Το Συγκρότημα Λαμπράκη και οι μύθοι που το ακολουθούσαν

 

Το Συγκρότημα Λαμπράκη και οι μύθοι που το ακολουθούσαν

Από τον Παπάγο στο κάψιμο των εφημερίδων, στο «νερό του Καματερού» και τα πολιτικά παιγνίδια -Η παρακυβέρνηση της  «Χρ. Λαδά». Οι διαπλοκές, οι επιρροές και οι σχέσεις με το κράτος και τις κυβερνήσεις

Η ιστορία δεν μπορεί ακόμη να γραφεί, αλλά αν γραφόταν θα δικαίωνε τον   Χρήστο Δημητρίου Λαμπράκη. Γιατί την ιστορία τη γράφουν οι νικητές και ο Χρ. Λαμπράκης ούτε τη μάχη έχασε ούτε την επιρροή του στο χώρο των ανθρώπων που γράφουν. Πολλές ήταν ασφαλώς οι επιθέσεις που δεχόταν, αυτό όμως συνδεόταν με το γεγονός ότι και ο ίδιος εμφανιζόταν δημόσια, όχι μόνο ως δύναμη, αλλά και ως πρόσωπο.

Και  όχι μόνο στο χώρο τον εκδοτικό, το μουσικό, της διαπλεκόμενης πολιτικής, αλλά και των καθαρόαιμων   επιχειρήσεων. Δήλωνε ευθέως κέντρο εξουσίας, που χρησιμοποιούσε την πολιτική ως θεραπαινίδα και φρόντιζε να τη διατηρεί σε ρόλους υπηρετικούς.

Η επιρροή τον Συγκροτήματος Λαμπράκη στην πολιτική ζωή του τόπου είναι ένας ολόκληρος μύθος, που ανατρέχει και στην προ Χρήστου Λαμπράκη εποχή και για την αλήθεια του οποίου ουδείς ποτέ διατηρούσε, ιδιωτικώς, την παραμικρή αμφιβολία.

Για δεκαετίες, όμως, ολόκληρες δεν υπήρχε διαθέσιμη στην «αγορά» ούτε μία φωτογραφία του ανθρώπου που διηύθυνε το πρώτο και μεγαλύτερο συγκρότημα Τύπου της χώρας και «ανεβοκατέβαζε κυβερνήσεις».

 

 

■ Ο μύθος

Οι λίγοι μάλιστα που τον «είδαν με τα μάτια» τους συντηρούσαν ένα άλλο μύθο: ότι έπασχε από αγοραφοβία και δεν μπορούσε να δει πάνω από τρεις ανθρώπους μαζί, ούτε υπαλλήλους του!

Αλήθεια ή ψέματα αυτό δεν τον εμπόδισε ποτέ να επιβάλει τις απόψεις του ακόμη και σε ανθρώπους που δεν είχαν κατακτήσει χαριστικά την επωνυμία. Αντίθετα, το μυστικιστικό αυτό κλίμα βοηθούσε να λειτουργεί με όρους πυθαγορικής ομακοΐας το μυθικό «Αυτός έφα».

Και αυτό είναι πιο σημαντικό και από το να προετοιμάζει και να διορίζει πρωθυπουργούς, αφού την πολιτική την ασκούν αυτοί που πράγματι την ασκούν και αυτό, εκόντες-άκοντες το συνειδητοποιούσαν γρήγορα οι πάντες.

Το «νερό του Καματερού», π.χ., που φορτώθηκε εξ ολοκλήρου (όχι βέβαια πως του κόστισε ιδιαίτερα) ο κ. Καψής, είχε συγκινήσει πρώτα τον πρώτο έχοντα λόγον. Και είναι φτηνή οικονομίστικη άποψη, ότι το όλο εγχείρημα έγινε για να κερδίσουν κάποιες χιλιάδες φύλλα τα «Νέα», με κίνδυνο σύντομα να το πληρώσουν ακριβά. Στα ανώτατα κλιμάκια -που λειτουργούν και προδρόμως - οι μετά μεταφυσικής συνδυαζόμενες ιδεοληψίες είναι συνηθέστατες.

Και όταν γίνονται «εθνική πολιτική» και μάλιστα ακόμη και σε θέματα πολιτισμού οι επιπτώσεις είναι βαρύτερες από το καθαρό νεράκι του Καματερού, ακόμη ίσως και από τον ετεροκαθορισμό της πολιτικής, που έτσι κι αλλιώς παρακολουθεί και υπακούει σε σύνθετο γίγνεσθαι.

Και όσο μπόρεσαν κάποιοι υπουργοί να μην αποκαλέσουν, «Νέο Παρθενώνα το Μέγαρο Μουσικής», άλλο τόσο είχαν μπορέσει στο παρελθόν άλλοι να μην πιστέψουν το νερό του Καματερού ως θαυματουργό. Ευκολότερα συγχωρούν στα υψηλά επίπεδα να πολεμήσεις τα συμφέροντα τους παρά την «αποστολή» τους. Και αυτό οι παντός είδους παρακοιμώμενοι το γνωρίζουν.

Τις σχέσεις του με το κράτος και τις κυβερνήσεις περιέγραψε διακριτικά ο ίδιος ο Χρ. Λαμπράκης από την κρατική τηλεόραση κατά την αγιογράφησή του στα 1997: «Δεν μπορώ να πω ότι βρήκα ποτέ αντίρρηση ουσιαστική από το κράτος και από τις κυβερνήσεις».

■ Η πραγματικότητα

 

Σε παλιότερη όμως συνέντευξη του από το ίδιο κανάλι δεν ήταν   τόσο   διακριτικός. Βρέθηκε τότε πολύ κοντά στο λουδοβίκειο και στην πραγματικότητα του «το κράτος είμαι εγώ» και επικρίθηκε.

Οι διαπλοκές του Συγκροτήματος με την πολιτική και τους πολιτικούς υπήρξαν πολύ παλιές. Ο ιδρυτής του «Βήματος» χρεώθηκε από τη «δημοκρατική παράταξη» την εκλογική νίκη του στρατάρχου Παπάγου, που τον υποστήριξε εγκαταλείποντας τη συμμαχία Πλαστήρα-Βενιζέλου. Από τότε οι καθοριστικές παρεμβάσεις πύκνωσαν και επεκτάθηκαν σ' ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, καθώς καμιά παράταξη δεν θα μπορούσε να φτάσει στην εξου-σία αν δεν αντλούσε ψήφους από τον απροσδιορίστων ορίων «κεντρώο χώρο», η επιρροή στον οποίο του Συγκροτήματος υπήρξε καθοριστική.

