Παιδιά σε εμπόλεμες ζώνες

 

Παιδιά σε εμπόλεμες ζώνες

Μια σιωπηλή τραγωδία που δεν πρέπει να γίνει κανονικότητα

«Υπερασπίσου το παιδί.

Γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα»

Όσοι είχαν την ατυχία να μεγαλώσουν μέσα σε μια εμπόλεμη ζώνη δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Ο πόλεμος είναι ασφαλώς κόλαση για όλους όμως για τα παιδιά είναι κάτι ακόμη πιο σκοτεινό: μια χαοτική, αποπροσανατολιστική πραγματικότητα που αδυνατούν να κατανοήσουν.

Υπάρχουν παιδιά που πρόλαβαν να ζήσουν μόνο για λίγο. Να γνωρίσουν την αγάπη των γονιών τους, τη συντροφικότητα των αδελφών τους, τις εύθραυστες χαρές και τις αναπόφευκτες δυσκολίες της ζωής. Και ύστερα, να χαθούν.

Στον κόσμο των εμπόλεμων ζωνών υπάρχουν χιλιάδες παιδιά που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Παιδιά που γεννήθηκαν και πέθαναν μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Παιδιά που δεν πρόλαβαν να αποκτήσουν αναμνήσεις, όνειρα ή μέλλον.

Κάποια από αυτά παραμένουν ακόμη θαμμένα κάτω από τα ερείπια. Οι προσπάθειες εντοπισμού τους συχνά εμποδίζονται από την συνέχιση του πολέμου, την έκταση της καταστροφής και την έλλειψη εξοπλισμού. Σε πολλές περιπτώσεις, η ταυτοποίηση είναι αδύνατη. Έτσι, δεν θα υπάρξει ποτέ ένα όνομα, ένας τάφος, μια τελετή αποχαιρετισμού.

Και ακόμη κι όταν υπάρχει τάφος, συχνά δεν υπάρχουν γονείς για να πενθήσουν.

Υπάρχουν όμως και εκείνα τα παιδιά που επέζησαν τραυματισμένα, ακρωτηριασμένα, σημαδεμένα για πάντα. Σε νοσοκομεία μακριά από τον τόπο τους, κουβαλούν όχι μόνο τα σωματικά τραύματα, αλλά και ένα βάρος που δεν μπορούν να εξηγήσουν.

Τα μεγαλύτερα παιδιά προσπαθούν να σταθούν όρθια μέσα στον πόνο. Με όση δύναμη τους έχει απομείνει, υψώνουν ένα χέρι, ένα βλέμμα, ένα μήνυμα αντοχής. Σαν να θέλουν να πουν ότι όσα έχασαν δεν ήταν μάταια.

Τα μικρότερα, όμως, κοιτούν γύρω τους με απορία. Δεν καταλαβαίνουν τι έχει συμβεί. Δεν καταλαβαίνουν γιατί λείπουν οι γονείς τους, γιατί άλλαξαν όλα, γιατί ο κόσμος τους διαλύθηκε.

Μιλούν για τους δικούς τους ανθρώπους σαν να πρόκειται να επιστρέψουν. Περιμένουν. Ελπίζουν. Χωρίς να γνωρίζουν ότι η απώλεια είναι οριστική.

Ο πόλεμος δεν αφαιρεί μόνο ζωές· αφαιρεί και την αίσθηση της ασφάλειας, της λογικής, της συνέχειας. Για ένα παιδί, αυτό είναι ίσως το πιο βαρύ τραύμα.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη διαρκή καταστροφή, υπάρχει ένας ακόμη μεγαλύτερος κίνδυνος: η συνήθεια. Η κανονικοποίηση.

Όταν η εικόνα νεκρών παιδιών επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, κινδυνεύει να γίνει απλώς «άλλη μία είδηση». Όταν οι αριθμοί μεγαλώνουν, η ευαισθησία μικραίνει. Και τότε, το αδιανόητο αρχίζει να φαίνεται αναπόφευκτο.

Αν αποδεχτούμε ότι ο θάνατος παιδιών είναι «μέρος του πολέμου», τότε έχουμε ήδη χάσει κάτι βαθύτερο από οποιαδήποτε σύγκρουση: την ίδια μας την ανθρωπιά.

