Η μυστηριώδης συντριβή του LEAR JET 25 της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ

 

Η μυστηριώδης συντριβή του

LEAR JET 25 της ΟΑ

 

Στην τελική προσέγγιση του προς το Αεροδρομίου Nice-Côte d'Azur, ένα Lear Jet 25 της Ολυμπιακής Αεροπορίας που εκτελούσε  πτήση από το αεροδρόμιο Ελληνικού στην Νικαια της Γαλλίας βγήκε εκτός ελέγχου και έπεσε στη θάλασσα πλησίον της Αντίμπ. Και τα δύο μέλη του πληρώματος σκοτώθηκαν.

Σαράντα εννιά χρόνια συμπληρώθηκαν από τη Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου, τότε που το λίαρ τζετ του Αριστοτέλη Ωνάση εξερράγη μυστηριωδώς λίγο πριν από την προσγείωσή του στο αεροδρόμιο της Νίκαιας, στη Γαλλία, και χάθηκε στα νερά της θάλασσας, χωρίς ποτέ να το ανασύρουν. Στη μοιραία πτήση κυβερνήτες ήταν οι δύο πιο έμπιστοι πιλότοι του Έλληνα κροίσου, τα αδέλφια Κουρή, των οποίων τα πτώματα δεν βρέθηκαν ποτέ.

Ο τρίτος αδελφός, ο 86χρονος σήμερα Γρηγόρης Κουρής, σε μια συγκλονιστική συνέντευξή του στην «Espresso», μιλάει για το τραγικό συμβάν, το οποίο, όπως τονίζει, ήταν η αρχή του τέλους της δυναστείας Ωνάση. Να θυμίσουμε ότι έναν χρόνο αργότερα, πάλι μυστηριωδώς, έπεσε το Piaggio του Αλέξανδρου Ωνάση…

 

 

«Οι δολοφόνοι που ανατίναξαν το αεροπλάνο του Ωνάση, και σκοτώθηκαν τα δύο αδέλφια μου, κυκλοφορούν ελεύθεροι εδώ και 47 χρόνια, χωρίς κανείς να τους έχει εντοπίσει. Η αρχή για να ξεκληριστεί η οικογένεια του Ωνάση έγινε με τον θάνατο των δύο έμπιστων πιλότων και αδελφών μου, Γιώργου και Δημήτρη Κουρή. Αν ο Ωνάσης είχε ασχοληθεί με το θέμα των νεκρών αδελφών μου, σήμερα η οικογένεια Ωνάση θα υπήρχε…» αναφέρει με πικρία ο Γρηγόρης Κουρής, καθώς, όπως υποστηρίζει, «σχεδόν έναν χρόνο μετά το λίαρ τζετ του Αλέξανδρου συνετρίβη κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, πέθαναν επίσης παράξενα δύο ντετέκτιβ που έψαχναν την υπόθεση Ωνάση, ενώ νεκρή βρέθηκε και η Χριστίνα Ωνάση».

Ηταν 18 Φεβρουαρίου 1972. Είχε φέξει για τα καλά. Το λίαρ τζετ με πιλότους τα αδέλφια Δημήτρη και Γιώργο Κουρή απογειώθηκε από το Ελληνικό με προορισμό τη Γαλλία, με σκοπό να συναντηθούν με τον Αλέξανδρο Ωνάση και από εκεί να φύγουν όλοι μαζί στο Παρίσι. Επί ελληνικού εδάφους, και λίγο πριν από την απογείωση, ο τρίτος και μικρότερος κατά σειρά αδελφός τους Γρηγόρης Κουρής τούς αποχαιρετούσε σφιχταγκαλιάζοντάς τους, λες και ήξερε ότι ήταν η τελευταία φορά που τους έβλεπε. «Μήπως πρέπει να έρθω και εγώ να μιλήσω στον Αλέξανδρο;» τους είπε και ο μεγαλύτερος από τα αδέλφια Δημήτρης τον απέτρεψε, σαν κάτι να διαισθανόταν. «Οχι, όχι. Εσύ πρέπει να μείνεις πίσω» του είπε και τον αποχαιρέτησε με κατεβασμένο το κεφάλι. Λίγο πριν το λίαρ τζετ προσγειωθεί στο αεροδρόμιο της Νίκαιας, στα 1.200 πόδια και κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, σχεδόν πάνω από το αεροδρόμιο, το αεροπλάνο εξερράγη! Το τραγικό συμβάν έκανε αμέσως τον γύρο του κόσμου. Ο Αλέξανδρος Ωνάσης μέσα σε λίγα λεπτά πληροφορήθηκε την τραγική είδηση. Προσπάθησε να μάθει τι συνέβη, αλλά έβρισκε παντού… τοίχο. Η άτρακτος του μοιραίου τζετ δεν ανασύρθηκε ποτέ. Τα πτώματα των δύο πιλότων δεν βρέθηκαν ποτέ, ενώ δεν βγήκε ποτέ και πόρισμα για τα αίτια της έκρηξης.

