Μια μαρτυρία για τα Τέμπη

 

ΒΑΓΟΝΙ 3, ΘΕΣΗ 74,

μια μαρτυρία για τα Τέμπη

Γράφει η Βικτωρία Ιωσηφίδου

Χρόνια  είχα να ταξιδέψω με το τρένο. Την τελευταία φορά είχε σταματήσει ξημερώματα τρεις ολόκληρες ώρες στη μέση της διαδρομής Θεσσαλονίκη-  Αθήνα και έχασα το πλοίο για την Κύθνο. Κι από  τότε είπα: «Εγώ δεν ξανανεβαίνω σε τρένο ποτέ πια σ’ αυτή τη χώρα».

Κι όμως τώρα τα πράγματα φαίνεται να άλλαξαν . Όλοι μιλάνε πια με τα καλύτερα λόγια για αυτό το γρήγορο τρένο, ΤΟ ΒΕΛΟΣ, που κάνει τη διαδρομή Θεσσαλονίκη- Αθήνα σε σχεδόν τέσσερις ώρες. Σε αφήνει και στο σταθμό Λαρίσης, δηλαδή βολικά για να πάρεις το μετρό και όλα φαίνονται ιδανικά. Έτσι προγραμματίζοντας τις  διακοπές μου στην Αθήνα για το τριήμερο της Αποκριάς το ξανασκέφτηκα και αποφάσισα νωρίς- νωρίς μάλιστα να κλείσω εισιτήρια aller retour με το τρένο. 

Μπαίνω στην ηλεκτρονική σελίδα της ΤΡΕΝΟΣΕ και όλες οι θέσεις σχεδόν είναι άδειες. Σκέφτομαι, ε, ας μην κόψω εισιτήριο σε πρώτο ή  δεύτερο βαγόνι, άνθρωποι είμαστε μη γίνει και τίποτα, κανένας εκτροχιασμός δηλαδή  και αποφασίζω να κλείσω στη μέση ακριβώς του τρίτου βαγονιού. ΒΑΓΟΝΙ 3, ΘΕΣΗ 74. Για πρώτη φορά στη ζωή μου και επειδή όλες οι θέσεις είναι άδειες διαλέγω την ίδια θέση και για τον πηγαιμό και για τον γυρισμό. ΒΑΓΟΝΙ 3, ΘΕΣΗ 74, στη μέση ακριβώς του τρίτου βαγονιού.

 

 

Αίσιος ο πηγαιμός και πολύ ευχάριστες οι διακοπές. Και έρχεται η ώρα της επιστροφής. Είναι Τρίτη γύρω στις εφτά το απόγευμα και το τρένο φεύγει σε λίγο. Τηλεφωνώ στη διπλανή μου να ρωτήσω τον καιρό στη Θεσσαλονίκη – σοβαρά προβλήματα είχα - και μαθαίνοντας ότι βρέχει βγάζω την ομπρέλα από τη βαλίτσα και τη βάζω στην τσάντα μου. Και βγαίνω στην αποβάθρα. Μα τι κόσμος είναι αυτός!!  Και οι πιο πολλοί φοιτητές! Δεν πέφτει καρφίτσα! Τόσοι πολλοί λοιπόν θα ταξιδέψουνε για πάνω…

Ανεβαίνουμε στο τρένο και όλα βαίνουν καλώς μέχρι που έρχεται μισάωρη καθυστέρηση στο σταθμό Παλαιοφάρσαλα. Άρχισαν πάλι οι καθυστερήσεις σκέφτομαι… Μετά αναχωρούμε κανονικά για Θεσσαλονίκη. Βαρέθηκα και άρχισα να μιλώ με έναν φίλο στο messenger. Ξαφνικά μεγάλο τράνταγμα και θόρυβος δυνατός. Το τρένο πηγαίνει πάνω κάτω. Μάλλον έφυγε από τις ράγες. Το απαίσιο τράνταγμα συνεχίζεται. Κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει. Προσπαθώ να κρατηθώ από τη θέση μου. Χαθήκαμε!! Ένας δυνατός κρότος και το τρένο σταματάει.

