ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΕΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΝΕΚΡΟΙ ΠΟΥ ΣΩΖΟΥΝ!

ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΕΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

ΝΕΚΡΟΙ ΠΟΥ ΣΩΖΟΥΝ!

Είναι δυνατόν να προειδοποιηθεί κάποιος κατά τρόπο υπερφυσικό για έναν κίνδυνο που τον επαπειλεί; Οι σκεπτικιστές θα χαμογελάσουν ασφαλώς, αλλ’ ας μη βιαστούν να προχωρήσουν περισσότερο. Αναφέρονται περιστατικά πού αποδεικνύουν με το παραπάνω την ύπαρξη κάποιας υπερκόσμιας δυνάμεως πού προλαμβάνει πολλές φορές κίνδυνους πού θα είχαν τραγικά επακόλουθα για πλήθος ανθρώπων.

Αναφέρεται π. χ. στην Αμερική η περίπτωση ενός ανθρώπου ο οποίος, την ώρα πού ετοιμαζόταν να κάνει μαζί με άλλους ένα θαλάσσιο περίπατο, με βενζινάκατο, ξαφνικά μετάνιωσε γιατί κάτι του έλεγε από μέσα του να μην κάμει τον περίπατο αυτό. Ύστερ' από λίγες ώρες, η βενζινάκατος αναποδογύριζε και όλοι οι επιβάτες της πνιγόντουσαν. Αν τώρα, ό Αμερικανός αυτός δεν άκουγε την μυστηριώδη φωνή πού τον προειδοποιούσε γι' αυτό τον κίνδυνο, ασφαλώς θα πνιγότανε μαζί με τους άλλους...

Μια άλλη περίπτωση, απ’ τις πλέον υποβλητικές υπερφυσικές προειδοποιήσεις, είναι αυτή πού έγινε προπολεμικά στο Πόρτ-Νταρμπαν λίγο πριν ξεκινήσει το επιβατικό «Waratah», πού έκανε τη γραμμή Αυστραλίας—Λονδίνου.

Το «Waratah» ήταν ενα πρώτης τάξεως πλοίο, ισχυρότατο, 6.000 τόννων, πού μετέφερε τετρακόσιους ανθρώπους: επιβάτες και πλήρωμα.

Η κατασκευή του ήταν τέτοια, πού ενέπνεε την μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον ταξιδιώτη. Την ίδια εμπιστοσύνη ενέπνευσε και στον μίστερ Κόφφιν, γαιοκτήμονα απ’ την βρετανική αποικία της Νατάλης, ο οποίος είχε χάσει εκείνες τις ήμερες την γυναικά του που υπεραγαπούσε. Για να ξεχάσει, ο μίστερ Κοφφιν, απεφάσισε να κάμει ένα ταξίδι ως την Αγγλία και για το ταξίδι του αυτό διάλεξε το «Waratah». "Εβγαλε το εισιτήριο του και τράβηξε κατ' ευθείαν στην καμπίνα του. Το βαπόρι θάφευγε από το Durban αργά και ο μίστερ Κοφφιν έπεσε να κοιμηθεί.

Ξαφνικά όμως, ξύπνησε τρομαγμένος. Είχε δη την γυναικά του να εμφανίζεται στον ύπνο τοy και να του λέγει θέλοντας να τον προφυλάξει από κάτι: «Μή φεύγεις. ..»

Ο μίστερ Κοφφιν δεν περίμενε δεύτερη σύσταση: σηκώθηκε αμέσως, πήρε τις βαλίτσες του και βγήκε έξω από το βαπόρι. Δεν θα ταξίδευε.

Σε λίγο το «Waratah», άφηνε το λιμάνι του Ντάρμπαν, αλλά δεν έφθασε ποτέ στην Αγγλία, ούτε και στο Γιοχάνεσμπουργκ, πρώτο λιμάνι πού θα προσέγγιζε κατά το δρομολόγιο του. Μα ούτε κι' ακούστηκε πια τίποτε γι' αυτό. Χωρίς άλλο θα το κατάπιε η θάλασσα, κατά την διάρκεια καμιάς σφοδρής τρικυμίας που συμβαίνει σ’αυτή την περιοχή, γιατί δεν έμεινε ίχνος απ’ αυτό, ούτε και διασώθηκε κάνεις από το πλήρωμα και τους επιβάτες του.

Εκτός όμως από τον μίστερ Κοφφιν και ένας άλλος επιβάτης του «Waratah» διέφυγε κατά τρόπον ανάλογο από το ναυάγιο.

Ήταν ο ναύτης Βίκφηλδ. Είχε κι' αυτός κρατήσει θέση στο «Waratah» αλλά δεν έφυγε. Δείτε πώς περιγράφει το περιστατικό ο Ελβετος δημοσιογράφος κ. Γκουζύ.

«Την παραμονή της αναχωρήσεως μου, του αφηγήθηκε ο ναυτικός, κοιμόμουν στην κουκέτα μου, οπόταν ξαφνικά, βλέπω να μου παρουσιάζεται ο νεκρός πατέρας μου. Έσταζε στα νερά, σαν να είχε βγει εκείνη την ώρα από την θάλασσα. Ο εφιάλτης μου βάσταξε μόλις λίγα δευτερόλεπτα, αλλά μου έφθασε το χρονικό αυτό διάστημα να καταλάβω. Ο πατέρας μου πού ήταν ψαράς, είχε πνίγη προ καιρού στ' ανοιχτά του Ντήλ, μέσα σε μια τρικυμία και με είχε και άλλοτε προειδοποιήσει, κατά τον ίδιο τρόπο. Ήμουν τότε ένας νεαρός ναύτης και ζητούσα να μπαρκάρω σε όποιο πλοίο εύρισκα. Δεν άργησα να προσληφθώ σε ένα σαν ξυλουργός». Την παραμονή του μπαρκαρίσματος, μου φάνηκε ο πατέρας μου, μουσκίδι βρεμένος.