Με τη διαμόρφωση της «Ενώσεως Κέντρου» και την πορεία της προς την εξουσία, αλλά και την πτώση της η συμμετοχή του Συγκροτήματος υπήρξε διαπλαστική για τα σχήματα και τις καταστάσεις. Για το χώρο αυτό το ιστορικό «αυτού το όνομα θα ξαναγραφεί στο "Βήμα" μόνο στο αγγελτήριο του θανάτου του» ισοδυναμούσε με πολιτικό θάνατο.

Τότε όμως οι παρεμβάσεις ήταν διακριτικές και συνήθως παρασκηνιακές. Κάποιες κραυγαλέες μεταστροφές, που έφταναν εκ του προορισμού τους και στους αναγνώστες οδηγούσαν σε προσωρινή αγανάκτηση και κάποτε -όπως στα Ιουλιανά γεγονότα και στα γεγονότα της Νομικής κατά την δικτατορία - και στο κάψιμο των εφημερίδων του.

Ποτέ   όμως   τα γεγονότα αυτά   δεν έφτασαν να απειλήσουν σοβαρά το  Συγκρότημα  και επειδή  οι  «μέσα σελίδες» έμεναν πάντα σταθερά προσανατολισμένες και καλές, αλλά και επειδή η ηγεσία και οι πολιτικοί δεν άντεχαν για πολύ την αντίθεση και κάλυπταν την παρασπονδία, κάνοντας «τα πικρά γλυκά».

Με τον Ανδρέα Παπανδρέου και το Συγκρότημα η σχέση υπήρξε πολυκύμαντη και οι εκατέρωθεν εκβιαστικές πιέσεις συνεχείς. Η σχέση ξεκίνησε με την προσπάθεια ελέγχου ομάδων, ισορροπιών και τάσεων στην Ένωση Κέντρου, όταν ήταν κυβέρνηση. Το «Βήμα» παραχώρησε    την πρώτη του σελίδα για τη δημοσίευση των άρθρων του     Ανδρέα Παπανδρέου, με τα οποία στην ουσία εξήγγειλε την ιδεολογική του πλατφόρμα και την αυτόνομη ομάδα του μέσα στην Ένωση Κέντρου.

Γρήγορα, όμως, η σχέση έγινε περίπλοκη και κινήθηκε από το ζενίθ της απόλυτης υποστήριξης ως το ναδίρ του χλευασμού για να καταλήξει σε σχέση αμφιμερώς ανταποδοτική. Αυτό το «δώρο» της υπερτιμημένης αγοράς του κτιρίου της Συγγρού - σε ημέρες ισχνών αγελάδων για το Συγκρότημα - ως τα Κοσκωτικά δεν μεσολαβούν παρά τρία χρόνια. Και από το χλευασμό της «Μιμής» ως τη συνέντευξη - εξαγγελία των πολιτικών ενδιαφερόντων της κας. Λιάνη στο «Βήμα» λίγο περισσότερα, με συχνές ενδιάμεσες μεταπτώσεις.

Οι εποχές, όμως, άλλαξαν και οι φιλοδοξίες - και οι απαιτήσεις - πλήθυναν, αλλά και οι πολιτικοί, μέσα από την καλλιεργούμενη απαξίωση της πολιτικής έγιναν πιο ευάλωτοι. Συγχρόνως αυξήθηκαν και τα συμφέροντα και τα κέντρα που μπορούσαν να ασκούν «πειστικές» πιέσεις.

Οι παρεμβάσεις γίνονταν ωμές και γρήγορα έφταναν από τις προειδοποιητικές βολές και τους υπαινιγμούς σε πρωτοσέλιδες τορπίλες. Και από την απαίτηση βολικών ρυθμίσεων στην ευθεία επιχείρηση υποδείξεων για την ανάδειξη αρχηγών κόμματος. Και από το «οικείο» ΠΑΣΟΚ στην «αντίπαλο» Νέα Δημοκρατία.

 

■ Οι περιστάσεις

Το ύφος εξαρτάτο από τις περιστάσεις και τους στόχους. Άλλοτε το «ξεφώνημα» Πάγκαλου, η υπονόμευση Τσοχατζόπουλου, η στήριξη Σημίτη και άλλοτε οι συνεχείς προρρήσεις για τον «μέλλοντα πρωθυπουργό» κ. Εβερτ και τα αήθη περί «κλωνισμού» για  τον κ.  Καραμανλή. Και πάντα «κάποιος δικός μας» (υπουργός ή διοικητής τον Αγίου Ορους ή στην παλιά Ολυμπιακή Αεροπορία), σε κρίσιμη θέση. Η εφημερίδα ήταν απλό εργαλείο καθαρών ή απόκρυφων σκοπών.

Η αείμνηστη Ελένη Βλάχου, που ποτέ δεν συμπάθησε τον Χρ. Λαμπράκη, υποστήριζε δημόσια:

«Δεν ήταν ποτέ ούτε εκδότης, ούτε δημοσιογράφος. Ένας καλός μουσικολόγος είναι». Δεν είχε όμως πολύ δίκιο. Ο Χρ. Λαμπράκης σπούδασε οικονομικά. Και μπορεί να είχε υπογράψει ελάχιστα άρθρα στο «Βήμα», δημοσιογράφους όμως, ακόμη και καλούς, δεν δυσκολεύτηκε ποτέ να έχει.

Και μπορεί να «έκλεισε» έντυπα αρκετά, ακόμη και να αγόρασε για να τα κλείσει, οι ισολογισμοί όμως του Συγκροτήματος του έδιναν τα μεγαλύτερα κέρδη και οι άλλες επιχειρήσεις του δεν ήταν προβληματικές. Αλλά και στα ανοίγματα του, παλιά και νέα, σε συγγενείς με τον Τύπο δραστηριότητες έδειχναν ότι είχε καλή αίσθηση του χώρου και της προοπτικής του. Και, κυρίως, είχει αναπτύξει υψηλή τεχνική και μαχητικότητα για να μην απειληθεί από τις μεταβαλλόμενες πολιτικές καταστάσεις.

Ο καθένας κρίνεται από τους στόχους που έχει θέσει ο ίδιος. Και ο κ. Λαμπράκης είχε πετύχει τους δικούς του, επιδεικνύοντας μοναδική προσαρμοστικότητα όταν δεν συμμετείχε αποφασιστικά στη διαμόρφωση της πολιτικής.

Πηγή

Με στοιχεία από το άρθρο του Δήμου Μαυρομάτη στην εφημερίδα «ΤΥΠΟΣ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ» της 9ης Μαρτίου 1997 με τίτλο «Συγκρότημα Λαμπράκη η παρακυβέρνηση της «Χρ. Λαδά»

 

Η ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΙ Ο ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ

Το πρώτο φύλλο της Εφημερίδος, Βιέννη 31 Δεκεμβρίου 1790.

