ΡΙΚΑ ΒΑΓΙΑΝΝΗ : ΙΝ ΜΕΜΟRΙΑΜ

ΡΙΚΑ ΒΑΓΙΑΝΝΗ : ΙΝ ΜΕΜΟΡΙΑΜ

Ρίκα Βαγιάννη

Μια από τις πιο γλυκές παρουσίες

έφυγε σήμερα

μόλις στα 56 της χρόνια...

Ένα εξαιρετικό κείμενο από την ίδια...

για την σχετικότητα του χρόνου...

«Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω»

«Στο τραπέζι των αρραβώνων του Λ. και της Λ., κάναμε γλέντι τρικούβερτο. Οι άνθρωποι δεν αρραβωνιάζονται πια, τουλάχιστον όχι με τέτοια φασαρία και ντελαμπόνγκο και ντελαμπόνγκο, αλλά έτσι ήθελαν ο Λ. και η Λ. Ετσι κι έγινε.

Μπήκαμε στο μαγαζί στις εννέα το βράδι νέοι, κεφάτοι κι ανέμελοι και βγήκαμε στις τέσσερις το πρωί, ως επίσημα… «Χαρούμενα Γηρατειά».

Ήταν ο πρώτος αρραβώνας-γάμος που γλεντήσαμε, στη ζωή μας, όχι ως φίλοι του γαμπρού και της νύφης, αλλά ως φίλοι των πεθερικών.

Τόσο ανυποψίαστοι, που δεν το είχαμε καν συνειδητοποιήσει. Μόνο έπειτα από κάνα δυο ωρίτσες, όταν οι (σκάρτοι) τριαντάρηδες άρχισαν να σχηματίζουν τα δικά τους πηγαδάκια, μας χτύπησε κατακούτελα η πραγματικότητα. Είμαστε με τους γέρους! Τι «με», δηλαδή. Είμαστε οι γέροι!

Όποια δικαιολογία κι αν ψελλίζαμε στον εαυτό μας, η πραγματικότητα δεν άλλαζε. Γινόταν γάμος – και δεν είμαστε εκείνοι που παντρεύονταν, ούτε οι φίλοι τους, αλλά… οι γονείς τους.

Κοίταξα τον εαυτό μου από το λαιμό και κάτω. Ντόινγκ!

Να θυμηθώ στους επόμενους αρραβώνες παιδιών φίλου να φορέσω κάτι που δεν παραπέμπει σε πρώτο ραντεβού για σινεμά με καινούριο φλερτ, το 1986.

Ουδεμία επίγνωση ματάκια μου γλυκά. Πού να μου κόψει; Έπρεπε να το είχα υποψιαστεί όταν άρχισα να μαζεύω χαρτιά και να συμπληρώνω αιτήσεις για επικείμενη συνταξιοδότηση «λόγω γήρατος». Το αγνόησα, αφού στην Ελλάδα τα χαρτιά δεν εννοούν αυτό που γράφουν. Έπρεπε να έχω μυριστεί έστω, κάτι, όταν αυξήθηκε αφύσικα ο αριθμός των ανθρώπων που μου μιλάνε με το «σεις» και με το «σας».

«Κυρία Βαγιάννη να πάρω το παλτό σας»; «Κυρία Βαγιάννη, θα πιείτε έναν καφέ;» Η αυταπάτη του μοσχαριού ακλόνητη: Νόμιζα πως όλοι αυτοί που με κέρωναν και με λιβάνιζαν είχαν απλώς, αποκτήσει αιφνιδίως, καλή ανατροφή. Οι άνθρωποι -και πιο συγκεκριμένα οι γυναίκες- δεν καταλαβαίνουμε ότι γερνάμε, κοιτάζοντας τον εαυτό μας στον καθρέφτη.

Το άγχος της φθοράς μας κατατρέχει από τα είκοσι μας χρόνια. Όλη μας τη ζωή μετά την εφηβεία. την περνάμε λαχταρώντας είμαστε πιο αδύνατες, πιο ωραίες, πιο φρέσκιες, πιο σέξι.