Στο σπίτι του, στα βόρεια προάστια, ο 86χρονος πρώην κυβερνήτης της Ολυμπιακής Αεροπορίας ακόμα και σήμερα, ύστερα από 47 ολόκληρα χρόνια, προσπαθεί να εξηγήσει τι συνέβη τότε…

 

Αδελφοί ΚΟΥΡΗ

 

«Ο κόμπος έφτασε στο χτένι»

 

«Πριν από το σαμποτάζ με το λίαρ τζετ των αδελφών μου είχαν προηγηθεί και πολλά άλλα σαμποτάζ εναντίον του αδελφού μου Δημήτρη. Ηθελαν να τον διώξουν από εκεί, γιατί ήταν διευθυντής του ελαφρού στόλου. Ο κόμπος έφτασε στο χτένι, όμως, για τον αδελφό μου, όταν προσπάθησαν να τον ξεμπροστιάσουν και να τον μειώσουν στα μάτια του Ωνάση, που τον υπεραγαπούσε και του είχε εμπιστοσύνη, επειδή δεν εμφανίστηκε στην υπηρεσία του ένας πιλότος, υφιστάμενός του, που θα πήγαινε τον Αριστοτέλη στο Παρίσι. Θέλησαν με αυτόν τον τρόπο να τον εκθέσουν, ότι δηλαδή δεν ανταποκρινόταν στα διευθυντικά του καθήκοντα. Το μοιραίο ταξίδι προς το Παρίσι προγραμματίστηκε να γίνει για να κουβεντιάσουν τα αδέλφια μου με τον Αλέξανδρο για τα σαμποτάζ που γίνονταν στο πρόσωπό τους και για άλλα μυστικά… Δεν πρόλαβαν.» Ποια μπορεί να ήταν όλα αυτά τα μυστικά που αφορούσαν τους Ωνάσηδες; Τι μπορεί να ήξεραν κάποιοι για τη δυναστεία; Οι απαντήσεις κρύβονται στον βυθό. Εκεί που είναι όλα αυτά τα χρόνια το κουφάρι του αεροσκάφους.

«Στο αεροδρόμιο του Ελληνικού» συνεχίζει την αφήγησή του ο Γρηγόρης Κουρής, «λίγη ώρα προτού απογειωθεί το μοιραίο λίαρ τζετ, είχε προηγηθεί μια φωτογράφιση με μοντέλα που κάθονταν στοιχισμένα μπροστά από το αεροπλάνο. Είχαν έρθει πολλά μανεκέν γι’ αυτό το διαφημιστικό. Αυτός ήταν και ο λόγος που άργησε να φύγει το λίαρ τζετ από το αεροδρόμιο του Ελληνικού, με αποτέλεσμα να καθυστερήσει να φτάσει και στη Νίκαια της Γαλλίας για να επιβιβαστεί ο Αλέξανδρος. Αλλιώς, αν δεν υπήρχε αυτή η καθυστέρηση, μαζί με τα αδέλφια μου στην ίδια μοιραία πτήση νεκρός θα ήταν και ο γιος του Ωνάση».

 

 Εξαφανίστηκε ο ντετέκτιβ

 

Ο Γρηγόρης Κουρής, μάλιστα, επισημαίνει ότι μετά τον θάνατο των δύο αδελφών του υπήρξε σωρεία ανεξιχνίαστων δολοφονιών που αφορούσαν τη δυναστεία. «Εκτός από τον Αλέξανδρο, φρικτό θάνατο βρήκε από νταλίκα και ο ντετέκτιβ Χαλκιαδάκης, ο οποίος τότε, διά του Τύπου, είχε προαναγγείλει ότι “εντός των ημερών θα σας αποκαλύψω ποιοι σκότωσαν τον Αλέξανδρο”. Η νταλίκα που σκότωσε τον Χαλκιαδάκη στις 17 Απριλίου 1975 δεν βρέθηκε ποτέ. Λίγες ημέρες πριν είχε υποστηρίξει σε συνεντεύξεις του ότι «διέθετε σειρά στοιχείων για τον θάνατο του Αλέξανδρου». Χρόνια μετά η σύζυγος του επέμενε πως εκείνος «βρισκόταν όντως κοντά στην εξιχνίαση της υπόθεσης, ενώ τα ντοκουμέντα που διέθετε χάθηκαν από τον τόπο του δυστυχήματος», σημειώνοντας επίσης ότι το δυστύχημα δεν ήταν διόλου «τυχαίο». Επίσης, ήταν και ο ντετέκτιβ Γιώργος Βλάχος, ο οποίος… εξαφανίστηκε».

 

 

