Στάμου Ζούλα : Η Μάντισον Άβενιου και τα αγγουράκια Κρήτης

Νοέμβριος 1977:
Ο Γεώργιος Μαύρος μιλάει σε συγκέντρωση
της ΕΔΗΚ στην Καλαμάτα.
Δίπλα του, ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος.

φώτο : Δ. Αργυρόπουλος

Η Μάντισον Άβενιου και τα αγγουράκια Κρήτης

Ένα σπαρταριστό περιστατικό από τη «χρυσή» εποχή του προεκλογικού μπαλκονιού, του Στάμου Ζούλα

Βαρετά ντιμπέιτ, συγκεντρώσεις πανελλαδικής συνάξεως, ομοιόμορφες σημαίες, που έχουν εκτοπίσει τα ευρηματικά και αυτοσχέδια πανό του παρελθόντος, πλήθος και πάθος που εξαρτώνται από την εμπειρία του τηλεοπτικού σκηνοθέτη. Ακόμη και το μπαλκόνι, που αναδείκνυε τον «μπαλκονάτο» ηγέτη και συμβόλιζε την αφ' υψηλού επαφή του με τον λαό, έχει αντικατασταθεί από την εξέδρα, που εξυπηρετεί καλύτερα τις τηλεοπτικές ανάγκες, φέρνοντας δήθεν τον αρχηγό πιο κοντά στον λαό.

Το προεκλογικό μπαλκόνι γνώρισε τις μεγαλύτερες δόξες του στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Με πρωταγωνιστές τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Γεώργιο Μαύρο, που μάταια προσπαθούσε να ανταγωνιστεί την μπαλκονάτη υπεροχή των δύο πρώτων αλλά και να μιμηθεί κάποια τεχνάσματα του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος ήταν και ο βασικότερος αντίπαλος του. Θυμάμαι ότι σε κάποια συνάντηση μαζί του, αμέσως μετά τις πρώτες εκλογές, ο Γ. Μαύρος καταφερόταν δριμύτατα ενάντια «στις μεθόδους της Μάντισον Άβενιου» (παγκόσμιου κέντρου, τότε, της διαφημιστικής «τεχνογνωσίας»), που κατά τη γνώμη του είχε μεταφέρει στη χώρα μας ο Α. Παπανδρέου.

Πράγματι, σ' εκείνες τις εκλογές ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ έκανε μια σκηνοθετημένη ενέργεια, που συζητήθηκε πολύ. Σε κάποια στιγμή της τελευταίας συγκεντρώσεως του κόμματος του, ένα άτομο βγήκε στο μπαλκόνι, διέκοψε την ομιλία του (!) και του έδωσε κάποιο χαρτί, προφανώς με «άγνωστο και βαρυσήμαντο» περιεχόμενο. Ο Α.Π. ζήτησε από το μικρόφωνο «συγγνώμην» για την «απρόοπτη» διακοπή και ύστερα από σιγή μερικών δευτερολέπτων, δήθεν για να διαβάσει το κείμενο, επακολούθησε έκρηξη αγανάκτησης και οργής. Το χαρτί υποτίθεται ότι ήταν απόρρητο έγγραφο και αποκάλυπτε μια «αντεθνική» ενέργεια του Κωνσταντίνου Καραμανλή στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Φυσικά, το «έγγραφο» μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα αποδείχθηκε ανύπαρκτο. Όμως, ο Γ. Μαύρος ήταν πεπεισμένος πως με την «ανέντιμη» ενέργεια του εκείνη ο Α.Π. πέτυχε στις δύο μέρες, που μεσολάβησαν ως τις εκλογές, να υπερκεράσει τον αντιπολιτευτικό οίστρο της Ε.Κ.-Ν.Δ. και να της αποσπάσει σημαντικό αριθμό ψήφων. Και ήταν έξω φρενών.

