Γ. Παπαγιαννόπουλος: Ελληνοαλβανικές σχέσεις και ελληνική εθνική μειονότητα στην Αλβανία

Ελληνοαλβανικές σχέσεις και ελληνική εθνική μειονότητα στην Αλβανία

Του

ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

Αρχιτέκτονα – Συγγραφέα,

Μέλους της Συντονιστικής Επιτροπής

του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης

των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα

e-mail: g.papagian3@yahoo.gr

Με αφορμή τη δολοφονία του Κωνσταντίνου Κατσίφα στο χωριό Βουλιαράτι της Βορείου Ηπείρου από επίλεκτες δυνάμεις της Αλβανικής Αστυνομίας, να υπενθυμίσουμε εν τάχει κάποιες από τις εκκρεμότητες ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αλβανία, το βορειοηπειρωτικό ζήτημα και τις ελληνοαλβανικές σχέσεις.

Για τους μη γνώστες επισημαίνω εξαρχής ότι η ελληνική εθνική μειονότητα της Αλβανίας είναι χαρακτηρισμένη ως τέτοια και στο Αλβανικό Σύνταγμα και διεθνώς.

Η εθνολογική αλλοίωση πληθυσμού είναι μια πάγια τακτική κατάκτησης ή δραστικού περιορισμού εθνοτήτων με ρίζες στην Ιστορία και εφαρμόστηκε με ιδιαίτερη έμφαση την περίοδο της οθωμανικής αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια. Η τακτική αυτή εφαρμόζεται ακόμα και σήμερα απέναντι σε εθνικές μειονότητες, όπως η διεθνώς αναγνωρισμένη ελληνική εθνική μειονότητα της Αλβανίας, όταν το αλβανικό κράτος αγνοεί, καταπιέζει και προσπαθεί να εξαφανίσει τους Έλληνες.

Το καθεστώς Χότζα ακολούθησε μια πολιτική συρρίκνωσης της ελληνικής μειονότητας, αναγνωρίζοντας ως ελληνικά μόνο 99 χωριά, καθώς άφησε απ’ έξω τις μεγάλες πόλεις αλλά και στρατηγικής σημασίας περιοχές, όπως η Χειμάρρα, δημιουργώντας έτσι τη μειονοτική ζώνη η οποία ισχύει ακόμα και σήμερα.

Η πολιτική της αλβανικής ηγεσίας εναντίον της μειονότητας είναι διαρκής και συνεχόμενη, άσχετα με ποιο κόμμα είναι στην εξουσία.

Η τρομοκράτηση του ελληνικού στοιχείου ιδιαίτερα στα συμπαγή ελληνικά χωριά της Βορείου Ηπείρου είναι διαρκής, με τον διωγμό όσων πρωτοστατούν για τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών, όπως έχουμε επισημάνει πολλές φορές. Η δολοφονία του Κωνσταντίνου Κατσίφα μόνο μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να γίνει κατανοητή.

Την επομένη της δολοφονίας είδαμε πανό σε αγώνα της ποδοσφαιρικής ομάδας των Τσάμηδων, που αναφερόταν υβριστικά και χυδαία στον εκτελεσθέντα Κωνσταντίνο Κατσίφα.

1. Ποιοι είναι αυτοί οι Τσάμηδες, ποια είναι η «Τσαμουριά»;

Η έξαρση του λεγόμενου, κατά τους Αλβανούς, «τσαμικού ζητήματος» άρχισε να γίνεται εμφανής μετά την πτώση του καθεστώτος των Εμβέρ Χότζα – Ραμίζ Αλία. Σταδιακά η επιρροή τους επεκτάθηκε και φτάσαμε στη δημιουργία Δήμου Τσαμουριάς (!), με έδρα την Κονίσπολη, που βρίσκεται δίπλα από τα σύνορα με τη Θεσπρωτία, ενισχύοντας έτσι τις αλυτρωτικές τους βλέψεις…

Να θυμίσουμε την ιστορία τους: Στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-13), όταν ο Ελληνικός Στρατός έμπαινε στην Ήπειρο, πολεμούσαν στο πλευρό των Τούρκων. Μετά την οριοθέτηση των ελληνοαλβανικών συνόρων το 1913 παρέμειναν εντός ελληνικού εδάφους.

Το 1923, μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης για την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών, οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες δεν θεωρήθηκαν ανταλλάξιμοι και παρέμειναν στη Θεσπρωτία.

