Το Άγιο Φως: Παράδοση, τελετουργία και μαρτυρίες μέσα στους αιώνες

 

Το Άγιο Φως: Παράδοση, τελετουργία και μαρτυρίες μέσα στους αιώνες

Γράφει ο Κ. Γραικιώτης

Κάθε χρόνο, το Μεγάλο Σάββατο, τα βλέμματα εκατομμυρίων πιστών στρέφονται στα Ιεροσόλυμα και στον Ναό της Αναστάσεως, όπου τελείται η Αφή του Αγίου Φωτός. Πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες τελετές της Ορθοδοξίας, που συνδυάζει βαθιά θρησκευτική πίστη, αυστηρό τελετουργικό και μακραίωνη ιστορική συνέχεια. Το γεγονός εξακολουθεί να προκαλεί δέος, αλλά και συζητήσεις, τόσο σε θεολογικό όσο και σε επιστημονικό επίπεδο.

Η προετοιμασία και ο αυστηρός έλεγχος

Η διαδικασία ξεκινά το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου με τον σχολαστικό έλεγχο του Παναγίου Τάφου, ο οποίος διαρκεί περίπου μία ώρα. Στόχος είναι να αποκλειστεί κάθε πιθανότητα ύπαρξης μέσου που θα μπορούσε να προκαλέσει φωτιά. Στον έλεγχο παρίστανται και εκπρόσωποι άλλων χριστιανικών δογμάτων, γεγονός που ενισχύει τη διαφάνεια της διαδικασίας.

Αμέσως μετά, ο Τάφος σφραγίζεται με μελισσοκέρι και τοποθετούνται επίσημες σφραγίδες. Το ενδιαφέρον των άλλων δογμάτων παραμένει έντονο, καθώς το τελετουργικό συνδέεται και με ιστορικά προνόμια γύρω από την τέλεσή του.

Η τελετή στον Ναό της Αναστάσεως

Λίγο πριν το μεσημέρι, ο Ελληνορθόδοξος Πατριάρχης Ιεροσολύμων εισέρχεται στον Ναό της Αναστάσεως, συνοδευόμενος από κληρικούς και παρουσία εκπροσώπων άλλων Εκκλησιών. Οι καμπάνες ηχούν πένθιμα, ενώ η ακοίμητη κανδήλα μεταφέρεται σβηστή, προκειμένου να ανάψει από το Άγιο Φως.

Ακολουθεί η καθιερωμένη λιτανεία, η οποία πραγματοποιείται τρεις φορές γύρω από τον Πανάγιο Τάφο. Στη συνέχεια, ο Πατριάρχης αφαιρεί τα αρχιερατικά του άμφια και παραμένει με λευκό στιχάριο, συμβολίζοντας την ταπεινότητα. Πριν εισέλθει στο Ιερό Κουβούκλιο, ελέγχεται από τις αρχές, ώστε να διαπιστωθεί ότι δεν φέρει τίποτα που να μπορεί να προκαλέσει φωτιά.

Με σβηστούς πυρσούς στα χέρια, εισέρχεται στον Πανάγιο Τάφο, ενώ ολόκληρος ο ναός παραμένει βυθισμένος στο σκοτάδι.

Η στιγμή της Αφής και οι μαρτυρίες

Η Αφή του Αγίου Φωτός αποτελεί το αποκορύφωμα της τελετής. Πιστοί κάνουν λόγο για ένα ιδιαίτερο φαινόμενο, που δεν περιορίζεται μόνο στο άναμμα των κεριών, αλλά περιλαμβάνει φωτεινές ανταύγειες, αστραπές ή κινούμενες φλόγες στον χώρο του ναού.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, λαμπάδες και κανδήλες ανάβουν αυθόρμητα, ενώ η φλόγα, για τα πρώτα λεπτά, δεν προκαλεί εγκαύματα. Το Φως μεταδίδεται άμεσα στους παρευρισκόμενους και στη συνέχεια μεταφέρεται σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, όπου η υποδοχή του γίνεται με ιδιαίτερες τιμές.

Παρά τη μεγάλη απήχηση του γεγονότος, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων δεν έχει λάβει επίσημη θέση ως προς τον θαυματουργικό χαρακτήρα του, αφήνοντας την ερμηνεία στη συνείδηση των πιστών.