Ύστερα από πιέσεις της οικογένειας Κουρή, ο γιος του Ωνάση δέχτηκε τότε να ρίξει φως στο τραγικό δυστύχημα. «Το φθινόπωρο του ίδιου έτους που συνέβη το δυστύχημα είχα ζητήσει να με δει ο Αλέξανδρος. Πράγματι, με δέχτηκε στο γραφείο του. Εκεί λοιπόν του είπα: “Αλέξανδρε, πρόκειται για σαμποτάζ”. Εκείνος άκουγε με προσοχή κάθε μου λέξη και ήταν πρόθυμος να βοηθήσει. Μας αγαπούσε πολύ σαν αδέλφια. Ενδιαφέρθηκε, μάλιστα, να βγάλει την άτρακτο από τη θάλασσα για να διαπιστώσει τα αίτια από τη συντριβή του αεροπλάνου. Τρεις ήταν οι περιπτώσεις για το δυστύχημα: η πρώτη να έφταιγαν οι πιλότοι, η δεύτερη από αστοχία υλικού και η τρίτη από σαμποτάζ. Κάποια από τα κομμάτια του αεροσκάφους που ξέβρασε η θάλασσα στη Νίκαια είχαν έντονα σημάδια έκρηξης. Ηταν τρύπες μεγάλες, ανοιγμένες από μέσα προς τα έξω. Αυτό έδειχνε καθαρή έκρηξη. Τότε, λοιπόν, ο Αλέξανδρος, στην προσπάθειά του να βγάλει το αεροπλάνο στην επιφάνεια από τον βυθό, είχε έρθει σε συνεννόηση με τον Κουστό. Δέχθηκε, όμως, ένα τηλεφώνημα από τον πατέρα του που του έλεγε: “Πάψε να ασχολείσαι με τους Κουρήδες γιατί θα σου κόψω τα πόδια”. Για ποιο λόγο λοιπόν δεν ήθελε ο Ωνάσης να βγει στην επιφάνεια το αεροπλάνο; Τι κρύβεται πίσω από όλα αυτά τα ανατριχιαστικά γεγονότα; Πάντως όσοι γνώριζαν δεν ήθελαν για κανέναν λόγο να βγει στην επιφάνεια η άτρακτος του αεροπλάνου, γιατί με εμπειρογνώμονες θα υποδείκνυα ότι οι τρύπες είχαν προέλθει από πυρίτιδα, δηλαδή από έκρηξη που προκλήθηκε στο εσωτερικό. Τότε μου είχαν πει, μάλιστα, ότι θα έστελναν βατραχανθρώπους από τη Γαλλία, με σκοπό να βρουν περαιτέρω αποδείξεις. Κατά την άποψή μου, όμως, έστειλαν βατραχανθρώπους για να εξαφανίσουν όλες τις αποδείξεις!» μας λέει ο πρώην κυβερνήτης της Ολυμπιακής, έχοντας μπροστά του έναν ολόκληρο φάκελο με σημειώσεις, στοιχεία και φωτογραφίες.

Και συνεχίζει: «Και ο Αλέξανδρος είχε μπει στο νόημα για το τι πραγματικά συνέβαινε. Εμείς, όπως προείπα, είχαμε συζητήσει το φθινόπωρο. Τον Αλέξανδρο τον “καθάρισαν” τον Γενάρη του επόμενου χρόνου» και συμπληρώνει : «Όσο ζω θα ψάχνω τα αδέλφια μου. Ο ανιψιός μου και γιος του αδελφού μου Δημήτρη πριν από περίπου έναν χρόνο το 2018 είχε επικοινωνήσει με τη θυγατρική εταιρία του λίαρ τζετ, στην Αμερική, όπου επέβαινε ο πατέρας του θέλοντας να μάθει αν υπάρχει πόρισμα για το τραγικό συμβάν. Από τα συμφραζόμενα κατάλαβε ότι υπάρχει, αλλά είναι απόρρητο και μόνο για την εταιρεία» ανέφερε.

Πηγές :

Εφημερίδα Espresso

https://www.espressonews.gr/cover-story/138538/ston-vytho-to-mystiko-ton-onasidon/

https://www.baaa-acro.com/crash/crash-learjet-25b-antibes-2-killed

https://www.perfectreader.net/

 

Η Δίκη των Αεροπόρων το 1952

 

Δίκη των Αεροπόρων: Πώς ενορχηστρώθηκε η σκευωρία του 1952

«Υπόθεση των Αεροπόρων», ή «Δίκη των Αεροπόρων» ονομάστηκε μια σκευωρία του 1952 εις βάρος της τότε Βασιλικής Αεροπορίας, που συντάραξε τα πολιτικά δρώμενα της Ελλάδας.

Στελέχη της Πολεμικής Αεροπορίας, αλλά και πολίτες, κατηγορήθηκαν για δολιοφθορά και κομμουνιστική συνωμοσία με τη δίκη για την πολύκροτη αυτή υπόθεση να ξεκινά σαν σήμερα το 1952.

Στόχος της σκευωρίας αυτής ήταν να παρουσιαστεί η ηγεσία της Αεροπορίας ως έχουσα κομμουνιστικές πεποιθήσεις, με συνέπεια αφενός την απομάκρυνση και δίωξη εξεχόντων στελεχών του και αφετέρου τη δημιουργία πολιτικής αστάθειας στην τότε κυβέρνηση του στρατηγού Πλαστήρα.

Δημιουργός της σκευωρίας εκείνης ήταν ο μετέπειτα υποπτέραρχος Αντώνιος Σκαρμαλιωράκης και η ομάδα του, που την εποχή εκείνη υπηρετούσε στο Α2 του ΓΕΑ. Ο Α. Σκαρμαλιωράκης εμφανίσθηκε αργότερα στο προσκήνιο, στις 21 Απριλίου 1967, στη Δικτατορία των Συνταγματαρχών, ως στέλεχος του Απριλιανού καθεστώτος.

Τελικά, τα άτομα που διώχθηκαν αμνηστεύτηκαν από την κυβέρνηση Καραμανλή το 1955.