Στην ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδος τρία από τα 14 αλβανικά τάγματα που συνέπραξαν με τον εχθρό ήταν στελεχωμένα από Τσάμηδες και κατά τη διάρκεια της Κατοχής συνεργάσθηκαν με τους ιταλούς φασίστες, διαπράττοντας κτηνώδη εγκλήματα εις βάρος των Ελλήνων, με οργανωτή την Αλβανική Εθνική Επιτροπή.

Όταν έφυγαν οι Ιταλοί συνεργάστηκαν στενά με τους Γερμανούς, συνεχίζοντας τα εγκλήματά τους. Φόρεσαν γερμανικές στολές, περιβραχιόνιο με τον αγκυλωτό σταυρό και προέβαιναν σε δολοφονίες, σφαγές, βιασμούς κοριτσιών, εμπρησμούς κατοικιών και αρπαγή ελληνικών περιουσιών. Εκτέλεσαν τον μανιάτη νομάρχη Γεώργιο Βασιλάκο και 49 προκρίτους της Παραμυθιάς στις 29-9-1943. Όταν έφυγαν, στις 21-9-1944, οι Γερμανοί, οι δωσίλογοι Τσάμηδες έφυγαν μόνοι τους ή εκδιώχθηκαν στην Αλβανία από τον ΕΔΕΣ του στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα.

Το 1945 άρχισαν στο Ειδικό Δικαστήριο Δωσίλογων Ιωαννίνων οι δίκες και εκδόθηκαν 1.700 αποφάσεις: Καταδικάστηκαν 1.930 Τσάμηδες, ερήμην, εις θάνατον, ως εγκληματίες πολέμου και συνεργάτες των κατακτητών.

Αντί να ποιούνται την νήσσαν, διεκδικούν…

2. Γοητεία και παραισθήσεις του αλβανικού μεγαλοϊδεατισμού και επεκτατισμού

Η Αλβανία δεν διεκδικεί επεκτάσεις μόνο προς τη FYROM (Τέτοβο) και το Κοσσυφοπέδιο (Κόσσοβο). Μία φράση του Σαλί Μπερίσα, πρώην πρωθυπουργού της Αλβανίας (28/11/2012), τα λέει όλα: «Τα αλβανικά εδάφη εκτείνονται από την Πρέβεζα μέχρι το Πρέσεβο, από τα Σκόπια μέχρι την Ποντγκόριτσα» (από κοντά και ο σημερινός Έντι Ράμα)…

3. Η ακύρωση της Συμφωνίας με την Ελλάδα για τα Θαλάσσια Σύνορα

«…Οι Τούρκοι δεν θα αφήσουν τους Αλβανούς να κάνουν τη σωστή οριοθέτηση με την Ελλάδα. Οι Αλβανοί είχαν δεχθεί, το 2009, να οριοθετήσουν τα θαλάσσια σύνορά τους με την Ελλάδα βάσει της μέσης γραμμής και έδωσαν πλήρη επήρεια στα μικρά νησιά μας βόρεια της Κέρκυρας, γεγονός που αποτελεί ανάθεμα για την Τουρκία, μιας και δημιουργεί ένα κακό προηγούμενο γι’ αυτήν… Έτσι θα ασκήσουν όλη την επιρροή τους προς αλβανική μεριά, για να μην ισχύσει…» (από άρθρο μου στο «ΠΑΡΟΝ» στις 7/6/2014).

Όσοι θεωρούν ότι οι ελληνοαλβανικές σχέσεις είναι θέμα παραχωρήσεων, όσοι έχουν τη λογική του win-win, είναι βαθιά νυχτωμένοι. Ευτυχώς, αυτός που μας απειλούσε ότι μετά τη «λύση» που έδωσε στο Σκοπιανό, εντός του θέρους θα έλυνε και τις ελληνοαλβανικές σχέσεις, παραιτήθηκε από υπουργός. Πήραμε μια ανάσα…

Δικαίωμα ανάρτησης σημαίας

Ο πρώην υπουργός Παιδείας  της  χώρας  μας αγνοεί (!) ότι στην Αλβανία υπάρχει ελληνική εθνική μειονότητα, αναγνωρισμένη τόσο από το Αλβανικό Σύνταγμα όσο και διεθνώς. Το δικαίωμα ανάρτησης της ελληνικής σημαίας προστατεύεται από την αλβανική νομοθεσία.