«Εγώ δεν έδωσα τότε ιδιαιτέρα σημασία στο όνειρο. Σε λίγο το πλοίο στο οποίο εργαζόμουν ναυαγούσε κοντά στην Νέα Ζηλανδία. Έμεινα τέσσερες μέρες μέσα στην θάλασσα, γαντζωμένος επάνω σε μια σανίδα. Kατά το διάστημα αυτό σκέφθηκα ξανά την περίεργη εμφάνιση του πατέρα μου, που όμως την αγνόησα αν και θα έπρεπε να την πάρω σαν μια προειδοποίηση».

Το πάθημα αυτό του Βίκφηλδ του έγινε μάθημα κι' έτσι, όταν για δεύτερη φορά του εμφανίσθηκε ο πατέρας του, με το ίδιο όνειρο, να στάζουν από πάνω του τα νερά δεν δίστασε και εγκατέλειψε αμέσως το «Waratah».   Έτσι την γλύτωσε αυτή την φορά.

Μπορεί τώρα να διερωτηθεί κάποιος, γιατί μόνον αυτοί οι δυο άνθρωποι, ο Κόφφιν και ο Βίκφηλδ προειδοποιήθηκαν για την τραγική μοίρα που περίμενε το σκάφος με το οποίο θα ταξίδευαν, και δεν ειδοποιήθηκε και άλλοι;. Σημειώστε δε ότι και οι δυο τους είχαν επιβιβαστεί από το ίδιο λιμάνι: το Ντάρμπαν. Νάχε μήπως καμιά σημασία το μέρος σε τέτοιες περιπτώσεις; Μερικές πνευματιστικές σχολές ισχυρίζονται ότι υπάρχουν μέρη στα οποία οι νεκροί εμφανίζονται πιο εύκολα από κάπου αλλού.

Αξιοσημείωτος, έπειτα, είναι και ο τρόπος της προειδοποίησης. Στην πρώτη περίπτωση ο μίστερ Κόφφιν προειδοποιήθηκε πολύ σαφώς. Η γυναικά του τού είχε πει: «Μη φεύγεις...» Στην περίπτωση του ναύτη Βίκφηλδ, η προειδοποίηση ήταν κάπως αινιγματική. Το να παρουσιασθεί ο πατέρας ενός ανθρώπου σ' αυτόν, βρεγμένος μουσκίδι, δεν σημαίνει, δεν μπορεί δηλαδή να σημαίνει ότι θα ναυαγήσει το ατμόπλοιο με το οποίο θα ταξιδέψει. Έπρεπε όμως κατά την πρώτη του εμφάνιση να επακολούθηση ένα ναυάγιο για να μπορέσει η δεύτερη προειδοποίηση να γίνει καταληπτή και να χρησιμεύσει σε κάτι.

Γιατί όμως, ο πατέρας του Βίκφηλδ δεν έκαμε ότι και η γυναίκα του μίστερ Κοφφιν; Γιατί δεν προειδοποίησε πιο συγκεκριμένα τον γιο του, όπως έκανε εκείνη για τον άνδρα της;  Θα έπρεπε ίσως να παραδεχτεί κάνεις ότι μερικές οραματικές, ας τις πούμε, εμφανίσεις, έχουν το δώρο του λόγου, μπορούν να μιλήσουν και άλλες όχι. Ποιος να ‘ναι ο λόγος της διαφοράς αυτής; Οι πνευματιστές λένε ότι οι νεκροί με μεγάλη δυσκολία μπορούν να εκδηλώνονται. Αν βασιστεί κάνεις στην δοξασία τους αυτή, πρέπει να παραδεχτεί, ότι η γυναίκα του μίστερ Κοφφιν κατέβαλλε εξαιρετική προσπάθεια για να μπορέσει να προειδοποιήσει τόσο σαφώς και κατηγορηματικώς τον άνδρα της για τον κίνδυνο που διέτρεχε. Ενώ ο πατέρας του Βίκφηλδ δεν μπόρεσε και τις δυο φορές να άρθρωση λέξεις και να ειδοποίηση τον γιο του για τον κίνδυνο.

Μια άλλη εξ ίσου χαρακτηριστική περίπτωση είναι και του Καναδού μηχανικού Λέγκλεν. Επρόκειτο αυτός να πάρει το αεροπλάνο για την Φιλαδέλφεια. Είχε βγάλει το εισιτήριο του, είχε δώσει μάλιστα να φορτώσουν και τις βαλίτσες του. Ενώ όμως κατευθυνόταν στο αεροπλάνο που σε λίγο θα ξεκινούσε, ένοιωσε ξαφνικά μια αδιαθεσία να τον καταλαμβάνει.

Μια ανεξήγητη βαρυθυμία, το κεφάλι του βάραινε και τα γόνατα του λύγιζαν. Έκανε να προχώρηση, μα τα βήματα του τον έφερναν πίσω. Κατευθύνθηκε λοιπόν στο μπαρ του αεροδρομίου με την απόφαση να μην πετάξει εκείνη την ημέρα. Σε λίγο το αεροπλάνο τροχοδρομούσε χωρίς αυτόν. Μετά δυο ώρες ήλθε η τρομακτική είδηση. Το αεροπλάνο εκείνο είχε συντριβή καθ' οδόν, και κανείς από τους επιβάτες και το πλήρωμα του δεν είχε γλυτώσει!. . .

Ο κ. Λέγκλεν, μόνον όταν έμαθε για το δυστύχημα, κατάλαβε τί ήταν όλη εκείνη ή περίεργη ξαφνική κακοδιαθεσία που τον είχε πιάσει και που τον έσωσε από βέβαιο θάνατο. Ποιά ήταν ή δύναμη που την τελευταία σχεδόν στιγμή τον εμπόδισε ώστε να μην πάρει το τραγικό αεροπλάνο και γιατί να φανερώθηκε μονάχα σ' αυτόν η δύναμη εκείνη;   Μυστήριο. ..

