ΒΟΛΟΣ – ΠΗΛΙΟ : Όμορφη πόλη … μαγικό βουνό

Σύμφωνα με τον «μύθο», ο Βόλος έχει περίπου 300 τσιπουράδικα, στην πραγματικότητα όμως υπολογίζονται στα 73· Κάθε 25άρι φέρνει στο τραπέζι και διαφορετικό μεζέ. Πρόκειται για μια ιεροτελεστία που διατηρείται από τα προσφυγικά χρόνια.

ΒΟΛΟΣ – ΠΗΛΙΟ

Όμορφη πόλη … μαγικό βουνό

Ένα ξεχωριστό οδοιπορικό στην πατρίδα του Ιάσονα, με την παραλιακή ζώνη και τα φιλόξενα τσιπουράδικα, αλλά και στο βουνό των Κενταύρων, με τα γραφικά χωριά του

BOΛΟΣ

To κόσμημα του Παγασητικού

Σύγχρονη πόλη που μπροστά της απλώνεται η θάλασσα και πίσω της το μυθικό Πήλιο

ΤΗΣ ΝΤΕΠΥΣ ΧΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

hiotopoulou@gmail. Com

Πρωτεύουσα του νομού Μαγνησίας, ο Βόλος, βρίσκεται περίπου στο κέντρο της Ελλάδας, γεγονός που προσελκύει επισκέπτες το ίδιο εύκολα τόσο από τον Νότο όσο και από τον Βορρά. Μια σύγχρονη πόλη χτισμένη στα ερείπια της αρχαίας Ιωλκού, της κυρίαρχης πόλης στον Παγασητικό Κόλπο την Εποχή του Χαλκού. Ο Βόλος είναι η πατρίδα του Ιάσονα και των Αργοναυτών, απ' όπου ξεκίνησε η θρυλική Αργώ με προορισμό την Κολχίδα της Μαύρης Θάλασσας (σύνορα Ρωσίας - Γεωργίας) για να φέρουν ο Ιάσονας και οι Αργοναύτες πίσω το «χρυσόμαλλο δέρας».

Η μπρούντζινη Αργώ -το σύμβολο της πόλης- βρίσκεται επί της οδού Αργοναυτών, στο ύψος της εισόδου του επιβατικού λιμανιού του Βόλου -ενός από τα σημαντικότερα της χώρας- με καθημερινή σύνδεση της πόλης με τις Σποράδες.

Απολαυστικό είναι να περπατάς στην πεζοδρομημένη παραλιακή του Βόλου, με τα ιστιοπλοϊκά από τη μία, τις καφετέριες, τα ζαχαροπλαστεία, τα ταχυφαγεία και τα τσιπουράδικα από την άλλη. Εκεί και το «Αχίλλειον» -κέντρο πολιτισμού- και το ιστορικό «Μινέρβα», ενώ στο τέλος της παραλιακής ξεχωρίζει το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Η πεζοδρομημένη λεωφόρος συνεχίζει μέχρι την εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου, μια όμορφη γειτονιά επίσης με τσιπουράδικα. Απολαυστικό ακόμη είναι να κάθεσαι στο τσιπουράδικο και να απολαμβάνεις τσίπουρο και μεζέ. Πολλοί πιστεύουν ότι ο Βόλος έχει περίπου 300 τσιπουράδικα, στην πραγματικότητα όμως υπολογίζονται σε 73. Κάθε 25άρι (ο όρος 25άρι αναφέρεται στα μικρά ιδιόρρυθμα μπουκαλάκια που σερβίρεται το τσίπουρο των 50 ml) φέρνει στο τραπέζι και διαφορετικό μεζέ. Πρόκειται για μια ιεροτελεστία που διατηρήθηκε από τα προσφυγικά χρόνια, το 1922, καθιερώνοντας τη συνοδεία του ποτού με διαφορετικό μεζέ, κυρίως θαλασσινό.·

TO ΠΗΛΙΟ έχει τα 24 χωριά του σκαρφαλωμένα στις πλαγιές του μυθικού βουνού. Κοντινότερα στον Βόλο και πλέον δημοφιλή χωριά του Πηλίου είναι η Πορταριά (17 χλμ.) και η Μακρινίτσα (19 χλμ.) - το «μπαλκόνι του Πηλίου» όπως την αποκαλούν. Πιο ψηλά, τα Χάνια (27 χλμ. από τον Βόλο) και το χιονοδρομικό κέντρο στη θέση Αγριόλευκες 

ΒΟPEIΟ ΠΗΛΙΟ

Αγκαλιά με τη φύση

Βόλτα στο «μπαλκόνι του Πηλίου», στην Πορταριά με τις γραφικές πλατείες, στα Χάνια, αλλά και στην Τσαγκαράδα με τον χιλιόχρονο πλάτανο.

ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΣΤΩΣ ΓΟΥΝΑΡΗ

kallisto.gounari@gmail.com

Μπορεί το Πήλιο στην ελληνική μυθολογία να ήταν η θερινή κατοικία των θεών, αλλά στην ταπεινή θνητή μας συνείδηση είναι προορισμός για όλο τον χρόνο, δίνοντας, ωστόσο, ένα προβάδισμα στη χειμερινή σεζόν. Τρία στοιχεία συνυπάρχουν εδώ αρμονικά και το καθιστούν ασυναγώνιστο: η φύση, η παράδοση και η αρχιτεκτονική, και καθένα από τα χωριά συμπληρώνει το όμορφο παζλ του οδοιπορικού.

Όντας διαχρονικά ψηλά στις προτιμήσεις των επισκεπτών, θεωρήστε την ποιοτική φιλοξενία δεδομένη. Σε κάθε καλντερίμι θα βρείτε ωραίο φροντισμένο μέρος για να καθίσετε ή να ψωνίσετε. Αν και η πηλιορείτικη γοητεία συμπυκνώνει πολλές αρετές σε λίγα χιλιόμετρα, ωστόσο θα σας ανοίξει η όρεξη για εξερεύνηση από χωριό σε χωριό και θα συνδράμει η άριστη σηματοδότηση.

Στα πιο αγαπημένα χιτ ανήκει η Μακρινίτσα. Χτισμένη σε υψόμετρο 300 μέτρων, αξίζει να περιμένετε να φύγει η πρωινή ομίχλη για να ατενίσετε την πόλη του Βόλου και τον Παγασητικό κόλπο. Έχει ίσως την ωραιότερη θέα της περιοχής και της αποδόθηκε ο χαρακτηρισμός «μπαλκόνι του Πηλίου» από τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Η γραφικότητα της εντείνεται με το «παζαράκι» και τα παραδοσιακά του προϊόντα. Αν σας φανεί γνωστή, το 1969 δάνεισε το φόντο της στην ελληνική ταινία «Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά».

Σε απόσταση μόνο 2 χλμ. βρίσκεται η επίσης δημοφιλής Πορταριά. Στις δύο γραφικές πλατείες της, της Μελίνας Μερκούρη και των Αγίων Ταξιαρχών, και τα καφενεδάκια τους, τα Σαββατοκύριακα γίνεται το αδιαχώρητο, όμως το παραδοσιακό χρώμα δεν επισκιάζεται. Σεργιανίστε στα στενά μαθαίνοντας για τα θεραπευτικά βότανα και τα φαρμακευτικά φυτά.

Το χιονοδρομικό κέντρο, που βρίσκεται στην περιοχή Αγριόλευκες, διαθέτει 4 πίστες και πολύ χώρο για παρκάρισμα. Κατευθυνόμενοι προς τα εκεί θα περάστε από τα Χάνια, τον ορεινότερο οικισμό του Πηλίου σε υψόμετρο 1.200 μ, χτισμένο σε πυκνό δάσος οξιάς. Βάλτε στον χάρτη την ξακουστή Ζαγορά, με το έντονο λαογραφικό στοιχείο και το σχολείο του Ρήγα Φεραίου. Θα δείτε μεγάλη ποικιλία γλυκών με βασικό συστατικό το περίφημο της μήλο.

Και μια και φτάσατε ως εδώ, αφήστε να σας πάρει η κατηφόρα προς την Τσαγκαράδα. Ο χιλιόχρονος πλάτανος στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής, το πέτρινο μονότοξο γεφύρι, μέσα σε ένα σκηνικό γεμάτο καστανιές και οξιές, είναι εικόνες που θα αποτυπωθούν όμορφα στην ταξιδιωτική σας μνήμη. 

Στα μυστικά των Κενταύρων

Από τις κατάφυτες Μηλιές ως τις δαντελένιες ακτές του Αιγαίου και του Παγασητικού, η νότια πλευρά του Πηλίου αποκαλύπτει ξεχωριστούς προορισμούς.

ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΣΤΩΣ ΓΟΥΝΑΡΗ

kallisto.gounari@gmail.com

Για τους ντόπιους αυτή η πλευρά της Μαγνησίας, η λιγότερο τουριστική, έχει τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά. Με τις βραχώδεις απολήξεις του μυθικού βουνού να εκβάλλουν στο γαλάζιο της θάλασσας και με τις πάμπολλες εναλλακτικές μορφές τουρισμού δεν μένουν και πολλά περιθώρια διαφωνίας. Η αλήθεια είναι πως η αιχμηρή μορφολογία του και το άγριο τοπίο του έλκουν τον φυσιολάτρη ταξιδιώτη, και για τους εξερευνητές της Μαγνησίας είναι ένα διαφορετικό, πολύτροπο ταξίδι.

Αναμφίβολα οι Μηλιές είναι το διάσημο τοπωνύμιο του Δήμου Νότιου Πηλίου.