 

Το ιστορικό περιστατικό του 1579

Ένα από τα πιο γνωστά περιστατικά που συνδέονται με το Άγιο Φως χρονολογείται στο 1579. Σύμφωνα με τις πηγές, οι οθωμανικές αρχές απαγόρευσαν τότε στους Ορθοδόξους την είσοδο στον Ναό της Αναστάσεως.

Ο Πατριάρχης Σωφρόνιος Δ΄ και οι πιστοί παρέμειναν στο προαύλιο, όπου, κατά την παράδοση, ένας κίονας κοντά στην πύλη ράγισε και από το εσωτερικό του αναπήδησε φως. Από αυτό ο Πατριάρχης άναψε τη λαμπάδα του και μετέδωσε τη φλόγα στο πλήθος, ενώ λίγο αργότερα οι πύλες του ναού άνοιξαν.

Το γεγονός καταγράφεται σε πολυάριθμες μαρτυρίες και παραμένει ζωντανό στην εκκλησιαστική παράδοση.

Η επιστημονική ματιά στη ρωγμή του κίονα

Η ρωγμή της κολόνας έχει απασχολήσει και την επιστημονική κοινότητα. Μελέτες που βασίστηκαν σε φωτογραφικό υλικό υψηλής ανάλυσης κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πιθανόν προκλήθηκε από ισχυρή ηλεκτρική εκκένωση.

Παράλληλα, Έλληνες επιστήμονες εκτίμησαν ότι ενδέχεται να συνέβαλε και σεισμική δόνηση, δημιουργώντας μια σύνθετη καταπόνηση του υλικού. Ωστόσο, η ταυτόχρονη εμφάνιση αυτών των φαινομένων παραμένει δύσκολο να εξηγηθεί πλήρως, αφήνοντας ανοιχτό το πεδίο για διαφορετικές ερμηνείες.

Επίλογος

Το Άγιο Φως εξακολουθεί να αποτελεί ένα μοναδικό φαινόμενο στο οποίο συναντώνται η πίστη, η παράδοση και η αναζήτηση της εξήγησης. Για τους πιστούς είναι σύμβολο της Ανάστασης και της θείας παρουσίας· για άλλους, ένα ιστορικό και πολιτισμικό γεγονός με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Σε κάθε περίπτωση, η τελετή στον Πανάγιο Τάφο παραμένει ζωντανή εδώ και αιώνες, διατηρώντας αναλλοίωτη τη δύναμή της να συγκινεί, να εμπνέει και να προκαλεί ερωτήματα.

Πηγή:

https://boraeinai.blogspot.com/2009/04/blog-post_3418.html

https://boraeinai.blogspot.com/2019/04/blog-post_20.html

 

Παρασκευή και 13 το 2026: πόσες φορές θα μας «τρολάρει» το ημερολόγιο;

 

Παρασκευή και 13 το 2026: πόσες φορές θα μας «τρολάρει» το ημερολόγιο;

 

Αν ανήκετε στην κατηγορία των ανθρώπων που αλλάζουν πεζοδρόμιο όταν βλέπουν μαύρη γάτα, καλύτερα να καθίσετε αναπαυτικά: το 2026 φαίνεται πως έχει… ιδιαίτερο χιούμορ. Γιατί; Επειδή φέρνει όχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις Παρασκευές και 13.

Ναι, καλά διαβάσατε. Το ημερολόγιο αποφάσισε φέτος να μας κάνει ένα μικρό μεταφυσικό triple-pack.

Μετά από μια γεμάτη εβδομάδα δουλειάς, η Παρασκευή συνήθως φτάνει σαν σωτήρας. Είναι η μέρα που το σώμα λέει «επιβίωσα» και το μυαλό σκέφτεται σουβλάκια, καναπέ και Netflix. Η λέξη «Παρασκευή» κουβαλάει από μόνη της μια μικρή δόση ευτυχίας. Αυτό εκτός και αν δίπλα της υπάρχει ο αριθμός 13.

Τότε ξαφνικά όλοι θυμούνται δεισιδαιμονίες, ταινίες τρόμου και τη θεία που λέει «μην σφυρίζεις μέσα στο σπίτι γιατί φέρνει γρουσουζιά».

