Κεδροδάσος Αλυκού Νάξου — Ο φυσικός παράδεισος που αντιστέκεται

 

Κεδροδάσος Αλυκού Νάξου — Ο φυσικός παράδεισος που αντιστέκεται

Δύο λόγια με αφορμή ένα άρθρο της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ που έτυχε να διαβάσω σήμερα.

Στη νοτιοδυτική ακτή της Νάξου, εκεί όπου οι αμμοθίνες αγκαλιάζουν τη θάλασσα και οι άνεμοι ψιθυρίζουν γλυκούς ήχους ανάμεσα στους κέδρους, βρίσκεται το Κεδροδάσος Αλυκού. Ένας τόπος όπου ο χρόνος μοιάζει να κυλά πιο αργά, και η φύση να κρατάει τα δικά της μυστικά. Οι κέδροι, με τις γκριζοπράσινες κορφές τους, στέκουν επιβλητικοί πάνω στην άμμο, με ρίζες που σφίγγουν τη γη και προστατεύουν το λεπτό οικοσύστημα από τη φθορά. Θαμνώδη ρείκια, θυμάρια και άγρια φυτά συμπληρώνουν αυτή την εικόνα, δημιουργώντας ένα σκηνικό που μοιάζει βγαλμένο από παραμύθι.

Η Αλυκός δεν είναι μόνο δάσος. Είναι ένας μικρός παράδεισος όπου οι αμμοθίνες συναντούν μικρούς όρμους με γαλαζοπράσινα νερά, κι όπου η σιωπή συναντά τον ήχο του κύματος. Η πανίδα βρίσκει καταφύγιο ανάμεσα στους κέδρους: λαγοί, πουλιά και ερπετά ζουν ανάμεσα σε σκιά και ήλιο, διατηρώντας την ισορροπία ενός πολύτιμου οικοσυστήματος.

Κι όμως, για δεκαετίες, ένας σκελετός από μπετόν παρέμενε ανάμεσα στα δέντρα. Μια ημιτελής ξενοδοχειακή κατασκευή που ξεκίνησε τη δεκαετία του ’60, σαν ξένο σώμα επηρέαζε αρνητικά αυτό το φυσικό τοπίο. Όμως η επιμονή πολιτών και τοπικών φορέων μαζί με δικαστικές αποφάσεις κράτησαν ζωντανό το όνειρο της φύσης. Μόλις πριν λίγους μήνες άρχισε η κατεδάφιση αυτού του μπετονένιου σκελετού.  Η Νάξος ανάσανε  και το Κεδροδάσος Αλυκού επιστρέφει μέρα με την ημέρα στην φυσική ηρεμία του.

Αυτός ο τόπος δεν είναι απλώς μια παραλία ή ένα δάσος. Είναι ένα ζωντανό οικοσύστημα, ένας φυσικός θησαυρός που μας θυμίζει ότι η φύση αντέχει όταν τη σεβόμαστε. Πιστεύουμε ότι η  αφαίρεση του μπετόν είναι μόνο η αρχή.  Από εκεί και πέρα χρειάζεται φροντίδα, αναδάσωση και υπεύθυνη διαχείριση, ώστε οι επόμενες γενιές να γνωρίσουν την ίδια σιωπή, τον ίδιο ψίθυρο των κέδρων, και την ίδια μαγεία που κάνει το Κεδροδάσος Αλυκού μοναδικό.

Στη Νάξο, η φύση πλέον συνεχίζει να γράφει την ιστορία της, και εμείς μπορούμε να είμαστε απλοί θεατές ή συντηρητές αυτού του παραδείσου.

Και τώρα λίγα λόγια για το άρθρο του Γιώργου Λιάλιου στην εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ με τίτλο «Νάξος: Η κατεδάφιση που άργησε δύο δεκαετίες»

 

 

Μετά από δεκαετίες εγκατάλειψης και νομικών εκκρεμοτήτων, ξεκίνησε πριν από λίγες ημέρες η κατεδάφιση του παλιού, ημιτελούς ξενοδοχείου — ενός μεγάλου κτιριακού «σκελετού» 11.000 τ.μ. μέσα στο κεδροδάσος.

Η ανέγερσή του είχε ξεκινήσει τη δεκαετία του ’60 – ’70 από βελγική εταιρεία, πάνω σε δημόσια δασική γη, με αγοραπωλησίες που σήμερα θεωρούνται αμφιβόλου νομιμότητας.