Αγνοεί ότι επί χρόνια στους αναγνωρισμένους (από το κομμουνιστικό καθεστώς) μειονοτικούς  δήμους η ελληνική σημαία αναρτάται ακόμη και σε δημόσια κτήρια. Ακόμη όμως και αν τα αγνοεί όλα αυτά, ο κ. Φίλης θεωρεί ότι σε οποιαδήποτε χώρα μπορεί να απαγορεύεται σε πολίτες να αναρτούν σημαίες άλλης  χώρας;

Νότια Αλβανία – Βόρειος 'Ήπειρος

Όταν πολιτεύεσαι με ιδεοληψίες δεν μπορεί παρά να καταθέτεις  ιδεοληπτικές ασυναρτησίες. Ο όρος «Βόρειος Ήπειρος» είναι απόλυτα δόκιμος  γεωγραφικός προσδιορισμός, αποδεκτός στις δύο πλευρές των συνόρων μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες.

Κανένα αλυτρωτικό στοιχείο δεν περιέχει. Το βορειοηπειρωτικό ζήτημα είναι υπαρκτό, δεν έχει κλείσει με καμία διεθνή ή διμερή συμφωνία. Μέχρι το 1945 και την τελευταία φορά που το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου τέθηκε σε διεθνές συνέδριο (Παρίσι), η ορολογία αυτή γινόταν αποδεκτή επισήμως από όλες τις πλευρές.

Ο ίδιος ο Ζαχαριάδης, όπως υπενθυμίζουν τα βορειοηπειρωτικά σωματεία, τον Ιούνιο του 1945 είχε δηλώσει πως αν η πλειοψηφία το απεφάσιζε, θα υποστήριζε τη «στρατιωτική κατάληψη της Βορείου Ηπείρου» - και όχι της Νότιας Αλβανίας. Η ιδεοληψία της παραδοσιακής  Αριστεράς σε αυτό το θέμα είναι αδιανόητη. Θα αναφερθώ σε μια προσωπική εμπειρία:

Το 1989, την εποχή που φαινόταν ότι πλησίαζε το τέλος του καθεστώτος  Εμβέρ Χότζα (και πριν έλθει ο Ραμίζ Αλία), σε σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής της ΕΑΡ (Ελληνική Αριστερά), της  οποίας ήμουν μέλος, μιλώντας  εκ μέρους έξι μελών της ΚΕ, κατέθεσα κείμενο συμπαράστασης  στους δοκιμαζόμενους  Βορειοηπειρώτες.

Μόλις αναφέρθηκα σε «Βόρειο Ήπειρο», πέραν της έκδηλης αμηχανίας του συνόλου των παρόντων, έντρομοι οι  Σωτήρης Βαλντέν και Θανάσης  Γεωργακόπουλος σηκώθηκαν και έλεγαν «Νότιος Αλβανία» (!) - και οι δύο τους.

Ουδεμία έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι στη συνέχεια μεταπήδησαν -τότε- από την «ανανεωτική» Αριστερά στα πρωτοξαδέλφια τους, στον σημιτικό «εκσυγχρονισμό». Καμία έκπληξη για τα περί Νοτίου Αλβανίας λοιπόν από τον συνεχιστή τους, σήμερα, Νίκο Φίλη.

Σύγκριση με άλλες μειονότητες

Για άλλη μία φορά η σύγκριση ανάμεσα στην ελληνική εθνική μειονότητα και τις θρησκευτικές μειονότητες της  χώρας μας έρχεται να αναδείξει την παντελή άγνοια για την εθνική ελληνική μειονότητα στην Αλβανία, κατά πλειονότητα στα εδάφη της Βορείου Ηπείρου. Να το γράψουμε άλλη μία φορά, μήπως γίνει κατανοητό:

Ελληνική εθνική μειονότητα, όχι θρησκευτική, βάσει διεθνών και διμερών συμφωνιών και όχι βάσει απόψεων.

Όταν αγνοείς ή σνομπάρεις κάτι που δεν γουστάρεις, δεν είναι πάντα σώφρον να ομιλείς. Κάποιες φορές, μάλιστα, καλύτερα να βγάζεις τον σκασμό.

Για περισσότερα δες:

– Γιώργου Παπαγιαννόπουλου: «Το Βορειο-Ηπειρωτικό ζήτημα και οι ελληνοαλβανικές σχέσεις» στο συλλογικό έργο: «Η ελληνική Ουτοπία» (Εναλλακτικές Εκδόσεις – Εκδόσεις Αιγαίον, 1993).