Πόσες Παρασκευές και 13 έχει τελικά το 2026;

Η απάντηση είναι: τρεις.

Οι ημερομηνίες είναι:

Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου

Παρασκευή 13 Μαρτίου

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου

Τα καλά νέα; Μία Παρασκευή και13 ήδη την περάσαμε.

Τα κακά νέα; Το ημερολόγιο μας πέταξε δύο συνεχόμενες (Φεβρουάριο και Μάρτιο), σαν να λέει: «πάρε λίγο σασπένς να έχεις».

Μετά ευτυχώς υπάρχει διάλειμμα μέχρι τον Νοέμβριο — γιατί ακόμα και η γρουσουζιά χρειάζεται διακοπές.

Είναι συνηθισμένο αυτό;

Όχι ιδιαίτερα. Σύμφωνα με τις διάφορες «ρυθμίσεις» που μπορεί να πάρει ένα ημερολόγιο μέσα στον χρόνο, οι περισσότερες χρονιές έχουν μία ή δύο Παρασκευές και 13.

Οι χρονιές με τρεις είναι πιο σπάνιες. Στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν συνέβη: το 2009, το 2012, το 2015

Και μαντέψτε τι: ο κόσμος δεν τελείωσε σε καμία από αυτές τις χρονιές. Παρότι, αν ρωτούσατε το ίντερνετ τότε, μάλλον μπορεί να παίρνατε και διαφορετική απάντηση.

Μπορούμε να προβλέψουμε μια Παρασκευή και 13;

Ναι — και χωρίς μέντιουμ.

Αν ο μήνας ξεκινά Κυριακή, τότε κάπου εκεί μέσα κρύβεται μια Παρασκευή και 13. Είναι καθαρά μαθηματικό παιχνίδι του ημερολογίου. Καμία μαύρη μαγεία — δυστυχώς για τους λάτρεις του δράματος.

Είναι όμως όντως γρουσούζικη μέρα;

Στατιστικά; Όχι ιδιαίτερα.

Ψυχολογικά όμως… λίγο.

Μελέτες έχουν δείξει ότι όταν οι άνθρωποι κάνουν μικρά «αντι-γρουσούζικα» τελετουργικά — όπως να χτυπήσουν ξύλο — νιώθουν ότι έχουν απομακρύνει την κακοτυχία.

Με απλά λόγια: ο εγκέφαλος λέει «έκανα κάτι, άρα είμαι οκ».

Και ειλικρινά, αν ένα χτύπημα στο τραπέζι σε βοηθάει να ηρεμήσεις… γιατί όχι;

Και αν νομίζετε ότι μόνο εμείς φοβόμαστε τις δεισιδαιμονίες τότε κάνετε λάθος.

Στην Ιταλία η γρουσούζικη ημερομηνία είναι η Παρασκευή και 17.

Σε αρκετές ισπανόφωνες χώρες και στην Ελλάδα είναι και η Τρίτη και 13.

Δηλαδή κάπου στον κόσμο, ενώ κάποιοι αγχωνόμαστε με την Παρασκευή, κάποιος άλλος την Τρίτη σκέφτεται «σήμερα δεν ανοίγω καν το mail».

Το ημερολόγιο του 2026 έχει κι άλλα… περίεργα

Για κάποιο λόγο, Απρίλιος και Ιούλιος ξεκινούν με: Τετάρτη (Wednesday), Πέμπτη (Thursday) και Παρασκευή (Friday). Δηλαδή WTF. Ένα ακρωνύμιο που είναι internet slang που σημαίνει συνήθως: “What The F*”** – έκφραση έκπληξης ή απορίας.

Οπότε όταν το ημερολόγιο γράφει στην αρχή του μήνα W–T–F, το internet απλά… γελάει με τη σύμπτωση

Δεν είναι δηλαδή θεωρία συνωμοσίας. Απλώς είναι μια περίεργη σύμπτωση του ημερολογίου που σίγουρα σχολιάζεται χιουμοριστικά σε κάποιο ομαδικό chat.