Η προσπάθεια καταπάτησης της έκτασης χρονολογείται από τη δεκαετία του ’60. Η οικοδόμηση διακόπηκε, αλλά το «κουφάρι» έμεινε εκεί για πολλά χρόνια, ένα ερείπιο, με γκράφιτι και εγκατάλειψη.

Η απαλλαγή του Κεδροδάσους από τα μπετονένια ερείπια επιτεύχθηκε χάρι στην επιμονή πολιτών και δημόσιων λειτουργών που ανάμεσα τους πρωτοστάτησαν ο δασάρχης, ο έφορος Νάξου και ο λιμενάρχης.

Η κατεδάφιση λειτουργεί ως «επίλογος» σε μια ιστορία που κράτησε πάνω από μισό αιώνα. Για την τοπική όμως κοινωνία σηματοδοτεί ταυτόχρονα και ένα «προοίμιο»: η απομάκρυνση των μπετών μπορεί να δώσει πραγματική «ανάσα» στο κεδροδάσος και να ανοίξει δρόμο για περιβαλλοντική αποκατάσταση και βιώσιμη διαχείριση της περιοχής.

 «Η κατεδάφιση ήταν αίτημα δεκαετιών» — όπως δηλώνουν οι ντόπιοι, και «τώρα πρέπει να δούμε το επόμενο βήμα».

Η περιοχή του Αλυκού είναι — όπως υπογραμμίζεται — «το μόνο αδόμητο σημείο σε όλη τη δυτική ακτή του νησιού», ένα σπάνιο φυσικό «στολίδι».

Η κατεδάφιση δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά ευκαιρία: αν υπάρξει ολοκληρωμένη μελέτη αναβάθμισης, προστασίας και βιώσιμης διαχείρισης — με αναδάσωση, ελεγχόμενο χαρακτήρα πρόσβασης, σε συνεργασία με δασική υπηρεσία και περιβαλλοντικές αρχές — το κεδροδάσος μπορεί να ανακτηθεί ως φυσικός πνεύμονας για τους κατοίκους και τους επισκέπτες.

Σε ευρύτερο επίπεδο, η εξέλιξη δείχνει ότι η δικαιοσύνη και το δημόσιο συμφέρον μπορούν — έστω και μετά από δεκαετίες — να επικρατούν απέναντι στην αυθαίρετη δόμηση, στην παράνομη καταπάτηση δημόσιας γης και στην τουριστική εκμετάλλευση χωρίς σεβασμό στο περιβάλλον.

Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο της “Καθημερινής” με όλες τις λεπτομέρειες εδώ:

https://www.kathimerini.gr/society/reportaz/563943178/naxos-i-katedafisi-poy-argise-dyo-dekaeties/

Εμείς απλά εκφράζουμε την ικανοποίησή μας και ευχόμαστε κάθε καλό στους Ναξιώτες

Κωνσταντίνος Γραικιώτης

 

Vajont : Το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή

 

Vajont : Το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή

Η Καταστροφή που Άλλαξε την Ιστορία της Ιταλίας

 «Στις 9 Οκτωβρίου του 1963, η βουνήσια μάζα που φιλοξενούσε την τεχνητή λίμνη Vajont κατέρρευσε, μέσα στην λίμνη του φράγματος. Το νερό σηκώθηκε σε τεράστια κύματα και κατέστρεψε τα πάντα στο πέρασμα του — σπίτια, γεφύρια, ανθρώπους.

Όταν άκουσα τα νέα, ένιωσα ένα φρικτό πόνο στην καρδιά: γνώριζα καλά την περιοχή, τον ποταμό, τα βουνά. Ήξερα ότι αυτή η λίμνη δεν ήταν φυσική, ότι υπήρχαν φόβοι για την ανεπιτήρητη διάβρωση των πλαγιών της και για τις ρωγμές στα βράχια.

Δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι προειδοποιήθηκαν, πόσοι αγνοούσαν τον κίνδυνο. Το ότι τόσοι πολλοί χάθηκαν — άνδρες, γυναίκες, παιδιά — δείχνει ότι η προσοχή ήταν ανύπαρκτη ή ανεπαρκής.

Και τώρα μένουν πίσω εικόνες φρίκης: οικισμοί που έχουν μετατραπεί σε ερείπια, σώματα διάσπαρτα μέσα στα νερά, κραυγές που αιωρούνται στον αέρα.

