ΔΕΘ: Το παραμύθι που δεν έχει τέλος!

Η παρέλαση της πολιτικής απάτης και των υποσχέσεων στον Βορρά

ΔΕΘ, ο ναός της υπεσχημένης ουτοπίας, το πιο μεγάλο μπαλκόνι πολιτικού ψεύδους. Το παιχνίδι, που συνήθως παίζεται σε αναποδογυρισμένη χαρτόκουτα επί της Πειραιώς με αβανταδόρους και τους τσιλιαδόρους στα πέριξ, «εδώ ο ιερεύς, εκεί ο ιερεύς, πού είναι το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης;» παίζεται φόρα παρτίδα στις κάμερες και τα βαριά στελέχη ποζάρουν με ύφος Μουσολίνι.

Από τότε που δεν είχα γένια, ως τώρα που ασπρίζουν, παρακολουθώ την ηγετική παρέλαση της πολιτικής απάτης. Με αφορμή την Εκθεση ντράγκα ντρούγκα τα φαντασιακά κατοστάευρα. Να η ανάπτυξη έρχεται σαν υπερταχεία στις πεδιάδες του Midwest, πώς θα βγάλουν μαλλιά οι καραφλοί και θα τα κάνουν μπούκλες, πώς θα γκαστρωθούν οι στέρφες και θα δένουμε τα σκυλιά με μαργαριταρένια κολιέ, διότι θα είναι πασέ τα λουκάνικα με τα οποία τα δέναμε επί των αθλίων προηγούμενων.

Κανείς δεν βγήκε με λιτότητα στρατιωτικής αναφοράς να πει: «Αδέρφια, τα κάναμε ρόιδο, πρέπει να κάνουμε αυτές κι αυτές τις θυσίες για να βγούμε από πάνω και θα μας πάρει τόσα τέρμινα. Ομως, πριν τις κάνετε εσείς, εμείς, η ηγεσία, θα κάνουμε τις πρώτες και μεγαλύτερες θυσίες για να σας δώσουμε το παράδειγμα, να μη νιώσετε πάλι χάπατα. Θα απολύσουμε όλα τα σόγια, τους κολλητούς και τις γκόμενές/ους μας, θα σουτάρουμε όλους τους κοπρίτες και ανεπάγγελτους συμβούλους μας, θα διώξουμε κλοτσηδόν τους αστράτευτους που αρνήθηκαν να φυλάξουν με τα όπλα την πατρίδα, θα μειώσουμε κι άλλο τους μισθούς μας και θα παραδώσουμε όλα τα υπηρεσιακά αυτοκίνητά μας και θα πληρώνουμε τη βενζίνη από την τσέπη μας».

Το τελευταίο πάντα το είχα απορία για τους εθνοπατέρες. Ποιος επαγγελματίας σήμερα δεν έχει ρόδα; Προτού γίνουν βουλευτές, υπουργοί κ.λπ. πήγαιναν με τα πόδια ή μόνον με λεωφορείο; Οταν παίρνεις κάνα πεντοχίλιαρο τον μήνα, γιατί πρέπει να σου πληρώσει ο λαός αυτοκίνητο και βενζίνη; Εχω αυτοκίνητο και δύο μοτοσυκλέτες. Αν εκλεγώ, γιατί πρέπει ο λαός να μου δώσει και άλλο;

Στη ΔΕΘ καφενόβιοι αριστεριστές και golden boys με συστατική του μπαμπά, που έχουν ζήσει μια ζωή κερασμένη από τον λαό και το σύστημα, θα υποσχεθούν τα πάντα και θα διαψευστούν όλα. Εμείς θα απευθυνθούμε στους κανονικούς ανθρώπους για το επιστημονικό παιδομάζωμα που διεξάγουν εταίροι μας, λόγω της τεράστιας ύφεσης και ανεργίας, που βοήθησαν κι αυτοί να φάμε κατακέφαλα. Φανταστείτε δε ότι η ανεργία πάει βολίδα, παρά αυτό το παιδομάζωμα, αφού αυτοί οι νέοι μετανάστες επιστήμονες δεν προσμετρώνται στους ανέργους.

Παράλληλα, ο Μουζάλας, με τον οποίο χαριεντιζόταν ο Μητσοτάκης, εξαγγέλλει τη μόνιμη εγκατάσταση προσφύγων και λαθραίων αδιακρίτως. Με γεια τη μειονότητα, αδέρφια. Ηδη, πέραν της διασποράς hot spots σε όλη την επικράτεια, με ένα επιτήδειο σχέδιο, με ρόλο και της Υπατης Αρμοστείας, οι μουσουλμάνοι μουσαφιραίοι διασπείρονται στις γειτονιές των άνεργων και άστεγων Ελλήνων σε διαμερίσματα με προπληρωμένο ενοίκιο και επίδομα. Και φυσικά κανείς συστημικός δεν αναφέρεται στον ρόλο του γειτονικού κράτους-συμμορία.