Στη μικρή της επιφάνεια συγκεντρώνονται σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά της ευρύτερης περιοχής και σε συνδυασμό με το ιστορικό παρελθόν, το χωριό θα μπορούσε μόνο του να αποτελεί άρτιο πηλιορείτικο δείγμα.

Διαθέτει τη Δημόσια Βιβλιοθήκη Μηλεών (http://vivl-mileon.mag.sch.gr/index.html), στην οποία φυλάσσονται πάνω από 3.500 χιλιάδες τόμοι σπάνιων βιβλίων, χειρόγραφα καθώς και επιστολές από την κληρονομιά της Μηλιώτικης Σχολής. Παρά τη γραφικότητα του και την ιστορία του, όμως, η βασική του ατραξιόν είναι ο Μουντζούρης και η θρυλική του σιδηροδρομική διαδρομή που προσελκύει πολλούς επισκέπτες.

Με εμπορικό κέντρο και απαραίτητη στάση την ημιορεινή Αργαλαστή, μπορείτε να χαράξετε πολλές συντεταγμένες, εμπνευσμένες (γιατί όχι;) από το τοπικό τσίπουρο στο κοινοτικό καφενείο.

ΓΡΑΦΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ

Πριν από αυτά όμως περιηγηθείτε και ρίξτε μια ματιά στην τοπική αρχιτεκτονική και στο καμπαναριό του ναού των Αγίων Αποστόλων που διαφέρει από όσα θα συναντήσετε μέχρι εδώ. Θα σας κάνει εντύπωση πώς ένα τόσο μικρό χωριό έχει τόσο έντονα διαφοροποιημένο στίγμα. Στο ίδιο μοτίβο η γραφική πλατεία τού κατά πολύ μικρότερου ημιορεινού χωριού Λαύκου, αλλά και των διπλανών χωριών, Συκής και Μετοχίου. Ο χάρτης είναι μπροστά σας και οι επιλογές πολλές.

Αν δεν ενδώσετε στις αλκοολούχες απολαύσεις, τότε αναζητήστε τις περιπατητικές πορείες -όχι πολύ καλά σηματοδοτημένες, είναι η πραγματικότητα- και μέσα σε πυκνή βλάστηση και σκόρπια ερείπια θα ξεπροβάλλει κάθε τόσο εντελώς αναπάντεχα μια εντυπωσιακή θέα. Ξεκινήστε είτε από Αργαλαστή για Κάλαμο είτε από τον Λαύκο προς το χωριό Μήλινα. Λένε ότι στην παραθαλάσσια Μηλίνα αν κάνεις ευχή στο ηλιοβασίλεμα θα βγει! Ανεξακρίβωτο αν πρόκειται για έναν ημιαστικό μύθο ή για προσωπική εμπειρία.

Το σίγουρο είναι ότι αξίζει η απογευματινή επίσκεψη στο όμορφο ψαροχώρι με την ήρεμη προκυμαία. Το νότιο Πήλιο, που γεωμορφικά μοιάζει με βέλος, τελειώνει στο Τρίκερι, την «κρυφή πύλη» απ' όπου φεύγει το καραβάκι για τις Κουκουναριές της Σκιάθου. 

 

► Ανάλογα τον καιρό, τα δρομολόγια του Μουντζούρη δεν είναι καθημερινά. Ξεκινούν από Ανω Λεχώνια στις 11.30 για τις Μηλιές και επιστρέφουν στις 15.00 και στο ενδιάμεσο έχετε το περιθώριο να περάσετε χρόνο στο χωριό. Η σιδηροδρομική γραμμή έχει μήκος 16 χλμ. Κόστος 18 ευρώ για μεγάλους και 10 ευρώ για παιδιά 4-14 ετών.

► Στο κλίμα του οικοτουρισμού γίνονται πολλές διαδρομές με άλογα σε παλιά μονοπάτια, με αφετηρία την Αργαλαστή. Το κόστος κυμαίνεται ανάλογα.

► Μια ανάσα από τις Μηλιές βρίσκεται η Βυζίτσα, διατηρητέο χωριό, και οι Πινακάτες με την υπέροχη φύση και τα γαλήνια τοπία που αξίζουν μια παράκαμψη.

 ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Πεθαίνοντας για την Ελλάδα - Κάρολος Ογλ. Μακρυνίτσα 17.3.1878

Πεθαίνοντας για την Ελλάδα 

Κάρολος Ογλ. 

Μακρυνίτσα 17.3.1878

Ο Κάρολος Ογλ (Charles Chaloner Ogle, 1851 - 1878) ήταν Άγγλος αρχιτέκτονας που διακρίθηκε για τα φιλελληνικά του αισθήματα. Κατά την διάρκεια της επανάστασης της Θεσσαλίας του 1878 κατέφθασε στο Πήλιο ως απεσταλμένος των "Times" του Λονδίνου για να καλύψει τα γεγονότα. Βρήκε τραγικό θάνατο στη μάχη της Μακρυνίτσας.