Η μνήμη πρέπει να κρατήσει αυτό το γεγονός ζωντανό. Να μην επιτρέψουμε τέτοιες τραγωδίες να επαναληφθούν. Να απαιτούμε πάντα σεβασμό στη φύση, έλεγχο, τεχνική ασφάλεια, ευθύνη των αρχών.

Όποιος δεν σέβεται τη μάζα του νερού και του βράχου δεν καταλαβαίνει τι μπορεί να προκαλέσουν. Και όποιος υποτιμά τη δύναμη της φύσης, θα πληρώσει πολύ ακριβό τίμημα.»

Tina Merlin (1926-1991) στην «l’Unità» 

 

ΣΤΙΣ 9 Οκτωβρίου 1963, μια τεράστια κατολίσθηση από το όρος Τόκ στην Ιταλία προκάλεσε μια καταστροφή που συγκλόνισε τη χώρα και τον κόσμο. Η καταστροφή αυτή, γνωστή ως η καταστροφή του Βάιοντ, είχε σοβαρές επιπτώσεις στις τοπικές κοινότητες και ανέδειξε τις επικίνδυνες συνέπειες της επιπόλαιας ανθρώπινης παρέμβασης στο φυσικό περιβάλλον.

Το φράγμα του Βάιοντ ήταν ένα φιλόδοξο έργο. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1957 και 1960 από την εταιρεία SADE (Società Adriatica di Elettricità) στην περιοχή του Βένετο και του Φριούλι. Σκοπός του έργου ήταν η παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας μέσω ενός τεχνητού ταμιευτήρα. Το φράγμα, ύψους 262 μέτρων, θεωρήθηκε ένα από τα υψηλότερα στον κόσμο και ένα επίτευγμα της ιταλικής μηχανικής.

Στις 9 Οκτωβρίου 1963, στις 22:39, μια τεράστια κατολίσθηση περίπου 270-300 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων από το όρος Τόκ κατέρρευσε στον ταμιευτήρα του φράγματος. Η πρόσκρουση δημιούργησε ένα τεράστιο κύμα που υπερχείλισε το φράγμα, προκαλώντας πλημμύρες καταστρέφοντας τα χωριά Longarone, Pirago, Rivalta, Villanova και Faè στην κοιλάδα του Πιάβε. Η καταστροφή είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο περίπου 1.910 ανθρώπων, με σχεδόν 500 από αυτούς να είναι παιδιά κάτω των 15 ετών.

 

Η καταστροφή του Βάιοντ δεν ήταν αποτέλεσμα φυσικού φαινομένου, αλλά συνέπεια ανθρώπινων λαθών και αμέλειας. Παρά τις προειδοποιήσεις από γεωλόγους και τοπικές κοινότητες για την ασταθή γεωλογική κατάσταση του όρους Τόκ, οι αρμόδιοι φορείς συνέχισαν την πλήρωση του ταμιευτήρα. Η πολιτική και βιομηχανική διαπλοκή, καθώς και η πίεση για παραγωγή ενέργειας, υπερίσχυσαν των μέτρων ασφαλείας.

Η καταστροφή του Βάιοντ είχε σοβαρές ψυχολογικές και κοινωνικές συνέπειες για τους επιζώντες. Μελέτες δείχνουν ότι οι επιζώντες υπέφεραν από μετατραυματικό άγχος, κατάθλιψη και άλλες ψυχικές διαταραχές λόγω της απώλειας αγαπημένων προσώπων και της καταστροφής των κοινοτήτων τους. Η ανασυγκρότηση των περιοχών αυτών ήταν αργή και δύσκολη, με πολλούς κατοίκους να αναγκάζονται να μεταναστεύσουν.

Μετά την καταστροφή, ακολούθησαν δικαστικές διαδικασίες για τον προσδιορισμό των ευθυνών. Το 1971, το ποινικό δικαστήριο καταδίκασε στελέχη της SADE για αμέλεια, ενώ το κράτος βρέθηκε σε δύσκολη θέση, καθώς είχε αναλάβει τον έλεγχο του φράγματος μέσω της ENEL. Η πολιτική αντίδραση ήταν αργή, και οι επιζώντες συχνά αντιμετώπιζαν αδιαφορία και γραφειοκρατία.