Η ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΙ Ο ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ

Η πρώτη Ελληνική εφημερίδα κυκλοφόρησε στη Βιέννη στις 31 Δεκεμβρίου 1790 από τους αδελφούς Γεώργιον και Πούλιον Μακρίδας - Πουλιού   έφερε τον τίτλο «Έφημερίς».

Ή «Έφημερίς» έβγαινε δύο φορές την εβδομάδα. Σήμερα σώζονται μόνο δύο -τρεις τόμοι της, όμως  είναι γνωστό ότι συνέχισε την έκδοση της μέχρι το 1797. Τα επίσημα έγγραφα, πού βρέθηκαν στα αρχεία της Βιέννης το 1890 για την σύλληψη του Ρήγα Φεραίου διαφωτίζουν γιά την τύχη της «Εφημερίδος» και των έκδοτων της.

Κάτω από τήν αυστηρή λογοκρισία της φιλότουρκης Αυστρίας ή «Έφημερις» δεν μπορούσε να εκδήλωση εθνική πολιτική και αποσιωπούσε κάθε ζήτημα περί Ελλάδος. Άλλα οι Μακρίδες —· Πουλιού δεν δίστασαν να έλθουν σε συνεννοήσεις με τον Ρήγα και ανέλαβαν την εκτύπωση διαφόρων αναμορφωτικών βιβλίων του Ελληνικού λαού και επαναστατικών προκηρύξεων.

Στο μεταξύ ο Ρήγας συντάσσει το περίφημο θούριο της Ελευθερίας και καλεί όχι μόνον τους Έλληνες, άλλα και όλους τους λοιπούς λαούς της Βαλκανικής να λάβουν τα όπλα προς ανάκτηση της ελευθερίας τους. Τον θούριο αυτό καθώς και  άλλες επαναστατικές προκηρύξεις και οδηγίες και μία μετάφραση τού Γαλλικού δημοκρατικού πολιτεύματος τού 1793 παρέδωσε ο Ρήγας προς εκτύπωση εις το τυπογραφείο τού Πουλιού. Η εκτύπωση πράγματι έγινε με κάθε μυστικότητα μέσα σε δυο νύχτες και σε 3.000 αντίτυπα.

Έτσι στα τυπογραφεία της πρώτης Ελληνικής εφημερίδος κλεισμένοι δυό ημερονύκτια ο πρώτος ήρωας της νεοελληνικής ελευθερίας Ρήγας Βελεστινλής και ο πρώτος Έλληνας δημοσιογράφος Γ. Μακρίδης — Πουλιού εκτύπωσαν τον θούριο εκείνο, που επί 24 χρόνια υστέρα δονούσε τις ψυχές των υποδούλων και υπήρξε το πρώτο σύνθημα τού αγώνος της ανεξαρτησίας.

Με την σύλληψη τού Ρήγα και την θανάτωση του συνελήφθη και ο Γ. Μακρίδης - Πουλιού, ο όποιος όμως δεν ήτο Τούρκος υπήκοος και γλύτωσε τον θάνατον. Τότε η «Εφημερίς» έκλεισε και τα τυπογραφεία κατασχέθηκαν.

Το παράδειγμα αυτό της πρώτης Ελληνικής εφημερίδος δείχνει πόσο βαθειά εθνικές και αγωνιστικές είναι οι ρίζες τού Ελληνικού τύπου, πού έκανε την εμφάνιση του με τον ωραιότερο και ηρωικότερο πρόλογο πού έχουν να μας παρουσιάσουν τα απελευθερωτικά κινήματα των υποδούλων λαών.

Εξώφυλλο του 1792

Εφημερίς (εφημερίδα Βιέννης)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Τυπώθηκε στη Βιέννη της Αυστρίας από τους Έλληνες αδερφούς, τυπογράφους και εκδότες, αδερφούς Πούμπλιο και Γεώργιο Μαρκίδες Πούλιου, από το 1790 έως το 1797. Η Εφημερίς, υπήρξε μαχητικό όργανο των ιδεών του νεοελληνικού διαφωτισμού, που μεταξύ άλλων, πρέσβευε και την εθνική απελευθέρωση.

Η Εφημερίς είχε μεγάλη απήχηση, φτάνοντας σε όλες τις περιοχές που υπήρχαν ελληνικές παροικίες, ενημερώνοντας τις ελληνικές κοινότητες για τα γεγονότα που συνέβαιναν στο κόσμο αλλά και στον τουρκοκρατούμενο ελληνικό χώρο. Οι αδερφοί Μαρκίδες - Πούλιου, εκτός από την Εφημερίδα στην ελληνική, τύπωσαν για ένα μικρό διάστημα και τη σέρβικη εκδοχή της, πιθανόν ανταποκρινόμενοι στο αίτημα του Φεραίου, για μια βαλκανική απελευθερωτική κίνηση. Στο τυπογραφείο τους, τύπωσαν επίσης αρκετά ελληνικά και ξενόγλωσσα βιβλία, και συνεργάστηκαν στενά με τον Ρήγα Φεραίο του οποίου εξέδωσαν αρκετά βιβλία και μεταξύ αυτών και τη περίφημη Χάρτα του. Αυτή η συνεργασία και η σύλληψη του Φεραίου και των συνεργατών του για διάδοση επαναστατικών (απελευθερωτικών) ιδεών έφερε και την απαγόρευση κυκλοφορίας της Εφημερίδας, το κλείσιμο του τυπογραφείου των αδερφών Πούλιου και την απέλαση τους από τα εδάφη της Αυστριακής αυτοκρατορίας.

 Η Εφημερίς των Μαρκίδων Πούλιου αποτελεί το πρώτο κεφάλαιο στην ιστορία του ελληνικού τύπου, σταθμό και αφετηρία στην ανοδική πορεία του υπόδουλου γένους, συνάμα όμως και πολύτιμη ιστορική πηγή για τη μελέτη της χρονικής περιόδου που εκπροσωπεί (1791-1797). Δημοσιογραφικό όργανο συνοδοιπόρων και στενών συνεργατών του Ρήγα, διέγραψε μαζί του την ίδια τροχιά και κατέληξε στο ίδιο μοιραίο τέλος. Έτσι η ολιγόζωη εκείνη «Εφημερίς» δεν είναι μόνο αυθεντικό τεκμήριο μιας εποχής αλλά και εθνικό κειμήλιο άξιο να τοποθετηθεί δίπλα στα Ελληνικά Χρονικά του Μεσολογγίου. Ως δημοσιογραφικό όργανο των Ελλήνων πατριωτών της Βιέννης η «Εφημερίς» από το πρώτο έτος διοχέτευσε στους αναγνώστες της το συγκλονιστικότερο μήνυμα των καιρών του, τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη και το Σύνταγμα της Γαλλίας…

Λέανδρος Βρανούσης, ιστορικός

Μέχρι να εκδοθεί η Εφημερίδα

Η πρώτη ελληνική εφημερίδα, ο Ταχυδρόμος της Βιέννης, του εκδότη Γεώργιου Βενδότη κυκλοφόρησε μόνο 3 φύλλα τον Αύγουστο του 1784 και μετά έκλεισε ύστερα από απόφαση των αυστριακών αρχών. Οι αδελφοί Γεώργιος και Πούμπλιος Μαρκίδες – (Ο Πούλιος (εκλατινισμένο σε Πούμπλιος) και ο Γεώργιος Μάρκου γεννήθηκαν στην Σιάτιστα, και μετακόμισαν στη Βιέννη το 1776, ζώντας μαζί με τον πατέρα τους, Μάρκο Πούλιο, έμπορο. Αφού ασχολήθηκαν με άλλα επαγγέλματα αργότερα στράφηκαν στην έκδοση και την εμπορία ελληνικών βιβλίων.