Οι αριθμοί στις τούρτες δεν μας λένε τίποτα, «Είμαστε όσο νιώθουμε», μια σπουδαία κοινωνική κατάκτηση που δεν την υποτιμώ. Μόνο να φροντίσω μαζί με το «είμαι όσο νιώθω», να «νιώθω και πόσο είμαι»; Όχι για να κάτσω να σκάσω, (σιγά μη σκάσω) απλώς, να βρε, για να μη σκάω μύτη στους αρραβώνες με φουστάνι πιο εφαρμοστό από της νύφης ρε παιδί μου! Άργησα. Όλο αυτό έπρεπε να το έχω συνειδητοποιήσει (και να το έχω γράψει) πριν από τουλάχιστον μία δεκαετία. Αλλά πού να προκάνω;

Πριν από δέκα χρόνια, με πατημένα ήδη τα σαρανταπέντε, είχα μόλις γεννήσει το πρώτο μου παιδί. Πλήρης η σύγχυση εποχών, ηλικιών και σειρών. Μεγαλώνω, δεν εγκληματώ. Δεν σκοπεύω να μπω τιμωρία, επειδή μου συμβαίνει το φυσικότερο πράγμα στη ζωή. Να τις βράσω τις συμβάσεις.

Πείτε ότι θέλετε για τον 21ο αιώνα, πάντως, έχει τα τυχερά του: Είναι μια καλή εποχή για να διατηρείται μια κυρία μάχιμη ερωτικά, αναπαραγωγικά, σωματικά, επαγγελματικά, σε ηλικίες που μια ή δυο γενιές πριν, έπαιρναν νούμερο για απόσυρση. Έτσι, αν δεν λωλαθούν ή δεν τα κακαρώσουν προώρως (άλλο τεράστιο επίτευγμα, ματάκια μου, που και αυτό δεν το βάζεις λίγο), τα κορίτσια του δυτικού κόσμου, βρέθηκαν ξαφνικά με μια έξτρα εικοσαετία πλήρους και δυναμικού αξιόμαχου σε όλα τα επίπεδα. (Κι όταν λέω σε όλα, εννοώ σε όλα).

Οι άντρες, λόγω κοινωνικών συνθηκών και μεγαλύτερης προπόνησης, το έχουν βρει. Ένας εξηντάρης δεν τραβάει ζόρια με το πώς κυκλοφορεί, εργάζεται, ντύνεται ή αγαπάει.

Μια γυναίκα εξήντα χρονών σήμερα, απολύτως παρούσα σε όλα τα επίπεδα της ζωής, είναι σχετικά καινούριο κόνσεπτ στην ελληνική κοινωνία. Χρειάζεται να εφεύρει τον εαυτό της, αισθητικά, κοινωνικά, ψυχικά, σωματικά. Όχι μόνο για την ίδια, αλλά και για όλες εκείνες που ακολουθούν. Τσεμπέρια, ρόμπες, και στολές σε στυλ «Οίκος Ευγηρίας το χαρούμενο Πολυέστερ» είναι παρελθόν. Επιτέλους, λίγο πριν από τα εξήντα, έχουμε βρει πλέον το στυλ μας και δεν θα κάνουμε σε κανένα κερατά τη χάρη να το εγκαταλείψουμε.

Αντε να το «μοντάρουμε» κάπως, προς το λιγότερο έξαλλο, αν και μεταξύ μας, προσωπικώς και επ’ αυτού, δεν υπόσχομαι τίποτα, Μεγαλώνω, δεν εγκληματώ. Δεν σκοπεύω να μπω τιμωρία, επειδή μου συμβαίνει το φυσικότερο πράγμα στη ζωή. Να τις βράσω τις συμβάσεις. Μάλλον δεν πρόκειται να τις ακολουθήσω – δεν ήμουν άλλωστε ποτέ ο τύπος. Μόνο μια σε ένα πράγμα δεσμεύομαι: Περισσότερο για το δικό μου το καλό, παρά για την «γνώμη του κόσμου» (για την οποία, όσο περνούν τα χρόνια, νιώθω ολοένα και πιο αδιάφορη). Όταν, στο εξής, οι φίλοι μου παντρεύουν τα παιδιά τους, υπόσχομαι να μην ντύνομαι (η Θεός φυλάξοι, να μη… γδύνομαι) πιο νεανικά από τη νύφη!».

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 31.12.2015 στο protagon.gr

Το διαβάσαμε στο facebook σε ανάρτηση του Jorge Luis Tsorak‎ Το Στέκι της Δεξαμενής

Ρίκα Βαγιάνη

Σε ιδιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας όπου νοσηλευόταν, άφησε την τελευταία της πνοή η Ρίκα Βαγιάνη, σε ηλικία 56 ετών.

Η αγαπημένη δημοσιογράφος και παρουσιάστρια, που είχε συνδέσει το όνομά της με γνωστά περιοδικά, εφημερίδες και τηλεοπτικές εκπομπές, ανέβαινε τους τελευταίους μήνες τον δικό της Γολγοθά.