Είμαι ζωντανή. Γύρω σκοτάδι. Το τρένο έχει γύρει πάρα πολύ. Κάποιοι γύρω μου σηκώνονται, λέω σωθήκαμε. Μια κυρία φωνάζει: «το πόδι μου, βοήθεια, το πόδι μου». Γύρω παντού συντρίμμια. Σίδερα κάθε είδους έχουν πέσει από την οροφή κι έχουν  μισοκλείσει το διάδρομο. Πώς δεν έπεσαν στο κεφάλι μας. Η πόρτα του βαγονιού φαίνεται να έχει φρακάρει. Κοιτάζω μπροστά μου μέσα στο μισοσκόταδο αλλά δεν βλέπω τίποτε από τα πράγματά μου. Η τσάντα και το μπουφάν μου που ήταν στο κάθισμα μπροστά μου έχουν εξαφανιστεί. Δε βλέπω ούτε τη βαλίτσα μου ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά προς τα πάνω. Στα αριστερά έξω από το βαγόνι μια φωτιά καίει. Πρέπει να βγούμε το συντομότερο από εδώ. Πρέπει να φύγουμε άμεσα. Πριν γίνει καμιά έκρηξη…

 Ο νεαρός απέναντι μου σηκώνεται. Έχει αίματα στο πρόσωπο. Σκύβει κάτω και παίρνει ένα κινητό. Μετά μου το δίνει. «Δικό σου είναι;» με ρωτάει. «Ναι!» απαντώ. Μετά ξανασκύβει και βρίσκει το δικό του. Αναπάντεχα έχω στα χέρια μου το κινητό μου. Σηκώνομαι και προχωρώ προς το πίσω μέρος του βαγονιού, μήπως και βρω κάποια έξοδο. Πιάνομαι από τις θέσεις γιατί το τρένο έχει γύρει πάρα πολύ και δεν μπορείς να σταθείς. Προσπερνώ τα συντρίμμια. Πράγματι το τελευταίο παράθυρο είναι τελείως σπασμένο. Κοιτάζω κάτω. Είναι αρκετά ψηλά μα πρέπει να πηδήξω. Γυρίζω πίσω στη θέση μου αναζητώντας ξανά την τσάντα μου και το μπουφάν μου αλλά μάταια. Ξαναπαίρνω το δρόμο για το παράθυρο. Θα βγω μόνο με τα ρούχα μου, δεν γίνεται αλλιώς. Δίπλα στο παράθυρο κάτω στο πάτωμα βλέπω ένα μπουφάν σφηνωμένο. Το τραβάω , το βγάζω και το φοράω. 

 

 

Καθώς ετοιμάζομαι να πηδήξω από το παράθυρο για καλή μου τύχη ένας νεαρός περνάει από έξω. « Αγόρι μου, σε παρακαλώ , κράτησε με λίγο καθώς θα βγαίνω για να μην χτυπήσω!» πράγματι το αγόρι απλώνει τα χέρια του και με πιάνει. Είναι ο πρώτος καλός μου Άγγελος.

Είμαι έξω και πανικόβλητη. Νομίζω πως δεν έχω καλή επαφή με το περιβάλλον, αλλά ενστικτωδώς ακολουθώ τους υπόλοιπους που έχουν βγει από το τρένο. Μπροστά μας κάτι σαν σασί, ένα όχι πολύ ψηλό βαγόνι που δεν μπορώ να σκεφτώ τι είναι, κλείνει τον δρόμο. Τελικά ήταν ένα κομμάτι της αμαξοστοιχίας που ερχόταν από την απέναντι πλευρά. Είναι περίπου στο ύψος μου. Βλέπω κάποιους νεαρούς να δίνουν έναν πήδο και να περνούν από πάνω του. Εγώ δεν μπορώ να το περάσω, είναι πολύ ψηλό. Πρέπει να ζητήσω βοήθεια. Θα με βοηθήσει άραγε κανείς; Ξαφνικά ακούω μια σιγανή φωνή. «Από κάτω, από κάτω!!» Ας είναι καλά η γυναικούλα. Μου είπε να περάσω κάτω από το βαγόνι, όπως και έκανα, σκύβοντας στα τέσσερα και έτσι το προσπέρασα. Ο δεύτερος καλός μου Άγγελος.

Τώρα μπροστά μας υψώνεται ένας συρμάτινος φράχτης. Είναι ψηλός αλλά και ευλύγιστος ταυτόχρονα. «Πάμε όλοι μαζί!» φωνάζει κάποιος και πράγματι όλοι μαζί οι μπροστινοί μου τον πατάνε και τον ρίχνουν. Περνώ κι εγώ από πάνω. Και τώρα ένα αρκετά μεγάλο ύψωμα με μεγάλη κλίση, σχεδόν κάθετο στο έδαφος. Πρέπει να σκαρφαλώσω για να φτάσω στην παλιά εθνική. Στο πάνω μέρος του είναι ένας διασώστης που βοηθάει όσους πλησιάζουν στο ψηλότερο σημείο. Πρέπει να το ανέβω και αυτό. Πέφτω κάτω στα γόνατα και αρχίζω να σκαρφαλώνω στα τέσσερα. Για να τα καταφέρω πιάνομαι από τα χόρτα, που καθώς είναι βαθιά ριζωμένα κρατούν αντίσταση και μου επιτρέπουν να ανεβώ. Βλέπω μπροστά μου τον διασώστη που περιμένω να με πιάσει. Όμως μια μητέρα με ένα μικρό παιδί στην αγκαλιά τον φωνάζει να τη βοηθήσει κι αυτός κατεβαίνει κοντά της. Ποιος θα με κρατήσει τώρα; Μια άγνωστη κυρία μου απλώνει αιφνιδιαστικά το χέρι και μου λέει: « Give me your hand!».  Μου πιάνει το χέρι και φτάνω στην κορυφή. Είναι ο τρίτος καλός μου Άγγελος. 

