Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ (Κ.Τ.Ε)

 

Η ΔΙΑΛΥΣΗ 

ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ 

(Κ.Τ.Ε)

 

Η Κοινωνία των Εθνών ήταν ένας Διεθνής Οργανισμός –ένας σύνδεσμος κρατών- που ιδρύθηκε στο Παρίσι το 1920, αμέσως μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στα αγγλικά ονομάστηκε League of Nations και στα ελληνικά συντομογραφείται και ως ΚτΕ και ήταν το αποτέλεσμα της Συνθήκης των Βερσαλλιών με αμερικανική πρωτοβουλία. Ήταν η πρώτη προσπάθεια συνεννόησης όλων των κρατών του κόσμου πάνω στα προβλήματα που απασχολούσαν τότε την ανθρωπότητα.

Η Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων, η οποία επιδίωξε μια μόνιμη ειρήνη μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενέκρινε την πρόταση της δημιουργίας της Κοινωνίας των Εθνών (γαλλικά: Société des Nations, γερμανικά: Völkerbund) στις 25 Ιανουαρίου 1919. Το Σύμφωνο της Κοινωνίας των Εθνών συντάχθηκε από ειδική επιτροπή, και ο Σύνδεσμος συστήθηκε από το Μέρος Ι της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Στις 28 Ιουνίου 1919, το Σύμφωνο υπεγράφη από 44 κράτη, συμπεριλαμβανομένων και των 31 κρατών τα οποία είχαν λάβει μέρος στον πόλεμο στο πλευρό της Τριπλής Αντάντ ή εντάχθηκαν σε αυτή κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων. Παρά τις προσπάθειες του Ουίλσον να καθορίσει και να προωθήσει τον Σύνδεσμο της Κοινωνίας των Εθνών, για τον οποίο του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1919, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εντάχθηκαν στον Σύνδεσμο. Η Αντιπολίτευση στην αμερικανική Γερουσία, κυρίως από τους ρεπουμπλικάνους πολιτικούς Χένρι Κάμποτ Λοτζ (Henry Cabot Lodge) και Ουίλιαμ Μπόρα (William E. Borah), μαζί με την άρνηση του Ουίλσον για συμβιβασμό, είχε ως αποτέλεσμα οι Ηνωμένες Πολιτείες να μην επικυρώσουν τη Σύμβαση.

Οι στόχοι της ΚτΕ ήταν ο αφοπλισμός, η πρόληψη του πολέμου, η διευθέτηση των διαφορών μεταξύ των χωρών μέσω των διαπραγματεύσεων και της διπλωματίας και η βελτίωση της ποιότητας ζωής σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν διέθετε δική της στρατιωτική δύναμη και έτσι εξαρτιόταν από τις Μεγάλες Δυνάμεις οι οποίες ήταν απρόθυμες να διαθέσουν στρατεύματα για αυτούς τους σκοπούς.

Μετά από μια σειρά αξιοσημείωτων επιτυχιών αλλά και ορισμένων αποτυχιών στις αρχές της δεκαετίας του 1920, αλλά και του 1930, η ΚτΕ τελικά αποδείχθηκε ανίκανη να εμποδίσει την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Απέδειξε έτσι ότι είχε αποτύχει στον πρωταρχικό σκοπό της, που ήταν η αποφυγή ενός Παγκοσμίου Πολέμου στο μέλλον.

Η Λίγκα -όπως λεγόταν και αλλιώς- κράτησε ως διεθνής οργανισμός 26 χρόνια. Τα Ηνωμένα Έθνη (ΟΗΕ) την αντικατέστησαν μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου τον Απρίλιο του 1946.

Αν και ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Woodrow Wilson, ήταν ενθουσιώδης υποστηρικτής της ΚτΕ, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εντάχθηκαν ποτέ σε αυτήν λόγω της αντίθεσης των απομονωτιστών στο Αμερικανικό Κογκρέσο.

Επίσης, δεν επέτρεψαν στη Ρωσία να ενταχθεί καθώς το 1917 είχε κομμουνιστική κυβέρνηση που προκάλεσε φόβο στη Δυτική Ευρώπη, ενώ το 1918, η ρωσική βασιλική οικογένεια δολοφονήθηκε.

Από τα 42 ιδρυτικά μέλη, 23 (ή 24, μετρώντας την Ελεύθερη Γαλλία) παρέμειναν μέλη μέχρι τη διάλυση της Κοινωνίας των Εθνών το 1946. Στο έτος ιδρύσεως προσχώρησαν άλλα έξι μέλη, εκ των οποίων μόνο δύο παρέμειναν μέλη σε όλη την ύπαρξή της. Επιπλέον 15 χώρες εντάχθηκαν κατά τα επόμενα έτη.