 

 

Η καταστροφή του Βάιοντ αποτελεί σημαντικό μάθημα για τη σχέση μεταξύ ανθρώπου και φύσης. Το 2008, η UNESCO αναγνώρισε το αρχείο των ποινικών διαδικασιών ως μέρος της "Μνήμης του Κόσμου", επισημαίνοντας τη σημασία της διατήρησης της ιστορικής μνήμης. Επιπλέον, το 1997, ο ηθοποιός Marco Paolini παρουσίασε το θεατρικό έργο "Vajont" που αναβίωσε τα γεγονότα, συμβάλλοντας στην ευαισθητοποίηση του κοινού.

Η καταστροφή του Βάιοντ αναδεικνύει την ανάγκη για υπευθυνότητα και προσοχή στην ανθρώπινη παρέμβαση στο φυσικό περιβάλλον. Η ιστορία αυτή διδάσκει ότι η βιομηχανική ανάπτυξη δεν πρέπει να γίνεται εις βάρος της ασφάλειας και της ευημερίας των κοινοτήτων. Η μνήμη αυτής της τραγωδίας πρέπει να διατηρείται ζωντανή για να αποτρέψουμε την επανάληψή της στο μέλλον σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου.

 

 K.G

ΠΗΓΕΣ:

WIKIPEDIA

ΕΘΝΟΣ

MSN

mondadorieducation.it 

5000 ΕΙΔΗ ΦΥΤΩΝ ΜΕ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΒΟΥΝΑ

 

5000 ΕΙΔΗ ΦΥΤΩΝ ΜΕ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΒΟΥΝΑ

ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΑ ΒΟΤΑΝΑ

 

Γράφει ο  Π. ΓΑΑΙΑΤΣΑΤΟΣ

 

Επιστροφή στη φύση

Ποτέ άλλοτε αυτό το μήνυμα «επιστροφή στη φύση» δεν είχε τόσο απήχηση στους ανθρώπους, όση σήμερα. Η μόλυνση του περιβάλλοντος, η φρικτή ζωή στις τσιμεντουπόλεις, χωρίς πράσινο και καθαρό αέρα, με μόνο το άγχος της βιομηχανοποιημένης κοινωνίας, κάνουν πια τον άνθρωπο να επιχειρεί να ξαναγυρίσει στις φυσικές του ρίζες, για να αποκτήσει ότι έχασε στην προσπάθεια του να υπερβεί τη σοφία της φύσης.

Η φύση εγγυάται μια υγιεινή ζωή και τη θεραπεία πολλών ασθενειών με τα δικά της θεραπευτικά μυστικά, με το δικό της «φαρμακείο» πού είναι πιο πλούσιο και πιο σίγουρο πολλές φορές από το γίγαντα της ανθρώπινης χημικής φαρμακοβιομηχανίας.

Τα βότανα, οι ρίζες, οι καρποί και οι χυμοί κρύβουν μέσα τους την υγεία, τη ζωή. Η ελληνική Γη προσφέρει ένα θησαυρό ανεκτίμητο από τέτοια βότανα.

Πάνω από 500 διαφορετικά είδη φυτών πού ριζώνουν στη χώρα μας, έχουν θεραπευτικές ιδιότητες.

Πολλοί από εμάς το αγνοούμε. Οι ξένοι όμως το γνωρίζουν και θερίζουν κυριολεκτικά τα βουνά μας και μαζεύουν βότανα, πού πολλά από αυτά είναι πρώτες ύλες για την φαρμακοβιομηχανία, και τα οποία ξαναγυρίζουν στη χώρα μας, σαν εισαγόμενα βιομηχανοποιημένα φαρμακευτικά προϊόντα, σαν πολύχρωμα χαπάκια, κάψουλες και ενέσιμα διαλύματα.

Προσοχή όμως...

Βέβαια η γνώση των ιδιοτήτων των διαφόρων φυσικών στοιχείων και βοτάνων δεν πρέπει να υποκαθιστά το γιατρό. Όμως θεραπευτικά βότανα μπορούν ωστόσο να βοηθήσουν για ένα πιο γρήγορο αποτέλεσμα, για την συντήρηση μιας θεραπευτικής αγωγής και την προστασία ακόμη από επιπλοκές μιας αρρώστιας.

Τι πρέπει να προσέχουμε στα βότανα

—  Τη συσκευασία. Κατά προτίμηση να είναι αεροστεγής και το όνομα τους να γράφεται ελληνικά και λατινικά.