 

Τελευταίο βήμα να περάσω τις προστατευτικές μπάρες. Όλοι όσοι έχουν ανέβει είναι σε έξαλλη κατάσταση. Τηλεφωνώ στον γιό μου. « Έγινε ένα σοβαρό δυστύχημα στο τρένο στα Τέμπη. Μπορεί να έχει και νεκρούς. Μην ανησυχείτε. Είμαι καλά. Σώθηκα». Οι διπλανοί μου μου ζητούν το κινητό για να τηλεφωνήσουν στους δικούς τους. Προσπαθούν να θυμηθούν τα νούμερά τους. Μα κατά κανόνα δεν τα καταφέρνουν, παίρνουν λάθος νούμερο και απελπίζονται. Κάποιοι άλλοι με κινητά τηλεφωνούν στους δικούς τους κλαίγοντας και φωνάζοντας.

Μετά από λίγη ώρα εμφανίζεται ένα άδειο πούλμαν. Είναι ένας περαστικός οδηγός που είδε το τροχαίο και σταμάτησε να βοηθήσει. Με αυτόν θα επιστρέψω στη Θεσσαλονίκη. Στο δρόμο διηγείται  πως είδε το intercity να συγκρούεται μετωπικά με μιαν εμπορική αμαξοστοιχία και ομολογώ δεν τον πίστεψα. «Τι μας λέει ;»  είπα. «Είναι δυνατόν; Σε ποιον αιώνα ζούμε για να συγκρουστούν μετωπικά δύο αμαξοστοιχίες. Σίγουρα λάθος κάνει….» Κι όμως ήταν ακριβώς έτσι.

Φτάνοντας στο σπίτι σύμφωνα με τις ειδήσεις οι νεκροί ήταν 8. Σε λίγο έγιναν 15. Και όλο και ανέβαιναν. Το σοκ μου γίνεται όλο και μεγαλύτερο όσο πληθαίνουν οι νεκροί. Πολύ τυχερή που επέζησα. Το σώμα μου γεμάτο μώλωπες, και ένα χτύπημα στο κεφάλι αλλά ευτυχώς μόνο αυτά.  Όσο για τα ψυχικά τραύματα…. Έχω εφιάλτες , δεν μπορώ να κοιμηθώ, μπροστά στα μάτια μου τριγυρνούν τα νεαρά παιδιά που χάθηκαν, πώς γλύτωσα από εκεί….

Ο γιος μου που με περίμενε  το βράδυ του δυστυχήματος, ή μάλλον του εγκλήματος στο σταθμό της Θεσσαλονίκης μου είπε για τους γονείς που όλο αγωνία περίμεναν μαζί του και ρωτούσαν για τα παιδιά τους. Όταν λίγες μέρες αργότερα πήγαμε μαζί στο αστυνομικό τμήμα στα Τέμπη να παραλάβουμε ό,τι απέμενε από τα πράγματά μου, είδαμε να βγαίνει από εκεί ο κύριος που περίμενε δίπλα στον γιο μου μαζί με τη σύζυγο του. Στα χέρια τους κρατούσαν μια βαλίτσα και ένα back bag. Δεν βρήκε το κουράγιο να τους μιλήσει. Ρωτήσαμε όμως του αστυνομικούς μπαίνοντας. «Σώθηκε το παιδάκι των κυρίων που μόλις βγήκαν;» «Όχι, δυστυχώς, οι κύριοι παρέλαβαν μόνο τα πράγματά του».  ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ.

 

https://www.facebook.com/victoria.iosifidou

 

 

MAYDAY Μια σειρα-πηγή πληροφοριών

MAYDAY

Με αφορμή την πτώση των δύο Boeing 737 Max 8  θα ήθελα να σας παρουσιάσω μια τηλεοπτική σειρά που αποκαλύπτει τα γεγονότα που οδήγησαν σε κάποια κρίση ή καταστροφή προβάλλοντας τα αίτιά τους όπως καθορίστηκαν από το επίσημο φορέα διερεύνησης ή από τα μέτρα που προτάθηκαν να αποτρέψουν την επανάληψη παρόμοιου περιστατικού. Τα επεισόδια περιέχουν αναπαραστάσεις, συνεντεύξεις , μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων, εικόνες που έχουν δημιουργηθεί από υπολογιστή , εγγραφές φωνής στο πιλοτήριο και επίσημες αναφορές συμβάντων.