Όμως, ο καιρός έχει γυρίσματα. Στο διάστημα που μεσολάβησε ως τις επόμενες εκλογές ο Γ. Μαύρος διαπίστωσε την αλματώδη άνοδο του ΠΑΣΟΚ και τη ραγδαία συρρίκνωση του κόμματος του. Σε κατάσταση απόγνωσης αποφάσισε να υιοθετήσει και αυτός τις μεθόδους της Μάντισον Άβενιου. Έτσι, απευθύνθηκε σε ανθρώπους της «δημοσιογραφικής πιάτσας» και τους ζήτησε να σκαρώσουν ένα εντυπωσιακό τρικ στην προεκλογική του ομιλία. Όμως, οι άνθρωποι αυτοί δεν διέθεταν ούτε την ευφυΐα ούτε τη γνώση, όπως και ο ίδιος, πολιτικός της παλιάς σχολής, δεν διέθετε το ταλέντο να πρωταγωνιστήσει σε τέτοια σενάρια εντυπωσιασμού. Τα παραπάνω μειονεκτήματα συνέπραξαν σ' ένα τραγελαφικό αποτέλεσμα, το οποίο παρακολουθήσαμε οι πολιτικοί συντάκτες από το διπλανό μπαλκόνι του ξενοδοχείου της πλατείας Συντάγματος όπου μιλούσε ο Γ. Μαύρος. Σε κάποια στιγμή, από το πρόχειρο παραβάν, που είχε τοποθετηθεί πίσω του, ξεπρόβαλε ένα χέρι, που τράβηξε διακριτικά το σακάκι του ομιλητή. Όμως ο Γ.Μ., προφανώς συνεπαρμένος από τη ροή της ομιλίας του, δεν αντέδρασε. Το χέρι ξαναβγήκε, τραβώντας λιγότερο διακριτικά, αλλά πάλι χωρίς αποτέλεσμα. Ο σεναριο-δημοσιογράφος έκρινε πως έπρεπε να επέμβει και για τρίτη φορά εντονότερα, οπότε το σακάκι του Γ.Μ. άρχισε να ταρακουνιέται στους ώμους του.

Από τη στιγμή εκείνη σενάριο, σκηνοθεσία και ηθοποιία τινάχθηκαν στον αέρα. Ο ομιλητής γύρισε απότομα πίσω του, αιφνιδιασμένος. Τότε το χέρι ξαναβγήκε, κουνώντας κάποιο χαρτί. Ο Γ. Μαύρος το παρέλαβε και προφανώς θυμήθηκε τα προσυμφωνηθέντα. Κατά το σενάριο, έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη, να προσποιηθεί για μερικά δευτερόλεπτα πως διαβάζει το «έγγραφο» και μετά να κάνει ένα χμμ, που να υποδηλώνει πολύ δυσάρεστη έκπληξη. Όμως, η συγγνώμη δεν ζητήθηκε ούτε το χμμ ακούστηκε. Μισοεμφανιζόμενος τότε από το παραβάν, ο σεναριο-δημοσιογράφος υπέδειξε στον Γεώργιο Μαύρο  να επαναλάβει πιο κοντά στα μικρόφωνα το χμμ. Τη φορά αυτή το επιφώνημα ακούστηκε δυνατά, αλλά σαν κακόηχο χλιμίντρισμα, το οποίο εύλογα επέτεινε την απορία αλλά και την ανησυχία των συγκεντρωμένων.

Η ιλαροτραγωδία κορυφώθηκε με την εξέλιξη του σεναρίου. Ο εμπνευστής του είχε επιλέξει, ως αποκάλυψη, «την απεμπόληση των εθνικών συμφερόντων» από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στις διαπραγματεύσεις της χώρας μας με την ΕΟΚ. Και το «αψευδές πειστήριο» που είχε ανακαλύψει ήταν συγκλονιστικό. Τα κρητικά αγγουράκια κινδύνευαν με αφανισμό, γιατί είχαν μείνει απροστάτευτα στον ανταγωνισμό τους με τα λαχανάκια Βρυξελλών. Οι συγκεντρωμένοι άκουγαν και έβλεπαν αποσβολωμένοι τον σοβαρό πολιτικό να κάνει σε δραματικό τόνο την καταγγελία, μη έχοντας καταλάβει πώς και γιατί διέκοψε αιφνιδίως την αναφορά του στην τουρκική απειλή και την κυπριακή τραγωδία, για να μιλήσει για αγγουράκια και λαχανάκια. Το πληροφορήθηκαν την επομένη από τις εφημερίδες, όταν η ομιλία του Γ. Μαύρου από τις πολιτικές σελίδες μεταπήδησε στα παραπολιτικά.