Δεν πρόκειται για μια τραγωδία που αφορά μόνο μια χώρα ή μια περιοχή. Είναι μια συλλογική αποτυχία. Κάθε παιδί που χάνεται, κάθε παιδί που τραυματίζεται, κάθε παιδί που μεγαλώνει μέσα στον φόβο, είναι μια πληγή που ανήκει σε όλους μας.

Οι νόμοι, οι συμβάσεις και οι διεθνείς αρχές υπάρχουν. Όμως, όταν δεν εφαρμόζονται, μετατρέπονται σε κενά λόγια. Και για όσους υποφέρουν, αυτό δεν φέρνει παρηγοριά παρά μόνο θυμό και απογοήτευση.

Γι’ αυτό το αίτημα είναι απλό, αλλά επιτακτικό:

Να μην επιτρέψουμε να γίνει ο θάνατος των παιδιών κάτι φυσιολογικό.

Να μην αρκεστούμε στην αδιαφορία, ούτε στην πρόσκαιρη συγκίνηση. Ούτε καν στην αγανάκτηση, αν αυτή δεν οδηγεί σε πράξη.

Τα παιδιά δεν ανήκουν στον πόλεμο. Δεν είναι «παράπλευρες απώλειες». Δεν είναι αριθμοί.

Είναι ζωές που άξιζαν να ζήσουν.

Και η ευθύνη να το θυμόμαστε και να το υπερασπιζόμαστε είναι απόλυτα δική μας.

κγ 

Κεδροδάσος Αλυκού Νάξου — Ο φυσικός παράδεισος που αντιστέκεται

 

Κεδροδάσος Αλυκού Νάξου — Ο φυσικός παράδεισος που αντιστέκεται

Δύο λόγια με αφορμή ένα άρθρο της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ που έτυχε να διαβάσω σήμερα.

Στη νοτιοδυτική ακτή της Νάξου, εκεί όπου οι αμμοθίνες αγκαλιάζουν τη θάλασσα και οι άνεμοι ψιθυρίζουν γλυκούς ήχους ανάμεσα στους κέδρους, βρίσκεται το Κεδροδάσος Αλυκού. Ένας τόπος όπου ο χρόνος μοιάζει να κυλά πιο αργά, και η φύση να κρατάει τα δικά της μυστικά. Οι κέδροι, με τις γκριζοπράσινες κορφές τους, στέκουν επιβλητικοί πάνω στην άμμο, με ρίζες που σφίγγουν τη γη και προστατεύουν το λεπτό οικοσύστημα από τη φθορά. Θαμνώδη ρείκια, θυμάρια και άγρια φυτά συμπληρώνουν αυτή την εικόνα, δημιουργώντας ένα σκηνικό που μοιάζει βγαλμένο από παραμύθι.

Η Αλυκός δεν είναι μόνο δάσος. Είναι ένας μικρός παράδεισος όπου οι αμμοθίνες συναντούν μικρούς όρμους με γαλαζοπράσινα νερά, κι όπου η σιωπή συναντά τον ήχο του κύματος. Η πανίδα βρίσκει καταφύγιο ανάμεσα στους κέδρους: λαγοί, πουλιά και ερπετά ζουν ανάμεσα σε σκιά και ήλιο, διατηρώντας την ισορροπία ενός πολύτιμου οικοσυστήματος.

Κι όμως, για δεκαετίες, ένας σκελετός από μπετόν παρέμενε ανάμεσα στα δέντρα. Μια ημιτελής ξενοδοχειακή κατασκευή που ξεκίνησε τη δεκαετία του ’60, σαν ξένο σώμα επηρέαζε αρνητικά αυτό το φυσικό τοπίο. Όμως η επιμονή πολιτών και τοπικών φορέων μαζί με δικαστικές αποφάσεις κράτησαν ζωντανό το όνειρο της φύσης. Μόλις πριν λίγους μήνες άρχισε η κατεδάφιση αυτού του μπετονένιου σκελετού.  Η Νάξος ανάσανε  και το Κεδροδάσος Αλυκού επιστρέφει μέρα με την ημέρα στην φυσική ηρεμία του.