Στις 24 Φεβρουάριου 1989, η πτήση 811 της United Airlines πετά πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό, όταν μέρος της δεξιάς πλευράς του αεροσκάφους αποσπάται, εκτοξεύοντας 9 άτομα και προκαλώντας εκρηκτική αποσυμπίεση. Η πτήση αργότερα προσγειώνεται «με ασφάλεια» στη Χονολουλού χωρίς περαιτέρω απώλειες ζωής. Όπως προέκυψε από την έρευνα, ένα βραχυκύκλωμα ανάγκασε το άνοιγμα της συγκεκριμένης πόρτας του αεροπλάνου, προκαλώντας αυτήν την τραγική όσο και παράξενη τραγωδία στον αέρα. Η παραπάνω ιστορία έμελλε να γίνει το πρώτο καταστροφικό περιστατικό με το οποίο καταπιάστηκε η εκπομπή «Mayday» του Discovery Channel Canada, στις 10 Σεπτεμβρίου του 2003. Ένας πολύ καλός, αν και μακάβριος, κύκλος ντοκυμαντέρ ξεκινούσε.

Σήμερα η καναδική σειρά ντοκιμαντέρ καναδικής που εκτείνεται σε 17 σεζόν και ερευνά άγνωστες στο ευρύ κοινό καταστροφές στον αέρα, για να αποκαλύψει πώς και γιατί συνέβησαν. Οι πέρα για πέρα αληθινές τραγωδίες που παρακολουθεί το τηλεοπτικό κοινό στο «Mayday» σοκάρουν, σε σημείο που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι δεν γνώριζες πως κάτι τέτοιο είχε συμβεί, μέχρι να δεις το συγκεκριμένο επεισόδιο. Για πολλούς τηλεθεατές αποτελεί εκπομπή «γροθιά στο στομάχι», αλλά κατά γενική ομολογία όσοι την παρακολούθησαν αποτέλεσαν ένα πιστό, εάν όχι φανατικό, τηλεοπτικό κοινό. To «Mayday» ή «Air Emergency» ή «Air Crash Investigation» -o τίτλος αλλάζει ανάλογα με τη χώρα και το κανάλι προβολής του- έχει προβληθεί στα εθνικά δίκτυα 144 χωρών, από την Αυστραλία και τη Νότιο Αφρική, μέχρι τη Μεγάλη Βρετανία και την Ελλάδα. Μεταξύ των αεροπορικών δυστυχημάτων που έχουν αποτελέσει αντικείμενο έρευνας για το «Mayday», ήταν και η μοιραία πτήση 522 της κυπριακής Helios Airways.

Γλαφυρές περίγραφες

To «Mayday» παρακολουθεί τους επιβάτες κατά τη διάρκεια των πτήσεων, αναδημιουργώντας την ένταση, την πίεση στο πιλοτήριο και την καμπίνα. Τα επεισόδια του ντοκιμαντέρ στηρίζονται σε επιδέξια επεξεργασμένες δραματικές αναπαραστάσεις, βασισμένες στα όργανα καταγραφής φωνής των πιλοτηρίων, στις πληροφορίες στοιχείων πτήσης και τις εκθέσεις των ατυχημάτων. Αποσπάσματα από τις ειδήσεις και τις εφημερίδες της εποχής, συνεντεύξεις με τους βασικούς μάρτυρες και τους επιζώντες, ηλεκτρονική γραφίστικη χρησιμοποιούνται επίσης για να ρίξουν φως σε κάθε πτήση. Αλλά και ζωντανές καταγραφές -όπου υπήρξε τέτοιο υλικό- από τον πανικό που επικράτησε τόσο στο πιλοτήριο ή στις γέφυρες των πλοίων, όσο και στη στεριά από τις υπηρεσίες ασφαλείας, ώστε να τεκμηριωθούν με τον πιο αξιόπιστο τρόπο οι πραγματικές αιτίες. Παράλληλα, δίνονται συμβουλές και οδηγίες για την καλύτερη δυνατή διαχείριση τέτοιων καταστάσεων.