Ο Κάρολος Ογλ γεννήθηκε στις 6 Απριλίου του 1851 στο Μέριλμπον, περιοχή του κεντρικού Λονδίνου, όπου διέμενε τότε η οικογένειά του και ήταν το 4^ο παιδί της οικογένειάς του. Ο Κάρολος Ογλ μεγάλωσε σ’ ένα ειδυλλιακό και άνετο περιβάλλον και μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, όπου σπούδασε αρχιτεκτονική και μαθήτευσε αργότερα κοντά στον μεγάλο αρχιτέκτονα Φρέντερικ Ουΐλιαμ Ρόπερ. Παράλληλα με την δραστηριότητα που αναπτύσσει ως αρχιτέκτονας συνεργάζεται με την περιοδική έκδοση «Builder». Το 1875 επισκέφθηκε την Ρώμη και την Αθήνα και για κάποιο διάστημα εργάστηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο του ανακτορικού αρχιτέκτονα Τσίλερ ενώ παρέδιδε δωρεάν μαθήματα αγγλικών. Είχε διακριθεί για τον φιλελληνισμό του και είχε τιμηθεί από τον βασιλιά Γεώργιο Α΄ με το παράσημο του Σταυρού του Σωτήρος

Όμως «το τάλαντό του για το γράψιμο, η παρατηρητικότητά του, η ανάγκη του να εκφραστεί για όλα όσα συνέβαιναν γύρω του, τον ώθησαν τον Ιούλιο του 1876 να απευθυνθεί, όπως ο Στίλλμαν, όπως και τόσοι άλλοι, στους Τάϊμς για συνεργασία από την Αθήνα. Η συνεργασία των Τάϊμς με τον Ογλ επισημοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, όταν δημιουργήθηκαν τα προβλήματα υγείας και συνεργασίας της εφημερίδας με το Στίλλμαν. Ο νεαρός δόκιμος δημοσιογράφος, που από δω και πέρα θα φέρει τον τίτλο «Ανταποκριτής των Τάϊμς», αρχίζει από εκείνη τη στιγμή μια καινούργια καριέρα και ξεκινά για τη Σερβία με σπουδαία αποστολή».

Ως πολεμικός ανταποκριτής ακολουθεί τα οθωμανικά στρατεύματα στις στρατιωτικές επιχειρήσεις τους στο Μαυροβούνιο, στην Ερζεγοβίνη αλλά και στην Κρήτη και την Θεσσαλία και στέλνει εντυπωσιακές περιγραφές διανθισμένες με το λεπτό του χιούμορ.

Ο Ογλ έφτασε στον Βόλο στις αρχές Φεβρουαρίου του 1878. Όμως στο Πήλιο, οι προετοιμασίες για απελευθερωτικό ξεσηκωμό, είχαν ήδη αρχίσει από το 1876. Στις 15 Ιανουαρίου 1878 τη σημαία της επανάστασης σήκωσαν στο χωριό Άγιος Λαυρέντιος περίπου 40 πηλιορείτες οι οποίοι συνέστησαν την Προσωρινή Κυβέρνηση του Πηλίου με πρόεδρο το Ζήσιμο Μπασδέκη και μέλη τους Κ. Γαρεφη, Ζ. Φυτάλη. Κ. Σακελλαρίδη, Αργ. Βογιατζή, Κ. Σταμούλη, Γ. Νικολάου και Κ. Κοτζαμάνη. Λίγες μέρες αργότερα, στην Πορταριά 60 πηλιορείτες πρόκριτοι ορκίστηκαν να αγωνισθούν για την ανεξαρτησία της Θεσσαλίας και την ένωση της με τη μητέρα Ελλάδα. Η νέα Προσωρινή Κυβέρνηση του Πηλίου, όριζε πρόεδρο τον Ιερώνυμο Κασσαβέτη και αντιπροέδρους τους Ζ. Μπασδέκη και Ευάγγελο Σταμούλη. Ακολουθούσαν οι υπογραφές εννέα ακόμη μελών. Οι επαναστάτες σύντομα άρχισαν να πολλαπλασιάζονται. Ακολούθησαν διάφορες μάχες με τους Τούρκους, αλλά και τρομερές σφαγές. Λίγες μέρες αργότερα, οι τουρκικές δυνάμεις «απάντησαν» στους εξεγερμένους. Περισσότεροι από 4.500 Τούρκοι στρατιώτες έφτασαν στο βουνό Σαρακηνός. Μόλις 200 αντάρτες που βρέθηκαν απέναντί τους κατάφεραν να τους αναχαιτίσουν και να σκοτώσουν 600 άνδρες. Σε αντίποινα οι Τούρκοι εισέβαλαν στη Μακρινίτσα και έσφαξαν τους κατοίκους. Τα θύματα ήταν πολλά, ανάμεσά τους και παιδιά. Ο Ογλ κατέγραφε τις εικόνες και τις μετέφερε στους Τάιμς, καυτηριάζοντας τις κινήσεις των Τούρκων ενάντια σε άμαχο πληθυσμό και εξυμνώντας την αντίσταση των Ελλήνων.