Αυτός ο τόπος δεν είναι απλώς μια παραλία ή ένα δάσος. Είναι ένα ζωντανό οικοσύστημα, ένας φυσικός θησαυρός που μας θυμίζει ότι η φύση αντέχει όταν τη σεβόμαστε. Πιστεύουμε ότι η  αφαίρεση του μπετόν είναι μόνο η αρχή.  Από εκεί και πέρα χρειάζεται φροντίδα, αναδάσωση και υπεύθυνη διαχείριση, ώστε οι επόμενες γενιές να γνωρίσουν την ίδια σιωπή, τον ίδιο ψίθυρο των κέδρων, και την ίδια μαγεία που κάνει το Κεδροδάσος Αλυκού μοναδικό.

Στη Νάξο, η φύση πλέον συνεχίζει να γράφει την ιστορία της, και εμείς μπορούμε να είμαστε απλοί θεατές ή συντηρητές αυτού του παραδείσου.

Και τώρα λίγα λόγια για το άρθρο του Γιώργου Λιάλιου στην εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ με τίτλο «Νάξος: Η κατεδάφιση που άργησε δύο δεκαετίες»

 

 

Μετά από δεκαετίες εγκατάλειψης και νομικών εκκρεμοτήτων, ξεκίνησε πριν από λίγες ημέρες η κατεδάφιση του παλιού, ημιτελούς ξενοδοχείου — ενός μεγάλου κτιριακού «σκελετού» 11.000 τ.μ. μέσα στο κεδροδάσος.

Η ανέγερσή του είχε ξεκινήσει τη δεκαετία του ’60 – ’70 από βελγική εταιρεία, πάνω σε δημόσια δασική γη, με αγοραπωλησίες που σήμερα θεωρούνται αμφιβόλου νομιμότητας.

Η προσπάθεια καταπάτησης της έκτασης χρονολογείται από τη δεκαετία του ’60. Η οικοδόμηση διακόπηκε, αλλά το «κουφάρι» έμεινε εκεί για πολλά χρόνια, ένα ερείπιο, με γκράφιτι και εγκατάλειψη.

Η απαλλαγή του Κεδροδάσους από τα μπετονένια ερείπια επιτεύχθηκε χάρι στην επιμονή πολιτών και δημόσιων λειτουργών που ανάμεσα τους πρωτοστάτησαν ο δασάρχης, ο έφορος Νάξου και ο λιμενάρχης.

Η κατεδάφιση λειτουργεί ως «επίλογος» σε μια ιστορία που κράτησε πάνω από μισό αιώνα. Για την τοπική όμως κοινωνία σηματοδοτεί ταυτόχρονα και ένα «προοίμιο»: η απομάκρυνση των μπετών μπορεί να δώσει πραγματική «ανάσα» στο κεδροδάσος και να ανοίξει δρόμο για περιβαλλοντική αποκατάσταση και βιώσιμη διαχείριση της περιοχής.

 «Η κατεδάφιση ήταν αίτημα δεκαετιών» — όπως δηλώνουν οι ντόπιοι, και «τώρα πρέπει να δούμε το επόμενο βήμα».

Η περιοχή του Αλυκού είναι — όπως υπογραμμίζεται — «το μόνο αδόμητο σημείο σε όλη τη δυτική ακτή του νησιού», ένα σπάνιο φυσικό «στολίδι».

Η κατεδάφιση δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά ευκαιρία: αν υπάρξει ολοκληρωμένη μελέτη αναβάθμισης, προστασίας και βιώσιμης διαχείρισης — με αναδάσωση, ελεγχόμενο χαρακτήρα πρόσβασης, σε συνεργασία με δασική υπηρεσία και περιβαλλοντικές αρχές — το κεδροδάσος μπορεί να ανακτηθεί ως φυσικός πνεύμονας για τους κατοίκους και τους επισκέπτες.