—  Τη φρεσκάδα. Θα το καταλάβετε από το άρωμα, το χρώμα και την ξηρότητα.

—  Την καθαρότητα. Πρέπει να είναι καθαρά, χωρίς χώματα.

— Τη φύλαξη. Δεν πρέπει να τα βλέπει ο ήλιος στο σπίτι, ούτε να τα αποθηκεύετε κοντά σε είδη με έντονο άρωμα όπως π.χ. καφέ, κολόνια, αμμωνία, μπαχαρικά κ.λπ.

Ενδεικτικά από την ελληνική και ξένη βιβλιογραφία σταχυολογούμε βοτάνια πού πιστεύεται ότι η χρήση τους βοηθάει την υγεία μας.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΜΨΌΤΗΤΑ

Πολυτρίχι

 

Η Γλυκόριζα (βάζει φρένο στην όρεξη), πολυτρίχι (EQUISETUM), μέντα, CATALPUS FUCUS, και άλλα βοτάνια σε μια δυναμική σύνθεση δύο φορές την ήμερα στο φλιτζάνι σας, μετά το φαγητό, ανοίγουν το δρόμο της κομψότητας και εκμηδενίζουν την τάση για παχυσαρκία.

 

ΓΙΑ ΤΑ ΑΡΘΡΙΤΙΚΑ

Bερμενά

 

Ένα φλιτζάνι πρωί και βράδυ με δενδρολίβανο, ζαμπούκο, βερβένη, ματζουράνα και έντερα στη σωστή δοσολογία και η ανακούφιση από τους πόνους των αρθριτικών είναι σημαντική.

ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΘΜΑ

Γρανιτσοβαλανιδιά

 

 

Αφεψήματα από δενδρολίβανο, βαλεριάνα και βερονίκη είναι κατάλληλα γιά να καλμάρουν από το βάρος του θώρακα.

Ακόμη ρόφημα από Αγγελική, ένα φλιτζάνι πριν από κάθε γεύμα, χελιδονόχορτο, τρεις φορές την ήμερα επί ένα μήνα ανακουφίζουν σημαντικά τις ασθματικές κρίσεις.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΫΠΝΙΑ

Μία κουταλιά της σούπας από τα βότανα άνθη τίλιου, χαμομηλιού, πασιφλόρα, βαλεριάνα, άνθη κόκκινης παπαρούνας και άγριας πορτοκαλιάς σ' ένα φλιτζάνι βραστό νερό θα σας βοηθήσουν να καταπολεμήσετε την αϋπνία.

ΓΙΑ ΤΟ ΒΗΧΑ

Παπαρούνα

 

Ανακουφίζει το  βήχα και το λαιμό γαργάρες από αφέψημα φλοιού βελανιδιάς. Επίσης το αφέψημα από χελιδονόχορτο έχει ιδιότητες καθαρτικές, χολαγωγές και αποχρεμπτικές.

 

ΓΙΑ ΤΑ ΒΡΟΧΙΚΑ

Βάζετε λίγα πέταλα παπαρούνας σ' ένα λίτρο βραστό νερό Σουρώνετε, και πίνετε ένα φλιτζάνι μία ώρα μετά από κάθε γεύμα. Επίσης καλό κάνει το πορτοκαλόζουμο, από φύλλα πορτοκαλιάς και το αφέψημα από γλυκόριζα.

 

ΓΙΑ ΤΗ ΓΡΙΠΗ

 

Ζεσταίνουν και ανακουφίζουν από τη γρίπη, αφεψήματα από βασιλικό, χαμομήλι, ευκάλυπτο λεβάντα και θυμάρι.

ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΒΗΤΗ

Παράλληλα με τη θεραπεία πού σας συνιστά ο γιατρός σας υπάρχουν βότανα πού υπόσχονται πώς ρίχνουν το ζάχαρο όπως τα βατόμουρα, τα φύλλα ελιάς, ο πατατοχυμός, η τσουκνίδα και τα φύλλα καρυδιάς.