Οι τουρκικές αρχές, εξαγριώθηκαν με τις ανταποκρίσεις του Ογλ, και έστειλαν επιστολή στον άγγλο πρωθυπουργό με την οποία κατηγορούσαν τον Ογλ ως «πράκτορα των Ελλήνων που τους υποκινεί σε επανάσταση».

Αρκετές μέρες αργότερα ο διοικητής του τουρκικού στόλου Χόμπαρτ Πασάς, συνοδευμένος από περίπου 6.000 στρατιώτες , απέκλεισε το Πήλιο από τις Β. Σποράδες και ζήτησε να έρθει σε επαφή με τους έλληνες οπλαρχηγούς για να τους πείσει να παραδώσουν τα όπλα. Κι αυτό επεδίωξε να γίνει μέσω του Ογλ τον οποίο ζήτησε να συναντήσει. Όμως, ο φιλέλληνας δημοσιογράφος αρνήθηκε, λέγοντας ότι «οι ασχολίες μου δεν μου επιτρέπουν να σας επισκεφθώ αυτοπροσώπως. Έμαθα ότι πρόκειται να επιτεθείτε στη Μακρινίτσα και πηγαίνω εκεί για την ασφάλειά μου…»

 

Ο Χόβαρτ τον απείλησε τότε ότι θα τον διώξει από τα τουρκοκρατούμενα εδάφη και ο Ογλ του ανταπάντησε: «Θα με διώξεις  αλλά δεν θα φύγω όπως έφυγες εσύ από την Αγγλίαν». Έτσι ξεκίνησε για τη Μακρυνίτσα όπου με έξοδα του προσέλαβε 30 εργάτες, για να κατασκευάσουν χαρακώματα. Πριν φύγει μάλιστα από το Βόλο είχε προβλέψει το θάνατο του μιλώντας σε γνωστούς του και λέγοντας ότι οι Τούρκοι θα τον δολοφονήσουν και θα κόψουν το κεφάλι του. Γι’ αυτό τους έδειχνε κάποιες ουλές το χέρι του από παλαιό τραύμα, ώστε αν βρεθεί το ακέφαλο πτώμα του να το αναγνωρίσουν!!!

Στις 17 Μαρτίου έγινε η δεύτερη μάχη της Μακρινίτσας. Οι ελληνικές δυνάμεις υποχώρησαν και οι Τούρκοι μπήκαν ξανά στο χωριό, σκοτώνοντας γυναικόπαιδα και λεηλατώντας ότι έβρισκαν μπροστά τους. Η μάχη κράτησε τρεις μέρες....

Ο Κάρολος Ογλ βρήκε τραγικό θάνατο στη δεύτερη μάχη της Μακρυνίτσας, που διεξήχθη δυτικά της Μακρυνίτσας στην θέση "Σταυρός" του βουνού «Σαρακηνός» στις 17 Μαρτίου 1878. Ο θάνατός του όταν έγινε γνωστός στην Αθήνα, συγκλόνισε την κοινή γνώμη, αλλά και την κυβέρνηση.

Η τριήμερη μάχη της Μακρυνίτσας, υπήρξε αιματηρότατη, με πολλά θύματα από τον άμαχο πληθυσμό, ακόμα και παιδιά. Οι επαναστάτες νικήθηκαν και υποχώρησαν προ των Οθωμανικών στρατευμάτων του Ρετζέπ Πασά, αλλά και των ορδών των ατάκτων Κιρκασίων του Αμούς Μπέη. Οι πρόξενοι των ξένων δυνάμεων μαζί με τον Έλληνα πρόξενο  Τζιώτη ανέβηκαν στο Πήλιο για ερευνήσουν την κατάσταση και να σταματήσουν τις σφαγές. Ενδιαφέρθηκαν φυσικά και τον Όγλ, που δεν εμφανίσθηκε πουθενά επί διήμερο. Τον αναζητούσαν για να πληροφορηθούν εγκύρως τα καθέκαστα των μαχών στο Πήλιο. Όμως είχε ήδη δολοφονηθεί. Αρχικά οι Τούρκοι έκρυψαν το πτώμα του, αλλά ένας στρατιώτης εμφάνισε το διαβατήριό του, ενώ ένας άλλος πουλούσε τα ρούχα του. Οι Τούρκοι είπαν ότι τον δολοφόνησαν οι επαναστάτες. Αυτό όμως δεν ήταν αληθές.