Ο μεγαλύτερος αριθμός των κρατών-μελών ήταν 58 μεταξύ 28 Σεπτεμβρίου 1934 όταν εντάχθηκε ο Ισημερινός και 23 Φεβρουαρίου 1935 όταν αποσύρθηκε η Παραγουάη. Μέχρι εκείνη την ώρα, μόνο η Κόστα Ρίκα (22 Ιανουαρίου 1925), η Βραζιλία (14 Ιουνίου 1926), η Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας (27 Μαρτίου 1933) και η Γερμανία (19 Σεπτεμβρίου 1933) αποσύρθηκαν και έμεινε μόνο η Αίγυπτος, να ενταχθεί (στις 26 Μαΐου 1937 ).

Η Σοβιετική Ένωση έγινε μέλος μόλις στις 18 Σεπτεμβρίου 1934, όταν εντάχθηκε για να ανταγωνισθεί τη Γερμανία (η οποία είχε εγκαταλείψει το προηγούμενο έτος), και εκδιώχθηκε από την ΚτΕ στις 14 Δεκεμβρίου 1939, για την επίθεση κατά της Φινλανδίας. Για την αποβολή της Σοβιετικής Ενώσεως η ΚτΕ παραβίασε τους κανόνες της, αφού μόνο 7 από τα 15 μέλη του Συμβουλίου ψήφισαν υπέρ της απομάκρυνσης (η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Βολιβία, η Αίγυπτος, η Νότια Αφρικανική Ένωση και η Δομινικανή Δημοκρατία), χωρίς να έχουν την πλειοψηφία των ψήφων που απαιτούνταν από τον Χάρτη για να το πράξει. Τρία από αυτά τα μέλη επιλέχθηκαν ως μέλη του Συμβουλίου την προηγούμενη ημέρα της ψηφοφορίας (η Νoτιοαφρικανική Ένωση, η Βολιβία και η Αίγυπτος). Αυτή ήταν μία από τις τελευταίες πράξεις της ΚτΕ πριν από την παύση της λειτουργίας της λόγω της έναρξης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Αίγυπτος ήταν η τελευταία χώρα που εντάχθηκε (στις 26 Μαΐου 1937). Το πρώτο μέλος που αποσύρθηκε ή έφυγε από την ΚτΕ μετά την ίδρυσή της ήταν η Κόστα Ρίκα, στις 22 Ιανουαρίου 1925, η οποία εντάχθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1920. Αυτό την καθιστά επίσης το ταχύτερα αποσυρθέν μέλος μετά την ένταξή του. Το τελευταίο μέλος που αποσύρθηκε ή έφυγε από την ΚτΕ πριν από τη διάλυσή της ήταν το Λουξεμβούργο στις 30 Αυγούστου 1942. Η Βραζιλία ήταν το πρώτο ιδρυτικό μέλος που έφυγε (14 Ιουνίου 1926) και η Αϊτή ήταν η τελευταία χώρα – μέλος (Απρίλιος 1942).

Το Ιράκ, το οποίο προσχώρησε το 1932, ήταν το πρώτο μέλος της συμμαχίας που ήταν στο παρελθόν μέλος της Κοινωνίας των Εθνών κατ’ εντολή.

Η Κοινωνία των Εθνών λειτουργούσε με ένα σύστημα «καθολικής συναίνεσης» και όχι με κανόνα πλειοψηφίας. Αυτό σήμαινε ότι για να ληφθεί μια απόφαση, όλα τα μέλη έπρεπε να ψηφίσουν ομόφωνα υπέρ αυτής της απόφασης – όπως γίνεται σήμερα στην ΕΕ.

Στις επιτυχίες της ΚτΕ είναι ο έλεγχος της δουλείας και της εμπορίας γυναικών και παιδιών. Έτσι το Αφγανιστάν κατάργησε τη δουλεία το 1923, το Ιράκ το 1924, το Νεπάλ το 1926, η Υπεριορδανία και η Περσία το 1929, το Μπαχρέιν το 1937 και η Αιθιοπία το 1942.

Όμως η Κοινωνία των Εθνών είχε αρκετές αδυναμίες που τελικά οδήγησαν στη διάλυσή της. Η ΚτΕ υποτίθεται ότι θα αγκάλιαζε όλον τον κόσμο και θα περιλάμβανε όλες τις χώρες, αλλά πολλές χώρες δεν εντάχθηκαν καν στον οργανισμό ενώ κάποιες άλλες χώρες  παρέμειναν ως μέλη μόνο για μικρό χρονικό διάστημα, πριν απομακρυνθούν οριστικά από αυτήν.