Δυστυχώς, ανάλογη τύχη είχε μετά τις εκλογές εκείνες και το κόμμα του...

Από το Κ της Καθημερινής

(*) Ζούλας, Στάμος, 1937-2018

Ο Στάμος Ζούλας γεννήθηκε στον Αστακό Αιτωολοακαρνανίας το 1937. Σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και άρχισε να δημοσιογραφεί από είκοσι ετών στην "Καθημερινή". Πολιτικός συντάκτης στη Μεταπολίτευση, τίθεται επικεφαλής του πολιτικού ρεπορτάζ και αρχισυντάκτης το 1980. Αποχώρησε από την "Καθημερινή" το 1986 εν όψει της αγοράς της από τον Γ. Κοσκωτά και ανέλαβε διευθυντής της "Βραδυνής". Παρέμεινε στη θέση αυτή επί διετία και παραιτήθηκε όταν ο Γ. Κοσκωτάς αγόρασε και την εφημερίδα αυτή. Στη συνέχεια διετέλεσε επί διετία γενικός διευθυντής του ραδιοφωνικού σταθμού του Δήμου Αθηναίων 9,84 -του οποίου υπήρξε και ιδρυτικό στέλεχος. Επανήλθε στην "Καθημερινή" το 1990 ως σύμβουλος έκδοσης στην αρχή και στη συνέχεια ως διευθυντής της (1996-2002). Έφυγε από τη ζωή στις 20 Νοεμβρίου 2018, σε ηλικία 81 ετών.

http://www.biblionet.gr/author/49340/Στάμος_Ζούλας

Τα παραμύθια και οι ιστορικές γκάφες του τέως βασιλιά!

Τα παραμύθια και οι ιστορικές γκάφες του τέως βασιλιά!

Ούτε την ιστορία της οικογένειάς του δεν γνωρίζει

Άσχετο με την Ιστορία της χώρας στην οποία -κακή τη μοίρα- βασίλευε, ακόμη και με την ιστορία της οικογένειάς του, και αδιάβαστο χαρακτηρίζει τον τέως βασιλιά Κωνσταντίνο ο ιστορικός, τ. καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Γιώργος Θ. Μαυρογορδάτος.

Με αφορμή τις «έντυπες και τηλεοπτικές αναπολήσεις» του τέως, που όπως σημειώνει «κατάφερε επί μισόν αιώνα να μην κάνει απολύτως τίποτε, αποφεύγοντας οποιαδήποτε εργασία», ο κ. Μαυρογορδάτος τραβάει το αυτί του Κωνσταντίνου επειδή «δεν φρόντισε ούτε καν να μάθει και να αφομοιώσει την ιστορία της δικής του οικογένειας»!

Και ο τ. καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών ξετυλίγει το κουβάρι της άγνοιας του τέως:

• «Ισχυρίζεται ότι ο παππούς του Κωνσταντίνος Α’ (ο επονομαζόμενος και ‘‘ΙΒ΄’’) έπασχε από καρκίνο, κάτι που είναι τελείως ανακριβές. Παραπονείται επιπλέον ότι ο παππούς του δεν έγραψε τίποτα για τη Μικρασιατική Εκστρατεία, ώστε να γνωρίσουμε τις απόψεις του. Αγνοεί, όπως φαίνεται, ότι ο παππούς του έγραψε, μεταξύ άλλων, πολλά γράμματα στη φιλενάδα του Πάολα, που εκείνη δημοσίευσε ήδη το 1925. Της έγραφε, λοιπόν, στις 2 Νοεμβρίου 1922, ότι η Μικρασιατική Καταστροφή δεν ήταν στρατιωτική ήττα αλλά πολιτική καταστροφή που προκάλεσε ο Βενιζέλος με την αντεθνική του προπαγάνδα. ‘‘Είχες δίκιο, πριν από λίγα χρόνια, όταν μου έγραψες: ‘Όταν συναντάς μία οχιά, να συντρίψεις την κεφαλή της, όχι την ουρά της!’ Υπήρξα υπερβολικά επιεικής και υπερβολικά ευγενής μ’ αυτόν τον άνθρωπο’’ (τον Βενιζέλο). Αυτά είχε να πει ο Κωνσταντίνος Α΄ μετά την Καταστροφή.