Ο δε ρόλος του συστήματος Σόρος στην άλωση της Ευρώπης και η αμειβόμενη συναυτουργία ενός ολόκληρου ανθελληνικού πλέγματος φυσικών και νομικών προσώπων αποκαλύπτονται. Εμείς θα μιλήσουμε για την ανάσχεση της οικονομικής έκπτωσης, που οδηγεί σε πλήρη υποδούλωση, αλλά και για τον ακόμη σημαντικότερο κίνδυνο από τον ισλαμικό εποικισμό και την πληθυσμιακή αλλοίωση, που διευκολύνει κερδοσκοπώντας η Αριστερά και σιγοντάρει η ηγεσία της Ν.Δ.

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης

Το Προσφυγικό με το πενάκι της «Εθνικής» σκιτσογράφων

Το Προσφυγικό με το πενάκι της «Εθνικής» σκιτσογράφων

Θέση στο ζήτημα αιχμής για την ελληνική κοινωνία, την προσφυγική κρίση, λαμβάνουν με κύριο όπλο τη γραφίδα τους καταξιωμένοι Ελληνες γελοιογράφοι. 

 Το βραβευμένο από τον ΟΗΕ σκίτσο του Πάνου Μαραγκού, με τον «λαβύρινθο» στον οποίο μπαίνουν εξαθλιωμένοι πρόσφυγες με αφετηρία την Ελλάδα και προορισμό την Κεντρική Ευρώπη.

Στο πλαίσιο της έκθεσης «Το Μετέωρο Βήμα», η οποία πραγματοποιείται από τις 8.5.2016 στην αίθουσα εκδηλώσεων του Μετρό στον σταθμό του Συντάγματος, η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων, αποφεύγοντας τους συναισθηματισμούς, θέτει το αποτύπωμά της στον διάλογο που έχει ανοίξει και προσεγγίζει το Προσφυγικό από όλες εκείνες τις πτυχές που αποτελούν ίσως γενεσιουργούς αιτίες του. Επισημαίνουν τις επιδράσεις του σε όλες τις πλευρές της κοινωνικοπολιτικής ζωής και σκιαγραφούν με μαεστρία τις δυνάμεις που το πυροδοτούν, πιστοί πάντοτε στον ρόλο τους ως φορείς της ενημέρωσης και «κριτές» της εξουσίας, από όπου και αν ασκείται.

«Παίρνουμε θέση, αναδεικνύουμε τους υπαίτιους και "καταλογίζουμε" ευθύνες με συντεταγμένο και συλλογικό τρόπο», σημειώνει ο Πάνος Μαραγκός, βασικός σκιτσογράφος των εφημερίδων «Έθνος» και «Έθνος της Κυριακής» και πρόεδρος της Λέσχης. «Είκοσι οκτώ σκιτσογράφοι -με 120 έργα- διαμορφώνουν ένα μωσαϊκό τεχνικών, χρωμάτων, εκφραστικών μέσων και τοποθετήσεων, ο καθένας από τη δική του σκοπιά». Εξάλλου, ο τίτλος της έκθεσης βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με τη βαθύτερη ουσία της προσφυγικής κρίσης. «Πρόκειται για το "μετέωρο βήμα" τόσο των προσφύγων προς τη σωτηρία, όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τον χαμένο ρόλο του ανθρωπισμού και του ευρωπαϊκού πολιτισμού, που δοκιμάζονται έντονα σε αυτές τις συνθήκες».

Η αγανάκτηση και ο θυμός αποτέλεσαν έμπνευση για τον Βαγγέλη Παυλίδη.

 

Αδυναμία ή έλλειψη θέλησης

Η αγανάκτηση και ο θυμός για την αντιμετώπιση του Προσφυγικού από τους αρμόδιους είναι μία από τις βασικές πηγές έμπνευσης του Βαγγέλη Παυλίδη. Συναισθήματα που ξεκινούν «από την απάθεια -έως και εχθρότητα- με την οποία πολλοί στην "πολιτισμένη" Ευρώπη αντιμετωπίζουν το πρόβλημα, από την καθυστέρηση και την κωλυσιεργία στη λήψη αποφάσεων, τη στιγμή που χάνονται ζωές, έως την αδυναμία ή την έλλειψη θέλησης να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα στη ρίζα του».

Στο έργο του Σπύρου Δερβενιώτη, οι μετανάστες που πνίγηκαν στο Αιγαίο έχουν... αντικαταστήσει τα νησιά.