Πολλοί αναλυτές συμπεραίνουν ότι η ΚτΕ δεν είχε τη δύναμη να αποτρέψει τις εισβολές πολλών κρατών σε ξένα εδάφη. Έτσι, όταν η Λίγκα δεν μπόρεσε να σταματήσει την εισβολή στη δεκαετία του 1930, της Ιαπωνίας στην Μαντζουρία, αλλά ούτε της Ιταλίας στην Αβησσυνία και, κυρίως, την γερμανική εισβολή στην Πολωνία το Σεπτέμβριο του 1939, τότε αυτοδικαίως διαλύθηκε, γιατί δεν μπόρεσε να εμποδίσει την πρόληψη του πολέμου, μια και ο σκοπός της ήταν αυτός ακριβώς.

Στη Διάσκεψη της Γιάλτας, τον Φεβρουάριο του 1945, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Σοβιετική Ένωση συμφώνησαν υπέρ μιας νέας δομής, που θα αποδεικνυόταν πιο επιτυχημένη. Λίγο διάστημα αργότερα, στις 26 Ιουνίου, υπογράφτηκε ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών, και μέσα στους επόμενους μήνες πραγματοποιήθηκαν όλες οι απαραίτητες διεργασίες για την αλλαγή σκυτάλης. Στις 18 Απριλίου 1946, ο γενικός γραμματέας της Κοινωνίας των Εθνών, ο Ιρλανδός Σον Λέστερ και εκπρόσωποι 34 κρατών-μελών ψήφισαν ομόφωνα τον τερματισμό των δραστηριοτήτων της στις 20 Απριλίου.

Αν και οι στόχοι που τέθηκαν στο Σύμφωνο της Κοινωνίας των Εθνών δεν πραγματοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό, πολλοί από αυτούς —δεσμεύσεις για ειρήνη, αυτοδιάθεση των λαών και ανθρώπινα δικαιώματα— βρήκαν νέο σκοπό στο Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Παρομοίως, πολλά από τα κύρια όργανα της Κοινωνίας των Εθνών χρησίμευσαν ως πρότυπα για την οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών.

Πηγές

WIKIPEDIA

https://www.kathimerini.gr/istoria/562989151/san-simera-20-aprilioy-1946-episimo-telos-ton-drastiriotiton-tis-koinonias-ton-ethnon

https://neoskosmos.com/el/2023/01/18/dialogue/mia-syntomi-istoriki-theorisi-gia-tin-koinonia-ton-ethnon/

 

ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ: Βόμβα για το περιβάλλον τα πεταμένα τρόφιμα

Βόμβα για το περιβάλλον τα πεταμένα τρόφιμα

Για το 8% των συνολικών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα υπολογίζεται ότι ευθύνονται οι τροφές που καταλήγουν στα σκουπίδια. Μόνο στην Ευρώπη κάθε χρόνο πετιούνται 88 εκατομμύρια τόνοι.

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

cstasinopoulos@24media.gr

Είτε τρωτε υγιεινά είτε όχι, είτε τρώτε στο σπίτι είτε σε εστιατόριο, είτε παράγετε την τροφή σας είτε την αγοράζετε, το σίγουρο είναι ότι ένα μέρος του φαγητού σας θα καταλήξει στα σκουπίδια, και αυτό έχει μεγαλύτερες συνέπειες από ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. Σύμφωνα με την Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ (FAO), εάν τα σκουπίδια από το φαγητό ήταν ένα κράτος, τότε θα ήταν τρίτο μετά τις ΗΠΑ και την Κίνα στη λίστα με τις χώρες που συμβάλλουν στην κλιματική αλλαγή. Υπολογίζεται ότι τα τρόφιμα τα οποία καταλήγουν στα σκουπίδια ευθύνονται για πάνω από το 8% των συνολικών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η FAO εκτιμά ότι περίπου το ένα τρίτο της παραγόμενης ποσότητας τροφίμων καταλήγει στα σκουπίδια ή δεν είναι δυνατό να καταναλωθεί, και ότι το κόστος από αυτό το γεγονός ανέρχεται σε περίπου 3 τρισεκατομμύρια δολάρια. Μάλιστα, όσο αυξάνεται ο πληθυσμός της Γης τόσο πιο πολύ θα διευρύνεται το πρόβλημα. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ποσότητες φαγητού που καταλήγουν στα σκουπίδια θα μπορούσαν να ιδωθούν και ως δείκτης για τις ανισότητες στον πλανήτη μας, αφού την ώρα που στη Νέα Υόρκη κάθε κάτοικος παράγει 1,5 κιλό απορρίμματα από το φαγητό του την ημέρα, περισσότεροι από 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι υποσιτίζονται.