Σε ευρύτερο επίπεδο, η εξέλιξη δείχνει ότι η δικαιοσύνη και το δημόσιο συμφέρον μπορούν — έστω και μετά από δεκαετίες — να επικρατούν απέναντι στην αυθαίρετη δόμηση, στην παράνομη καταπάτηση δημόσιας γης και στην τουριστική εκμετάλλευση χωρίς σεβασμό στο περιβάλλον.

Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο της “Καθημερινής” με όλες τις λεπτομέρειες εδώ:

https://www.kathimerini.gr/society/reportaz/563943178/naxos-i-katedafisi-poy-argise-dyo-dekaeties/

Εμείς απλά εκφράζουμε την ικανοποίησή μας και ευχόμαστε κάθε καλό στους Ναξιώτες

Κωνσταντίνος Γραικιώτης

 

Τα παιδιά της Γάζας συνεχίζουν να πεθαίνουν από την πείνα

Τα παιδιά της Γάζας συνεχίζουν να πεθαίνουν από την πείνα

του Juan Cole – 9 Οκτωβρίου 2025

Το σχέδιο ειρήνης του Τραμπ οδήγησε τελικά σε μια συμφωνία εκεχειρίας ανάμεσα στη Χαμάς και το Ισραήλ, η οποία περιλαμβάνει ανταλλαγή κρατουμένων. Ωστόσο, κρίσιμα σημεία – όπως η πλήρης αποχώρηση των ισραηλινών στρατευμάτων και η παράδοση μιας αφοπλισμένης Χαμάς – παραμένουν υπό διαπραγμάτευση. Η κατάσταση παραμένει επισφαλής.

Αξίζει να θυμόμαστε ότι από το 1993, το Ισραήλ είχε συμφωνήσει να αποσυρθεί σταδιακά από τη Δυτική Όχθη. Τριάντα χρόνια μετά, κυβερνητικοί αξιωματούχοι μιλούν ανοιχτά για την πλήρη προσάρτηση της περιοχής και την απέλαση των αυτόχθονων Παλαιστινίων.

 

Ανεξαρτήτως πολιτικής, όμως, ένα πράγμα είναι σαφές: η ανθρωπιστική ανάγκη για κατάπαυση του πυρός και τερματισμό της πολιορκίας είναι επείγουσα. Το ανθρώπινο κόστος κάθε επιπλέον ημέρας πολέμου είναι ανείπωτο.

Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στο The Lancet από τη Δρ. Masako Horino και την ομάδα της, η απόφαση του Ισραήλ να διακόψει την παροχή τροφίμων στη Γάζα τον Απρίλιο είχε ολέθριες συνέπειες. Μέχρι τον Αύγουστο, σχεδόν 16% των παιδιών παρουσίαζαν σοβαρή απώλεια μυϊκής μάζας λόγω υποσιτισμού– μια ιατρική κατάσταση που προκύπτει από οξύ υποσιτισμό. Περίπου 4% των παιδιών βρίσκονταν σε ακόμα σοβαρότερη κατάσταση, κάτι που απειλεί άμεσα τη ζωή τους.

Αυτά τα παιδιά – πάνω από 54.600 – χρειάζονται άμεση ιατρική φροντίδα και ενισχυμένη διατροφή. Χωρίς βοήθεια, πολλά από αυτά ενδέχεται να πεθάνουν. Ακόμα κι αν επιβιώσουν, είναι πολύ πιθανό να υποστούν μόνιμες βλάβες στην υγεία τους λόγω της κακής διατροφής.

 

Από τότε που η κυβέρνηση Νετανιάχου περιόρισε τη ροή τροφίμων, οι τιμές εκτοξεύτηκαν. Μέχρι τον Ιούλιο, οι τιμές τροφίμων είχαν αυξηθεί κατά 100 φορές. Ο νομπελίστας οικονομολόγος Amartya Sen είχε πει ότι οι λιμοί δεν προκύπτουν από έλλειψη τροφίμων, αλλά από το ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να τα αγοράσουν. Στη Γάζα, όμως, το πρόβλημα είναι διπλό: η τροφή είναι ελάχιστη και απλησίαστη οικονομικά.