Τελικά το πτώμα του άτυχου Άγγλου δημοσιογράφου βρέθηκε ακέφαλο στο Ωμέγα Ρέμα. Οι γιατροί ενός αγγλικού και ενός ιταλικού πλοίου έκαναν αυτοψία και τοποθέτησαν το πτώμα σε μολυβένια θήκη για να μεταφερθεί στην Αθήνα για ταφή. Οι πρόξενοι των ξένων δυνάμεων από τις ανακρίσεις που έκαναν στο Πήλιο διαπίστωσαν όπως έγραφαν οι εφημερίδες της εποχής, ότι ο Όγλ δολοφονήθηκε μετά τη λήξη της μάχης. Κάποιοι μάρτυρες είπαν ότι τον είδαν να επιστρέφει έφιππος και να επιπλήττει τέσσερις Οθωμανούς στρατιώτες, οι οποίοι τον αγνόησαν. Παρακάτω όμως συνάντησε άλλους δύο, οι οποίοι τον αναγνώρισαν, αλλά δεν δίστασαν να τον δολοφονήσουν χτυπώντας τον ο ένας με τη λόγχη και ο άλλος πυροβολώντας. Μια γυναίκα και ένα παιδί που είδαν τη σκηνή του φόνου, κατέθεσαν ότι οι δολοφόνοι όταν απέκοψαν την κεφαλή του Άγγλου ανταποκριτή, την κάρφωσαν σε μια λόγχη και την περιέφεραν αλαλλάζοντας.

Η σορός του Ογλ μεταφέρθηκε στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στον Βόλο, όπου και παρέμεινε για λαϊκό προσκύνημα. Στις 28 Μαρτίου μεταφέρθηκε στον Πειραιά με την αγγλική κανονιοφόρο “Wizard”. Μερικές Βολιώτισσες είχαν κεντήσει ταινία που μπήκε στο φέρετρο και έγραφε: «Ου σκεπάζεται αρετή σου, ουδ’ επίβουλος σφαγή σου, Ογλ φιλελεύθερε». Η σορός του έγινε δεκτή με μεγάλες τιμές από τις αρχές και πλήθος κόσμου. Με ειδική αμαξοστοιχία μεταφέρθηκε στην Αθήνα και τοποθετήθηκε στον καθολικό ναό του Αγίου Διονυσίου. Στην Αθήνα επικρατούσε πρωτοφανής συγκίνηση. Οι έμποροι της πρωτεύουσας ετοίμασαν στεφάνι με ταινία που έγραφε αρχαϊστί

«Έκπρεπέ εν Βρετανοίς Κάρολον πολυδάκρυτον Ογλ Στίφεα κυκλώπων έκτανον ουχί οσίως Πηλίου εν κλιτύσιν κηρός μεμαώτα μελαίνης γης εξαρπάζειν Θεσσαλίης τέκεα»

Η πάνδημη κηδεία του, έγινε στις 29 Μαρτίου 1878 από τον καθολικό ναό του Αγίου Διονυσίου, χοροστατούντος του καθολικού αρχιεπισκόπου. Παρέστησαν πολλοί επίσημοι και λαός. Επικήδειο εκφώνησε στο νεκροταφείο ο Τιμολέων Φιλήμων, και ο Γάλλος πρεσβευτής. Ο δήμος της Αθήνας (δήμαρχος ο Παναγής Κυριακός) παραχώρησε δωρεάν τάφο στο Α΄ Νεκροταφείο. Η σορός του ενταφιάστηκε στο Α’ Νεκροταφείο, δίπλα στον τάφο του ναυάρχου Κανάρη.

Η οικογένεια του Ογλ με τηλεγράφημά της προς τον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κουμουνδούρο ευχαρίστησε την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και τον Χαρίλαο Τρικούπη, βουλευτή τότε, που ασχολήθηκε ενεργά με την ταφή του τέκνου της.

Όμως οι μεταγενέστεροι Έλληνες δεν ξέρουν ούτε ιστορία αλλά ούτε να τιμούν αυτούς που έδωσαν την ζωή τους για την ελευθερία της Ελλάδος. Έτσι στη δεκαετία του ’80 η προτομή του φιλέλληνα Ογλ όχι μόνο εξαφανίστηκε αλλά ο Δήμος Αθηναίων πούλησε και τον δωρηθέντα για την ταφή του τάφον.