Αυτήν τη στιγμή μόνο στην Ευρώπη κάθε χρόνο πετιούνται 88 εκατομμύρια τόνοι φαγητού, εκ των οποίων πάνω από το 5°% προέρχεται από τα νοικοκυριά. Μπορεί για την ελληνική πραγματικότητα τα παραπάνω να μη λένε και πολλά, όμως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει δεσμευτεί στους στόχους που είναι γνωστοί ως «Στόχοι βιώσιμης ανάπτυξης» και έτσι μέχρι το 2030 θα πρέπει η ποσότητα του φαγητού που καταλήγει στα σκουπίδια από προμηθευτές και καταναλωτές να μειωθεί στο μισό. Οι βασικοί παράγοντες που συμβάλλουν στη γιγάντωση του προβλήματος είναι τα αποφάγια, τα κατάλοιπα από το μαγείρεμα και τα προϊόντα διατροφής τα οποία δεν έχουν καταναλωθεί μέχρι την ημερομηνία λήξης τους.

Τα τρόφιμα που καταλήγουν συχνότερα στα σκουπίδια προφανώς εξαιτίας κακού σχεδιασμού ως προς τον χρόνο αγοράς και τον χρόνο κατανάλωσης τους, αλλά και ως προς την ποσότητα αγοράς και μαγειρέματος, είναι τα προϊόντα που έχουν ως βάση τα δημητριακά, τα φρέσκα φρούτα και τα λαχανικά.

Σημειώνεται ότι το προηγούμενο διάστημα ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είχαν προσπαθήσει να λάβουν μέτρα για τον περιορισμό των ποσοτήτων τροφίμων που καταλήγουν στα σκουπίδια, με πιο τρανταχτό παράδειγμα τον νόμο της απελθούσας κυβέρνησης της Γαλλίας το καλοκαίρι του 2016, ο οποίος αναγκάζει τις μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ να δωρίζουν τα τρόφιμα που ειδάλλως θα πετούσαν σε τράπεζες φαγητού ή σε ανθρωπιστικές οργανώσεις.

Στην Ευρώπη, στη μάχη κατά της «απόρριψης φαγητού», πέραν της νομοθεσίας, έχει μπει επίσης και η τεχνολογία, με διάφορα applications σε Ολλανδία, Γερμανία και Μεγάλη Βρετανία να ενημερώνουν τους χρήστες τους για τις ημέρες που σούπερ μάρκετ και εστιατόρια έχουν προσφορές ή δίνουν φαγητό δωρεάν.

ΣΥΣΤΗΜΑ ΜΕΤΡΗΣΗΣ

Οι ειδικοί εκτιμούν ότι η εισαγωγή ενός εθνικού συστήματος μέτρησης των παραγόμενων απορριμμάτων που θα πληροί συγκεκριμένα κριτήρια θα είχε σημαντικά θετική επίδραση, αφού θα επέτρεπε τον εντοπισμό των κενών στις διατροφικές αλυσίδες από τις οποίες «χάνονται» τρόφιμα και την ανάπτυξη στρατηγικών αντιμετώπισης του προβλήματος.

Παρά ταύτα, όπως υπογραμμίζουν οι άνθρωποι της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Πληροφοριών για τα Τρόφιμα (EUFIC), μέχρι σήμερα δεν έχει επιτευχθεί η κανονικοποίηση των δεδομένων αυτών, αφού υπάρχει σημαντική έλλειψη στοιχείων όσον αφορά στο πόσο συμβάλλουν στο πρόβλημα ο αγροτικός τομέας, ο τομέας της επεξεργασίας και ο εμπορικός τομέας. 

ΕΘΝΟΣ 19.11.2017

20 Νοεμβρίου - Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού

UNICEF: Παρά την πρόοδο, 180 εκατομμύρια παιδιά αντιμετωπίζουν σήμερα χειρότερες προοπτικές από αυτές των γονέων τους

20 Νοεμβρίου - Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού

Παρά την παγκόσμια πρόοδο, 1 στα 12 παιδιά σε όλο τον κόσμο ζουν σε χώρες όπου οι προοπτικές τους σήμερα είναι χειρότερες από αυτές των γονέων τους, σύμφωνα με μια ανάλυση της UNICEF που πραγματοποιήθηκε για την Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού.

Σύμφωνα με την ανάλυση, 180 εκατομμύρια παιδιά ζουν σε 37 χώρες όπου είναι πιο πιθανό να ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, να είναι εκτός σχολείου ή να χάνουν τη ζωή τους εξαιτίας βίας, σε σύγκριση με παιδιά που ζούσαν σε αυτές τις χώρες πριν 20 χρόνια.

«Ενώ η τελευταία γενιά έχει γνωρίσει τεράστιες, πρωτοφανείς προόδους στο επίπεδο διαβίωσης για τα περισσότερα παιδιά του κόσμου, το γεγονός ότι μια ξεχασμένη μειοψηφία παιδιών έχει αποκλειστεί από αυτές - χωρίς καμιά υπαιτιότητα δική τους ή των οικογενειών τους - είναι απαράδεκτο» δήλωσε ο Laurence Chandy, Διευθυντής της UNICEF για τα Δεδομένα, την Έρευνα και την Πολιτική.