• Αγνοεί το προ πολλού δημοσιευμένο και πασίγνωστο γράμμα του πρίγκιπα, αδελφού του Κωνσταντίνου Α’, Ανδρέα προς τον ‘‘Αγαπητό Γιαννάκη’’ (Μεταξά) από τη Σμύρνη, στις 19 Δεκεμβρίου 1921, όπου χαρακτηρίζονται ‘‘απαίσιοι’’ οι εκεί Έλληνες, ως αθεράπευτα Βενιζελικοί, και αποτολμάται η εξής φαντασίωση: ‘‘Θα ήξιζε πράγματι να παραδώσωμεν την Σμύρνην εις τον Κεμάλ διά να τους πετσοκόψη όλους αυτούς τους αχρείους…’’.

• Ούτε καν για τον ίδιο του τον πατέρα δεν είναι αξιόπιστος! Ισχυρίζεται ότι ο μετέπειτα βασιλέας Παύλος εργάστηκε ‘‘στην Αμερική ως μηχανικός στην αυτοκινητοβιομηχανία Ford και στην Αγγλία ως μηχανικός αεροσκαφών’’. Το μόνο που ισχύει είναι ότι ο Παύλος (22 ετών τότε) βρέθηκε ξαφνικά χωρίς πόρους όταν υποχρεώθηκε να φύγει από την Ελλάδα μαζί με τον αδελφό του Γεώργιο Β΄ στο τέλος του 1923 (πριν ακόμη καταργηθεί τυπικά η βασιλεία). Για να τα βγάλει πέρα, ο Παύλος αναγκάστηκε να εργαστεί το 1924 με το ψευδώνυμο Πωλ Μπεκ στην αγγλική βιομηχανία Άρμστρονγκ Γουίτγουορθ στο Κόβεντρι.

• Ισχυρίζεται ότι ο προπάππος του Γεώργιος Α’ ένιωσε ξαφνικά την ανάγκη να ουρήσει καθώς ανέβαινε με άμαξα στην Αθήνα, μετά την άφιξή του στον Πειραιά το 1863. Δεν μπορούσε όμως να σταματήσει την πομπή. Έτσι ούρησε, τελικά, μέσα... στα γάντια του!

• Ακόμη πιο εξωφρενική είναι η απάντηση που, σύμφωνα με τον εγγονό του, έδωσε τάχα ο Κωνσταντίνος Α΄ στον γυναικάδελφό του Γερμανό Κάιζερ, όταν ο τελευταίος τον απείλησε ότι θα πάρει πίσω τη γερμανική στραταρχική ράβδο που του είχε απονείμει, αν δεν συμμαχούσε η Ελλάδα με τη Γερμανία: ‘‘Χώσ’ την στον κώλο σου!’’ (You can stuff it up your ass!). Αυτό ουδέποτε συνέβη».

ΤΟ ΠΑΡΟΝ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ : Απούσα η Αριστερά...

ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

 

Απούσα η Αριστερά...

 

Γράφει ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ

Τραγικό είναι το γεγονός ότι οι φωνές που ετόνιζαν πως δεν μπορεί αυτός ο λαός να απελευθερωθεί μέσα στο γκέτο της γερμανοευρωπαϊκής ένωσης χάθηκαν από τη Βουλή. Δεν ακούγονται, όμως, ούτε και εκτός Κοινοβουλίου.  Οι άνθρωποι εκείνοι που βλέπουν την εφιαλτική ευρωπαϊκή πραγματικότητα κουράστηκαν να προσπαθούν να αφυπνίσουν τους ευρωλάγνους. Κουράστηκαν να φωνάζουν. Έρχεται στον νου μου εκείνος ο στίχος του Ράινερ Μαρία Ρίλκε: «Ποιος, αν φώναζα, ποιος θα μ' άκουγε από τις στρατιές των αγγέλων;». Αυτή η απόγνωση του γερμανού ποιητή αντικατοπτρίζει την ψυχοσύνθεση των προδομένων και απελπισμένων Ελλήνων. Εκφράζει την αγωνία των πολιτών, που δεν βρίσκεται κανένας να τους ακούσει, ούτε από τις στρατιές των αγγέλων ούτε από τις φάλαγγες των ανθρώπων. Αυτές οι κραυγές των αγρίως φορολογουμένων και εξαθλιωμένων πολιτών σκίζουν τη μνημονιακή καταχνιά και χάνονται χωρίς αντίλαλο μέσα στην ερημιά της σιωπής.