Περίπου 80% της γεωργικής γης έχει καταστραφεί από τις ισραηλινές επιθέσεις, ενώ οι ψαράδες πυροβολούνται συχνά από το ναυτικό. Η Γάζα έχει ουσιαστικά αποκοπεί από κάθε δυνατότητα αυτάρκειας.

Η UNRWA (Υπηρεσία του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες) μετρά την περίμετρο του μέσου-άνω βραχίονα των παιδιών για να αξιολογήσει την κατάσταση της θρέψης τους. Οι μετρήσεις αυτές (γνωστές ως MUAC) δείχνουν πόσο δραματικά έχει υποβαθμιστεί η υγεία των παιδιών.

Κι ενώ κάποιοι διάσημοι σχολιαστές όπως ο Bill Maher, ο Van Jones ή ο Tom Friedman αστειεύονται ειρωνικά για τα παλαιστινιακά παιδιά, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς αν γελούν το ίδιο όταν βλέπουν παιδιά με χέρια λεπτά σαν κλαδιά, κυριολεκτικά.

Η ίδια μελέτη υποστηρίζει ότι αυτά τα επίπεδα οξύτατου υποσιτισμού επιβεβαιώνουν αυτό που ήδη γνωρίζει ο ΟΗΕ: στη Γάζα επικρατεί λιμός.

 

 

Ο Δρ. Akihiro Seita, επικεφαλής του τομέα Υγείας της UNRWA, ήταν ξεκάθαρος:

«Δεκάδες χιλιάδες παιδιά στη Γάζα υποφέρουν από υποσιτισμό, αρρώστιες και κίνδυνο θανάτου εξαιτίας του πολέμου. Χωρίς σταθερή εκεχειρία και ειρήνη, αυτή η οδύνη δεν πρόκειται να τελειώσει.»

Η ίδια μελέτη εκτιμά επίσης πως πάνω από το 30% των 67.000 Παλαιστινίων που σκοτώθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια από ισραηλινές επιθέσεις ήταν παιδιά.

Επιπλέον, 40.000 άνθρωποι έχουν τραυματιστεί ανεπανόρθωτα – με ακρωτηριασμούς, τύφλωση ή σοβαρές αναπηρίες.

Ο Tom Fletcher, αξιωματούχος του ΟΗΕ για τις Ανθρωπιστικές Υποθέσεις, ανέφερε ότι με την εκεχειρία στον ορίζοντα:

«Έχουμε 170.000 τόνους τροφίμων, φαρμάκων, καταλυμάτων και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης έτοιμα να μπουν στη Γάζα. Το σχέδιό μας είναι ρεαλιστικό – και ξέρουμε ότι λειτουργεί.»

 

Κατά την τελευταία προσωρινή εκεχειρία, τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο, τα ποσοστά απώλειας στα παιδιά κατέβηκαν απότομα στο 5%, δείχνοντας ότι η παροχή βοήθειας μπορεί να έχει άμεσα σωτήρια αποτελέσματα.

Παρά την εντολή εκκένωσης της πόλης της Γάζας, περίπου 200.000 άνθρωποι παραμένουν παγιδευμένοι μέσα στην πόλη, υπό συνεχή βομβαρδισμό – και περιμένουν την εφαρμογή της εκεχειρίας.

Η εκεχειρία και η ανταλλαγή αιχμαλώτων είναι μόνο το πρώτο βήμα. Οι λεπτομέρειες της ειρηνευτικής συμφωνίας μπορεί να πάρουν χρόνο. Όμως, η ανάγκη να εισέλθουν άμεσα τα 170.000 φορτηγά με τρόφιμα είναι αδιαπραγμάτευτη. Αυτά τα φορτία περιμένουν εδώ και εβδομάδες στα σύνορα – εγκλωβισμένα από μια πολιτική που χρησιμοποιεί την πείνα των αμάχων ως όπλο πολέμου.

Πηγή:

https://www.juancole.com/2025/10/ceasefire-children-starving.html

https://www.newsit.gr/kosmos/gaza-grothia-sto-stomaxi-oi-eikones-me-ypositismena-paidia-sxedon-enas-anthropos-stous-treis-den-troei-gia-imeres-leei-to-wfp/4438501/