Η ενασχόλησή τους με την τυπογραφία άρχισε στο τυπογραφείο του Baumeister, όπου εργαζόταν και ο άλλος μεγάλος Έλληνας τυπογράφος της Βιέννης, ο Γεώργιος Βεντότης.

Προσπάθησαν από το 1788 να εκδώσουν ελληνική εφημερίδα και στις 14 του Ιούνη του 1788 ζήτησαν την απαιτούμενη άδεια από την αυστριακή κυβέρνηση. Το ίδιο έτος μάλιστα, τον Μάη του 1788, ο έμπορος Δημήτριος Θεοχάρης, από τη Καστοριά, ζήτησε και αυτός άδεια να τυπώσει ελληνική εφημερίδα. Όμως και οι δυο αιτήσεις απορρίφθηκαν. Το 1789 και οι δυο ενδιαφερόμενοι ξαναέκαναν αιτήσεις, και αυτή την φορά η αίτηση του Θεοχάρη έγινε δεκτή, στις 15 Μαρτίου του 1789.  Ο Θεοχάρης όμως δεν κατάφερε να εξασφαλίσει ικανοποιητικό αριθμό συνδρομητών που θα χρηματοδοτούσαν την έκδοση της εφημερίδας και έτσι, η αυστριακή κυβέρνηση, δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο, παρά να κάνει αποδεκτή των αίτηση των αδερφών Πούλιου, και πράγματι στις 27 Ιούνη του 1790 τους δόθηκε η άδεια.

Οι αδερφοί Πούλιοι όπως είχαν γράψει στην αίτησή τους προς τις αυστριακές αρχές ότι σκοπό είχαν να εκδώσουν και αλλόγλωσση (σερβική) εφημερίδα, κάτι το οποίο δεν έγινε αποδεκτό, γιατί το προνόμιο έκδοσης σερβικής εφημερίδας είχε δοθεί ήδη στο λεγόμενο Ιλλυρικό τυπογραφείο του Στέφανου Νοβάκοβιτς. Οι Πούλιοι όμως κατάφεραν να πετύχουν την έκδοση και σέρβικης εφημερίδας Αυτή η εφημερίδα κυκλοφόρησε για δυο χρόνια περίπου, από τις 14 Μαρτίου 1791 έως 31 Δεκεμβρίου 1792 και ονομαζόταν Serbskija Noviny και μέχρι την κυκλοφορία της εφημερίδας του Νοβάκοβιτς. Το 1792 οι αδερφοί Πούλιου προσπάθησαν να εξασφαλίσουν το δικαιώματα της αποκλειστικής έκδοσης ελληνικής εφημερίδας, -για να προστατευθούν από τον ανταγωνισμό- αλλά η αίτησή τους απορρίφθηκε.

Την έκδοση της Εφημερίδας οι αδελφοί Πούλιου, τη διαφήμισαν με το συνηθισμένο τρόπο της εποχής, την έκδοση ενός μονόφυλλου, τη λεγόμενη «Είδησις», στην οποία ανακοίνωναν τη κυκλοφορία της εφημερίδας τους με ένα τόνο έντονα πατριωτικό. Στην Ειδησιν προσφέρονταν όλες οι αναγκαίες πληροφορίες για να κατατοπίσουν τους μελλοντικούς αναγνώστες και μεταξύ άλλων πληροφορούσαν το ελληνικό αναγνωστικό κοινό ότι προσφέρουν

    «τοις φιλέλλησι μίαν γαζέτταν (τζάιτουγγ) εις την απλή ρωμαίκην γλώσσαν, η οποία δεν είναι άλλο τι, παρά μια καθημερινή ιστορική διήγησις των πραγμάτων, όχι μόνον των παρόντων, αλλά και απερασμένων και μελλόντων, ήτις και Εφημερίς θέλει ονομασθή, της οποίας η διήγησις θέλει είναι μια εκλογή αξιοδιηγήτων πραγμάτων, όχι μόνον πολεμικών αλλά και πολιτικών και μάλιστα οικονομικόν. Τουτέστιν εκείνον πότε μεν εις ετούτη πότε δε εις άλλην Επαρχίαν ή εις άλλην Δεσποτείαν και τόπον της Ευρώπης, ή και άλλο μέρος του κόσμου συμβαίνουν»

Από το μονόφυλλο της «Είδησις», που ήταν άγνωστο μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, διασώζεται σήμερα μόνο ένα αντίγραφο, που βρίσκεται στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου. Οι συνδρομητές προσκαλούνταν να προσέλθουν στο ταχυδρομείο του Βάουμάιστερ ή στο Καισαροβασιλικό Ταχυδρομείο εφημερίδων της Βιέννης. Η συνδρομή ήταν προ-πληρωτέα για ένα εξάμηνο και στοίχιζε 6 ή 7 φιορίνια μαζί με τα έξοδα αποστολής. Το πρώτο φύλλο κυκλοφόρησε στις 31 Δεκεμβρίου του 1790 και από τότε έβγαινε δυο φορές την εβδομάδα, Τρίτη και Παρασκευή, τετρασέλιδο με προσθήκη συχνά ενός μονόφυλλου. Η ακριβής ημερομηνία του πρώτου φύλλου δεν έγινε γνωστή παρά το 1928 όταν ο καθηγητής του Πανεπιστημίου στο Βουκουρέστι, Δημοσθένης Ρούσσος ανακάλυψε στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου τη πλήρη σειρά του πρώτου έτους κυκλοφορίας –105 φύλλα- όπως τα έδεναν οι εκδότες της, από το 1792 και μετά.