Αν τώρα αντί από τους νεκρούς συγγενείς μας και φίλους μας, οι προειδοποιήσεις έρχονταν από το υποσυνείδητο μας - και εγώ, όπως πολλοί θέλουν να είναι έτσι- φαίνεται ότι αυτό το υποσυνείδητο, στο οποίο αποδίδεται τόση σοφία και περίσκεψη, θα προειδοποιούσε σαφέστερα, αντί να μας παρουσιάζονται εικόνες αμφιβόλου μορφής πολύ παρεξηγήσιμες ως προς την σημασία της εμφάνισης των.

Πάντως, όλα αυτά, είναι ακόμη αινίγματα, για τα οποία θα χρειασθεί πολύς ακόμη καιρός για να λυθούν από το ανήσυχο και ερευνητικό πνεύμα της εποχής μας.

ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ 1937

Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου : Ο Πνευματισμός

Ο Πνευματισμός

Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου – συγγραφέα

Πνευματισμός ονομάζεται το σύνολο πρακτικών και μέσων που χρησιμοποιούνται για την επικοινωνία με το λεγόμενο “πνευματικό βασίλειο” ή με τις ψυχές των νεκρών, μέσω ενδιάμεσου (μέντιουμ). Ο πνευματισμός σχετίζεται με τον ανιμισμό, ενώ θεωρείται ένα μονοθεϊστικό σύστημα πίστης με κύριο χαρακτηριστικό την πίστη στο ότι τα πνεύματα των νεκρών μπορούν να επικοινωνούν με τους ζωντανούς. Οποιοσδήποτε μπορεί να λάβει “μηνύματα” από πνεύματα, μα η "επίσημη" συνάντηση γίνεται μέσω "μέντιουμ", που πιστεύεται πως παρέχουν και πληροφορίες για την μεταθανάτια ζωή. Ο Πνευματισμός είναι «αποκάλυψη» και θρησκεία, αναγόμενη στα αρχαία μαντεία, συγγενής της μαγείας και της νεκρομαντείας (νεκρομαντείας).

ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ:

Μητέρα της μαγείας και των “πνευματιστικών αναζητήσεων” στην αρχαιότητα θεωρείται η Μήδεια. Αυτή και άλλοι “μάντεις” κατέβαιναν στον κάτω κόσμο και επικοινωνούσαν, υποτίθεται, με πνεύματα νεκρών. [Δες Οδύσσεια ραψ. Ν, Νεκυομαντείο Αχέροντα, κ.ά.]

Μια από τις γνωστότερες μάγισσες της αρχαιότητας ήταν η Θεσσαλή Εριχθώ. Στo επικό ποίημα του, ο Μάρκος Λουκάνος, που αναφέρεται στον εμφύλιο πόλεμο Πομπηίου και Ιουλίου Καίσαρα, έναν πόλεμο που η κρισιμότερη φάση του διεξήχθη στην πεδιάδα της Φαρσάλου, γράφει πως ο γιος του Πομπήιου, την παραμονή της κρίσιμης μάχης (48 π.Χ.) συμβουλεύτηκε την Εριχθώ. Η Εριχθώ, αντίθετα με άλλους μάντεις, που οδηγούσαν τους ενδιαφερόμενους στον κάτω Κόσμο για να πληροφορηθούν ό,τι ζητούσαν, φέρνει στον πάνω κόσμο, ανάμεσα στους ζωντανούς, ένα πτώμα που μέσω της νεκρομαντείας το … εμψυχώνει και εκείνο με τη σειρά του προφητεύει για το αποτέλεσμα της μάχης.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ:

Ο Πνευματισμός αναπτύχθηκε από το 1850 μέχρι και το 1920, σε αγγλόφωνες χώρες. Το έναυσμα δόθηκε από δραστηριότητες «πνευμάτων» που «έπαιζαν» με τις θυγατέρες της οικογενείας Φόξ στην οικία τους, στο Hydesville της Nέας Υόρκης (1847 και εξής). Το 1897, ο πνευματισμός είχε εκατομμύρια υποστηρικτές σε Η.Π.Α και Ευρώπη, κυρίως μεσαίων και ανωτέρων τάξεων.

Η θρησκεία άνθισε για μισό αιώνα χωρίς οργάνωση, μόνο μέσω υπνωτιστών, συναντήσεων και ενημερωτικής δράσης μέντιουμ. Μεγάλο μέρος των πνευματιστών ήταν γυναίκες.

Ο Πνευματισμός, σήμερα, ασκείται κυρίως σε πνευματιστικές εκκλησίες των Η.Π.Α και της Βρετανίας, ενώ συστηματοποιήθηκε από τον Γάλλο Allan Kardec και σήμερα, εντοπίζεται κυρίως στη Βραζιλία, χώρα που δέχθηκε θρησκευτικές επιρροές από την αφρικανική κουλτούρα, των πρωην σκλάβων (Umbanda καί Macumba). Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα οι περισσότεροι πνευματιστές ήταν αδιάφοροι ως προς το ινδουιστικής επιρροής δόγμα της μετενσάρκωσης, πράγμα που άλλαξε με την πάροδο του χρόνου. Σήμερα οι περισσότεροι πνευματιστές πιστεύουν στη μεταμψύχωση ή μετενσάρκωση, πραγματοποιώντας συχνά “αναδρομές ζωής”!

ΤΑ “ΠΙΣΤΕΥΩ”:

Κύριες θέσεις του πνευματισμού είναι οι εξής: Η πίστη στη δυνατότητα επικοινωνίας με τα πνεύματα. Η πίστη πως η ψυχή και μετά θάνατον είναι δυνατό να μάθει και να βελτιωθεί. Πίστη στο Θεό, "Απέραντη Νοημοσύνη"! Ο φυσικός κόσμος θεωρείται έκφραση της παραπάνω νοημοσύνης. Πιστεύουν πως τα μέντιουμ είναι προικισμένα να επικοινωνούν με πνεύματα μέσω συναθροίσεων πνευματιστών. Ακόμη πιστεύεται πως τα πνεύματα παρέχουν γνώση για ηθικά ζητήματα, το Θεό και τη μεταθανάτιο ζωή.