– Βαγγέλη Νάτσιου – Γιώργου Παπαγιαννόπουλου: Εισήγηση για το ίδιο θέμα στο 5ο Παγκόσμιο Πανηπειρωτικό Συνέδριο (Πρέβεζα, 1993).

Από δημοσίευση δύο άρθρων του στις 4 και 11 Νοεμβρίου στην εφημερίδα ΤΟ ΠΑΡΟΝ

https://www.paron.gr/2018/11/07/g-papagiannopoulos-ellinoalvanikes-schesis-ke-elliniki-ethniki-mionotita-stin-alvania/

«Ουδέν κρυπτόν» υπό το μάτι της Άγκυρας στη Θράκη

ΤΑ ΕΝ ΟΙΚΩ ...ΕΝ ΔΗΜΩ

«Ουδέν κρυπτόν» υπό το μάτι της Άγκυρας και των πρακτόρων της στη Θράκη

Γράφει ο Δ. Βερύκιος

 «Οπλοστάσιο σε τζαμί της Ξάνθης και στο αυτόφωρο ο Ιμάμης»! Οπ! Κάθε φορά που μια είδηση έρχεται από τα μειονοτικά χωριά της Ξάνθης έχω τη δυνατότητα πια να την προσεγγίζω και να την αναλύω μέσω του δικού μου «φακού» καθώς τα τελευταία είκοσι δύο χρόνια δεν έχω απλώς αποκτήσει δημοσιογραφική επαφή με την περιοχή, αλλά επιπλέον έχω συνδεθεί συναισθηματικά με πρόσωπα και καταστάσεις γνωρίζοντας την ανθρωπογεωγραφία και το μωσαϊκό της ορεινής ζώνης.

Ήταν 17 Νοεμβρίου 1995 που για πρώτη φορά «σκαρφάλωνα» στην Ορεινή Ζώνη της Ξάνθης με τον Γεράσιμο Αρσένη ως υπουργό Άμυνας, τον στρατηγό Μανούσο Παραγιουδάκη, διοικητή του Δ’ Σώματος Στρατού, τη Λούκα Κατσέλη και μια περίεργη φάτσα με «αλεπουδίσια» ματιά που καθώς προσπαθούσα να τη διερευνήσω ο στρατηγός μου λέει: «Είναι υπαξιωματικός, «άνθρωπός μου», γιος ζωέμπορα στην περιοχή που ξέρει και τον αγαπάει η μειονότητα». Είναι ο Νίκος Λουκίδης που με εντολή του στρατηγού Παραγιουδάκη γίνεται και ο δικός μου «άνθρωπος» στην Ξάνθη...

Πομάκοι, Τουρκογενείς και Αθίγγανοι

Στον νόμο Ξάνθης, από τους μουσουλμάνους το 40% είναι Πομάκοι, το 50% Τουρκογενείς και το 10% Αθίγγανοι. Οι διαφορές μεταξύ των τριών μειονοτικών στοιχείων είναι έντονες. Μέχρι τα τέλη του '70, δεν είχαν μεταξύ τους επαφή οι Πομάκοι με τους Τουρκογενείς διότι οι Πομάκοι θεωρούνταν «Παλαιομουσουλμάνοι», οι Τουρκογενείς «Νεότουρκοι» (Κεμαλικοί) και οι Αθίγγανοι ήταν αδιάφοροι...

Από τη δεκαετία του ‘80 η Αγκυρα, μέσω του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, στην προσπάθειά της να εκμηδενίσει τις υπάρχουσες διαφορές εντός της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης και με στόχο την ομοιογενοποίησή της και την εμφάνισή της ως αμιγώς τουρκικής μειονότητας, προέβη σε διάφορες κινήσεις που είτε υποτιμήθηκαν είτε αγνοήθηκαν από την ελληνική πλευρά. Συγκεκριμένα δημιουργήθηκαν μεικτοί Σύλλογοι στους οποίους μέλη γίνονταν Πομάκοι και Τουρκογενείς. Δημιουργήθηκαν οι ψευδομουφτήδες και μέσω των μιναρέδων τοποθετήθηκαν Πομάκοι ιμάμηδες σε τουρκογενή χωριά, όπως καλή ώρα ο Σαπρί Εμίν Κεχαγιά που, αν και καθαρόαιμος Πομάκος από το χωριό Πάχνη επί της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου, «φυτεύτηκε» από τον ψευδομουφτή ως ιμάμης στην Ηλιόπετρα, στην άλλη άκρη του νομού, στην καρδιά του κάμπου, σ' ένα από τα δώδεκα τουρκογενή χωριά της Ξάνθης.