Η UNICEF τιμά την Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού, η οποία σηματοδοτεί την επέτειο της υιοθέτησης της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού, με παγκόσμιες εκδηλώσεις στις οποίες τα παιδιά έχουν τον πρώτο λόγο, εκδηλώσεις με επώνυμους προσκεκλημένους και άλλες κινητοποιήσεις παιδιών σε περισσότερες από 130 χώρες, προσφέροντας στα παιδιά το δικό τους βήμα για να ακουστεί η φωνή τους και να βοηθήσουν ώστε να σωθούν παιδικές ζωές, να αγωνιστούν για τα δικαιώματά τους και να αναπτύξουν πλήρως τις δυνατότητές τους.

«Είναι η ελπίδα όλων των γονέων, παντού, να προσφέρουν περισσότερες ευκαιρίες στα παιδιά τους, σε σχέση με αυτές που οι ίδιοι απολάμβαναν όταν ήταν νέοι. Αυτή την Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού, πρέπει να αποτιμήσουμε το πόσα παιδιά βλέπουν τις ευκαιρίες τους να περιορίζονται και τις προοπτικές τους να επιδεινώνονται», πρόσθεσε ο Laurence Chandy.

Αξιολογώντας τις προοπτικές των παιδιών να ξεφύγουν από την ακραία φτώχεια, να αποκτήσουν βασική εκπαίδευση και να αποφύγουν βίαιους θανάτους, η ανάλυση της UNICEF αποκαλύπτει ότι:

• Το ποσοστό των ανθρώπων που ζουν με λιγότερο από $1,90 δολάρια την ημέρα έχει αυξηθεί σε 14 χώρες, όπως το Μπενίν, το Καμερούν, η Μαδαγασκάρη, η Ζάμπια και η Ζιμπάμπουε. Η αύξηση αυτή οφείλεται κυρίως σε αναταραχές, συγκρούσεις ή κακή διακυβέρνηση.

• Η ένταξη στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση μειώθηκε σε 21 χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Συρίας και της Τανζανίας, λόγω παραγόντων όπως οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις, η ταχεία αύξηση του πληθυσμού και οι επιπτώσεις των συγκρούσεων.

• Οι βίαιοι θάνατοι μεταξύ παιδιών ηλικίας κάτω των 19 ετών έχουν αυξηθεί σε επτά χώρες: την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Ιράκ, τη Λιβύη, το Νότιο Σουδάν, τη Συρία, την Ουκρανία και την Υεμένη - που είναι όλες τους χώρες που αντιμετωπίζουν μεγάλες συγκρούσεις.

• Τέσσερις χώρες - η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Νότιο Σουδάν, η Συρία και η Υεμένη - παρουσίασαν επιδείνωση σε περισσότερους από έναν από τους τρεις τομείς που μετρήθηκαν, ενώ το Νότιο Σουδάν παρουσίασε επιδείνωση και στους τρεις.

«Σε μια περίοδο ταχείας τεχνολογικής αλλαγής που οδηγεί σε τεράστια βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, είναι ακατανόητο το γεγονός εκατοντάδες εκατομμύρια να βλέπουν στην ουσία το βιοτικό τους επίπεδο να χειροτερεύει, δημιουργώντας τους ένα αίσθημα αδικίας, και αντίστοιχα αποτυχίας σε εκείνους που είναι επιφορτισμένοι με τη φροντίδα τους», δήλωσε ο Laurence Chandy. «Δεν είναι να απορεί κανείς που αισθάνονται ότι η φωνή τους δεν ακούγεται και το μέλλον τους είναι αβέβαιο.»

Μια άλλη έρευνα της UNICEF μεταξύ παιδιών ηλικίας 9-18 ετών σε 14 χώρες, που επίσης δημοσιεύεται σήμερα, δείχνει ότι τα παιδιά ανησυχούν βαθύτατα για παγκόσμια ζητήματα που επηρεάζουν τα ίδια και τους συνομηλίκους τους, συμπεριλαμβανομένης της βίας, της τρομοκρατίας, των συγκρούσεων, της κλιματικής αλλαγής, της άδικης μεταχείρισης προσφύγων και μεταναστών, και της φτώχειας.

Βασικά ευρήματα από την έρευνα αυτή περιλαμβάνουν:

• Τα μισά παιδιά και στις 14 χώρες αναφέρουν ότι αισθάνονται να στερούνται τα δικαιώματά τους όταν ερωτήθηκαν πώς αισθάνονται όταν λαμβάνονται αποφάσεις που επηρεάζουν τα παιδιά σε όλο τον κόσμο.