Το γεγονός μαθεύτηκε με επερώτηση που κατέθεσε στην Βουλή για τον Κάρολο Ογλ ο π. Αντιπρόεδρος της Βουλής, Γιώργος Σούρλας, που είδε το φως της δημοσιότητας την Κυριακή 31 Ιουλίου 1983. Με ερώτησή του στην Βουλή και τον Υπουργό Εξωτερικών, ο βουλευτής Μαγνησίας μεταξύ άλλων τόνιζε τα εξής: «Ο Αγγλος Τσαρλς Ογλ ήρθε στην Ελλάδα σαν ανταποκριτής των Τάϊμς κατά την περίοδο της ελληνικής επαναστάσεως. Δεν περιορίσθηκε όμως στα δημοσιογραφικά του καθήκοντα αλλά πήρε μέρος στον αγώνα για την ελευθερία του Ελληνικού Λαού. Στην προσπάθειά του να βοηθήσει γυναίκες και παιδιά όταν κατελήφθη η Μακρινίτσα Μαγνησίας, οι Τούρκοι τον αποκεφάλισαν. Στις 29 Μαΐου 1878 με τιμές που αρμόζουν στους αγωνιστές της ελευθερίας και πολύ περισσότερο όταν είναι φιλέλληνες, ο Ογλ ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Η επιτύμβια μαρμάρινη στήλη του Ογλ παραμερίστηκε και ο τάφος του πουλήθηκε σε άλλη οικογένεια. Φαίνεται ότι αυτό έγινε με απόφαση του Δήμου Αθηναίων για εγκαταλειμμένους τάφους, για τάφους που δεν έχουν κληρονόμους. Ο κ. Υπουργός, συνεχίζει ο κ. Σούρλας, πρέπει να ενημερώσει τη Βουλή για την μετά θάνατον περιπέτεια του Άγγλου φιλέλληνα και η κυβέρνηση οφείλει να αποκαταστήσει τη μνήμη του». Εξάλλου για το ίδιο θέμα απεστάλη επιστολή του κ. Σούρλα στο Δήμο Αθηναίων, όπου τονίζεται ότι «ο τόπος που πρέπει να μεταφερθεί η επιτύμβια στήλη είναι ο Δήμος Βόλου ή η Κοινότητα Μακρινίτσας, όπου αποκεφαλίστηκε από τους Τούρκους. Ίσως είναι και μια ευκαιρία ο Δήμος Βόλου και η Κοινότητα Μακρινίτσας να τιμήσουν την μνήμη του φιλέλληνα Ογλ με εκδηλώσεις που αρμόζουν σε όλους τους αγωνιστές της ελευθερίας». Όπως μας πληροφορεί ο κ. Σούρλας, δεν έλαβε απάντηση ούτε από τον υπουργό ούτε από τον Δήμο Αθηναίων. Απευθύνθηκε όμως στη διοίκηση του Νεκροταφείου και όπως τον ενημέρωσαν, οι συγκεκριμένοι τάφοι θεωρήθηκαν τάφοι αγνώστων και οι μαρμάρινες πλάκες διατέθηκαν για την πλακόστρωση πεζοδρομίων.

Θεατρικό έργο

Ο ηθοποιός Βασίλειος Κ. Ανδρονόπουλος, για να τιμήσει τον Κάρολο Όγλ, το 1890 εξέδωσε στα Τρίκαλα από το τυπογραφείο του Γ. Μαρινόπουλου, το θεατρικό έργο «Δολοφονία Καρόλου Ογλ εν τη μάχη Μακρυνίτσης : Δράμα Εθνικόν εις πράξεις δύο μετ' Αποθεώσεως / Υπό Β. Κ. Ανδρονοπούλου Ηθοποιού».

Πηγές :

https://en.wikipedia.org/wiki/Charles_Chaloner_Ogle

https://el.wikipedia.org/wiki/Κάρολος_Ογλ

http://www.mixanitouxronou.gr/karolos-ogl-o-filellinas-antapokritis-ton-taims-pou-dolofonisan-kai-apokefalisan-oi-tourkoi-sti-makrinitsa-entafiastike-sto-a-nekrotafeio-alla-o-tafos-tou-poulithike-kai-oi-plakes-xrisimopoiithik/

Άρθρο του Παντελή Στεφ. Αθανασιάδη στο:

http://sitalkisking.blogspot.gr/2011/10/blog-post_19.html

http://elldiktyo.blogspot.gr/2015/03/karolos.ogl-makrunitsa.html

http://www.topontiki.gr/article/212248/karolos-ogl-i-thysia-enos-filellina-dimosiografoy

Εκεί όπου έπιναν το καφεδάκι τους Παπαδιαμάντης & Βάρναλης

Λαύκος του Πηλίου

Εκεί όπου έπιναν το καφεδάκι τους Παπαδιαμάντης & Βάρναλης

Στο χωριό Λαύκος του Πηλίου βρίσκεται το παλαιότερο παραδοσιακό καφενείο στη χώρα, που λειτουργεί αδιάκοπα εδώ και 242 χρόνια!

Στην κορυφογραμμή του νότιου Πηλίου, σε ύψος 310 μέτρων, με υπέροχη θέα στον Παγασητικό Κόλπο βρίσκεται το γραφικό χωριό Λαύκος. Μπορεί να αποτελεί έναν από τους λιγότερο γνωστούς προορισμούς για τους ταξιδιώτες που αποφασίζουν να επισκεφτούν το Πήλιο, ωστόσο υπερηφανεύεται ότι στην κεντρική πλατεία του κρύβει έναν «θησαυρό», το παλιότερο καφενείο της Ελλάδας.