Δεν είναι καθόλου υπερβολή να πει κανείς πως η ομάδα του «Mayday» κάνει τη δουλειά που θα έπρεπε να κάνουν κάθε φορά οι αρμόδιες Αρχές που αναλαμβάνουν να ερευνήσουν το τι πήγε στραβά και το ποιος έφταιξε τελικά. Ο βαθμός της ανάλυσης και της διερεύνησης των αιτίων που οδηγούν κάθε φορά στο μοιραίο αληθινό περιστατικό είναι υποδειγματικός.

To «Mayday» ακολουθεί επίσης με δραματοποιημένο τρόπο τους επιζώντες, τα μέλη των οικογενειών των θυμάτων και τους ιδιωτικούς αστυνομικούς κατά τη συλλογή στοιχείων, στην προσπάθεια τους να βρουν τις πραγματικές αιτίες κάθε συντριβής. Κάθε επεισόδιο εξετάζει σε βάθος κάθε ιδιαίτερη πτυχή της εναέριας ασφάλειας: φωτιές στην καμπίνα του σκάφους, τα αυτοματοποιημένα συστήματα πτήσης, τη διαχείριση πιλοτηρίων και τα κρυμμένα προβλήματα κατασκευής. Ζητήματα σοβαρά, στα οποία είναι δύσκολο έως και ακατόρθωτο να αποκτήσει γνώση και πρόσβαση ο μέσος τηλεθεατής.

Ναι, είναι συγκλονιστικό θέαμα. Θέλει γερά νεύρα. Την ίδια στιγμή που συνειδητοποιείς πόσο δύσκολα ή τρομακτικά εύκολα μπορεί να πάει κάτι στραβά εν ώρα πτήσης, με καταπληκτική λεπτομέρεια, με τις εξηγήσεις των ειδικών και τις εντυπωσιακές αναπαραστάσεις (GGI), μαθαίνεις τα πάντα για τις ιστορίες που διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν το πλαίσιο κανόνων ασφαλείας στην αεροπλοΐα. Αλλά, όπως προαναφέρθηκε, οι αληθινές ιστορίες με τις οποίες καταπιάνεται το «Mayday» δεν είναι μόνο δυστυχήματα. Μέσα στις 17 σεζόν του ντοκιμαντέρ εντοπίζονται και περιστατικά παρ' ολίγον τραγωδίας, στα οποία απετράπη η συντριβή, με τους επιζώντες να μιλούν ύστερα από χρόνια για ό,τι έζησαν στον αέρα, αλλά και όχι μόνο εκεί. Γιατί από ένα σημείο και μετά το ντοκιμαντέρ ρίχνει φως και σε αντίστοιχα ατυχή περιστατικά που συμβαίνουν στη στεριά αλλά και στη θάλασσα. Η πρώτη φορά που είδαμε την αναπαράσταση ενός επίγειου δυστυχήματος στο «Mayday» ήταν τον Νοέμβριο του 2005, στον 3ο κύκλο της σειράς, με αφορμή τον εκτροχιασμό ενός τρένου με 69 βαγόνια στο Σαν Μπερναντί-νο της Καλιφόρνια. Σε ένα άλλο επεισόδιο «Mayday», οι φανατικοί της σειράς ανά τον κόσμο παρακολούθησαν με κομμένη την ανάσα την υπόθεση του «Samina Express» στα ανοιχτά της Πάρου.

Ήδη η σειρά βρίσκεται στον 19ο κύκλο της και 180 επεισόδια έχουν βγει στον αέρα. Αν σας δοθεί η ευκαιρία να δείτε τα επεισόδια αυτά μην τα χάσετε.

Από άρθρο της Μαρ. Αντωνοπούλου στο ΕΘΝΟΣ

Η βίαιη εκποίηση της δημόσιας περιουσίας

Η βίαιη εκποίηση της δημόσιας περιουσίας

Η Πολιτεία εγκατέλειψε με πρωτοφανή ιταμότητα στην ερείπωση κτίρια και υποδομές του σιδηροδρόμου, το δίκτυο κατέρρευσε, ενώ το τροχαίο υλικό κάλυψε η σκουριά

Από τον Νίκο Παπουτσόπουλο

Στη Ferrovie Dello Stato Italiane ανήκουν πλέον οι Ελληνικοί Σιδηρόδρομοι (ΤΡΑΙΝΟΣΕ), ύστερα από διαπραγματεύσεις και καθυστερήσεις ετών που ήταν επόμενο να απαξιώσουν ακόμη ένα σημαντικό περιουσιακό στοιχείο των Ελλήνων. Ένα πολύτιμο δημόσιο αγαθό, ένα πλήρες συγκοινωνιακό δίκτυο, που υπηρέτησε πιστά τον ελληνικό λαό επί σειρά ετών και κατά τη διάρκεια χαλεπών καιρών, η πολιτική ηγεσία το παραχώρησε σε τιμή ευκαιρίας, στο κλίμα της βίαιης γενικής εκποίησης και της άνευ όρων και περιορισμών εκχώρησης της δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας.