Η τελική συμβουλή για το 2026

Όταν φτάσει η επόμενη Παρασκευή και 13:

χτυπήστε λίγο ξύλο

σταυρώστε τα δάχτυλα

κρατήστε ένα τετράφυλλο τριφύλλι

ή απλά βάλτε μια ταινία τρόμου και απολαύστε το δράμα

Γιατί αν κάτι μας έχει διδάξει η ιστορία των ημερολογίων είναι το εξής:

η Παρασκευή και 13 είναι τρομακτική μόνο μέχρι να φτάσει… το Σάββατο και 14.

 

 

ΓΝΩΣΤΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΣΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ 13, ΑΠΟ ΤΟ 1800 ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ.

Πολλά από αυτά τα γεγονότα ενίσχυσαν τη φήμη της ημερομηνίας ως «γρουσούζικης», αν και πρόκειται κυρίως για συμπτώσεις.

1868 – Θάνατος μεγάλου συνθέτη

Στις 13 Νοεμβρίου 1868 πέθανε ο Gioachino Rossini, δημιουργός της όπερας The Barber of Seville.

1907 – Ναυάγιο του Thomas W. Lawson

Στις 13 Δεκεμβρίου 1907 βυθίστηκε το επτάκαταρτο ιστιοφόρο Thomas W. Lawson κοντά στις ακτές της Αγγλίας. Ήταν το μεγαλύτερο ιστιοφόρο χωρίς μηχανή που κατασκευάστηκε ποτέ και σχεδόν όλο το πλήρωμα χάθηκε.

1939 – Οι «Μαύρες Παρασκευές» της Αυστραλίας

Στις 13 Ιανουαρίου 1939 τεράστιες πυρκαγιές κατέστρεψαν μεγάλο μέρος της πολιτείας Βικτώρια στην Australia. Η καταστροφή έμεινε γνωστή ως Black Friday bushfires.

1940 – Βομβαρδισμός του παλατιού

Στις 13 Σεπτεμβρίου 1940, κατά τη διάρκεια του World War II, γερμανικά βομβαρδιστικά έπληξαν το Buckingham Palace στο London ενώ μέσα βρίσκονταν ο βασιλιάς George VI και η βασίλισσα Elizabeth Bowes-Lyon.

1951 – Μεγάλες πλημμύρες στις ΗΠΑ

Στις 13 Ιουλίου 1951 καταστροφικές πλημμύρες έπληξαν την πολιτεία Kansas, προκαλώντας τεράστιες ζημιές και εκτοπισμούς.

1964 – Η υπόθεση που γέννησε έναν ψυχολογικό όρο

Στις 13 Μαρτίου 1964 δολοφονήθηκε στη New York City η Kitty Genovese.

Η υπόθεση οδήγησε στη μελέτη του Bystander effect.

1970 – Η φονικότερη καταιγίδα στην ιστορία

Στις 13 Νοεμβρίου 1970 ο Bhola Cyclone χτύπησε το σημερινό Bangladesh και περιοχές της India. Πάνω από 300.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.

1972 – Αεροπορικό δυστύχημα στις Άνδεις

Στις 13 Οκτωβρίου 1972 συνετρίβη στις Andes Mountains το αεροπλάνο της Old Christians Club. Η ιστορία των επιζώντων έγινε παγκόσμια γνωστή και ενέπνευσε την ταινία Alive.

1989 – Μίνι κραχ στη Wall Street

Στις 13 Οκτωβρίου 1989 η χρηματιστηριακή αγορά στις New York City κατέρρευσε προσωρινά σε αυτό που ονομάστηκε Friday the 13th mini-crash.

1996 – Ο θάνατος του Tupac

Στις 13 Σεπτεμβρίου 1996 πέθανε ο θρυλικός ράπερ Tupac Shakur στο Las Vegas μετά από πυροβολισμούς.

2004 – Εξαφάνιση της Agatha Christie (παλαιότερο περιστατικό)

Η συγγραφέας Agatha Christie εξαφανίστηκε μυστηριωδώς το 1926 (όχι Παρασκευή 13, αλλά συχνά συνδέεται σε λίστες μυστηρίων της ημερομηνίας λόγω της μαζικής υστερίας που προκάλεσε).