Η αφορμή

Στις 13 Σεπτεμβρίου 1951 στη Σχολή Ικάρων συνέβη ένα ατύχημα σε εκπαιδευτικό αεροπλάνο τύπου Χάρβαρντ. Λίγες μέρες αργότερα, σε αίθουσα της σχολής βρέθηκε γραμμένο στον τοίχο σύνθημα υπέρ του ΚΚΕ. Τα γεγονότα αυτά συσχετίζονται και στις 30 Δεκεμβρίου ο αρχηγός του ΓΕΑ αντιπτέραρχος Εμμανουήλ Κελαϊδής διατάσσει ένορκο προανάκριση για «ενδείξεις δολιοφθοράς σε πολεμικό αεροσκάφος της Σχολής Αεροπορίας».

Την εποχή εκείνη η Ελλάδα απείχε δύο χρόνια από το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου. Τη χώρα κυβερνούσαν αδύναμες και βραχύβιες κυβερνήσεις του Κέντρου, με επικεφαλής, εναλλάξ, τον Σοφοκλή Βενιζέλο και τον Νικόλαο Πλαστήρα, υπό την υψηλή εποπτεία της Αμερικανικής Αποστολής. Ο στρατός ήταν πανίσχυρος και αποτελούσε πόλο εξουσίας. Στους κόλπους του δρούσε η μυστική οργάνωση ΙΔΕΑ («Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών»), που αποτέλεσε χρόνια αργότερα τη «μαγιά» του Πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου. Πρώτο θέμα στην επικαιρότητα ήταν η δίκη και η καταδίκη σε θάνατο του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του για κατασκοπεία υπέρ του παράνομου ΚΚΕ. Το σκηνικό ήταν κατάλληλο για κάποιους ακραίους αντικομμουνιστικούς κύκλους να ξεκαθαρίσουν τις σχέσεις τους με τα φιλελεύθερα στοιχεία της Αεροπορίας.

 

 

Οι ανακρίσεις, τα βασανιστήρια και η πολύκροτη δίκη

Στις αρχές του 1952 άρχισαν οι ανακρίσεις και σύντομα στα μπουντρούμια του Αερονομείου Παλαιού Φαλήρου βρέθηκαν οι πρώτοι κατηγορούμενοι, οκτώ αξιωματικοί (ο αντισμήναρχος ε.α. Θεοφάνης Μεταξάς, οι σμηναγοί Ηλίας Παναγουλάκης και Ελευθέριος Ζαφειρόπουλος, οι υποσμηναγοί Γεώργιος Θεοδωρίδης και Γεώργιος Μαδεμλής, ο επισμηναγός Νικόλαος Δόντζογλου και ο ανθυποσμηναγός Παναγιώτης Λεμπέσης), εφτά υπαξιωματικοί και πέντε ιδιώτες. Οι κατηγορούμενοι υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια και ομολόγησαν την ενοχή τους στη δολιοφθορά του αεροπλάνου. Ένας εκ των κατηγορουμένων, ο καθηγητής μαθηματικών Χρήστος Δαδαλής, δεν άντεξε και πέθανε από τα βασανιστήρια.

Ο Νίκος Ακριβογιάννης

 Οι εμπνευστές της σκευωρίας έπρεπε να αποδείξουν και τη σχέση των κατηγορουμένων με το ΚΚΕ. Στρατολόγησαν λοιπόν τον Ίκαρο Νίκο Ακριβογιάννη που στη διάρκεια της Κατοχής είχε κάποια σχέση με τον ΕΛΑΣ, με εντολή να «κλέψει» το αεροπλάνο του και να προσγειωθεί στην Αλβανία, για εθνική αποστολή με την ιδιότητα του φυγάδα κομμουνιστή όπου θα έπειθε τους γείτονες κομμουνιστές πως είναι «δικός τους». Ακολουθώντας το «σχέδιο», ο Ακριβογιάννης προσγείωσε το αεροπλάνο του στην Αλβανία, στις 7 Απριλίου 1952. Τον κατέδωσαν όμως στις αλβανικές αρχές, ως διπλό πράκτορα. Συνελήφθη λοιπόν και χαρακτηρίστηκε κατάσκοπος. Τελικά δικάστηκε και εκτελέστηκε στις 15 Απριλίου 1953.

Στις 16 Απριλίου 1952 η υπόθεση των αεροπόρων, που μέχρι εκείνη τη στιγμή καλύπτεται από πέπλο σιωπής, έρχεται στην επιφάνεια από τον δεξιό Τύπο, που κατακλύζεται από πληθώρα δημοσιευμάτων «για την ανακαλυφθείσα κομμουνιστική δράση στην Αεροπορία». Πιο ευφάνταστες γραφίδες κάνουν λόγο και για καταρρίψεις αεροσκαφών από τους συνωμότες.

Στις 10 Ιουλίου 1952 εκδίδεται το παραπεμπτικό βούλευμα, με το οποίο οδηγούνται στο εδώλιο του Αεροδικείου 19 άτομα. Κατά το βούλευμα, οι κατηγορούμενοι είχαν συμπήξει οργάνωση, που δρούσε από το 1950 και εκτελούσε εντολές της ηγεσίας του ΚΚΕ.

Η «Δίκη των Αεροπόρων» άρχισε στις 22 Αυγούστου 1952 και ολοκληρώθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου. Μάταια οι κατηγορούμενοι αξιωματικοί επέσειαν στους Αεροδίκες τα μετάλλια και τα παράσημα, που είχαν λάβει στα πεδία των μαχών. Το δικαστήριο πείσθηκε για την ενοχή τους και επέβαλε την ποινή του θανάτου στον σμηναγό Παναγουλάκη και τον υποσμηναγό Θεοδωρίδη. Σε τέσσερις κατηγορουμένους επέβαλε ισόβια, σε δύο εικοσαετή κάθειρξη, σε δύο δεκαετή κάθειρξη, ενώ οι υπόλοιποι κηρύχθηκαν αθώοι.