Σταδιακά ο πνευματισμός εμφάνισε δική του θεολογία, ανθρωπολογία και ηθική, βάσει διδασκαλιών των δήθεν «πνευμάτων», που απέχουν έτη φωτός από την εν Χριστώ Αλήθεια. Μεταξύ των διδασκαλιών είναι η «συναιωνιότης» Θεού και ύλης, ο πανθεϊσμός (ο άνθρωπος και η ύλη είναι τμήμα της ουσίας του Θεού), η υιοθέτηση της μετενσαρκώσεως, ο εξελικτισμός (“evolutionism”), η παρουσία στον κόσμο «παγκοσμίου ρεύματος» (στοιχείου ανάμεσα στο πνεύμα και την ύλη), που στον άνθρωπο γίνεται «περίπνευμα» (αύρα) ή λαμβάνει άλλες μορφές (μαγνητισμός, αιθέριο σώμα, ζωϊκό ρεύμα, «ψυχή του κόσμου»)!

Ο Πνευματισμός χρησιμοποιεί τον υπνωτισμό («μεσμερισμό») του «διαμέσου» για να ομιλήσουν μέσω αυτού τα «πνεύματα». Οι πνευματιστές κατατάσσουν τα μέντιουμ σε δύο κατηγορίες: στα «παραψυχολογικά διάμεσα», που αλιεύουν πληροφορίες από το φυσικό κόσμο, μαντεύοντας σκέψεις και συναισθήματα, και στα «διαλογιστικά διάμεσα», που είναι “μύστες, φωτισμένοι, διδάσκαλοι της σοφίας.”(!) Οι τελευταίοι,  “μεταφέρουν σοφία των ανώτερων κόσμων στο κατώτατο φυσικό πεδίο, επικοινωνούν με νεκρούς και αλιεύουν πληροφορίες από τον αστρικό κόσμο”(!). Κατά τους σύγχρονους πνευματιστές [Κόλινς, Χάτσον], ο άνθρωπος έχει διπλό νου. Ο "αντικειμενικός" νους ασχολείται με τον έξω κόσμο μέσω αισθήσεων, ενώ ο "υποκειμενικός" χρησιμοποιεί την "έκτη αίσθηση", ή διαίσθηση και «βλέπει μακριά, επικοινωνώντας με κόσμους και με καταστάσεις ασύλληπτες από τις πέντε αισθήσεις”.

Κάποιοι επιστήμονες προσπάθησαν να δώσουν ερμηνείες στα φαινόμενα αυτά, που κατατάσσονται στη λεγόμενη «Παραψυχολογία». Μάλιστα στις ΗΠΑ, η παραψυχολογία έχει μπει σε προγράμματα πανεπιστημίων! Σύμφωνα με περιγραφές παραψυχολόγων, στις συγκεντρώσεις πνευματιστών, ακολουθείται ένα τελετουργικό (περισυλλογή, μουσική, προσευχές), ανάλογα με τις δοξασίες και τις συνήθειες κάθε ομάδας. Το μέντιουμ είναι ξύπνιο, ή σε έκσταση (αυτοϋπνωση). Όταν το μέντιουμ μιλά στην κατάσταση της έκστασης, πιστεύεται ότι η ομιλία προέρχεται από τον «μέντορα» του μέντιουμ, που αντιπροσωπεύει «πνεύμα» του άλλου κόσμου. Μετά την εκστατική ομιλία, το μέντιουμ περιγράφει οπτικές και ακουστικές εντυπώσεις των ψυχών με τις οποίες έρχεται σε επαφή. Οι εντυπώσεις αυτές, οι εικόνες και τα ακούσματα, λέγεται ότι γίνονται αντιληπτές μέσω της έκτης αίσθησης των μέντιουμ που είναι η διόραση και η διακοή(!)

ΣΤΗ ΝΕΩΤΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ:

Πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη μίας πειραματικής πνευματιστικής ομάδος υπάρχουν στα «Απομνημονεύματα» του Αλέξανδρου Ραγκαβή [1853]. Την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα ο Ραγκαβής μύησε στον πνευματισμό το Σουρή και άλλους λογοτέχνες της εποχής. Χώρος συγκέντρωσης ήταν το σαλόνι του Σουρή όπου γίνονταν πνευματιστικές συνεδριάσεις (seances). Το 1937 ιδρύθηκε η Ελληνική Εταιρία Μεταψυχικών Σπουδών και το 1946 ο Πνευματιστικός Σύνδεσμος Αθηνών. Το 1956 δημιουργήθηκε η Μεταψυχική Εταιρία Αθηνών.

Ορισμένα πνευματιστικά σωματεία έχουν (ψευδο)χριστιανική επωνυμία, όπως: «Θείον Φως», «Ένωσις Ερευνητών Μεταψυχικών Φαινομένων "Ο Άγιος Νεκτάριος"(!)», «Αδελφότης Πνευματιστών Καλλιθέας, "χριστιανική Αγάπη"», «Όμιλος μεταψυχιστών "Χριστιανικόν Φως"» (Μυτιλήνη). Κατά τον πατέρα Αντώνιο Αλεβιζόπουλο ο Πνευματισμός χωρίζεται σε κατηγορίες:

1. ο συνηθισμένος πνευματισμός: ασχολείται με την “επικοινωνία” με τον άλλο κόσμο.

2. ο θρησκευτικός πνευματισμός: “επικαλείται την επικοινωνία με ανώτερα πνεύματα και τη διαμόρφωση δογματικής διδασκαλίας, βασιζόμενης σε αποκαλύψεις.” (π. Αντ. Αλεβιζόπουλος), ενώ οραματίζεται την νεοεποχίτικης έμπνευσης έλευση της Πανθρησκείας. Οι “Δάσκαλοι” των ομάδων αυτών ανήκουν στη «Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα» και μεταδίδουν μηνύματα μέσω «καναλιών». Μάλιστα, ο Εωσφόρος λαμβάνει τιμές «Δασκάλου», σε ανάλογες ομάδες.