Ιστορικές αντιθέσεις

Με τέτοιες μεθόδους το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, ανεξέλεγκτο επί μία τριακονταετία, καταφέρνει να «γεφυρώσει» τις ιστορικές αντιθέσεις μεταξύ των τριών κατηγοριών της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης. Βάσει τουρκικού σχεδίου δημιουργείται νέα τάξη πραγμάτων στη μειονότητα της Θράκης, αφού πλέον είναι συνήθεις οι «μεικτοί» γάμοι μεταξύ Πομάκων και Τουρκογενών... Βεβαίως βεβαίως, τα τελευταία χρόνια στη μειονότητα της Θράκης δημιουργούνται και Σύλλογοι Φίλων του Γκιουλέν. Οι μουσουλμάνοι της Θράκης είναι Ευρωπαίοι πολίτες που ζουν σε μια χώρα με απόλυτη ελευθερία και συμπεριφέρονται ως «ανώτερα» παιδιά του Αλλάχ που δεν υποτάσσονται απόλυτα στα παράλογα κελεύσματα του κάθε Ερντογάν! Παρ' όλα αυτά φοβούνται το εκάστοτε καθεστώς της Τουρκίας διότι έχουν εξάρτηση από αυτό, καθώς στην Τουρκία σπουδάζουν τα παιδιά τους, στην Πόλη αποκτούν ακίνητη περιουσία και γενικώς -κακά τα ψέματα- τη θεωρούν κάτι σαν εφεδρικό αποκούμπι τους...

Παρακολουθήσεις

«Μικρό χωριό, μεγάλα προβλήματα» λέει ο λαός και στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης «ουδέν κρυπτόν» υπό το μάτι του «Μεγάλου Αδελφού» της Αγκυρας, η οποία εργάζεται πυρετωδώς και αδιαλείπτως με τις παραδοσιακές μορφές παρακολούθησης. Μέσω των υφιστάμενων δομών (Συλλόγους και χαφιέδες), που ελέγχει απόλυτα το τουρκικό προξενείο, ολημερίς και ολονυχτίς ακούνε, καταγράφουν και αναφέρουν «όσα από το στόμα των μουσουλμάνων περνούν, τραγούδια και βρισιές και αστεία, στον καμπινέ και στην τραπεζαρία...» που θα έλεγε ο Γερμανός τραγουδοποιός Βολφ Μπίρμαν.

Με το αποτυχημένο πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου στην Τουρκία, σαφώς και επηρεάστηκε η ζωή της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη. Το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής αγρίεψε. Ο σύλλογος των γκιουλενιστών διαλύθηκε και τα μέλη μπήκαν σε καραντίνα. Οι πράκτορες του καθεστώτος Ερντογάν στριφογυρίζουν έξω από τα στέκια και τα σπίτια των γκιουλενιστών. Τους παρακολουθούν κατά πόδας μην τυχόν και φιλοξενούν ομοϊδεάτες τους κρατικούς λειτουργούς, στρατιωτικούς και δικαστές που έχουν δραπετεύσει από την Τουρκία. Τους απαγορεύουν την είσοδο στην Τουρκία...

«Μεγάλος αδελφός»

Ο Τούρκος γενικός πρόξενος Κομοτηνής αλλά και η ψευδομουφτεία Ξάνθης, όπου ανήκει ο ιμάμης Ηλιόπετρας, διέρρευσαν στον τουρκόφωνο Τύπο της Ξάνθης ότι πρόκειται για συνωμοσία με εμπλοκή της FETO μέσω επιχειρήσεων του Φετουλάχ Γκιουλέν που διατηρεί στη Θράκη! Ωστόσο οι πληροφορίες λένε ότι στην Ηλιόπετρα διαθέτει ισχυρά ερείσματα το Κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας (DEP) που είναι συνέχεια του κόμματος που ίδρυσε ο Αχμέτ Σαδίκ, πρώην ανεξάρτητος βουλευτής που σκοτώθηκε σε τροχαίο. Πρόεδρος σήμερα είναι ο Μουσταφά Αλή Τσαούς. Συνήθως προβάλλει θέσεις ανθελληνικές και εκπροσωπεί στα διεθνή φόρα την «τουρκική μειονότητα στη Θράκη».