Η ιταλική εταιρία, που είναι η τρίτη μεγαλύτερη της Ευρώπης, σχεδιάζει να αναπτύξει και να ενισχύσει το ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο, προκειμένου να δημιουργήσει έναν σημαντικό πάροχο σύγχρονων και τεχνολογικά άρτιων μεταφορικών υπηρεσιών, ιδιαίτερα στην εποχή όπου η ταχύτητα σε συνδυασμό με τη δελεαστική τιμή είναι το πρόκριμα για τη μεταφορά ανθρώπων και αγαθών.

Προηγούμενες πολιτικές αποφάσεις του αδηφάγου κρατισμού είχαν ήδη διακόψει την εξέλιξη του σιδηροδρομικού δικτύου στην Ελλάδα, καθώς είχαν σημειωθεί τραγικές καθυστερήσεις στα έργα εκσυγχρονισμού. Στις εποχές που άλλες χώρες είχαν αναπτύξει σύγχρονες τεχνικές για να διασφαλίζουν υψηλή αντιθορυβική και αντικραδασμική προστασία ώστε να προωθήσουν την αύξηση της πελατείας των δημοσίων συγκοινωνιών και να επιτύχουν τη μείωση της αυτοκίνησης, οι Έλληνες πολιτικοί παρείχαν στους πολίτες όλες τις ευκολίες για την απόκτηση ιδιωτικής χρήσης αυτοκινήτων μεγαλύτερου, ασφαλώς, κυβισμού.

Στο πνεύμα του σοσιαλιστικού πολιτισμού και της προόδου κατεβλήθη, μεταξύ άλλων «τομών», η «προσπάθεια κοινωνικοποίησης των δημοσίων επιχειρήσεων, που αποτέλεσε αυτοσκοπό και βασικό μοχλό για την εξυγίανση και τον εκσυχρονισμό, καθώς κύριο μέσο εκδημοκρατισμού των δημοσίων επιχειρήσεων είναι η κοινωνικοποίηση, όχι μόνο για τη χώρα μας αλλά και για τον διεθνή χώρο. Κοινωνικοποίηση που σχετίζεται με τη γενικότερη φιλοσοφία για τη λειτουργία του σοσιαλισμού και τον έλεγχο της κεντρικής εξουσίας» (Γιάννος Παπαντωνίου, υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας, 1988). Με πρωτοφανή αδιαφορία εκ μέρους της Πολιτείας, η οποία εγκατέλειψε με πρωτοφανή ιταμότητα στην ερείπωση κτίρια και υποδομές, το δίκτυο κατέρρευσε, ενώ το τροχαίο υλικό κάλυψαν η σκουριά και η σαπρία. Καταδίκασαν με τον τρόπο αυτόν στον πλήρη αφανισμό και στην εξαθλίωση ένα σύνολο υποδομών ενός αξιοπρεπούς και άνετου μέσου διακίνησης με «κοσμοπολίτικο άρωμα», που καταδείκνυε τον πολιτισμό του ταξιδιού και της μεταφοράς σε προηγούμενες εποχές.

 Ο σταθμός των Μυκηνών

Ο σιδηρόδρομος ήταν το πρώτο και ιδανικό μηχανοκίνητο μέσο των χερσαίων μεταφορών, που στα τέλη του 19ου και στην αυγή του 20ού αιώνα συνέδεσε πολλές πόλεις της ελληνικής επικράτειας, διαμόρφωσε ουσιαστικά τους κανόνες και την αγωγή του ταξιδιού (σύμφωνα με πρότυπα της αλλοδαπής), χάραξε νέους ορίζοντες με τη διάνοιξη ταχέων οδών επικοινωνίας («ταχείες αμαξοστοιχίες»), για την κόσμια και ευπρόσωπη διακίνηση ανθρώπων, ιδεών και αγαθών. Ηταν -και παραμένει στις χώρες που λαμβάνουν τις ανάλογες πρόνοιες και έμπρακτα εκδηλώνουν ευαισθησίες στα μείζονα οικολογικά προβλήματα της εποχής- το τέλειο μέσο για μια άνετη και προσιτή καθημερινή διακίνηση ή για μια μοναδική περιήγηση. Σύμφωνα με την Αγκάθα Κρίστι «τα τρένα είναι υπέροχα, βλέπεις τη φύση, τους ανθρώπους, τις πόλεις, ουσιαστικά βλέπεις την ίδια τη ζωή».