Το σχήμα της εφημερίδας ήταν μικρό δίφυλλο, σε διαστάσεις βιβλίου, χωρίς ευδιάκριτο τίτλο στη κορυφή, χωρίς επεξηγηματικούς τίτλους, χωρίς ονόματα ή διευθύνσεις εκδοτών και άλλων, απαραίτητων σήμερα ενδείξεων. Αντί τίτλου υπάρχει πάντοτε μια ζωγραφική σύνθεση. Από το 1792 επέρχεται μια ανανέωση στο στυλ της εφημερίδας, αρχικά προσθέτοντας περισσότερες σελίδες και μικραίνοντας το σχήμα σε μέγεθος 17×11 εκατ. Στο νέο σχήμα η εφημερίδα μπορούσε να βιβλιοδετηθεί σε τόμους ώστε να αρχειοθετείται και γι΄ αυτό το σκοπό οι εκδότες τύπωναν εξώφυλλα κάθε χρόνο.

Η Εφημερίς ήταν κυρίως ειδησεογραφικό έντυπο. Η ύλη της, χωρισμένη σε ρουμπρίκες που έφεραν ως τίτλο το όνομα της χώρας την οποία αφορούσαν οι εκάστοτε ειδήσεις, κάλυπτε ένα ευρύ θεματικό φάσμα. Στρατιωτικές και πολιτικές ειδήσεις, κείμενα συνθηκών ειρήνης, αξιοσημείωτα φυσικά φαινόμενα, αξιοπερίεργα συμβάντα, ισοτιμίες νομισμάτων, μικρές αγγελίες, γεγονότα της κοινωνικής ζωής της Βιέννης και της ελληνικής παροικίας, όλα βρίσκουν τη θέση τους μέσα από τις σελίδες της. Συχνά η Εφημερίς δημοσίευε αγγελίες για την έκδοση ελληνικών βιβλίων, ζητώντας από τους αναγνώστες τους να υποστηρίξουν την έκδοση προαγοράζοντας ένα ή περισσότερα αντίτυπα. Τις ανταποκρίσεις τους από τις άλλες χώρες τις αντλούσαν από αλλόγλωσσες εφημερίδες, κυρίως τις αυστριακές, όσο για τα γεγονότα στην Οθωμανική αυτοκρατορία, και ιδιαίτερα για την Υψηλή Πύλη και το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, επικαλούνταν σαν πηγές τους, «ιδιαίτερες ανταποκρίσεις». Με το πέρασμα των χρόνων φαινόταν όλο και περισσότερο ότι οι αδερφοί Πούλιου εκτός από το ειδησεογραφικό κομμάτι ήθελαν να προβάλουν και να προωθήσουν τα ελληνικά εθνικά αιτήματα. Όλες οι πολεμικές ειδήσεις της εποχής, παρακολουθούνται και παρουσιάζονται με σκοπό να τονώσουν το εθνικό αίσθημα. Εκτός από αυτό παρακολουθούνται στενά και τα γεγονότα της Γαλλικής επανάστασης που λαμβάνουν χώρα την ίδια περίοδο με την έκδοση της εφημερίδας. Μάλιστα, το 1791 δημοσιεύουν τη «Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου» και το επαναστατικό Σύνταγμα της Γαλλικής δημοκρατίας, σε συνέχειες.

Η σέρβικη εφημερίδα

Οι αδερφοί Πούλιου πρωτο-εξέδωσαν και τη πρώτη σέρβικη εφημερίδα σε αλλοδαπό έδαφος από τις 14 Μάρτη του 1791 έως στις 31 Δεκεμβρίου 1792, με πλήρες τίτλο Serbskija Povsedhvhija Novini= Σερβικές εφημερίδες. Η εφημερίδα τυπωνόταν στο τυπογραφείο του αυστριακού Γιόζεφ Κούρτσβεκ, (Joseph Edlen von Kurzbek), με συντάκτες και υπεύθυνους της έκδοσης τους ίδιους. Το όνομά τους μάλιστα είναι τυπωμένο και στο εξώφυλλο του 1792. Aυτή η eφημερίδα εκδιδόταν κάθε Τρίτη και Παρασκευή και έμοιαζε σε πολλά στοιχεία, στη μητρική της, την ελληνική. Όταν αργότερα κυκλοφόρησε η εφημερίδα , «Slaveno - Serbskija Vjedomosti», από τον Stefan Novacovic που είχε πάρει την επίσημη έγκριση της αυστριακής κυβέρνησης, η εφημερίδα των Πούλιων διέκοψε την έκδοσή της. Παρόλες τις συνεχιζόμενες προσπάθειες του Γεώργιου Πούλιου για να πάρει και αυτός το δικαίωμα έκδοσης σέρβικης εφημερίδας στα επόμενα χρόνια, τελικά δεν το κατάφερε, και μάλιστα ο Νοβάκοβιτς πήρε και το αποκλειστικό προνόμιο έκδοσης σέρβικης εφημερίδας.

Το τυπογραφείο

Την ίδια εκείνη χρονιά, ο Ιωσήφ Μπάουμάιστερ αποσύρθηκε από τη τυπογραφική του επιχείρηση και έτσι οι Πούλιοι έγιναν οι ιδιοκτήτες του τυπογραφείου στο οποίο τυπώνονταν η εφημερίδα τους και έτσι προχώρησαν στην έκδοση και ελληνικών αλλά και ξενόγλωσσων βιβλίων. Το τυπογραφείο τους, απορροφώντας και την ήδη μεγάλη πελατεία του Μπάουμάιστερ, ήταν επιτυχημένο και έτσι επεκτάθηκε και στην έκδοση, εκτός των ευπώλητων Ημερολογίων και Καλενδαρίων και στην εκτύπωση 30 διαφορετικών τίτλων βιβλίων. Ανάμεσά τους ήταν και κάποια από τα έργα του Ρήγα Βελεστινλή, το Σχολεῖον τῶν ντελικάτων ἐραστῶν, η Νέα Πολιτική Διοίκησις (που περιέχει και τον Θούριο) και η Χάρτα τῆς Ἑλλάδος. Το γεγονός ότι οι Μαρκίδες είχαν τυπώσει το επαναστατικό σύνταγμα που είχε συντάξει ο Ρήγας για την ομοσπονδιακή δημοκρατία που οραματιζόταν, δηλαδή το έργο του Νέα Πολιτική Διοίκησις, προκάλεσε το κλείσιμο του τυπογραφείου τους.