- Τα παιδιά στη Νότια Αφρική και το Ηνωμένο Βασίλειο αισθάνονται πιο αποξενωμένα από τα δικαιώματά τους, με το 73% και το 71% αντίστοιχα να αναφέρουν ότι η φωνή τους δεν ακούγεται καθόλου ή ότι η γνώμη τους δεν παίζει κανένα ρόλο ούτως ή άλλως.

- Τα παιδιά στην Ινδία αναφέρουν ότι αισθάνονται πιο ενδυναμωμένα με το 52% των παιδιών να πιστεύουν ότι η φωνή τους ακούγεται και μπορεί να βοηθήσει τη χώρα τους και ότι η γνώμη τους μπορεί να επηρεάσει το μέλλον της χώρας τους.

• Τα παιδιά και στις 14 χώρες εντόπισαν την τρομοκρατία, την κακή εκπαίδευση και τη φτώχεια ως τα μεγαλύτερα ζητήματα για τα οποία ήθελαν να αναλάβουν δράση οι παγκόσμιοι ηγέτες.

• Σε όλες τις 14 χώρες, η βία κατά των παιδιών αποτελούσε τη μεγαλύτερη ανησυχία, καθώς το 67% ανέφερε ότι ανησυχεί πολύ. Τα παιδιά στη Βραζιλία, τη Νιγηρία και το Μεξικό ανησυχούν περισσότερο για τη βία που πλήττει τα παιδιά, με το 82%, το 77% και το 74% αντίστοιχα, να ανησυχούν για το θέμα αυτό. Τα παιδιά στην Ιαπωνία φαίνεται ότι ανησυχούν λιγότερο, με κάτω από το ένα τέταρτο των ερωτηθέντων παιδιών (23%) να ανησυχούν πολύ.

• Τα παιδιά και στις 14 χώρες ανησυχούν εξίσου για την τρομοκρατία και την κακή ποιότητα της εκπαίδευσης, καθώς το 65% των παιδιών που ερωτήθηκαν ανησυχούν πολύ για αυτά τα θέματα. Τα παιδιά στην Τουρκία και την Αίγυπτο φαίνεται ότι ανησυχούν περισσότερο για την τρομοκρατία που τα επηρεάζει προσωπικά, 81% και 75% αντίστοιχα. Αντιθέτως, τα παιδιά στις Κάτω Χώρες ανησυχούν λιγότερο ότι η τρομοκρατία θα τα επηρεάσει άμεσα, μόλις το 30%. Τα παιδιά στη Βραζιλία και τη Νιγηρία ανησυχούν περισσότερο για την κακή ποιότητα της εκπαίδευσης ή την έλλειψη πρόσβασης σε αυτή, με περισσότερα από 8 στα 10 παιδιά να ανησυχούν ότι αυτό επηρεάζει τα παιδιά σε όλο τον κόσμο.

• Περίπου 4 στα 10 παιδιά και στις 14 χώρες ανησυχούν πολύ για την άδικη μεταχείριση των παιδιών προσφύγων και μεταναστών σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα παιδιά στο Μεξικό, τη Βραζιλία και την Τουρκία φαίνεται να ανησυχούν πιο πολύ για την άδικη μεταχείριση των παιδιών προσφύγων και μεταναστών σε ολόκληρο τον κόσμο, με σχεδόν 3 στα 5 παιδιά στο Μεξικό να εκφράζουν φόβο, ακολουθούμενα από περισσότερα από τα μισά παιδιά στη Βραζιλία και την Τουρκία. Περίπου το 55% των παιδιών στο Μεξικό ανησυχούν ότι αυτό θα τα επηρεάσει προσωπικά.

• Σχεδόν τα μισά παιδιά (45%) σε 14 χώρες δεν εμπιστεύονται τους ενήλικες και τους ηγέτες του κόσμου να λαμβάνουν καλές αποφάσεις για τα παιδιά. Η Βραζιλία παρουσιάζει το μεγαλύτερο ποσοστό παιδιών (81%) που δεν εμπιστεύονται τους ηγέτες, ακολουθούμενη από τη Νότια Αφρική στο 69%. Τα παιδιά στην Ινδία έχουν την μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους ηγέτες τους, ενώ μόνο το 30% δεν τους εμπιστεύονται.

• Ο Μπαράκ Ομπάμα, ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Τζάστιν Μπίμπερ και η Τέιλορ Σουίφτ είναι τα πιο δημοφιλή ονόματα για τα παιδιά για να προσκληθούν στο πάρτι γενεθλίων τους, ενώ ο πρώην πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών βρίσκεται στις πέντε πρώτες επιλογές σε 9 από τις 14 χώρες. Η παρακολούθηση τηλεόρασης εμφανίζεται ως το νούμερο ένα αγαπημένο χόμπι σε 7 από τις 14 χώρες.