3. ο πνευματισμός των αποκαλύψεων: Τα μέντιουμ υποστηρίζουν πως παίρνουν αποκαλύψεις από τον Θεό Πατέρα, τον Ιησού Χριστό, Αγίους(;) αυτοπροβαλλόμενοι ως «προφήτες» («Οικουμενική Ζωή», τάγμα «Orden Lux», κ. α.). Νεότερο είδος πνευματισμού είναι το Channeling: δηλώνει ανθρώπους που πιστεύουν πως αποτελούν κανάλι για όντα άλλων επιπέδων ύπαρξης (!) και είναι διάμεσα για “συμπαντικά μηνύματα”!

ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟΣ Ή ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΣ:

Είναι φοβερές οι καταγραφές φαινομένων που παρατηρούνται στις επικλήσεις των «πνευμάτων», φαινόμενα που η Εκκλησία γνωρίζει, από πατερικά συγγράμματα, ως δαιμονικά, μαγικά και επικίνδυνα (μετακινήσεις αντικειμένων, μεταβολή θερμοκρασίας, μουσική, κρότοι, στοιχειωμένοι τόποι, τηλεπάθεια, πυροβασία). Τέτοια δαιμονικά φαινόμενα παρατηρούνται και σε συναντήσεις ανθρώπων με όντα που νεοεποχίτες και ουφολάτρες θεωρούν «εξωγήινα». Για την Εκκλησία τα υποτιθέμενα πνεύματα είναι απλώς δαίμονες. [Σεραφείμ Ρόουζ, «Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος»].

Διάδοση του Πνευματισμού στη Δύση επιτεύχθηκε με τους πίνακες «Ουΐγια» μέσῳ των οποίων “επιτυγχάνεται” απάντηση των «πνευμάτων» (!) σε ειδικό αλφαβητικό πίνακα απαντήσεων. Ο Πνευματιστής Cardec, επισημαίνει τον κίνδυνο να γίνει το μέντιουμ θύμα «κακεντρεχών πνευμάτων» και να δαιμονισθεί. Ο “ιδεολόγος” του σύγχρονου πνευματισμού Léon Denis έγραψε: «Φθάσαμε στην ώρα που οι γηρασμένες θρησκείες καταρρίπτονται (...) Η σωτηρία, το φως, η ανόρθωση δεν θα προέλθουν από την Εκκλησία. Είναι ανίσχυρη. Η διδασκαλία που μας δίνουν οι νεκροί συνδιαλλάζει όλα τα συστήματα τα εχθρικά, και από την τέφρα του παρελθόντος θα αναπηδήσει νέα φλόγα». Πολλοί που έμπλεξαν στα πλοκάμια του πνευματισμού βλέπουν και “αγίους” που τους ... καθοδηγούν, μη γνωρίζοντας πως αυτές οι μορφές είναι απλώς μετασχηματισμένοι δαίμονες. (Μοναχ. Θεοδόσιος Αγιοπαυλίτης).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

Αντωνίου Αλεβιζοπούλου, Ο αποκρυφισμός στο φως της Ορθοδοξίας, Νεοαποκρυφισμός.

Μον. Θεοδόσιος Αγιοπαυλίτης, Ο Πνευματισμός, το βδέλυγμα της ερημώσεως.

http://aktines.blogspot.com/2018/03/blog-post_212.html

Κάρλτον Στούαρτ : Τα φαντάσματα του Τιτανικού

Τα φαντάσματα του Τιτανικού

Οι δύτες που προσπάθησαν  να ανασύρουν θησαυρούς από το ναυάγιο του Τιτανικού, οπωσδήποτε τάραξαν τη γαλήνη των πνευμάτων 1.500 νεκρών. Είτε πιστεύετε στα φαντάσματα είτε όχι, τα στοιχεία που συγκέντρωσε ο Κάρλτον Στούαρτ παρουσιάζουν αρκετό ενδιαφέρον

τoυ Carlton Stuart

Περισσότερες από τρεις γενιές έχουν περάσει κι όμως δεν έπαψε ν' ακούγεται επιτακτική η φωνή  «Ανελκύατε τον Τιτανικό»

Αναρίθμητες προσπάθειες έγιναν και γίνονται από επιστήμονες παγκοσμίου κύρους να βγάλουν στην επιφάνεια πολλούς από τους διασωθέντες θησαυρούς του άνω των 46.000 τόννων υπερωκεάνιου της εταιρείας «White Star», το οποίο προσέκρουσε σε παγόβουνο και βυθίστηκε μέσα σε 2 ώρες και 40 λεπτά στα βάθη του αδυσώπητου Βόρειου Ατλαντικού στις 14 Απριλίου του 1912. Δεν λείπουν όμως κι εκείνοι που πιστεύουν ότι τα δραματικότερα μυστικά θα μπορούσαν να μας τα αποκαλύψουν τα ίδια τα θύματα του ναυαγίου. Κάπου 1.500 ψυχές - που δεν μπορούν να ησυχάσουν, ταραγμένα πνεύματα που έστω κι αν πέρασαν τόσα χρόνια από τότε δεν μπορούν να βρουν πουθενά τη γαλήνη μέσα στην δίνη των βυθών του ωκεανού.

Ο Τόνυ Όρτζεν, εκδότης του περιοδικού Νέα από το Υπερπέραν, δηλώνει: «Συνεχίζεται με αμείωτη ένταση η διαμάχη για το αν πρέπει να ανελκυσθεί ο Τιτανικός ή αν είναι καλύτερα ν' αφήσουμε τους νεκρούς στην ησυχία τους. Εμείς πιστεύουμε,» συνεχίζει ο ' Ορτζεν, «ότι στην πραγματικότητα πολλοί απ' τους νεκρούς αυτούς είναι ζωντανοί στον κόσμο των πνευμάτων. Αν υπήρχε τρόπος να επικοινωνήσουμε μαζί τους θα μπορούσαν να μας πλουτίσουν πολύ τις γνώσεις μας σχετικά με το τι συνέβη εκείνη τη φοβερή νύχτα.»

