ευρήματα δεν απαντούσαν στο ερώτημα «τι ήταν αυτό το πεταλόσχημο οικοδόμημα; Γιατί κατασκευάστηκε;». Τέλος, γιατί στο κέντρο αυτού του περίεργου κτιρίου υπήρχε -όπως αποδείχθηκε- βωμός;

Το «αρμολόγημα» των ευρημάτων έκαναν τελικά οι αρχαίες πηγές. Η εξαντλητική έρευνα οδήγησε σε αρκετές πηγές και ενδεικτικά αναφέρουμε την αραβική βιογραφία του Αριστοτέλη, του β΄μισού του 11 αι. μ. Χ. που αντιγράφει βιογραφία του Αριστοτέλη, από κάποιον Πτολεμαίο, που έζησε κατά το α΄ μισό του 4 αιώνα μ.Χ. και στην οποία αναφέρεται: « Όταν ο Αριστοτέλης πέθανε (στη Χαλκίδα, τον Οκτώβριο του 322 π.Χ.), οι Σταγειρίτες έστειλαν και έφεραν την τέφρα του στην πατρίδα τους, την τοποθέτησαν μέσα σε χάλκινη υδρία και κατόπιν απέθεσαν την υδρία αυτή σε μια τοποθεσία, που την ονόμασαν “Αριστοτέλειον”. Κάθε φορά που είχαν σημαντικές υποθέσεις και ήθελαν να λύσουν δύσκολα προβλήματα, συγκαλούσαν σ΄ αυτόν τον τόπο την συνέλευσή τους». Οι πληροφορίες αυτές επαναλαμβάνονται «στο χειρόγραφο αριθμ. 257 της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης της Βενετίας (κώδικας Ματσίανης στ. 257), που χρονολογείται γύρω στο 1300 μ.Χ.».

Κι αφού αναφερόμαστε στον τάφο του Αριστοτέλη κ. Σισμανίδης μετέρχεται ακριβώς της Αριστοτελικής Λογικής για να διατυπώσει τα συμπεράσματά του, ότι το κτίριο αυτό «δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο»:

«Έχουμε άραγε, κατόπιν όλων των ανωτέρων, κάποιο λόγο για να μην θεωρήσουμε ότι το προβληματικό, από την άποψη της ερμηνείας του, αψιφωτό οικοδόμημα, που παραπάνω περιγράψαμε, ήταν ο τάφος του Αριστοτέλη; Υπάρχει κάτι που δεν ταιριάζει ή ενοχλεί σ΄ αυτήν την ερμηνεία; Αντίθετα, θεωρούμε, χωρίς ωστόσο να έχουμε αποδείξεις, παρά μόνον ισχυρές ενδείξεις, ότι όλα συντείνουν προς αυτήν την εκδοχή: Η θέση στην οποία κτίστηκε μέσα στην πόλη και κοντά στην Αγορά με πανοραμική θέα προς όλες τις κατευθύνσεις, η εποχή της κατασκευής του στην αρχή-αρχή ακόμη της ελληνιστικής περιόδου, το ασύμβατο γι άλλες χρήσεις σχήμα του, ο δημόσιος χαρακτήρας του και η μεγάλη βιασύνη που διακρίνεται στην κατασκευή του, με καλό, αλλά ετερόκλητο οικοδομικό υλικό σε δεύτερη χρήση».

Πηγή: News247.gr

http://thecaller.gr/politismos/83846spoudaio/