2010 – Η απίστευτη σύμπτωση του κεραυνού

Στις 13 Αυγούστου 2010 ένας 13χρονος στη United Kingdom χτυπήθηκε από κεραυνό στις 1:13 μ.μ. και επέζησε.

2012 – Το ναυάγιο του Costa Concordia

Στις 13 Ιανουαρίου 2012 το κρουαζιερόπλοιο Costa Concordia προσάραξε κοντά στο νησί Giglio Island. Το δυστύχημα στοίχισε τη ζωή σε 32 ανθρώπους.

2020 – Έναρξη της μεγάλης παγκόσμιας κρίσης

Στις 13 Μαρτίου 2020 οι ΗΠΑ κήρυξαν κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω της πανδημίας COVID-19.

Ένα παράξενο ιστορικό γεγονός

Το 1791 ιδρύθηκε στην London μια «λέσχη» που λεγόταν Friday the 13th Club.

Τα μέλη της προσπαθούσαν να αποδείξουν ότι οι δεισιδαιμονίες είναι ανοησίες:

έτρωγαν κάτω από σκάλες

έσπαγαν καθρέφτες

περνούσαν κάτω από μαύρες γάτες (!)

Συμπέρασμα:

Η Παρασκευή και 13 έχει αποκτήσει κακή φήμη κυρίως από συμπτώσεις και ιστορίες που έμειναν στη μνήμη των ανθρώπων. Στατιστικά όμως, είναι απλώς μια ακόμα μέρα στο ημερολόγιο.

 κγ

Υπάρχει μια ήπειρος κάτω απ' τον Ατλαντικό;

 

 

Υπάρχει μια ήπειρος κάτω απ' τον Ατλαντικό;

Το μυστήριο της «Ατλαντίδας»

Γράφει ο  Lewis Spence

Οι συζητήσεις πού έγιναν σχετικά με την ύπαρξη μιας ηπείρου πού είναι γνωστή με το όνομα «Ατλαντίδα», χρονολογούνται τουλάχιστο από δύο χιλιάδες χρόνια· εξακολουθούν όμως ακόμα και σήμερα με την ίδια ζωηρότητα, όπως την εποχή πού οι Αλεξανδρινοί καθηγητές αντάλλασαν τις γνώμες τους τον 4ο αιώνα π.Χ. Η δική μου προσπάθεια ήταν να λάβω βέβαια υπόψη μου όλα όσα έχουνε ειπωθεί, άλλα κυρίως να ζητήσω να δώσω μια κάπως πιο βάσιμη απόδειξη για την ύπαρξη μιας ηπείρου στην περιοχή του Ατλαντικού.  Αν με ρωτήσετε ξεκάθαρα: «Υπήρξε ποτέ η "Ατλαντίδα;» πρέπει να σας απαντήσω με ειλικρίνεια και να σας πω ότι, με όσα ξέρουμε σήμερα, δεν είναι δυνατό ν’ απαντήσω με ένα ναι ή με ένα όχι σε μια τέτοια ερώτηση. "Αν όμως με ρωτήσετε «Υπάρχει τίποτα αληθινό μέσα σ' όλα αυτά;» θα σας πω πώς υπάρχουν πολλά: αρκετά για να βασίσει κανείς μια υπόθεση, όχι όμως για να μπορέσει να πει κατηγορηματικά σαν τον Πλάτωνα, πώς ή Ατλαντίδα βρισκότανε πριν 9.000 χρόνια αντίκρυ στην είσοδο των Στενών του Γιβραλτάρ.

Τόσα πολλοί σύγχρονα φιλολογικά έργα έχουν για θέμα τους την Ατλαντίδα πού είναι σχεδόν αδύνατο να τα παρακολουθήσει κανείς. Υπάρχουν 2.500 τόμοι και δοκίμια πού έχουν γραφτή σε όλες τις γλώσσες· και όλα αυτά δημιουργηθήκανε από την ιστορία πού αναφέρει πριν από 2.330 χρόνια ο Πλάτωνας στον «Τίμαιο» και τον «Κριτία» του. Λοιπόν ο Πλάτωνας λέει πώς υπήρχε ένα μεγάλο νησί στον ωκεανό αντίκρυ στις στήλες του Ηρακλή. Οι κάτοικοι του εισβάλανε στην Ελλάδα και νικήθηκαν από τους Αθηναίους· και ύστερα από λίγο καιρό επειδή ζούσανε μέσα στη διαφθορά προκαλέσανε την οργή των Θεών πού τους καταπόντισαν μαζί με όλη τους τη χώρα στα βάθη του ωκεανού. 