Ήδη μερικά από τα φαντάσματα του Τιτανικού λέγεται ότι έχουν εμφανισθεί σε συγγενείς και φίλους τους...

Ένα απ’ αυτά είναι το φάντασμα του νεαρού Σίντνεϋ Σήμπερτ, ο οποίος αφού πάλεψε απελπισμένα μέσα στα μανιασμένα κύματα, είχε σχεδόν εγκαταλείψει τον αγώνα για τη σωτηρία του, όταν κάποιος τον τράβηξε πάνω σε μια σωστική λέμβο ήδη κατάμεστη από επιζήσαντες. Πολλά χρόνια αργότερα η Λίλη Ντραίηπερ από το Οακαμ του Ράτλαντ, εξαδέλφη του Σίντνεϋ, θυμήθηκε πόσο είχε τρομοκρατηθεί η μητέρα της από ένα πολύ ζωντανό όνειρο το βράδυ της τραγωδίας.

«Ονειρεύτηκε αξιωματικούς του ναυτικού που προσπαθούσαν απεγνωσμένα να αποτρέψουν μια τρομακτική σύγκρουση κατά την οποία ένας τεράστιος λευκός όγκος ξεπρόβαλε θαμπά μέσα από την ομίχλη,» λέει η κα Ντραίηπερ. «Ακούστηκε ο υπόκωφος κρότος της σύγκρουσης κι αμέσως μετά ένα ανάκατο,  αλαφιασμένο  πλήθος  έκανε την εμφάνιση του στο κατάστρωμα. Ξαφνικά η μητέρα μου διέκρινε τον Σίντνεϋ κι άρχισε να φωνάζει απεγνωσμένα προσπαθώντας να τον προειδοποιήσει- να τους προειδοποιήσει όλους. Έπειτα, λες κι ήταν κινηματογραφική ταινία, το όραμα έσβησε. Της φάνηκε σαν να πέρασαν μόνο λίγα λεπτά και μετά είδε πάλι τον ανιψιό της, εκεί μπροστά της μέσα στη θάλασσα -τόσο ζωντανά, που ένιωθε τις σταγόνες του νερού να της καταβρέχουν το πρόσωπο. Ο Σίντνεϋ πάλευε   απελπισμένα   με   τα   κύματα. Πνιγόταν, αλλά με μια τελευταία υπεράνθρωπη   προσπάθεια  κατάφερε   να γαντζωθεί πάνω σε μια βάρκα. Ύστερα όλα χάθηκαν...»

Μετά από λίγα λεπτά η θεία του Σίντνεϋ είχε την αίσθηση ότι ο ανιψιός της βρισκόταν δίπλα στο κρεβάτι της, σαν να είχε περάσει απλώς να τη δει.

«Κι αμέσως η εικόνα του χάθηκε...» Μερικές εβδομάδες αργότερα ένας καμαρότος του Τιτανικού που είχε επιζήσει είπε ότι βρισκόταν σ' εκείνη τη βάρκα κι ότι κάποιος είχε τραβήξει μέσα τον Σίντνεϋ, ο οποίος πέθανε δύο ώρες αργότερα από το κρύο και την εξάντληση.

Ψηλά, στην κόφα του καταρτιού του Τιτανικού, ο σκοπός με τα μάτια του καρφωμένα στην αδιαπέραστη παγωμένη νύχτα, στις 11:40 ακριβώς είχε χτυπήσει με δύναμη τρεις φορές την καμπάνα κινδύνου, είχε αρπάξει το τηλέφωνο και είχε φωνάξει: «Παγόβουνο μπροστά μας!»

Ένα βουνό από πάγο, υγρό και γυαλιστερό είχε υψωθεί σαν πύργος πολύ πιο πάνω από τη γέφυρα του πλοίου. Όσοι έτυχε να βρίσκονται εκεί πιάστηκαν απ' όπου μπορούσαν για να αντιμετωπίσουν την φαινομενικά αναπόφευκτη σύγκρουση. Τότε, σαν από θαύμα η πλώρη άρχισε να στρίβει προς τα αριστερά και στο τελευταίο δευτερόλεπτο απέφυγε τη σύγκρουση ενώ ο πάγος περνούσε ξυστά από τη δεξιά πλευρά του καραβιού.

Κανείς δεν είχε τότε αντιληφθεί ότι είχε συμβεί το αδύνατον. Ένα μεγάλο ρήγμα, μήκους 100 περίπου μέτρων είχε ανοίξει στα δεξιά ύφαλα του πλοίου. Στις δώδεκα παρά είκοσι τουλάχιστον έξι από τα στεγανά του Τιτανικού έχασκαν σαν ανοιχτή πληγή μέσα στη θάλασσα. Η σύγκρουση δεν είχε φανεί ιδιαίτερα ισχυρή. Οι επιβάτες δεν έδειχναν κανένα σημείο ανησυχίας, μερικοί μάλιστα κλωτσούσαν δεξιά κι αριστερά κομμάτια πάγου που είχαν πέσει στο κατάστρωμα.

Ο Ουΐλλιαμ Τ. Στεντ, γνωστός δημοσιογράφος αλλά και πνευματιστής βολτάριζε εκείνη τη στιγμή στο κατάστρωμα. Διατάχθηκε βιαστικά να επιστρέψει στην καμπίνα του και να φορέσει το σωσίβιο του. Τα νέα της σοβαρότητας της σύγκρουσης διαδόθηκαν αστραπιαία καθώς οι μηχανικοί του λεβητοστάσιου κινήθηκαν προς τις σκάλες διαφυγής. Με μια παράξενη ηρεμία, ο Στεντ πήρε ένα βιβλίο και κατευθύνθηκε προς το καπνιστήριο της πρώτης θέσης. Κανείς δεν τον ξαναείδε από τότε... εκτός από κάποιον που βρισκόταν εκείνη την ώρα στην άλλη άκρη του κόσμου.

Ένα κυριακάτικο βράδυ στην εκκλησία του χωριού του ο Φρανκ Λασέλ, στενός φίλος του Στεντ, είδε τον διάσημο πνευματιστή να προχωρεί στον διάδρομο της εκκλησίας. Ήταν 14 Απριλίου του 1912.