Η Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού πρέπει να είναι μια μέρα για τα παιδιά, με τη συμμετοχή των παιδιών. Είναι μια μέρα όπου παιδιά από όλο τον κόσμο έχουν τον πρώτο λόγο, που εκφράζουν τις ανησυχίες τους για τα ζητήματα στα οποία θα πρέπει να στρέψουν την προσοχή τους οι ηγέτες του κόσμου και που υποστηρίζουν με τη φωνή τους τα εκατομμύρια των συνομηλίκων τους που αντιμετωπίζουν ένα λιγότερο ελπιδοφόρο μέλλον.

«Η Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού είναι για να ακουγόμαστε και να έχουμε λόγο για το μέλλον μας. Και το μήνυμά μας είναι ξεκάθαρο: εμείς πρέπει να μιλήσουμε για τον εαυτό μας, και όταν το κάνουμε, ο κόσμος πρέπει να ακούσει», δήλωσε ο Τζέιντεν Μάικλ, 14χρονος ακτιβιστής και υπερασπιστής των δικαιωμάτων των παιδιών της UNICEF.

https://www.unicef.gr/20-νοεμβρίου-παγκόσμια-ημέρα-δικαιωμάτων-του-παιδιού/a2-1041-8

Διαβάστε επίσης :

Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού με απλά λόγια!

https://www.unicef.gr/η-σύμβαση-για-τα-δικαιώματα-του-παιδιού-με-απλά-λόγια/a4-467-22

Παγκόσμια Ημέρα Κοριτσιού 2016

Παγκόσμια Ημέρα Κοριτσιού

Οι διακρίσεις και η βία κατά των κοριτσιών σε όλο τον κόσμο καλά κρατούν

Η σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Κοριτσιού (International Day of Girl Child), που καθιερώθηκε με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στις 19 Δεκεμβρίου 2011 και γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 2012, υπενθυμίζει για πολλοστή φορά, την ανισότητα αλλά και τη βαρβαρότητα που βιώνουν εκατομμύρια νεαρά κορίτσια ανά τον κόσμο.

Πρόσφατες εκτιμήσεις της UNICEF δείχνουν ότι περίπου 70 εκατομμύρια νεαρές γυναίκες ηλικίας 20-24 ετών (σχεδόν η μία στις τρεις) παντρεύτηκαν πριν από την ηλικία των 18 ετών, με τα 23 εκατομμύρια εξ αυτών να έχουν παντρευτεί πριν από τα 15.

Παγκοσμίως, σχεδόν 400 εκατομμύρια γυναίκες ηλικίας 20-49 ή πάνω από το 40% παντρεύτηκαν σε παιδική ηλικία.

Ο γάμος σε παιδική ηλικία βάζει σε κίνδυνο τα κορίτσια για πρώιμη και ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους. Οι μητρικοί θάνατοι που σχετίζονται με την εγκυμοσύνη και τον τοκετό είναι ένα σημαντικό ποσοστό της θνησιμότητας κοριτσιών ηλικίας 15-19 ετών σε όλο τον κόσμο, που αντιστοιχεί σε περίπου 50.000 θανάτους κάθε χρόνο. Επιπλέον, τα κορίτσια μεταξύ 10 και 14 ετών διατρέχουν πέντε φορές μεγαλύτερο κίνδυνο θανάτου κατά την εγκυμοσύνη και τον τοκετό από τις γυναίκες ηλικίας 20 έως 24 ετών.

Επίσης, τα κορίτσια ηλικίας μεταξύ 5 και 14 ετών δαπανούν 40% περισσότερο χρόνο, ή 160 εκατομμύρια περισσότερες ώρες την ημέρα, σε μη αμειβόμενες οικιακές εργασίες και τη μεταφορά νερού και καυσόξυλων, σε σύγκριση με τα αγόρια της ηλικίας τους, σύμφωνα με μια έκθεση που δημοσιεύθηκε από τη UNICEF ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας Κοριτσιού στις 11 Οκτωβρίου.

Η έκθεση με θέμα «Αξιοποιώντας τη δύναμη των δεδομένων για τα κορίτσια: Απολογισμός με το βλέμμα στραμμένο προς το 2030» περιλαμβάνει τις πρώτες παγκόσμιες εκτιμήσεις για τον χρόνο που δαπανούν τα κορίτσια κάνοντας δουλειές του σπιτιού, όπως το μαγείρεμα, η καθαριότητα, η φροντίδα για μέλη της οικογένειας και η μεταφορά νερού και καυσόξυλων.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι η δυσανάλογη επιβάρυνση με οικιακές εργασίες αρχίζει νωρίς, με τα κορίτσια ηλικίας μεταξύ 5 και 9 ετών να δαπανούν 30% περισσότερο χρόνο, ή 40 εκατομμύρια περισσότερες ώρες την ημέρα στις δουλειές του σπιτιού, σε σχέση με τα αγόρια της ηλικίας τους. Οι αριθμοί αυξάνονται καθώς τα κορίτσια μεγαλώνουν, με τις ηλικίες 10 έως 14 ετών να δαπανούν 50% περισσότερο χρόνο, ή 120 εκατομμύρια περισσότερες ώρες κάθε μέρα.