Πρόκειται για ένα παραδοσιακό καφενείο που λειτουργεί αδιάκοπα εδώ και 242 χρόνια -συγκεκριμένα, από το 1785- από την οικογένεια Φορλίδα. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι επτά γενιές της οικογένειας έχουν λειτουργήσει το καφενείο, με σημερινό ιδιοκτήτη τον Μανώλη Φορλίδα, ο οποίος συνεχίζει να σερβίρει καθημερινά τους πιστούς πελάτες και τους επισκέπτες. Το καλοκαίρι ο χαμογελαστός ιδιοκτήτης σερβίρει καφέ και αναψυκτικό κάτω από τα εννέα πλατάνια της πλατείας, ενώ τον χειμώνα το σκηνικό αλλάζει και μεταφέρεται εντός του καφενείου, γύρω από την ξυλόσομπα, σε μια ατμόσφαιρα που διατηρεί την αίγλη περασμένων εποχών.

Η γραφικότητα του καφενείου εντυπωσιάζει. Δάπεδο από παλιά τσιμεντοκονία, αλλεπάλληλες στρώσεις λουλακιού στους τοίχους, παλιές ψάθινες καρέκλες για τους πελάτες, τραπεζάκια με μάρμαρα Πηλίου, το «τιμολόγιον» να δεσπόζει σε έναν τοίχο, ενώ στους άλλους παλιές φωτογραφίες...

Αξίζει να αναφέρουμε ότι στο παρελθόν στον πάνω όροφο του καφενείου λειτουργούσε πανδοχείο (χάνι) για τους ταξιδιώτες, στο οποίο είχαν διαμείνει μεγάλες προσωπικότητες. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου του ιδιοκτήτη Μανώλη Φορλίδα, «στη γωνία στο βάθος έπινε το κρασάκι του ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, όταν ερχόμενος από τη Σκιάθο αποβιβαζόταν στον Πλατανιά, διανυκτέρευε στο χάνι και από εκεί με τα πόδια έφτανε στη Μηλίνα, όπου τον παραλάμβανε το καΐκι για τον Βόλο. Ο συγγραφέας Κώστας Βάρναλης, που ήταν γυμνασιάρχης στην Αργαλαστή, αλλά και ο παιδαγωγός Αλέξανδρος Δελμούζος, διευθυντής στο Παρθεναγωγείο Βόλου, ήταν από τις προσωπικότητες που σύχναζαν στο καφενείο». Εκτός, όμως, από την υποδοχή των κουρασμένων οδοιπόρων, το καφενείο παλαιότερα είχε πολλές χρήσεις, καθώς λειτουργούσε και ως ταβέρνα, αλλά και ως κουρείο και χασάπικο. Μάλιστα, ακόμη και σήμερα υπάρχουν στην οροφή τα μεταλλικά τσιγκέλια από τα οποία κρεμούσαν παλιά τα κρέατα. Στο διάβα του χρόνου στο παραδοσιακό καφενείο του Λαύκου έχουν γίνει ξακουστά γλέντια καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου και ειδικά στις μεγάλες γιορτές, όπως τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και οι Απόκριες, αλλά και όταν γίνονταν πανηγύρια στο χωριό.

Σε απόσταση 30 χλμ. από τον Βόλο βρίσκεται το χωριό Λαύκος, με τη μεγάλη πλατεία, τις πετρόχτιστες βρύσες και τα πλακόστρωτα καλντερίμια μέσα από τα οποία ο επισκέπτης μπορεί να ανακαλύψει γνήσια πηλιορείτικα αρχοντικά. Οι πρώτοι κάτοικοι εμφανίστηκαν στο χωριό στα τέλη του 15ου αιώνα. Με το πέρασμα των χρόνων και την αύξηση του βιοτικού επιπέδου οι κάτοικοι άρχισαν να χτίζουν τα σπίτια τους σε διάφορα σημεία του χωριού και έτσι ξεπρόβαλλαν αρχοντικά με μοναδική αρχιτεκτονική. 

Ο Λαύκος αποτελεί έναν προορισμό για όλους τους μήνες του χρόνου, καθώς η φιλοξενία και τα παραδοσιακά καταλύματα συντελούν στην ευχάριστη διαμονή των επισκεπτών. Δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε την τοπική κουζίνα, που μπορεί κανείς να γευτεί στα εστιατόρια και στις ταβέρνες, η οποία συντελεί στο να γίνει ο Λαύκος ακόμη ένας ενδιαφέρων γαστρονομικός προορισμός. Παράλληλα, ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού «Η Δράση» πραγματοποιεί μια σειρά από μουσικές και χορευτικές εκδηλώσεις καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, με σκοπό να ψυχαγωγεί τους ντόπιους μέσα από την πλούσια μουσική παράδοση.

«Κυριακάτικη Δημοκρατία»