Ένα κοκτέιλ από βότανα που φημίζεται για την αποτελεσματικότητα τους είναι να βάλετε σε μια κατσαρόλα μια κουταλιά τη σούπας φύλλα βατομουριάς μια κουταλιά φύλλα από ευκάλυπτο, μισή κουταλιά ψιλοκομμένη ρίζα βαλεριανής και ένα λίτρο νερό. Αφού σιγοβράσει πέντε λεπτά, σουρώνετε και πίνετε τρία φλιτζάνια την ημέρα.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΧΥΑΛΓΙΑ

Από τα πιο δραστικά όπλα για την ισχιαλγία είναι η τσουκνίδα. Χρησιμοποιείται εξωτερικώς στα μέρη πού υποφέρουν με καλά αποτελέσματα. Ακόμη ανακουφίζουν επιθέματα από φλούδες καρυδιών και ζεστά λαχανόφυλλα.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΣΦΥΑΛΓΙΑ (ΛΟΥΜΠΑΓΚΟ)

βρυωνία

 

 

Το ατμόλουτρο από θυμάρι ανακουφίζει τις πάσχουσες επιφάνειες. Ακόμη μασάζ από φρέσκες ρίζες λευκής βρυωνίας. Γιά δυνατούς πόνους καλό κάνει το απεριτίφ από κρεμμύδια, μέλι και ένα λίτρο άσπρο κρασί.

 

ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ

φραγκούλα ή Ράμνο

 

 

Εκτός από τις θεραπείες του γιατρού, μπορείτε να καταφύγετε  στα βότανα., πού έχουν τη φήμη ότι διαλύουν τις πέτρες σ' όποιο σημείο του ουροποιητικού συστήματος και αν είναι εγκατεστημένες.

Κάθε πρωί, στη μύτη του κουταλιού του καφέ, σκόνη από ξεραμένους φλοιούς φασολιού με λίγο κρασί κάνει καλό. Επίσης καλό είναι και το καρδαμόζουμο και το αφέψημα από φραγκύλη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΡΕΥΜΑΤΙΣΜΟΥΣ

Κάνουν καλό καταπλάσματα από ζεστά κλωνάρια θυμαριού. Επίσης λουτρό από φασκόμηλο. Εντριβές με αλοιφή από άνθη ρεικιών και ελαιόλαδο.

Μπορείτε ακόμη να ετοιμάσετε ένα απεριτίφ από μάραθο, βερβένη, φύλλα μικρολεμονιάς ξυσμένο μοσχοκάρυδο και κόκκινο κρασί.

Ακόμη ευεργετικά αποτελέσματα έχουν τό σκόρδο, ή άγγι-ναρα σάν απεριτίφ, και σάν αφεψήματα ή σημύδα, ό μαϊντανός και ή τσουκνίδα.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΤΑΣΗ

Τέλος, για την υπέρταση ή λαϊκή ιατρική συνιστά:

—  Το αφέψημα από φύλλα ελιάς πού κατεβάζει την πίεση. .

—  Το σκόρδο και το σκορδόζουμο.

—   Αφέψημα από γαλλικό μαϊντανό.

—    Επίσης από φύλλα καρυδιάς ξεραμένα ή χλωρά.

—  από βαλεριάνα (ρίζες).

ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΑ ΒΟΤΑΝΑ

Μπορείτε να βρείτε βότανα σε ορισμένα φαρμακεία της Αθήνας και μεγάλων επαρχιακών πόλεων. Ακόμη σε καταστήματα βοτάνων και μερικά σε καταστήματα ειδών διατροφής.

Αν πάρετε βότανα από χωρικούς ή συλλέκτες, αυτοί πρέπει να είναι της απολύτου εμπιστοσύνης σας.

Επισημαίνουμε ότι η θεραπεία με τα βοτάνια πρέπει να ακολουθείται συστηματικά, κυρίως αν η αρρώστια είναι χρόνια. Τα βοτάνια πρέπει να μαζεύονται την κατάλληλη εποχή και να αποξηραίνονται σύντομα σε χαμηλές θερμοκρασίες. Η αποξήρανση στον ήλιο, εκτός από ορισμένες περιπτώσεις πρέπει να αποφεύγεται. Οι ρίζες πρέπει να πλένονται και οι βολβοί να χαράζονται πριν αποξηρανθούν,

Τα άνθη, που και μετά την αποξήρανση τους πρέπει να διατηρούν το χρώμα και το άρωμα τους, σκεπάζονται με χαρτιά για να προστατεύονται από το πολύ φως.

Τα ξεραμένα φυτά δεν πρέπει να φυλάγονται πάνω από δύο χρόνια γιατί με τον καιρό χάνουν τις θεραπευτικές τους ιδιότητες.

Πηγή

«ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΙΚΟ ΒΗΜΑ»