Η Μαρίκα Ζούλα (ή Ρίκα Βαγιάνη, όπως την ήξεραν όλοι), ήταν κόρη του δημοσιογράφου Οδυσσέα Ζούλα και της Βαρβάρας Δράκου. Γεννήθηκε στο Παγκράτι το 1962 και αποφοίτησε από την Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου το 1982.

Λίγοι ξέρουν πώς προέκυψε το όνομα Βαγιάνη. Είναι τα αρχικά από το όνομα της μητέρας της Βαρβάρας και του δεύτερου γάμου της με τον αθλητικογράφο Γιάννη Διακογιάννη που ως πατριός της την μεγάλωσε σαν κόρη του.

http://www.enikos.gr/society/588458/pethane-i-rika-vagiani

Μια ελιά 600 ετών μετατράπηκε σε έργο τέχνης στα Μάταλα

Το δέντρο που βρίσκεται στην είσοδο των Ματάλων

Μια ελιά 600 ετών μετατράπηκε σε έργο τέχνης στα Μάταλα

Το υπεραιωνόβιο δέντρο προοριζόταν για... καυσόξυλα, όμως ο καλλιτέχνης το μετέτρεψε σε «κόσμημα». Ένα μοναδικό ξυλόγλυπτο του Σπύρου Στεφανάκη καλωσορίζει πλέον τους επισκέπτες στα Μάταλα της Κρήτης.

Ι. Το δέντρο που βρίσκεται στην είσοδο των Ματάλων. 2. Αυτό το δέντρο συμβολίζει τη ζωή. Το φεγγάρι είναι το σύμπαν, το δελφίνι στο κάτω μέρος συμβολίζει τα ταξίδια της ζωής και οι γέροντες στο πάνω μέρος τη σοφία. 3. Ο ονειροπόλος.   

Οι θρυλικές σπηλιές των χίπις των δεκαετιών '60 και 70 αλλά και η διάσημη παραλία τους έχουν καταστήσει τα Μάταλα πόλο έλξης εκατομμυρίων Ελλήνων και ξένων τουριστών. Ωστόσο, προτού μπει κανείς μέσα στο τουριστικό θέρετρο, το βλέμμα του μαγνητίζει το μοναδικό και επιβλητικό σκαλιστό δέντρο, έργο του γνωστού καλλιτέχνη και Κρητικού Σπύρου Στεφανάκη. Το εκπληκτικό ξυλόγλυπτο κόσμημα των Ματάλων, που έχει προσφέρει ως δώρο στο χωριό ο 48χρονος καλλιτέχνης, απεικονίζει τέσσερις από τους θεούς του Ολύμπου, ενώ τα κλαδιά του συμβολίζουν πτυχές της μυθολογίας και του ελληνικού πολιτισμού. Η ξυλογλυπτική είναι η μεγάλη του αγάπη και, όπως λέει ο ίδιος, είναι η ψυχοθεραπεία του, καθώς τον κάνει να ξεχνά τα προβλήματα του.

Ο κ. Στεφανάκης, που ασχολείται με τουριστικές επιχειρήσεις στο Ρέθυμνο και είναι πατέρας τεσσάρων παιδιών, είπε: «Πριν από μερικά χρόνια αντιμετώπισα κάποιες δυσκολίες στη ζωή μου, όταν χώρισα και έπεσε έξω μια εταιρία που είχα ανοίξει. Η ψυχολογία μου είχε πέσει κι έτσι άφησα τα πάντα και πήγα στα Μάταλα για να κάνω μία καινούργια αρχή στη ζωή, να ανασυντάξω τις δυνάμεις μου. Έμεινα εκεί δύο χρόνια, αλλά βρήκα τον χαμένο μου εαυτό. Σε αυτό βοήθησε το πάθος μου, που δεν είναι άλλο από την ξυλογλυπτική».

 4. Ο Σπύρος Στεφανάκης δουλεύει πάνω σε ελιά, που βρίσκεται κι αυτή στα Μάταλα. 