Το 1963 εκυκλοφόρησε το περιοδικό «Ελληνική Αριστερά», που ήταν μηνιαία πολιτική επιθεώρηση της ΕΔΑ. Τον Ιούλη του 1976 εκυκλοφόρησε ένα άλλο περιοδικό με την ίδια ονομασία. Και στις δύο περιπτώσεις ο Ηλίας Ηλιού έγραψε άρθρα που είχαν τον αυτό τίτλο: «Πού βρισκόμαστε, πού βαδίζουμε, τι προτείνουμε…». Ο σοφός ηγέτης, ανέλυε στα δύο άρθρα του και ανέτεμνε τις τότε καταστάσεις. Κάτι ανάλογο πρέπει να κάνουμε και τώρα. Διότι το πρόβλημα της νέας Κατοχής που βιώνουμε είναι κατ' αρχήν πρόβλημα Αριστεράς. Εάν με την ορολογία αυτή εννοούμε την παράταξη που ιστορικά (και διεθνώς) αγωνίζεται στην πρωτοπορία εναντίον της κεφαλαιοκρατίας, προασπίζει τα δίκαια των εργαζομένων και πρωτοστατεί στην εθνική αντίσταση των λαών κατά του ολοκληρωτισμού οποιασδήποτε μορφής (και η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση εκφράζει τον ολοκληρωτισμό του άκρατου καπιταλισμού), τότε τέτοια Αριστερά, δυστυχώς, δεν υφίσταται. Μα, το ΚΚΕ; Θα αναφερθούμε στη συνέχεια στην περίπτωση των κομμουνιστών.

Ο Μίκης Θεοδωράκης κάποτε σ' ένα άρθρο του είχε πει κάτι πολύ σωστό: «Η πραγματική εθνική μας τραγωδία έγκειται στο γεγονός ότι τίποτε και ποτέ δεν ολοκληρώθηκε στη χώρα μας…». Πραγματικά. Δεν ολοκληρώθηκε η Επανάσταση του 1821 ούτε το όραμα του Μακρυγιάννη για Δημοκρατία. Δεν ολοκληρώθηκε η Επανάσταση στο Γουδί ούτε η εκκαθάριση των στοιχείων που έφεραν ευθύνες για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Δεν ολοκληρώθηκαν οι μεταρρυθμίσεις του Ελευθερίου Βενιζέλου. Δεν ολοκληρώθηκε η Εθνική μας Αντίσταση, που κατασυκοφαντήθηκε και κυνηγήθηκε. Δεν ολοκληρώθηκε ο πρώτος Ανένδοτος Αγώνας, ο γνήσιος, και τα οράματα του Κέντρου όχι μόνον απέτυχαν, αλλά διαλύθηκε τελείως αυτός ο ιδεολογικός χώρος. Προδόθηκαν οικτρά τα οράματα του αντιδικτατορικού αγώνα. Και τώρα, όχι μόνο δεν ολοκληρώθηκε η αντιμνημονιακή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτό το κόμμα έκανε μια ιδεολογική «κωλοτούμπα» που δεν έχει προηγούμενο στα πολιτικά χρονικά. Από αντικαπιταλιστική έπαλξη έγινε μέρος του ανάλγητου ευρωπαϊκού συστήματος και κινείται με τους κανόνες των αισχρών «εταίρων». Οι αγύρτες των Βρυξελλών δεν έχουν ανάγκη από τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Κάνουν θαυμάσια τη δουλειά τους με τον ΣΥΡΙΖΑ και μ' αυτόν τον τρόπο εξασθενίζουν τις λαϊκές αντιδράσεις. Και συνεβούλευσαν εγκαίρως οι ξένοι πάτρωνες τον Τσίπρα να ξεφορτωθεί με έξυπνο ελιγμό όλους εκείνους που αντιδρούσαν στη μεταλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ (Ζωή Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνη κ.λπ.).