Οι σιδηροδρομικοί σταθμοί, σημείο συνάντησης και αναφοράς, αρχιτεκτονικά μνημεία με ιδιαίτερη αισθητική σημασία, αποτελούσαν κάποτε το κέντρο της εμπορικής, της οικονομικής και της κοινωνικής αναφοράς των πόλεων. Θεωρούσαν, άλλωστε, τον σταθμάρχη παράγοντα της τοπικής κοινωνίας, καθώς μέχρις εκεί, έως τον σταθμό, οι κάτοικοι των μικρών πολιτειών συνήθιζαν να τερματίζουν τους απογευματινούς περιπάτους, όταν οι καιρικές συνθήκες το επέτρεπαν. Εκεί και οι ειδήσεις και τα «νέα από την πρωτεύουσα» που κατέφθαναν με τους εκδρομείς και τους ταξιδιώτες, ενώ το καφενείο του σταθμού έσφυζε από ζωή και κίνηση. Αρκετοί αποφάσιζαν μικρές αποδράσεις ή και διανυκτερεύσεις σε γειτονικές πόλεις και χωριά, με τα τοπικά δίκτυα που εξυπηρετούσαν εσωτερικές διαδρομές (εξαιτίας της εδαφικής ιδιομορφίας της χώρας). Στα καφωδεία, ετερόκλητα πλήθη διασκέδαζαν έως αργά το βράδυ, καθώς ήχοι μουσικής έσβηναν τη συνεχή βοή των συζητήσεων. «Κι όπως βροντάν εντός του οι κρότοι, / πότε σταματημένο και πότε χωρίς φρένο, / με αναφτούς τους φάρους του στα σκότη / άπιαστο, σερπετό και νυχτωμένο» (Γ. Σκαρίμπας).

Σήραγγες και υδατόπυργοι, εργοτάξια, πέτρινες γέφυρες και βοηθητικά κτίρια, αποβάθρες και αποθήκες ήταν ένας θαυμαστός μικρόκοσμος που συνόδευε τεχνουργήματα τα οποία ακολουθούσαν τις διαδρομές και που λειτουργούσαν αρμονικά με το περιβάλλον, την ύπαιθρο και τις μικρές πολιτείες της χώρας, που ανάσαιναν σε ρυθμούς προόδου και ανάπτυξης. Αναμνήσεις του ονειρικού αυτού κόσμου αποτύπωσε σημειωτικά στα έργα του ο Τζιόρτζιο ντε Κίρικο, γιος του Εβαρίστο, που συμμετείχε ενεργά στην κατασκευή του σιδηροδρομικού δικτύου της Θεσσαλίας.

Οι ελληνικοί σιδηρόδρομοι πρωταγωνίστησαν σε κρίσιμες στιγμές της ελληνικής Ιστορίας και είναι αξιομνημόνευτη η προσφορά τους στους δύο μεγάλους πολέμους. Και μετά τα τραγικά γεγονότα της Σμύρνης είχαν θέσει τον σιδηρόδρομο στη διάθεση του Στρατού και του πληθυσμού.

«Στα 1939 το Μεσολόγγι είχε έξι μηχανές. Η “Καλυδώνα” ήταν η μεγαλύτερη, την ανατίναξαν, την πήραν στον Πειραιά και την επισκεύασαν και μετά την πέταξαν στον Ισθμό. Το 1940 κουβαλούσαμε στρατό και πολεμοφόδια μέχρι το Αγρίνιο. Κι από το Αγρίνιο φέρναμε τραυματίες στο λιμάνι. Εκεί, ερχόταν ειδικό καράβι νοσοκομειακό, ο “Εσπερος”, να παραλάβει τους τραυματίες πολέμου. Οι Γερμανοί το βούλιαξαν έξω από το λιμάνι μαζί με όλον τον κόσμο» (διήγηση του Γιάννη Μαραγιάννη, μηχανοδηγού των ΣΒΔΕ). Κάποιοι τόποι καλούν τον ταξιδιώτη να γνωρίσει τα μυστικά τους κάλλη και μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς με τον σιδηρόδρομο, κάποιες άλλες μεγάλες αποστάσεις οι σύγχρονοι συρμοί διανύουν με υψηλές ταχύτητες, ενώ ταυτόχρονα προσφέρουν ένα άνετο περιβάλλον. «Value for money» για τους λάτρεις του ρομαντικού «slow travel», το ασφαλές, εργονομικό, οικολογικό και οικονομικό «τρένο», που λειτουργεί αρμονικά με τον άνθρωπο, τη φύση και το περιβάλλον.