Το τέλος

Η οθωμανική αρχή, παίρνοντας μέτρα για να καταστρέψει το ανερχόμενο απελευθερωτικό κίνημα, ζήτησε από την αυστριακή κυβέρνηση, μέσω του πρεσβευτή της στη Πόλη, το κλείσιμο της Εφημερίδας στις 10 Ιουλίου του 1797. Το αυστριακό κράτος που ήθελε να βρίσκεται σε καλές σχέσεις με την Υψηλή Πύλη εκείνη την εποχή, προχώρησε σε μέτρα που δυσκόλευαν την κυκλοφορία της εφημερίδας και ένα από αυτά, ήταν η απαγόρευση διακίνησή της από το Κεντρικό Ταχυδρομείο της Βιέννης. Η σύλληψη του Φεραίου καθώς και η σύλληψη και άλλων μελών της οργάνωσής τους, επέφερε τη χαριστική βολή στην έκδοση της Εφημερίδας. Ο Πούμπλιος Πούλιος κατόρθωσε να διαφύγει στη Μολδαβία, ενώ ο Γεώργιος Πούλιος συνελήφθη στη Βιέννη και εξορίστηκε. Το τυπογραφείο τους έκλεισε και η έκδοση της Εφημερίδος σταμάτησε.

Η σημασία του εντύπου στην εποχή του

Σύμφωνα με την άποψη της ιστορικού και μελετήτριας του νεοελληνικού διαφωτισμού, Αικατερίνης Κουμαριανού, η έκδοση του φύλλου είχε απώτερο σκοπό την δημιουργία συσπειρώσεων για την εξυπηρέτηση του εθνικού σκοπού. Διαφορετικές ελληνικές κοινωνικές ομάδες ήρθανε σε επαφή, και με την συμβολή του Ρήγα Φεραίου οργανώθηκε ένα απελευθερωτικό κίνημα που έθεσε τις βάσεις και αποτέλεσε το ‘’προζύμι’’ της Φιλικής Εταιρείας.

Η απήχησή του φύλλου φαίνεται ξεκάθαρα και από την ενόχληση που προκάλεσε στην Υψηλή Πύλη της Κωνσταντινούπολης, ενόχληση που σταδιακά έγινε απαίτηση για κλείσιμο της εφημερίδας. Μια απαίτηση που η ούτως ή άλλως μοναρχική κυβέρνηση της Αυστρίας τελικά ικανοποίησε.

Μέσα από την Εφημερίδα, μπόρεσαν οι απανταχού Έλληνες να γνωρίσουν τις νέες ελπιδοφόρες αλλαγές που συνέβαιναν στη δυτική Ευρώπη, να συνειδητοποιήσουν την κοινή τους εθνική ταυτότητα, και να διαμορφώσουν κοινή, ελληνική τους γλώσσα. Αντίτυπα της Εφημερίδος σώζονται σε αρκετές δημόσιες βιβλιοθήκες της Ελλάδας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

Μία φωτομηχανική ανατύπωση των φύλλων των οποίων έχουν εντοπιστεί αντίτυπα έγινε από την Ακαδημία Αθηνών με την φροντίδα του διακεκριμένου ιστορικού Λέανδρου Βρανούση. Η έκδοση συνοδεύεται από πλούσιο σχολιασμό του επιμελητή.

 Στη Βικιθήκη υπάρχει υλικό που έχει σχέση με το θέμα:   Εφημερίς

https://el.wikisource.org/wiki/Εφημερίς/Τεύχος_1

https://el.wikisource.org/wiki/Εφημερίς/Τεύχος_2

ΝΙΚΟΥ ΑΜΜΑΝΙΤΗ : Ήταν μια εφημερίδα που την έλεγαν "Η ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ"

Η ΕΛΕΝΗ ΒΛΑΧΟΥ ΙΔΙΟΚΤΗΤΡΙΑ ΤΗΣ "ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗΣ"

Μια Φορά Και Έναν Καιρό

 

Ήταν μια εφημερίδα που την έλεγαν "Η ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ"

Του ΝΙΚΟΥ ΑΜΜΑΝΙΤΗ

Όταν ο Διονύσιος Σολωμός έγραφε «Δυστυχής παρηγορία / μόνη σου έμελλε να λες», ούτε προφήτευε ούτε μπορούσε βέβαια να φανταστεί τη σημερινή μας κατάντια. Μια κατάντια και εξαθλίωση που παρόμοια δεν «θυμούνται ούτε οι γεροντότεροι», όπως έγραφαν κάποτε οι εφημερίδες όταν ενέσκηπτε βαρυχειμωνιά.

Υπήρξαν περίοδοι φτώχειας, πείνας εξαντλητικής μέχρι θανάτου, περίοδοι κακομοιριάς, αλλά ποτέ δεν είχαν κοιμηθεί άνθρωποι στα πεζοδρόμια, όπως συμβαίνει στις μέρες μας. Πάντα μια μικρούλα σπίθα θέρμαινε την ψυχή μας, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο, και ας μην είχαμε –που λέει ο λόγος– βρακί να φορέσουμε. Υπήρξαν «δίσεκτοι» καιροί που στο διάβα τους άφησαν πένθος και ορφάνια. Οι πληγές τους όμως, όσο βαθιές κι αν ήσαν, αργά ή γρήγορα επουλώθηκαν, χωρίς να τσαλακωθεί ποτέ η περηφάνια μας. Σήμερα, δυστυχώς, η μοίρα η κακή θέλησε να γνωρίσουμε το αδιανόητο για κάθε Έλληνα: Την καταφρόνια της πατρίδας μας. Μέσα στο «γιορτινό» κλίμα των ημερών, που μόνον κατ’ ευφημισμό γιορτινό είναι, προσπαθήσαμε με το σημείωμα της περασμένης εβδομάδας να θυμηθούμε ημέρες που κάποιο χαμόγελο άρχισε να διαγράφεται στα χείλη μας, τότε που η Ελλαδίτσα μας ξεπετιόταν, αρχίζοντας να γεύεται τις χαρές της ζωής. Τότε που οι νέοι εκείνης της εποχής ένιωθαν έτοιμοι να αντιγράψουν –με προσπάθεια και, φυσικά, υπό σμίκρυνση– τη «Γλυκιά ζωή», την «Dolce vita» του Fellini που προβαλλόταν στους κινηματογράφους, και ανάλογα με την ισχύ του βαλαντίου τους νοίκιαζαν αυτοκίνητο και πήγαιναν να χορέψουν στο Silver Pine και στο Golden Fish ή, πιο συφερτικά, στο Green Park της οδού Μαυροματαίων. Ήταν μια εποχή όπου η χώρα μας εκινείτο σε ένα άλλο, ανώτερο επίπεδο. Το Φεστιβάλ Επιδαύρου, αλλά και το Φεστιβάλ Αθηνών, διεθνώς καταξιωμένα, έφερναν σε επαφή και εξοικείωναν τον Νεοέλληνα με το πνεύμα των προγόνων του, αλλά γίνονταν συγχρόνως κράχτης στην προσέλκυση των όπου Γης πνευματικών ανθρώπων. Τότε που προκάλεσαν παγκόσμιο καλλιτεχνικό γεγονός οι τρεις εμφανίσεις της Μαρίας Κάλλας στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου. Τότε που, που, που, … Περασμένα μεγαλεία / και διηγώντας τα να κλαις!