«Το φορτίο της μη αμειβομένης οικιακής εργασίας αρχίζει στην πρώιμη παιδική ηλικία και εντείνεται, καθώς τα κορίτσια φτάνουν στην εφηβεία», δήλωσε η Κύρια Σύμβουλος Φύλων της UNICEF AnjuMalhotra. «Ως αποτέλεσμα, τα κορίτσια θυσιάζουν σημαντικές ευκαιρίες για να μάθουν, να αναπτυχθούν και απλά να χαρούν την παιδική τους ηλικία. Αυτή η άνιση κατανομή της εργασίας μεταξύ των παιδιών διαιωνίζει επίσης τα στερεότυπα των φύλων και τη διπλή επιβάρυνση για τις γυναίκες και τα κορίτσια από γενιά σε γενιά.»

Η έκθεση επισημαίνει ότι η εργασία των κοριτσιών είναι λιγότερο ορατή και συχνά υποτιμημένη. Πολύ συχνά, ευθύνες ενηλίκων, όπως η φροντίδα για μέλη της οικογένειας, συμπεριλαμβανομένων και των άλλων παιδιών, επιβάλλονται στα κορίτσια. Ο χρόνος που δαπανάται σε οικιακές εργασίες περιορίζει το χρόνο ενός κοριτσιού για να παίξει, να συναναστραφεί με φίλους, να μελετήσει και να είναι παιδί. Σε ορισμένες χώρες, η μεταφορά καυσόξυλων και νερού θέτει τα κορίτσια σε κίνδυνο σεξουαλικής βίας.

Η έκθεση διαπίστωσε επίσης ότι:

• Τα κορίτσια μεταξύ 10 και 14 ετών στη Νότια Ασία και τη Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική δαπανούν σχεδόν διπλάσιο χρόνο στις δουλειές του σπιτιού σε σύγκριση με τα αγόρια.

• Οι χώρες όπου τα κορίτσια μεταξύ 10 και 14 ετών έχουν την πιο δυσανάλογη επιβάρυνση από τις δουλειές του σπιτιού σε σύγκριση με τα αγόρια είναι η Μπουρκίνα Φάσο, η Υεμένη και η Σομαλία.

• Τα κορίτσια 10 έως 14 ετών στη Σομαλία δαπανούν τον περισσότερο χρόνο στις δουλειές του σπιτιού συνολικά: 26 ώρες κάθε εβδομάδα.

«Η ποσοτικοποίηση των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν τα κορίτσια είναι το πρώτο κρίσιμο βήμα προς την επίτευξη των Στόχων για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη για την ισότητα των φύλων και την άρση των εμποδίων που αντιμετωπίζουν τα 1,1 δισεκατομμύρια κορίτσια σε όλο κόσμο», δήλωσε ο Επικεφαλής Δεδομένων και Ανάλυσης της UNICEF AttilaHancioglu.

Η έκθεση σημειώνει ότι τα στοιχεία για τα δύο τρίτα των 44 δεικτών που σχετίζονται με τα κορίτσια, των Στόχων για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη (ΣΒΑ) - τον παγκόσμιο οδικό χάρτη για τον τερματισμό της φτώχειας, την προστασία του πλανήτη και τη διασφάλιση ευημερίας για όλους - είναι είτε περιορισμένα ή ανεπαρκή. Εκτός από τις δουλειές του σπιτιού, η έκθεση παρουσιάζει στοιχεία για θέματα που αντιμετωπίζονται από τους ΣΒΑ συμπεριλαμβανομένης της βίας, των γάμων σε παιδική ηλικία, τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων και την εκπαίδευση. Η επίτευξη των ΣΒΑ που αντιμετωπίζουν αυτά τα ζητήματα και η ενδυνάμωση των κοριτσιών με τις γνώσεις, τις δεξιότητες και τους πόρους που χρειάζονται για να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητές τους, δεν είναι μόνο καλό για τα κορίτσια, αλλά μπορεί να οδηγήσει την οικονομική ανάπτυξη, την προώθηση της ειρήνης και τη μείωση της φτώχειας.

http://www.mothersblog.gr/mathe-ki-ayto/item/40135-pagkosmia-imera-koritsioy--oi-diakriseis-kai-i-via-kata-ton-koritsion-se-olo-ton-kosmo-kala-kratoyn