Ο Στεντ είχε εμπιστευτεί σε μερικούς συνεπιβάτες πριν από το ναυάγιο ότι έβλεπε τρομερούς εφιάλτες - κυρίως μαύρες γάτες που έπεφταν από ψηλά παράθυρα.

Αυτό όμως δεν ήταν το μόνο προμήνυμα του θανάτου του: ο Στεντ πραγματοποιούσε αυτό το ταξίδι γιατί είχε ραντεβού με το διάσημο μέντιουμ Έττα Ράιντ στην Νέα Υόρκη. Τη νύχτα που βυθίστηκε ο Τιτανικός η ·Έττα βρισκόταν στο ξενοδοχείο της, όταν άκουσε «έναν παράξενο ήχο, σαν γρατζούνισμα» στον τοίχο του δωματίου της. Ισχυρίστηκε ότι ένα λεπτό αργότερα δέχθηκε ένα μήνυμα από κάποιο πνεύμα που έλεγε: «Ο Ουΐλλιαμ Στεντ είναι μαζί μας.» Το ένστικτο της κυρίας Ράιντ της έλεγε ν' αγνοήσει το μήνυμα. Στο κάτω-κάτω όλοι ήξεραν ότι ο Τιτανικός ήταν αβύθιστος.

Όταν ανακοινώθηκε το ναυάγιο η κόρη του Στεντ, η Εστέλ, δεν φάνηκε να ξαφνιάζεται και πολύ. Αποκάλυψε τότε, ότι αν και ο πατέρας της δεν είχε καμιά άμεση προαίσθηση για την επερχόμενη καταστροφή, εν τούτοις κάποια μέντιουμ του είχαν διαβιβάσει αινιγματικά μηνύματα που έλεγαν: «Τακτοποίησε τις υποθέσεις σου.» Η Εστέλ δήλωσε αργότερα: «Μόνο μετά το συμβάν καταλάβαμε τη σπουδαιότητα αυτών των μηνυμάτων.» Το περίεργο είναι ότι το 1892 ο Στεντ είχε δημοσιεύσει ένα διήγημα όπου περιέγραφε ένα ναυάγιο παρόμοιο με του Τιτανικού.

Στα αρχεία του περιοδικού Νέα από το Υπερπέραν υπάρχει μια μοναδική περιγραφή της τραγωδίας του Τιτανικού που έχει συνταχθεί - με στοιχεία που συγκέντρωσε ο ίδιος - απ' τον διάσημο Γάλλο ψυχολόγο καθηγητή Φρανσουά Ντυβέλ, ο οποίος ειδικευόταν στη μελέτη των ονείρων.

Ενώ ο Ντυβέλ έπαιρνε τον καθιερωμένο απογευματινό του υπνάκο, ήρθε να ταράξει τον ύπνο του το όραμα ενός μεγάλου υπερωκεάνιου που είχε το όνομα Γιγαντιαίο γραμμένο καθαρά στις δυο του πλευρές. Κι αυτός είχε επίσης την αίσθηση ότι βρισκόταν στο πλοίο κι ότι έβλεπε τρομαγμένους, αλλόφρονες επιβάτες μέσα σε βάρκες, μερικές από τις οποίες μέσα στη σύγχυση έφευγαν μισογεμάτες. Ύστερα το υπερωκεάνιο πήρε μια απότομη κλίση προς τα κάτω και η πλώρη του άρχισε να βυθίζεται όλο και πιο βαθιά μέσα στη θάλασσα.

Ο Ντυβέλ έγραψε τα εξής: «Σύγχυση, φόβος, πανικός και συνεχείς στριγγλιές που σε ξεκούφαιναν γέμιζαν την ατμόσφαιρα. Στους επιβάτες που στριφογύριζαν σαν τρελοί στα καταστρώματα όπου βρίσκονταν οι σωστικές βάρκες, ήρθε να προστεθεί τώρα κι ένα πλήθος που προσπαθούσε να ανέβει από τα διαμερίσματα της τρίτης θέσης που ήταν στο κύτος του πλοίου. Μετά από λίγο διάστημα, που φάνηκε αιώνας, έφυγε κι η τελευταία βάρκα. Πίσω της, στο πάνω κατάστρωμα, εκατοντάδες ανθρώπινες φιγούρες υποχωρούσαν αργά, όλο και πιο πολύ προς την πρύμνη που ανασηκωνόταν καθώς το πλοίο βυθιζόταν με την πλώρη, περιμένοντας αβοήθητοι το τέλος.»

Με καταπληκτικές λεπτομέρειες, που ήταν αδύνατον να γνωρίζει τότε και οι οποίες επιβεβαιώθηκαν αργότερα από αυτόπτες μάρτυρες, ο Ντυβέλ περιέγραψε το δυνατό τρίξιμο που ακούστηκε από το μηχανοστάσιο όταν οι τεράστιες μηχανές του έσπασαν τα στηρίγματα τους και παρασέρνοντας τα πάντα στο διάβα τους διέσχισαν κατά μήκος το πλοίο ως την πλώρη.

Ο Ντυβέλ κατέγραψε το όνειρο του αμέσως, όσο ήταν ακόμα νωπό στη μνήμη του και το έστειλε σ' έναν φίλο του. Του έγραψε: «Στ' όνειρο μου βρισκόμουν πάνω στο πλοίο - κι έζησα πέντε εφιαλτικές ώρες αγωνίας κι απόγνωσης. Κι όμως στην πραγματικότητα ο απογευματινός μου υπνάκος δεν είχε διαρκέσει παραπάνω από δεκαπέντε λεπτά της ώρας...»