Ο 48χρονος καλλιτέχνης ανέφερε πως έμεινε άναυδος όταν έμαθε ότι η παμπάλαιη ελιά, ηλικίας 600 ετών, που έστεκε στην είσοδο του χωριού επρόκειτο να... μετατραπεί σε καυσόξυλα έξι τόνων: «Στενοχωρήθηκα και αποφάσισα να κάνω κάτι γι' αυτό. Έτσι, ζήτησα και πήρα άδεια από τον πρόεδρο των Ματάλων για να προχωρήσω στη μεταμόρφωση της αιωνόβιας ελιάς και να την προσφέρω ως δώρο στο χωριό. Το πελώριο δέντρο είχε ύψος έξι μέτρα και πλάτος άλλα τρία, οπότε άρχισα να κόβω με αλυσοπρίονο τα χοντρά κομμάτια κι έπειτα τις λεπτομέρειες τις έκανα με σκαρπέλα».

Ο κ. Στεφανάκης εξήγησε πως στη βάση του δέντρου, που έχει ύψος 2,20 μέτρα, έχουν σκαλιστεί τέσσερα πρόσωπα: το κεντρικό είναι ο Διόνυσος, δίπλα του ο Δίας, πίσω τους ο Ποσειδώνας που κοιτάζει την κρυστάλλινη θάλασσα των Ματάλων και αριστερά στέκει ο Ερμής. Από πάνω υπάρχει ένας μαίανδρος, που χωρίζει την αρχαία από τη σύγχρονη Ελλάδα και εκεί εκτείνονται οκτώ μεγάλα κλαδιά, που το καθένα συμβολίζει και κάτι. Το ένα από αυτά σχηματίζει δύο ερωτευμένους νέους, το άλλο ένα φίδι με ένα μήλο, ένα τρίτο μια τεράστια κουκουβάγια, ένα άλλο ένα τεράστιο δελφίνι με μία τρίαινα και ένα τελευταίο μία κυκλαδίτικη μορφή, που συμβολίζει τον ελληνικό πολιτισμό: «Στις εσωτερικές πλευρές των κλαδιών έχω γράψει τη ρήση του Ηράκλειτο "πάντα ρει", όπως επίσης και τις λέξεις "ειρήνη", "αγάπη", "ευτυχία". Στις άκρες των κλαδιών έχω βιδώσει πετρούλες σαν αστέρια, που συμβολίζουν το σύμπαν, και τα Μάταλα μοιάζουν σαν να είναι το κέντρο της γης».

Το έργο άρχισε τον Μάιο του 2009 και ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2011, και ο κ. Στεφανάκης είναι πολύ περήφανος γι' αυτό. Ο Κρητικός καλλιτέχνης έχει γράψει κι έναν μικρό «ύμνο στα Μάταλα», στον οποίο -μεταξύ άλλων- αναφέρει: «Δεν είναι τυχαίο που εδώ έζησαν τα παιδιά των λουλουδιών... δεν είναι τυχαίο που εδώ, αγναντεύοντας το πέλαγος, οραματίζονταν ένα μέλλον που στηρίζεται στην αγάπη, τη ζωή, τη φιλία, την ειρήνη. Κλείσε τα μάτια, ερωτεύσου. Ζήσε το σήμερα... ζήσε την αιωνιότητα στη μαγεία αυτού του ευλογημένου τόπου, τον μοναδικό μέσα στο σύμπαν... τα Μάταλα».

Εκτός όμως, από το δέντρο που καλωσορίζει τους τουρίστες στα Μάταλα, ο κ. Στεφανάκης έχει κάνει δεκάδες άλλα ξυλόγλυπτα πάνω σε γέρικα δέντρα, κορμούς και κομμάτια ξύλου. Συνήθως προτιμάει να λαξεύει πρόσωπα που έχουν τα μάτια κλειστά και χαμογελούν, ενώ στην κορυφή ανεμίζουν νοερά μαλλιά. Τα θέματα του είναι κυρίως ο έρωτας, η νιότη αλλά και τα περήφανα γηρατειά, που συμβολίζουν για εκείνον την πείρα και τη σοφία. Επίσης, τον γοητεύουν το σύμπαν, οι πλανήτες και η μυθολογία. Εξάλλου, έχει κάνει και γλυπτά από γρανίτη, όπως το καλοκαίρι του 2014 που ολοκλήρωσε μέσα σε έναν μήνα το πρόσωπο ενός ηλικιωμένου, που κοσμεί τοίχο στα Μάταλα.

Φωτογραφίες 5,6,7 (αριστερά) : 

5. Ηλικιωμένος αναπολεί τα νιάτα και νεαρός ανυπομονεί να ζήσει τη ζωή του. 6. Ερωτευμένοι που ονειρεύονται. 7. Έργο από γρανίτη στα Μάταλα, που απεικονίζει έναν ηλικιωμένο με πείρα από τη ζωή

«κυριακάτικη δημοκρατία»/ENJOY/17.9.2017