Η αποκάλυψη της σκευωρίας και η δικαίωση

Το Μάρτιο του 1953 η υπόθεση έφτασε στο Ανώτατο Αναθεωρητικό Δικαστήριο, που ύστερα από μερικές συνεδριάσεις ανέβαλε τη δίκη «λόγω σημαντικών αιτίων και για κρείσσονες αποδείξεις». Τη χώρα τώρα κυβερνούσε ο νικητής του Εμφυλίου Αλέξανδρος Παπάγος, έχοντας κερδίσει δια περιπάτου τις εκλογές.

Στις 30 Σεπτεμβρίου άρχισε η δίκη στο Αναθεωρητικό και ολοκληρώθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1953, με δέκα κατηγορουμένους. Η ατμόσφαιρα αυτή τη φορά ήταν φανερά διαφορετική. Όλα τα στοιχεία πείθουν ότι πρόκειται για σκευωρία. Παρόλα αυτά, οι δικαστές δέχονται την ύπαρξη συνωμοσίας και επιβάλλουν ελαφρύτερες ποινές στους κατηγορουμένους. Δύο καταδικάζονται σε ισόβια, έξι σε ποινές πρόσκαιρης κάθειρξης και δύο αθωώνονται.

 

Η ΑΜΝΗΣΤΙΑ

Μετά από παρέμβαση του Βασιλέως Παύλου, τον Νοέμβριο του 1955 και μόλις ορκίσθηκε η νέα κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή, χορηγήθηκε αμνηστία σ΄ όλους τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση, οι οποίοι και αποφυλακίσθηκαν στις 14 Νοεμβρίου (1955).

Το αξιοπερίεργο όμως είναι ότι ενώ παράλληλα εκκρεμούσαν σωρείες μηνύσεων των Αεροπόρων κατά των σκευωρών και βασανιστών τους, οι μηνύσεις αυτές ουδέποτε εκδικάστηκαν και τούτο διότι στην χορηγηθείσα αμνηστία μνημονεύονταν τα "διαπραχθέντα αδικήματα" της περιόδου αυτής όπως ψευδορκίας, απόκρυψης αλήθειας, υποκίνηση σε ψευδορκία, ψευδούς καταμήνυσης, ψευδούς ενοχοποίησης δι΄ υποβολής αλλοιώσεως ή απόκρυψης αποδεικτικού μέσου, χρήση εκβιασμού, απόκρυψη εγγράφων κ.λπ. με συνέπεια θύτες και θύματα να αμνηστευτούν.

Ήταν γεγονός ότι από την ακροαματική διαδικασία άρχισε να γίνεται αντιληπτή η σε βάρος των Αεροπόρων σκευωρία, καθώς στον Εμφύλιο δεν είχαν επιδείξει ανάλογη δράση. Μάλιστα διαφάνηκε το μίσος του ανακριτή υποσμηναγού Μητσάκου κατά του Θ. Μεταξά, όταν ο δεύτερος παλαιότερα του είχε ασκήσει πειθαρχική και ποινική δίωξη για υπόθεση λαθρεμπορίου. Εκείνο όμως που ξεσκέπασε τη σκευωρία της υπόθεσης των Αεροπόρων ήταν το έγγραφο που υπέβαλε πολύ όμως αργότερα ο μετέπειτα ταξίαρχος αεροπορίας και τ. διευθυντής ασφαλείας πτήσεων της Π.Α. Βλάσσης Δέδες προς το ΓΕΑ, στο οποίο αποκάλυψε ότι ο αναφερόμενος Ίκαρος ως φυγάς Ν. Ακριβογιάννης είχε σταλεί επί τούτου από την υπηρεσία για κατασκοπεία στην Αλβανία, πλην όμως συνελήφθη και με απόφαση αλβανικού στρατοδικείου τουφεκίσθηκε. Η Ελλάδα τότε δεν μπορούσε να το παραδεχτεί αυτό επίσημα και αντ΄ αυτού αποδόθηκε ότι διέφυγε στην Αλβανία ως κομμουνιστής, παρά τις συνεχείς διαμαρτυρίες του πατέρα του, απόστρατου αντισυνταγματάρχη της Χωροφυλακής από το Βόλο.

Περίπου τα ίδια είχαν συμβεί και με όλους τους άλλους, προκειμένου να αιωρείται ο κομμουνιστικός κίνδυνος στα πλαίσια τότε του ψυχρού πολέμου, με ότι σήμαινε αυτό ταυτόχρονα στην εσωτερική πολιτική.

Ο πρώην πρωθυπουργός και υπουργός Εθνικής Αμύνης το 1952 Παναγιώτης Κανελλόπουλος με δήλωσή του στις 20 Μαρτίου του 1977, (25 χρόνια μετά), δήλωσε στον τύπο μεταξύ άλλων:

    ...Σήμερα θεωρώ τις δύο εκείνες αποφάσεις (Αεροδικείου και Αναθεωρητικού) πεπλανημένες. Τότε και εγώ είχα αμφιβολίες, αν ήταν όλοι αθώοι. Σήμερα όμως έχω τη βεβαιότητα ότι οι Αεροπόροι που κατηγορήθηκαν και καταδικάστηκαν δεν ήταν ένοχοι...