Κάποιοι άλλοι τόποι που κατοικούν και διαχειρίζονται βάρβαροι, χλευάζουν και διαρρηγνύουν πρόθυμα τους κρίκους της Ιστορίας και της παράδοσης επειδή είναι ανίκανοι να εκμεταλλευθούν, να εκσυγχρονίσουν και να αξιοποιήσουν οτιδήποτε συνδέει τη μίζερη και άθλια εποχή με τον πολιτισμό και την Ιστορία του παρελθόντος. Πωλούν ασμένως αντί φθηνών επενδυτικών υποσχέσεων και πινακίων φακής την προγονική παρακαταθήκη.

http://www.dimokratianews.gr/content/79509/i-viaii-ekpoiisi-tis-dimosias-perioysias

Η “κακιά” Ολυμπιακή Αεροπορία

Η “κακιά” Ολυμπιακή Αεροπορία

Πριν 8 χρόνια (Μάρτιος 2009) οι περισσότεροι Έλληνες αισθάνονταν ανακούφιση που έκλεινε οριστικά ο εθνικός αερομεταφορέας. Πίστεψαν τον υπουργό της ΝΔ Χατζηδάκη που έλεγε ότι με τα χρήματα που θα εξοικονομούσε το δημόσιο από το κλείσιμο της Ολυμπιακής θα έκτιζε κάθε μήνα από ένα νοσοκομείο και δεν θυμάμαι πόσα σχολεία. Το τέλος του μονοπωλίου του εθνικού αερομεταφορέα θα βοηθούσε τον ελεύθερο ανταγωνισμό στις αερομεταφορές που με την σειρά του θα λειτουργούσε υπέρ του πολίτη αφού θα έπεφταν οι τιμές και θα αναβαθμίζονταν οι προσφερόμενες υπηρεσίες. Μέσα σε μια ατμόσφαιρα εθνικής ανάτασης ο μέγας σωτήρας Βγενόπουλος αγοράζει μεταξύ άλλων, τα δικαιώματα και τα σήματα της Ολυμπιακής και φτιάχνει μια άλλη εταιρεία με το όνομα olympic air, η οποία δεν είχε καμιά σχάση με την παλιά Ολυμπιακή.

Δεν ξεχνώ το σλόγκαν που διαφήμιζε την νέα εταιρεία : Η ΕΛΛΑΔΑ ΨΗΛΑ. Όπως δεν ξεχνώ πως πλασαρίζονταν από τα «έγκριτα» ΜΜΕ ακόμα και ως μια ελπιδοφόρα πολιτική λύση!!!

Τα πρώτα δείγματα της θεάρεστης κίνησης του Χατζηδάκη δεν άργησαν να φανούν.

Κόπηκαν οι έκτατες αποκομιδές ασθενών από τα νησιά, αφού στο όνομα του κέρδους οι διάδοχοι της «κακιάς» Ολυμπιακής δεν θυσίαζαν θέσεις επιβατών για να τοποθετήσουν φορεία όταν αυτό κρίνονταν αναγκαίο. Η εναλλακτική λύση για τους νησιώτες είναι μέχρι ΚΑΙ σήμερα

• α) το πλοίο της γραμμής,

• β) η Πολεμική Αεροπορία αν και εφόσον υπάρχει διαθέσιμο πτητικό μέσο και

• γ) τα νοσοκομεία της γειτονικής Τουρκίας!!!

Πολύ σύντομα ο νέος Ωνάσης ξεχάστηκε, εξαφανίστηκε από την Οlympic Air και τράβηξε κατά Κύπρο μεριά για νέες «επιτυχίες».

Η εταιρεία που λανσάριζε ως την εταιρεία που θα πήγαινε την ΕΛΛΑΔΑ ΨΗΛΑ έχει σήμερα λιγότερα δρομολόγια από αυτά που είχε η ΤΑΕ το 1957!!! Μεγάλε Χατζηδάκη με τις επιλογές σου.

Κάπου εκεί (στο 1957) πρέπει να βρίσκεται σήμερα και η Ελλάδα στον παγκόσμιο χάρτη των αερομεταφορών αφού για να πάς π.χ. στην Νέα Υόρκη χρειάζεσαι συνολικά στην καλύτερη περίπτωση περίπου 19 ώρες όταν με την «κακιά» Ολυμπιακή χρειαζόσουν 10 ώρες.

Η έλλειψη αερομεταφορέα που να εκτελεί διηπειρωτικά δρομολόγια αναβάθμισε τον ρόλο της Τουρκίας και έκανε το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης -συγγνώμη, Ινσταμπούλ ήθελα να πω- το αεροπορικό κόμβο της ΝΑ Μεσογείου.

Το έγκλημα που τελέστηκε στις αερομεταφορές είναι ίσως από τα μεγαλύτερα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εις βάρος της χώρας.

Facebook/ Panagiotis Koutsosimos