Ιδιόκτητης μειονοτικού σχολείου της Ξάνθης που επισκέφτηκε ο Τσίπρας υποχρεώθηκε από την Άγκυρα να απολύσει έναν καθηγητή ως γκιουλενιστή, ο οποίος προσέφυγε στα ελληνικά δικαστήρια όπου δικαιώθηκε και επαναπροσλήφθηκε!

Σημάδια εμφυλίου στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. Κραυγές, ψίθυροι και διαρροές. Αυτός είναι ερντογανικός, ο άλλος γκιουλενικός. Αλληλοδαχτυλοδείχνονται και γκρεμίζονται προσωπικές και επιχειρηματικές σχέσεις

Δέκα μέρες πριν βρεθούν τα όπλα στο τζαμί, λέγεται ότι το είχαν επισκεφθεί στελέχη του μειονοτικού κόμματος DEP που είχε ιδρύσει ο Σαδίκ και τώρα πρόσκειται στον Ερντογάν

demos@pegasus.gr

http://www.ethnos.gr/ta_en_oiko_en_dimo/arthro/ouden_krypton_ypo_to_mati_tis_agkyras_kai_ton_praktoron_tis_sti_thraki-65098239/

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΖΑΛΟΓΓΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΟΜΑΚΟΥΣ

ΠΟΜΑΚΟΠΟΥΛΕΣ ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΝ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΣΟΥΝ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ

Νέσμε μπαχτιάρ ότισμε Πομάτσι!

Σε αρκετές περιοχές στα Πομακοχώρια μας, υπάρχουν τα Μόμτσκι Κάμεν (στα Πομάκικα σημαίνει ο Βράχος του Κοριτσιού), ψηλά βράχια δηλαδή, από όπου οι Πομακοπούλεςέπεφταν στο γκρεμό για να μην τις πιάσουν οι Τούρκοι τον καιρό που εκείνοι ήρθαν στην Θράκη σαν κατακτητές και μας σκλάβωσαν (14ος αι. μ.Χ. και μετά).

Πάνω από το χωριό μου, την Αιώρα (Πομακική ονομασίαΛιούλκα), στο ύψωμα Μάλκο Μαρίνα, υπάρχει ένας βράχος,το Βραντσκό Κάμεν ή Βραγιά. Σύμφωνα με την παράδοση, από εκεί έπεσαν στο γκρεμό όχι μόνο κορίτσια αλλά και άντρες και γυναίκες προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια τωνΤούρκων. Αυτά τα άκουσα από τον παππού μου, τον Χάϊτα Χουσεΐν, ο οποίος ήταν ντόπιος, και αυτός είχε ακούσει την ιστορία αυτή, από τους δικούς του παππούδες. Όταν ήμουν μικρός και ερχόμουνα με τον παππού σε αυτά τα μέρη, μια μέρα βλέποντας το Βραντσκό Κάμεν μου είπε: «αχ, αγόρι μου, τι ιστορία έχει αυτός ο βράχος» και μου διηγήθηκε με δάκρυα στα μάτια τα μαρτύρια που υπέφεραν οι Πομάκοι από τους Τούρκους. Ο παππούς μου ήταν και ένιωθε Πομάκος. Μία μέρα που είχε κατέβει στην Ξάνθη, κάποιος χριστιανός, τον αποκάλεσε Τούρκο. Νευρίασε τόσο,που άρχισε να φωνάζει: «εγώ είμαι Πομάκος, εσείς δεν ξέρετε την ιστορία μας».

Δυστυχώς, η ιστορία μας είναι ακόμη άγνωστη,αν και πολλά πράγματα τα ξέρουνε οι ηλικιωμένοι που ζουν ακόμα. Ευτυχώς, που εμείς στη Ζαγάλισα ξεκινήσαμε να τα καταγράφουμε και έτσι θα τα μάθουν και οι νεότεροι. Εγώ έχω τις μνήμες του παππού μου και είμαιπερήφανος που είμαι Πομάκος. Και τη γλώσσα μου,τα πομακικά, να μου την έπαιρναν, πάλι Πομάκος θαήμουν.

Πομάκος γεννιέσαι, δεν γίνεσαι.
Εμείς λέμε: Νέσμε μπαχτιάρ ότισμε Πομάτσι!

Άρθρο του ΚανδουχάρΣουκρή-ΖΑΓΑΛΙΣΑ!!!!!

Πηγή:
http://www.xanthiblogs.gr/%CE%91%CE%B1_-_%CE%A9%CF%89/www.ellinikiafipnisis.blogspot.com?page=2