Ο Γεώργιος Μαύρος που είχε διατελέσει και αυτός Υπουργός Αμύνης την περίοδο εκείνη δήλωσε 25 χρόνια μετά, περίπου τα ίδια, ζητώντας την πλήρη δικαίωση των αεροπόρων.

Όταν χρόνια αργότερα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συναντήθηκε μ’ έναν από τους αμνηστευθέντες αξιωματικούς, τον συμπατριώτη του από τις Σέρρες Γεώργιο Μαδεμλή, του είπε ότι γνώριζε ότι «είναι αθώοι».

Σημειώσεις

 

Η Σύλληψη των Αεροπόρων δόθηκε στη δημοσιότητα από το ΓΕΑ στις 27 Φεβρουαρίου του 1952, δηλαδή περί τα μέσα της δεύτερης δίκης του Ν. Μπελογιάννη και των συντρόφων του, δίνοντας έτσι περισσότερη φόρτιση κομμουνιστικού κινδύνου στη δίκη εκείνη.

Η Δίκη των Αεροπόρων ξεκίνησε μόλις πέντε μήνες μετά την εκτέλεση των Ν. Μπελογιάννη, Δ. Μπάτση, Η. Αργυριάδη και Ν. Καλούμενου. Κατά δε τη διάρκεια αυτής και λίγες ημέρες πριν την έκδοση της απόφασης σημειώθηκαν δύο περιστατικά, ένα στο αεροδρόμιο του Τατοΐου και ένα στο αεροδρόμιο της Λάρισας, όταν και τα δύο αεροδρόμια τέθηκαν σε συναγερμό από κακή εκτίμηση νυκτερινών σκοπών.

Την επομένη των δύο περιστατικών οι εφημερίδες κυκλοφορούσαν με άρθρα για "απόπειρα κομμουνιστών να εισβάλουν στα αεροδρόμια". Προφανής στόχος τους, θεωρήθηκε τότε, η εκμαίευση όσο το δυνατόν βαρύτερης καταδικαστικής απόφασης. Ουδέποτε έγινε ανάκριση επί των δημοσιευμάτων εκείνων.

Τέλος δεν θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ότι την ίδια εκείνη εποχή όλος σχεδόν ο διεθνής φιλοδυτικός τύπος είχε κυριολεκτικά σαρωθεί από τον Μακαρθισμό, που λάμβανε τεράστιες διαστάσεις με συνεχή επ΄ αυτού αρθρογραφία. Δυστυχώς μέσα σε τέτοιο κλίμα και ο ελληνικός τύπος δεν υπήρξε αμέτοχος συνεγείροντας την κομουνιστοφοβία, πολλές φορές με πηχυαίους τίτλους. Το γεγονός ότι οργανωτής της σκευωρίας ήταν ο ίδιος ο αρχηγός του ΓΕΑ Εμμανουήλ Κελαϊδής, στέλεχος του ΙΔΕΑ αλλά και πολιτικός φίλος του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Σοφοκλή Βενιζέλου, αποκάλυπτε τις τεράστιες κυβερνητικές ευθύνες για την κατάσταση που επικρατούσε στο στράτευμα και τις κραυγαλέες αντιφάσεις που διαπερνούν την τότε κυβέρνηση του Κέντρου.

Πηγές :

https://www.in.gr/2019/08/22/plus/features/diki-ton-aeroporon-pos-enorxistrothike-skeyoria-tou-1952/

https://el.wikipedia.org/wiki/Δίκη_των_Αεροπόρων

https://www.kathimerini.gr/1033037/gallery/epikairothta/ellada/100-xronia-k-istorika-prwtoselida---ypo8esh-kai-dikh-aeroporwn

Δημ. Παραλίκας ταξ/ρχος ε.α. "Συνωμοσίες" Αθήνα 1982.

Βασ. Ραφαηλίδης "Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους (1830-1974) Αθήνα 1993, σελ.334.

Βλάσσης Δέδες "Η Δίκη των Αεροπόρων" Αθήνα 1983, Εκδόσεις: Κάκτος.

 

Ούλωφ Πάλμε (30 Ιανουαρίου 1927 – 28 Φεβρουαρίου 1986)

Ούλωφ Πάλμε

(30 Ιανουαρίου 1927 – 28 Φεβρουαρίου 1986)

Ήταν το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 1986 όταν η Σουηδία και ο κόσμος «πάγωσε». Ο τότε πρωθυπουργός Ούλοφ Πάλμε δολοφονήθηκε μπροστά στα μάτια των περαστικών. Η νύχτα της δολοφονίας του ήταν μία από αυτές τις περιπτώσεις. Επέστρεφε πεζός στο σπίτι του από τον κινηματογράφο, μαζί με τη σύζυγό του όταν ο Πάλμε πυροβολήθηκε δύο φορές στο στομάχι και η σύζυγός του στην πλάτη. Η δολοφονία του παραμένει μέχρι σήμερα ανεξιχνίαστη

Ο Σβεν Ούλοφ Γιοαχίμ Πάλμε (Sven Olof Joachim Palme, 30 Ιανουαρίου 1927 – 28 Φεβρουαρίου 1986) ήταν Σουηδός σοσιαλδημοκράτης πολιτικός και πρωθυπουργός. Υπήρξε ηγέτης του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος από το 1969 έως το 1986 και Πρωθυπουργός της Σουηδίας μαζί με ένα Ιδιωτικό Κυβερνητικό Συμβούλιο από τον Οκτώβριο του 1969 ως τον Οκτώβριο του 1976 και μαζί με Υπουργική Κυβέρνηση από τον Οκτώβριο του 1982. Ο Πάλμε δολοφονήθηκε το 1986 και στη θέση του τον διαδέχτηκε ο Ίνγκβαρ Κάρλσον.