 

Μέσα στην «κοσμογονία» εκείνων των χρόνων έσκασε σαν βόμβα μια επανάσταση στον αθηναϊκό Τύπο, με την έκδοση μιας αλλιώτικης ημερησίας απογευματινής εφημερίδας. Μιας εφημερίδας τελείως διαφορετικής εμφανισιακά από τις άλλες, με ευτυχή μαμά της την Ελένη Βλάχου. Έως τότε οι εφημερίδες ήταν εμφανισιακά τυποποιημένες. Με μεγάλα γράμματα στην πρώτη σελίδα κυριαρχούσε η κορυφαία είδηση της ημέρας. Ακολουθούσαν ένα πομπώδες κύριο άρθρο αριστερά και πικρόχολα σχόλια δεξιότερα. Τη σελίδα συμπλήρωνε χρονογράφημα από καταξιωμένο λογοτέχνη-δημοσιογράφο, κάποια ενδεχομένως φωτογραφία, που δεν διέκρινες τα εικονιζόμενα από το μουντζουρωμένο «ράστερ», και διάσπαρτες ειδησούλες και περίεργα. Η τελευταία πάλιν σελίδα ήταν αφιερωμένη αποκλειστικά στις ελληνικές και ξένες ειδήσεις. Εδώ ήρθε και έριξε τη βόμβα της η Βλάχου. Οι ειδήσεις εξορίστηκαν από την τελευταία σελίδα και αντικαταστάθηκαν από… αθλητικά γεγονότα με μπόλικο φωτορεπορτάζ. Λιγότερο σοκάρισμα θα προκαλούσε αν καθιέρωνε η Βέρμαχτ για εμβατήριό της το… Ταλμούδ, από την αναταραχή που προκάλεσε στον αναγνώστη η απομάκρυνση της ειδησεογραφίας από τη θέση που επί αιώνα κατείχε. Αντί για παγκόσμια γεγονότα ν’ αντικρίζεις βρωμοπόδαρα ποδοσφαιριστών. Σκέτη ιεροσυλία. Η «Μεσημβρινή», όπως βαφτίστηκε το έντυπο νεογνό, ήταν ένα φρέσκο ανάλαφρο φύλλο, μοντέρνο κατά δήλωση, παιχνιδιάρικο, να το διαβάσει ο αναγνώστης επιστρέφοντας από τη δουλειά, να πληροφορηθεί τα καθέκαστα και να ξεσκάσει με την αποδέλοιπη ύλη του. Ήταν αυτό που λέμε το «κάτι άλλο» και μέρα με τη μέρα πλήθαιναν οι αναγνώστες, ιδίως οι νεαροί, που τους κατακτούσε ένα πρωτόγνωρο χιούμορ. Ανάμεσα στα πολλά καινούργια ήταν οι ανεπτυγμένες στήλες που καθιερώθηκαν με θέμα το αυτοκίνητο, καθώς τα αυτοκίνητα αποτελούσαν το όνειρο απόκτησής τους, και ξαπλώνονταν στις δύο υπό κατασκευήν «αουτοστράτες». 

Με μια σύντομη πανέξυπνη στήλη ο αξέχαστος Φρέντυ Γερμανός σατίριζε την επικαιρότητα με… σοβαρό ύφος, έχοντας συνήθως πρωταγωνιστή του τον «θείο Ακύλα», που ήταν πραγματικός θείος του. Κάτι πρωτόφαντο ήταν και τα καυστικά σκιτσάκια του Κυρ, μια σύνθεση-μείξη εικόνας και κειμένου. Αλλά εκεί που η εφημερίδα ξεσάλωσε ήταν με την υλοποίηση των αχαλίνωτων ιδεών του Νίκου Μαστοράκη, που τότε άρχισε να κάνει καριέρα στον Τύπο και το ραδιόφωνο. Με δύο από τις ιδέες αυτές ξεσήκωσε τους Αθηναίους, προκαλώντας πραγματικό συναγερμό. Και οι δύο βασίζονταν επάνω στο αυτοκίνητο και μπορούσαν, φυσικά, να λάβουν μέρος μόνον ευτυχείς γιωταχήδες.

Η πρώτη, γνωστή και από το εξωτερικό, ιδέα ήταν το «Κυνήγι του κρυμμένου θησαυρού».

Συντονισμένοι στο ραδιοφωνάκι του ΙΧ οι οδηγοί, με την γκομενίτσα για συνοδηγό στο πλάι τους, περίμεναν την εντολή να ψάξουν και να βρουν, π.χ., έναν δίσκο με άρια του Μπεντζαμίνο Τζίλι κρεμασμένον σ’ ένα πεύκο του… Πολύδροσου. Ξαμολιούνταν οι διαγωνιζόμενοι, δημιουργούσαν κυκλοφοριακή συμφόρηση, πήγαιναν στο Πολύδροσο, εύρισκαν διάσπαρτους στα πεύκα άσχετους δίσκους, έψαχναν, και τελικά ανεύρισκαν ανάμεσά τους τον… καταζητούμενο Μπεντζαμίνο. Ο τυχερός ανακηρυσσόταν τροπαιούχους, καθιστώντας την γκόμενα-συνοδηγό… ψηλομύτα. Φυσική συνέπεια ήταν παρεξηγήσεις, καυγάδες, μικροτρακαρίσματα και απειλές. Αλλά πολλοί ήσαν και οι μη συμμετέχοντες που παρακολουθούσαν τον διαγωνισμό σπίτι τους από ραδιοφώνου. Η άλλη, η πιο ενδιαφέρουσα και θεαματική ιδέα, ήταν το περίφημο Ράλι Αντίκα, όπου συμμετείχαν αυτοκίνητα παλαιοτέρων εποχών. Ο αριθμός συμμετοχής ήταν καθορισμένος. Ξεκινούσαν, αν θυμάμαι καλά, από το Καλλιμάρμαρο, όπως στο άλλο, το κανονικό Ράλι Ακρόπολις, και τερμάτιζαν στη Βουλιαγμένη. Τόσο η έντονη διαφήμιση που προηγήθηκε, τα πλουσιοπάροχα δώρα που έσπευσαν να προσφέρουν στους συμμετέχοντες γνωστές εταιρείες, όσο και η νοσταλγία που ξυπνούσε στους παλαιοτέρους η εμφάνιση μοντέλων που χαλβάδιαζαν στα νιάτα τους, ξεσήκωσαν τους Αθηναίους που, επωφελούμενοι από το ότι η εκδήλωση γινόταν Κυριακή, έσπευσαν λίαν πρωί να στηθούν στα πεζοδρόμια απ’ όπου θα περνούσαν οι «σακαράκες», κατά τους χαρακτηρισμούς των τεντιμπόηδων. Ίσως φανεί σήμερα αστείο ότι εκείνο το πρωινό κινητοποιήθηκε η Τροχαία για την ομαλή διεξαγωγή του αγώνα. Τα άσπρα περιπολικά, οι «γαλατούδες με το καρούμπαλο», όπως τα αποκαλούσαν κάτι τσογλαναραίοι, ανεβοκατέβαιναν τη Λεωφόρο Συγγρού και σε κάποια από δαύτες μάλιστα εθεάθη εποχούμενος και ο Μαστοράκης, να κατέρχεται με ταχύτητα τη Συγγρού με φλας και σειρήνα, προφανώς για να ελέγξει αν κάνουν «καλά τη δουλειά τους» οι… τροχονόμοι. 