Η Δεξιά (όποια ονομασία κι αν έφερε μέσα στο πέρασμα του χρόνου) δεν έμαθε ποτέ να ζει χωρίς κηδεμόνες. Να, όμως, που και ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται τους κηδεμόνες, αφού κινήθηκε τόσο ερασιτεχνικά μέσα στο θηριοτροφείο των Βρυξελλών, χωρίς εναλλακτική λύση. Εάν πιστέψουμε ότι κάποτε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν Αριστερά, τώρα πλέον δεν πείθει, αφού απώλεσε την ιδεολογική του ταυτότητα και «συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις» χάριν της εξουσίας. Διότι ρόλος της Αριστεράς δεν είναι η προσαρμογή αλλά η Αντίσταση. Τέτοιες μεταμορφώσεις, όμως, καταλήγουν σε πτώση με πάταγο. Ο Αλέξης Τσίπρας αστόχαστα εδήλωσε ότι ενδιαφέρεται για τη «συνοχή της Ευρώπης», τη στιγμή που διαλύθηκε η συνοχή της Αριστεράς. Κάτι χειρότερο συμβαίνει. Στόχος, για να ελευθερωθούμε, πρέπει να είναι η διάλυση της Ευρωζώνης και η επιστροφή των χωρών στα εθνικά τους νομίσματα. Μόνο τότε οι δράκουλες τραπεζίτες δεν θα μπορούν να πίνουν το αίμα των λαών.

Γεννάται το ερώτημα: Και το ΚΚΕ τι ρόλο παίζει; Αλλά οι κομμουνιστές εμμένουν σε μια ακατανόητη αντίληψη, που έρχεται σε αντίφαση με την ίδια την Ιστορία του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Αποκρούει, δηλαδή, το ΚΚΕ την πολιτική των Λαϊκών Μετώπων, που εφήρμοσαν προπολεμικά και μεταπολεμικά κορυφαίοι γάλλοι, ιταλοί, ισπανοί κομμουνιστές ηγέτες αλλά και οι παλιές ηγεσίες του ίδιου του ΚΚΕ. Η ύπαρξη Λαϊκών Μετώπων, δηλαδή η συσπείρωση δημοκρατικών δυνάμεων, κρίνεται απαραίτητη ως στρατηγικός στόχος όταν τεράστιοι κίνδυνοι απειλούν την πατρίδα και τη Δημοκρατία, και ακόμη περισσότερο όταν ο λαός απειλείται με αφανισμό. Η ηγεσία Κουτσούμπα, όμως, έχει την αντίληψη ότι συνεργασία γίνεται δεκτή μόνο με καπέλωμα από το ΚΚΕ και από το ΠΑΜΕ. Διαφορετικά, αποκρούεται ως… «μίασμα»! Ξέχασαν στον Περισσό ακόμα και τη συμβουλή του Χαρίλαου Φλωράκη, που το 2001 είχε πει: «Να συζητήσουν όλες οι δυνάμεις που αγαπούν αυτόν τον τόπο…».