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση

Ο Ούλοφ Πάλμε γεννήθηκε στο Ουστερμάλμ, στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Προερχόταν από ανώτερη τάξη. Ωστόσο, ο πολιτικός του προσανατολισμός επηρεάστηκε από τις Σοσιαλδημοκρατικές ιδέες και ιδανικά. Αυτό οφειλόταν βασικά στα ταξίδια του σε αναπτυσσόμενες χώρες ως φοιτητικός ηγέτης.

Σπούδασε με υποτροφία στο Κολέγιο Κένυον στο Οχάιο το 1947-1948. Αφού γύρισε τις ΗΠΑ με ώτο-στοπ, επέστρεψε στη Σουηδία για να σπουδάσει νομική στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης. Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων στο πανεπιστήμιο, αναμείχθηκε με τα φοιτητικά πολιτικά πράγματα, δουλεύοντας με την Σουηδική Εθνική Ένωση Φοιτητών. Το 1951 έγινε μέλος του σοσιαλδημοκρατικού φοιτητικού συνδέσμου στη Στοκχόλμη, αν και απ’ ό,τι φαίνεται δεν παρεβρισκόταν στις πολιτικές τους συναντήσεις την περίοδο εκείνη. Την επόμενη χρονιά εξελέγη Πρόεδρος της Σουηδικής Εθνικής Ένωσης Φοιτητών, μια θέση που καθιστούσε αναγκαίο το κατέβασμα των τόνων για τα κομματικά πιστεύω.

Πολιτική καριέρα

Το 1953 ο Πάλμε προσελήφθη από τον σοσιαλδημοκράτη Πρωθυπουργό Τάγκε Ερλάντερ για να δουλέψει στη γραμματεία του. Από το 1955 ήταν μέλος της διοικητικής ομάδας της Σουηδικής Σοσιαλδημοκρατικής Συνομοσπονδίας Νεολαίας. Το 1958 εξελέγη μέλος στο κοινοβούλιο.

Ο Ούλοφ Πάλμε κατείχε διάφορες κυβερνητικές θέσεις από το 1963 και μετά. Το 1967 έγινε υπουργός Παιδείας και τον επόμενο χρόνο υπήρξε στόχος δριμείας κριτικής από αριστερούς φοιτητές που διαμαρτύρονταν κατά των σχεδίων της κυβέρνησης για πανεπιστημιακή μεταρρύθμιση. Στις 14 Οκτωβρίου του 1969 διαδέχτηκε τον επί 23 χρόνια πρωθυπουργό Τάγκε Ερλάντερ αρχιτέκτονα της πολιτικής του "τρίτου δρόμου" ανάμεσα στο σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό. Την ημέρα εκείνη έκλεισε η αυλαία στην εποχή Ερλάντερ και άρχισε η εποχή Πάλμε.

Ο Πάλμε εξελέγη ομοφώνως ως ο νέος ηγέτης από το συνέδριο του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Ο Ούλωφ Πάλμε, με την ενδεκάχρονη πείρα στην πολιτική και την άσκηση της εξουσίας, φιλοδοξούσε να βελτιώσει τη Σουηδία του "κοινωνικού κράτους πρόνοιας" με το μεταρρυθμιστικό του πρόγραμμα που τιτλοφορήθηκε "Ισότητα με θεμελιώδη μεταμόρφωση της κοινωνίας". 

Υπέρμαχος των δημοκρατικών ελευθεριών, ο Ούλωφ Πάλμε φιλοξένησε στη χώρα του πολλούς Έλληνες αντιπάλους της χούντας των συνταγματαρχών, ενώ ως διακηρυγμένος εχθρός του πολέμου στο Βιετνάμ, προκάλεσε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 διεθνή σάλο, όταν επέτρεψε την παραμονή στη Σουηδία σε Αμερικανούς λιποτάκτες.

Η 125-μηνη θητεία του Πάλμε ως πρωθυπουργός και ο πρόωρος θάνατός του, τον κατέστησαν τον περισσότερο διεθνώς γνωστό Σουηδό πολιτικό του 20ου αιώνα (με την πιθανή εξαίρεση των δύο «ανθρωπιστών» Ραούλ Βάλλενμπεργκ και Νταγκ Χαμμαρσκγιούλντ).

Ο προστατευόμενός του και πολιτικός του σύμμαχος Μπερντ Κάρλσσον, ο οποίος είχε οριστεί Επίτροπος των Ηνωμένων Εθνών για τη Ναμίμπια τον Ιούλιο του 1987, επίσης είχε πρόωρο θάνατο. Ο Κάρλσσον πέθανε στη συντριβή της Πτήσης Παν Αμ 103 στις 21 Δεκεμβρίου 1988 στο δρόμο για την τελετή υπογραφής των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, με την οποία η Νότια Αφρική παραχωρούσε την κατά πολύ αργοπορημένη ανεξαρτησία στη Ναμίμπια.