Γύρω στις 10 ο αφέτης κούνησε την καρό σημαία, δίνοντας το σύνθημα εκκινήσεως, και οι διαγωνιζόμενοι, που είχαν ήδη γυρίσει με δύναμη τη μανιβέλα για να πάρουν με τραντάγματα και πολλά ντούκου ντούκου εμπρός οι μηχανές, ξεκίνησαν.

Λίγο αργότερα, άρχισαν να εμφανίζονται στη λεωφόρο τα πρώτα παμπάλαια κουρσάκια. Αδιαφιλονίκητα κορυφαία ανάμεσά τους ήταν μια απαστράπτουσα κάμπριο Μερτσέντες της δεκαετίας του 1910, σε άριστη κατάσταση, που υπερηφάνως οδηγούσε το ανάλογα ενδεδυμένο πλήρωμα. Ακολουθούσε μια ολόκληρη ποικιλία αυτοκινήτων από πολλές μάρκες και «ονόματα» που δεν υπήρχαν πια, όπως μια λιμουζίνα Auburn ή το Ballila και το Piccolino της Fiat. Χειροκροτούσε ο κόσμος καθώς σαν λιτανεία πέρναγαν από μπροστά του, καμάρωναν οι κάτοχοί τους σκορπώντας γύρω τους ρομαντισμό και καυσαέρια.

Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε… 

http://paron.gr

Το κύριο άρθρο  του Κεφαλαίου
της 5/11/2011

Κυβέρνηση συνεργασίας... χωρίς συνεργάτες

Πηγή:www.capital.gr

της Μαρίνας Μάνη

Μετά την ψήφο εμπιστοσύνης που πήρε η κυβέρνηση από 153 βουλευτές (προστέθηκε η ψήφος της Λούκας Κατσέλη) η κατάσταση τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου έχει διαμορφωθεί ως εξής:

Πρώτον: Η χώρα θα έχει και τα επόμενα 24ωρα πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου. Ο οποίος θα επισκεφτεί το Σάββατο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να του μεταφέρει τις προθέσεις του για μία κυβέρνηση συνεργασίας «ακόμη και χωρίς» τον ίδιον στην πρωθυπουργία.

Δεύτερον: Στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ επιτυγχάνεται ανακωχή απροσδιόριστης διάρκειας μετά το deal Παπανδρέου-Βενιζέλου, ώστε ο μεν πρώτος να παραμείνει αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας και του κόμματος, με τον δεύτερο να αναλαμβάνει πρωθυπουργός κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας.

Τρίτον: Η (σημερινή) κυβέρνηση ευελπιστεί …να παρατείνει το βίο της μέχρι τις αρχές της άνοιξης, καθώς δεν φαίνεται στον ορίζοντα τέτοια εθνική συνεργασία. Ο Αντώνης Σαμαράς, όπως αναμενόταν, απέρριψε στήριξη μίας πολύμηνης κυβέρνησης έκτακτης ανάγκης και επέμεινε σε ένα βραχύβιο μεταβατικό σχήμα που θα έχει αντικείμενο τη διασφάλιση της δανειακής σύμβασης, την εκταμίευση της έκτης δόσης και την ομαλή πορεία προς εθνικές κάλπες εντός διμήνου.

Κατόπιν αυτού, αρνητικοί σε συμμετοχή εμφανίσθηκαν ήδη ο Φώτης Κουβέλης και η Ντόρα Μπακογιάννη («χωρίς της ΝΔ δεν υπάρχει ο χαρακτήρα του ‘εθνικού’»), ενώ ο Γιώργος Καρατζαφέρης υπενθύμισε τη γνωστή θέση του «χωρίς τον Σαμαρά δεν μπαίνω σε κυβέρνηση».

Τέταρτον: Εστω κι έτσι, η αντιπολίτευση (πλην Αριστεράς) δείχνει πρόθυμη να υπερψηφίσει τη δανειακή σύμβαση. Ο κ.Σαμαράς το είχε κάνει σαφές αυτό προχθές, όταν πρότεινε τη μεταβατική κυβέρνηση  – «άλλο η σύμβαση ως πλαίσιο και άλλο η πολιτική που θα την εφαρμόσει» είχε πει, εξηγώντας ότι η πολιτική θα πρέπει να είναι αντικείμενο της κυβέρνησης που θα προκύψει από τις εκλογές, είτε αυτοδύναμης, είτε συνεργασίας.

Πηγή: www.capital.gr

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΤΥΠΟ

 

 

ΠΡΟΤΑΣΗ: 
ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 
ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ!

1) ΜΙΑ-ΔΥΟ ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΑΠΕΡΓΕΙ ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ (ΜΑ ΟΛΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΣ + ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ + ΜΑΓΑΖΙΑ + ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ) ΜΕ

ΜΟΝΟ ΑΙΤΗΜΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΑΞΗ (ΕΝΝΟΩ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ)

2) ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΥΠΗΡΕΣΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

3) ΕΚΛΟΓΕΣ (ΕΚΛΟΓΕΣ ΟΠΟΥ ΘΑ....
ΕΜΦΑΝΙΣΤΟΥΝ ΝΕΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΨΗΦΗΣΟΥΜΕ)

4) ΔΕΝ ΞΑΝΑΨΗΦΗΖΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΠΑΣΟΚ ΝΔ ΚΚΕ ΣΥΡΙΖΑ ΛΑ.Ο.Σ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΒΕΛΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ (ΣΟΡΡΟΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ!)

5) ΜΕ ΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΜΑΤ Ο ΛΑΟΣ ΑΝΑΝΕΩΝΕΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

6) ΠΑΜΕ ΣΤΟΥΣ "ΕΤΑΙΡΟΥΣ" ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥΜΕ 2 ΛΟΓΑΚΙΑ...


Πηγή:


http://ksipnistere.blogspot.com/2011/06/blog-post_6824.html