 

Πρέπει να τονίσω πώς αυτά πού αναφέρει ο Πλάτωνας είναι στην πραγματικότητα η μόνη αξιόλογη μαρτυρία πού υπάρχει στην αρχαία ιστορία για την Ατλαντίδα. Όλα όσα έχουν πει σχετικά με αυτό το νησί άλλοι κλασσικοί συγγράφεις, τα έχουν πάρει από τον Πλάτωνα ή έχουν προσπαθήσει να τα παραφουσκώσουν.

Πέρα απ’ αυτό, προσπάθησα για αρκετά χρόνια να δείξω φανερά πώς ότι αναφέρει ο Πλάτωνας μοιάζει πάρα πολύ με την ιστορία της Βίβλου για τον Κατακλυσμό, ώστε θα ήταν παράδοξο να αμφισβητήσουμε τη σχέση τους. Το γένος των Τιτάνων το οποίο ο Πλάτωνας συνδέει με την Ατλαντίδα έχει στενή ομοιότητα με κείνους τους Προκατακλυσμιαίους ανθρώπους πού αναφέρει το «Βιβλίον της Γενέσεως» πώς κατοικούσαν στη γη πριν από τον Κατακλυσμό.

Όπως οι Τιτάνες έτσι και αυτοί παντρεύονταν μεταξύ τους, ήταν διεφθαρμένοι και τιμωρήθηκαν για τις κακίες τους με μια τρομερή καταιγίδα, πού στην περίπτωση τους τελείωσε με την εξαφάνιση της χώρας τους στα βάθη της θάλασσας.

Αλλά αν στραφούμε από το μύθο στη γεωλογία βρίσκουμε πώς η θεωρία της ύπαρξης στον Ατλαντικό μιας ηπείρου υποστηρίχθηκε πολύ από ένα μεγάλο αριθμό γεωλόγων παρ' όλο πού πρέπει να δεχτούμε πώς πολλοί από τους επίσημους εκπροσώπους αυτής της επιστήμης καταπολεμήσανε αυτή τη θεωρία. Ανάμεσα στους πρωταγωνιστές αυτής της κίνησης ήταν ο Pierre Termier του Γεωλογικού Χάρτη της Γαλλίας, πού υποστήριζε πώς η Ατλαντίδα ήταν ένα κομμάτι γη πού αντιπροσώπευε τα τελευταία τμήματα μιας οροσειράς της Ευρώπης. «Από γεωλογική άποψη, έγραψε, είναι πολύ πιθανά όσα αναφέρει ο Πλάτωνας για την Ατλαντίδα», Ο καθηγητής J.W. Gregory και ο Sir J.W. Dawson συμφωνούσαν μ’ αύτη την υπόθεση. Ό κ. R. F. Scharff του Δουβλίνου, έχει τη γνώμη πώς μια τέτοια ήπειρος υπήρχε ως την εποχή πού εμφανίστηκε ο άνθρωπος   στην Ευρώπη. Πολλοί   βιολόγοι   επίσης   τονίζουν   την ομοιότητα πού υπάρχει ανάμεσα στη χλωρίδα και την πανίδα της Ευρώπης και της Αμερικής, και υποστηρίζουν μ’ αυτό τον τρόπο την γνώμη πώς ένα κομμάτι γης, πού τώρα έχει βουλιάξει, χρησίμευε αρχικά, για να επικοινωνούνε μεταξύ τους οι δυο ήπειροι.