Πρόκληση εχθρών

Ο Πάλμε ήταν ένας πολιτικός με ισχυρές πολιτικές θέσεις που προκαλούσε συζητήσεις στη διεθνή σκηνή: η οξεία κριτική του εναντίον των ΗΠΑ για τον πόλεμο του Βιετνάμ, οι εκστρατείες του εναντίον της εξάπλωσης των πυρηνικών όπλων, η καταδίκη του απαρτχάιντ και η συνηγορία υπέρ οικονομικών κυρώσεων εναντίον της Νότιας Αφρικής, η υποστήριξή του – οικονομική και πολιτική – για το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο (ANC) και την Οργάνωση Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης (PLO), η συνάντησή του με τον Φιντέλ Κάστρο της Κούβας, και άλλα έκαναν βέβαιο το γεγονός πως ο Πάλμε διέθετε μεγάλο αριθμό εχθρών στο εξωτερικό. Αλλά και εντός της χώρας του, οι αριστερές απόψεις του δημιούργησαν μεγάλη εχθρότητα από τους δεξιούς της Σουηδίας.

Την εποχή του θανάτου του ο Πάλμε είχε κατηγορηθεί ως φιλο-σοβιετικός και πως δεν προστάτευε τα συμφέροντα της Σουηδίας. Επομένως είχε κανονιστεί να επισκεφτεί τη Μόσχα για να συζητήσει μια σειρά από μαχητικά θέματα, συμπεριλαμβανομένων των υποτιθέμενων Σοβιετικών υποβρύχιων εισβολών στα Σουηδικά ύδατα.

Η δολοφονία

Ο Ούλοφ Πάλμε συχνά κυκλοφορούσε χωρίς καμία προστασία από σωματοφύλακες, και η νύχτα της δολοφονίας του ήταν μία από αυτές τις περιπτώσεις. Επιστρέφοντας πεζός στο σπίτι του από έναν κινηματογράφο με τη σύζυγό του Λίσμπετ στον κεντρικό δρόμο Σβεαβέγκεν (Sveavägen) της Στοκχόλμης, γύρω στα μεσάνυχτα της 28 Φεβρουαρίου 1986, το ζευγάρι έπεσε θύμα επίθεσης από έναν δολοφόνο. Ο Πάλμε πυροβολήθηκε δύο φορές στο στομάχι, και η σύζυγός του στην πλάτη.

Η αστυνομία ανέφερε πως ένας οδηγός ταξί χρησιμοποίησε τον κινητό ασύρματό του για να σημάνει συναγερμό. Δύο νεαρά κορίτσια που κάθονταν σε ένα αυτοκίνητο κοντά στη σκηνή του εγκλήματος προσπάθησαν να βοηθήσουν τον Πρωθυπουργό. Μεταφέρθηκε επειγόντως στο νοσοκομείο αλλά ήταν νεκρός όταν έφτασε. Η κυρία Πάλμε θεραπεύτηκε από τον τραυματισμό της και ανάρρωσε. Ο δολοφόνος δραπέτευσε προς τα ανατολικά στη διασταύρωση Τουννελγκάταν και εξαφανίστηκε.

Η δολοφονία του Πάλμε παραμένει ανεξιχνίαστη και μια σειρά από θεωρίες συνωμοσίας περιβάλλει το φόνο.

Η κηδεία του

Ο ίδιος ο Πάλμε, λάτρης του ελληνικού πολιτισμού και γενικότερα της Ελλάδας και είχε μάλιστα εξοχικό σπίτι στην Χερσόνησο της Κρήτης. Ήταν λάτρης της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη και μάλιστα είχε ζητήσει σε ανύποπτο χρόνο όπως στην κηδεία του να ακουστεί το αγαπημένο του τραγούδι, ο "Καημός". Η επιθυμία του έγινε σεβαστή και στην πολιτική κηδεία του τραγουδήθηκε από μια μεγάλη ερμηνεύτρια την Aria Saijonmaa στα σουηδικά το En Sång Om Frihet, συγκλονίζοντας όλο τον πλανήτη, μιας και η κηδεία του μεταδιδόταν ζωντανά απ' όλα τα διεθνή δίκτυα καθώς η δολοφονία του είχε σοκάρει την διεθνή κοινή γνώμη. Εξ αιτίας αυτού του γεγονότος τα χρόνια που ακολούθησαν το συγκεκριμένο τραγούδι έγινε απίστευτα δημοφιλές σχεδόν ως ύμνος για την Ελευθερία. Ήδη βέβαια από την δεκαετία του 70, την περίοδο της χούντας, το συγκεκριμένο τραγούδι ήταν μια μεγάλη επιτυχία καθώς η μουσική Θεοδωράκη ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στην Σουηδία. Ο "Καημός" μεταφράστηκε ως "ένα τραγούδι για την Ελευθερία και ακόμα και σήμερα τραγουδιέται και είναι ταυτισμένο με εκδηλώσεις για την δημοκρατία και την ελευθερία.

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

https://thecaller.gr/xronomixani/ymnos-sthn-souhdia/