Στο φύλλο της 1ης Νοεμβρίου ο «Ριζοσπάστης» έγραφε στην πρώτη σελίδα: «Θέτουμε στόχο την ανασύνταξη του Κινήματος και τη διεύρυνση των δυνάμεων του ΚΚΕ…». Και σ' ένα εφτασέλιδο ένθετο δημοσίευε την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής για τον «προγραμματισμό δράσης». Μέσα στο φλύαρο αυτό κείμενο μάταια αναζήτησα σχέδιο για Λαϊκό Μέτωπο. Αντίθετα, εξαπολύονταν μύδροι κατά των «διαγραμμένων από το κόμμα», δηλαδή της ομάδας Λαφαζάνη και άλλων αριστερών ομάδων. Δεν ενδιαφέρει την ηγεσία Κουτσούμπα αν Λαφαζάνης και λοιποί διεχώρισαν τη θέση τους σθεναρά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν τους συγχωρεί ότι κάποτε διεφώνησαν με το ΚΚΕ και αποσχίστηκαν. Και η εμπάθεια της ηγεσίας του Περισσού έφτασε στο σημείο προεκλογικά να αρνηθεί μέτωπο με Λαφαζάνη - Κωνσταντοπούλου, που θα μπορούσε έτσι το ΚΚΕ να κερδίσει την τέταρτη θέση, την οποία εχάρισε με την τύφλωσή του στο ΠΑΣΟΚ. Το πόσο «στραβά αρμενίζει» η ηγεσία Κουτσούμπα το διαπιστώνουν και παλιά στελέχη του κόμματος. Οι Βασίλης Καλαματιανός και Γεράσιμος Αραβανής, σε κοινό άρθρο τους στην «Εφημερίδα των Συντακτών», κρούουν τον κώδωνα κινδύνου για τις «σοβαρές ανεπάρκειες της Αριστεράς». Και, μεταξύ άλλων, τονίζουν: «Η επιμονή σε επιχειρήματα του τύπου: ''Παρά τις ήττες, έχουμε σωστή πολιτική και ευθύνονται οι δύσκολες συνθήκες'', ή ακόμα χειρότερα: ''Ο λαός δεν αντιλαμβάνεται τις θέσεις μας'', ή ότι ''κυριαρχεί ο μικροαστισμός και αυτό αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο'', είναι απαράδεκτη. Πολιτική που εφαρμόζεται χρόνια και αποδεδειγμένα δεν αποδίδει εγκαταλείπεται. Η επιμονή σε αυτήν είναι τουλάχιστον ακατανόητη και καταστροφική για το κίνημα. Θα οδηγήσει στην απώλεια της πίστης των κομμουνιστών στην εργατική τάξη και στη στρατηγική προοπτική της…». Και προσθέτουν: «Είναι η ώρα να ανοίξει η συζήτηση για το επαναστατικό κόμμα στην εποχή μας…».

Και ακριβώς, επαναστατικό κόμμα στην εποχή μας θα είναι εκείνο που θα μπορέσει να αντισταθεί στους ευρωπαίους οικονομικούς «τζιχαντιστές» και στα προαπαιτούμενά τους. Σε τόσο κρίσιμες εποχές, η Αριστερά όχι μόνο απουσιάζει ουσιαστικά, αλλά είναι ανίκανη να συλλάβει τα γενικότερα προβλήματα των καιρών. Αποδεικνύεται ανώριμη. Επέστρεψε στους «διεθνισμούς» της παιδικής της ηλικίας. Δεν βλέπει ότι οι νέοι μας, απελπισμένοι, φεύγουν στο εξωτερικό κι έρχονται «κάθε καρυδιάς» αλλοδαποί και ισλαμιστές στη χώρα μας με άνεση, που μας καταλαμβάνουν. Στην πραγματικότητα έχουμε μετακινήσεις πληθυσμών. Το μόνο που φοβάται η Αριστερά είναι μην τυχόν και μας πιάσει… «ξενοφοβία»! Μεταλλαγμένος ο ΣΥΡΙΖΑ και στενόμυαλο το ΚΚΕ, πώς μπορούν να αντιμετωπίσουν το «ακόρεστο κτήνος του καπιταλισμού», όπως έλεγε η Ρόζα Λούξεμπουργκ; «Ποιος, αν φωνάζαμε, ποιος θα μας άκουγε;», λένε οι πολίτες. Και η έλλειψη ανταπόκρισης τους πληγώνει. Τον ηγέτη των προδομένων ονείρων αναζητούμε. Αν και τώρα το ΚΚΕ σταθεί ανίκανο να υλοποιήσει Λαϊκό Μέτωπο για γενικό ξεσήκωμα κατά των Βρυξελλών, τότε δεν του μένει παρά να πάρει τη θέση του στο Μουσείο Ιστορίας.