Τόσο ρεαλιστική ήταν η περιγραφή του ναυαγίου από τον Ντυβέλ - λες κι ήταν πράγματι αυτόπτης μάρτυρας -ώστε ορισμένες οικογένειες που είχαν χάσει τους δικούς τους στο ναυάγιο του Τιτανικού «αναγνώρισαν» στην περιγραφή αυτή συγγενικά τους πρόσωπα. Η επιβλητική κι αγέρωχη Κόμησσα του Ρόουτ, η οποία είχε χρειαστεί να την   βοηθήσουν  για  να   φορέσει  το σωσίβιο της και η οποία έσωσε μια σαστισμένη δεκαεπτάχρονη νιόπαντρη Ισπανίδα, κυβερνούσε μια από τις σωστικές λέμβους. Ένα μέλος του πληρώματος είπε αργότερα: «Όταν είδα τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε το θέμα κι άκουσα πόσο ήσυχα κι αποφασιστικά μιλούσε στους άλλους, συνειδητοποίησα ότι η κόμησσα ήταν πιο άντρας απ' όλους τους άντρες που είχαμε στο πλοίο. Την έβαλα κυβερνήτη μιας από τις βάρκες.» Τόσο η ίδια, όσο και οι συνεπιβάτες της επέζησαν.

Έναν χρόνο μετά η κόμησσα δειπνούσε με φίλους. «Ξαφνικά το δωμάτιο πάγωσε,» διηγήθηκε αργότερα, «και μπροστά στα μάτια μου μεταμορφώθηκε στο σαλόνι της πρώτης θέσης του Τιτανικού. Όλα τα συναισθήματα φρίκης εκείνων των στιγμών με συνεπήραν. Και τότε ξαφνικά κατάλαβα γιατί. Η ορχήστρα έπαιζε Τα παραμύθια του Χόφμαν, το τελευταίο κομμάτι που έπαιξε η ορχήστρα του πλοίου μετά το δείπνο εκείνο το μοιραίο βράδυ. Η αίσθηση ότι ταξίδευα πίσω στον χρόνο κράτησε όσο και η μελωδία κι ήταν πολύ ζωντανή. Ύστερα το δωμάτιο ξανάγινε όπως πριν.»

Απ' όλα τα παραδείγματα έκτης αίσθησης σχετικά με το ναυάγιο λίγα είναι τόσο συνταρακτικά όσο εκείνο του μυθιστοριογράφου Μόργκαν Ρόμπερτσον.

Ο Ρόμπερτσον έγραψε για κάποιο παραμυθένιο υπερωκεάνιο, πραγματικό παλάτι, που το 1898 διέσχιζε τον Ατλαντικό στο παρθενικό του ταξίδι. Ήταν πολύ μεγαλύτερο απ' όλα όσα είχαν ναυπηγηθεί μέχρι τότε. Ήταν γεμάτο με μεγιστάνες του πλούτου και μέλη της υψηλής κοινωνίας που απολάμβαναν το πολυτελές ταξίδι τους προς την Αμερική. Το πλοίο όμως δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του. Ένα παγόβουνο έσκισε τα ύφαλα του και βυθίστηκε παίρνοντας μαζί του πολλούς επιβάτες. Το όνομα του φανταστικού πλοίου ήταν Τιτάνας και ο τίτλος του βιβλίου Ματαιότης. Ο Τιτανικός και ο Τιτάνας είχαν κι άλλες ομοιότητες: περίπου το ίδιο μέγεθος, χωρητικότητα και ταχύτητα, τον ίδιο αριθμό επιβατών - και σωστικά μέσα μόνο για τους μισούς. Και τα δύο θεωρούντο «αβύθιστα». Και τα δύο βυθίστηκαν στο ίδιο ακριβώς σημείο του Βόρειου Ατλαντικού, μια παγωμένη νύχτα του Απρίλη...

Ούτε το μυθιστόρημα φρίκης του Ρόμπερτσον, ούτε το προφητικό διήγημα του Στεντ χρησίμευσαν ως προειδοποίηση για τον καπετάνιο του Τιτανικού το 1912. Η ανάμνηση όμως της φοβερής τραγωδίας έσωσε ένα άλλο πλοίο που βρέθηκε σε παρόμοιες συνθήκες 23 χρόνια αργότερα.

Ο Ουΐλλιαμ Ρηβς, ένας νεαρός ναύτης, έκανε τη βάρδια του στο πλωριό κατάστρωμα ενός μικρού φορτηγού που πήγαινε από την Αγγλία στον Καναδά. Η θάλασσα ήταν ήρεμη κι η βάρδια του θα τέλειωνε τα μεσάνυχτα. Ο νεαρός αναλογιζόταν πόσα ναυάγια, πόσες τραγωδίες είχαν συμβεί τις απριλιάτικες νύχτες σ' εκείνα τα νερά καθώς τον Απρίλη κατεβαίνουν τα παγόβουνα από τον βορρά. Οι σκέψεις στριφογύριζαν στο μυαλό του κι ήταν γεμάτος κακά προαισθήματα. Τα μάτια του προσπαθούσαν να τρυπήσουν το αδιαπέραστο σκοτάδι μπροστά του. Τίποτα. Ήθελε να σημάνει συναγερμό αλλά φοβόταν τις κοροϊδίες των συναδέλφων του. Ξαφνικά θυμήθηκε ότι το ναυάγιο του Τιτανικού είχε γίνει την ημέρα της γέννησης του -14 Απριλίου του 1912 - και ότι το φορτηγό που πάνω του ταξίδευε λεγόταν Τιτάνειος! Χωρίς να νοιάζεται για τις πιθανές κοροϊδίες έδωσε το σήμα κινδύνου στον τιμονιέρη. Εκείνος έβαλε τις μηχανές όπισθεν ολοταχώς. Το πλοίο σταμάτησε μερικά μόλις μέτρα από ένα τεράστιο παγόβουνο που ξεπρόβαλε απειλητικό μέσα απ' το σκοτάδι. Κι άλλα παγόβουνα τους έκλεισαν τον δρόμο απ' όλες τις μεριές, και μόνο εννέα μέρες αργότερα κατάφεραν τα παγοθραυστικά να ελευθερώσουν το μικρό φορτηγό.

© 1986 Syndicated Features Limited, Λονδίνο και Hellas Press Service/ Επιλογές