 

Αν θυμηθούμε πως το μεγάλο κομμάτι της γης πού ένωνε τη Μεγάλη Βρετανία με την Ευρώπη βυθίστηκε στη Μάγχη μονάχα 5.000 χρόνια π.Χ. δηλ. την εποχή πού η Αίγυπτος είχε αρχίσει να θεωρείται πολιτισμένο μέρος, η γεωλογική άποψη της θεωρίας για την Ατλαντίδα συγκεντρώνει περισσότερες πιθανότητες. Εδώ έχουμε μια Ατλαντίδα έξω απ' το κατώφλι μας ! Και αν λάβουμε υπ’ όψη μας τις πληροφορίες για την ύπαρξη μεγάλων μαζών από βυθισμένες γαίες στον Ατλαντικό, πού μας τις δίνουν τα ανακοινωθέντα των διαφόρων αποστολών πού έγιναν στο βυθό επί σειρά ετών από τη Μ. Βρετανία, την Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, είμαστε δικαιολογημένοι να πιστεύουμε πώς ή Ατλαντίδα δεν ήταν μονάχα πλάσμα της φαντασίας του Πλάτωνα.

Αυτές οι πληροφορίες πού αναφέρουμε ανάγκασαν τους γεωλόγους να αναθεωρήσουν τις υποθέσεις πού είχαν κάνει για να χρονολογήσουν τις βυθισμένες εκτάσεις στον Ατλαντικό.

Σήμερα δεν υπάρχει γεωλόγος πού να μην παραδέχεται πώς κομμάτια γης βυθίστηκαν στον Ατλαντικό· άλλα οι περισσότεροι απ' αυτούς δέχονται πως αυτό συνέβη όταν οι άνθρωποι δεν κατοικούσαν ακόμη στη γη. Επειδή όμως αυτό το ζήτημα είναι πολύ μπλεγμένο και δεν μπορεί κάνεις να το εξετάσει τόσο σύντομα παραπέμπω τους αναγνώστες μου στις εκθέσεις του Βρετανικού Ναυαρχείου που έγιναν κατά τη διάρκεια των αποστολών των πλοίων Hydra, Porcupine, Challenger, όπως επίσης και στις Αμερικανικές εκθέσεις πού έγιναν από τις αποστολές των πλοίων Dolphin, Gettysburg και   του  πλοίου «Atlantis» του Hole Institute Research πριν ακόμα από το 1946.

 

Αποκάλυψα την ύπαρξη ενός πολιτισμού πού τα ίχνη του βρέθηκαν στη Δυτική Ευρώπη και την Ανατολική Αμερική στο ίδιο πλάτος και ζήτησα να δείξω μ’ αυτό τον τρόπο πώς πρέπει να υπήρχε στον Ατλαντικό ένα κομμάτι γης σαν σύνδεσμος των δύο ηπείρων. Στην Ευρώπη την πολύ παλιά εποχή παρατηρούμε πώς επικρατούν έθιμα π.χ. σαν τη ταρίχευση των νεκρών, την «Couvadë», το έθιμο πού υπάρχει σε μερικούς άγριους λαούς μετά την γέννηση του παιδιού ο πατέρας να μένει στο κρεβάτι ορισμένο χρονικό διάστημα και να υποβάλλεται σε νηστεία και στα κτίρια σε σχήμα πυραμίδας· τα ίδια στοιχεία βρίσκουμε και στην Κεντρική Αμερική. Λοιπόν εγώ στηρίχτηκα σ’ αυτές τις ολοφάνερες ομοιότητες του πολιτισμού στην προσπάθεια πού έκανα για να αποδείξω την ύπαρξη της Ατλαντίδας του Πλάτωνα.

Παρά τις αμφιβολίες και τις αντικρουόμενες απόψεις, η Ατλαντίδα εξακολουθεί να μας προκαλεί. Είναι ένα σύμβολο του τι μπορεί να χαθεί — ένας χαμένος πολιτισμός, μια γνώση ξεχασμένη, ένα παρελθόν που κρύβεται κάτω από τα κύματα. Είτε πρόκειται για έναν πραγματικό γεωλογικό σχηματισμό είτε για έναν αλληγορικό καθρέφτη των ανθρώπινων αδυναμιών, η Ατλαντίδα του Πλάτωνα συνεχίζει να εμπνέει, να προβληματίζει και να καλεί την επιστήμη και τη φαντασία να συνεργαστούν. Μέχρι να αποδειχθεί το αντίθετο, η χαμένη ήπειρος του Ατλαντικού παραμένει ένα ανοιχτό ερώτημα — ίσως το πιο γοητευτικό της ιστορίας.

Περιοδικό ΕΚΛΟΓΗ/ «Radio Times»