 

«To προσφυγικό ζήτημα, και γενικά οι μετακινήσεις πληθυσμών, βρίσκεται στην καρδιά των θεμάτων που θα κληθεί να απαντήσει η ανθρωπότητα στον 21ο αιώνα», υπογραμμίζει ο σκιτσογράφος Σπύρος Δερβενιώτης. Χαρακτηρίζει το Προσφυγικό ως πολιτικό ζήτημα και τονίζει ότι οι σκιτσογράφοι (θα) στέκονται με κριτική διάθεση απέναντι στις αποφάσεις της εξουσίας.

Στην υποκριτική στάση της Δύσης εστιάζει ο Στάθης (Σταυρόπουλος).

Στην υποκριτική στάση της Δύσης εστιάζει, από την πλευρά του, ο Στάθης (Σταυρόπουλος). «(Η Δύση) διχάζει τους λαούς, προκαλεί εμφυλίους και χρησιμοποιεί πρόσφυγες ως εργατικό δυναμικό, προκαλώντας παράπλευρα φαινόμενα, όπως η εμφάνιση της τρομοκρατίας, και η εξαθλίωση των Ευρωπαίων πολιτών, μεταναστών και γηγενών», δηλώνει. Εξάλλου, από ανθρωπιστικής σκοπιάς, αναδεικνύεται η θηριωδία των δουλεμπόρων και όλων όσοι αποκομίζουν οφέλη από την ανθρώπινη τραγωδία, μηδέ ορισμένων ΜΚΟ -μάλιστα πολλών- εξαιρουμένων.

Όσο για τη στάση των Ελλήνων πολιτών «είναι μεν αξιέπαινη με την αρωγή που προσφέρουν στους πρόσφυγες, βρίσκεται, ωστόσο, σε ευθεία αντίθεση με την αβελτηρία, την ανικανότητα και, ενδεχομένως, την πονηρία των ελληνικών κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια».

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΥΡΙΤΣΗ

kkyritsi@pegasus.gr

ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Η πολυτέλεια ταιριάζει στις αρχαίες πριγκίπισσες

 

 

Η πολυτέλεια ταιριάζει στις αρχαίες πριγκίπισσες

 

Περισσότερα από 500 αρχαία αντικείμενα, από αγγεία και σκεύη ως περίτεχνα κοσμήματα, παρουσιάζονται στο Κυκλαδικό Μουσείο. Ενας φιλάρεσκος και καλόγουστος γυναικείος κόσμος στην αυγή της Ιστορίας

Της Μαρίας Θερμού

«...οι γυναίκες αυτές φροντίζουν ιδιαίτερα τα σώματά τους και γυμνάζονται συχνά, άλλοτε μόνες τους και άλλοτε μαζί με τους άνδρες, γιατί δεν τους φαίνεται αισχρό να τις βλέπει κανείς ολόγυμνες... Μάλιστα, όταν δειπνούν, δεν ξαπλώνουν στα ανάκλιντρα μαζί με τους άνδρες τους, αλλά με όσους τύχει να παρευρίσκονται στο δείπνο. Και οι Τυρρηνοί αναθρέφουν τα νεογέννητα παιδιά τους χωρίς να ξέρουν ποιοι είναι οι πατεράδες τους». 

 

Στον 4ο π.Χ. αιώνα ο ιστορικός Θεόπομπος από τη Χίο καταγράφει, όχι χωρίς έκπληξη, τα έθιμα των Τυρρηνών, δηλαδή των Ετρούσκων. Εχοντας μεγαλώσει, όπως όλοι στον ελλαδικό χώρο, με τον Ομηρο στο προσκεφάλι, δεν μπορεί να μη θυμηθεί την πιστή Πηνελόπη, που για χρόνια περίμενε τον Οδυσσέα από την Τροία εφευρίσκοντας τεχνάσματα για να αποφύγει τους πιεστικούς μνηστήρες και φυσικά όλες τις ανώνυμες γυναίκες της πατρίδας του, που έμεναν κλεισμένες στο σπίτι. Στη Μεσόγειο της αυγής της Ιστορίας και ως τον 5ο π.Χ. αιώνα κάθε λαός κρατούσε ισχυρές τις παραδόσεις, που ήδη από την Προϊστορία είχαν διαμορφωθεί στις κλειστές κοινωνίες, ιδιαίτερα όσον αφορά τη γυναίκα. 

 

Αλλά πώς γίνεται οι αρχαιολόγοι να βρίσκουν τάφους γυναικών γεμάτους με κοσμήματα, σύμβολα εξουσίας και λατρευτικά αντικείμενα; Ποιες ήταν αυτές οι γυναίκες που ξεχώριζαν και απολάμβαναν τον σεβασμό ακόμη και μετά θάνατον σε έναν καθαρά ανδροκρατούμενο κόσμο; Και ποια ήταν η συμμετοχή τους στην ανάπτυξη του αρχαίου μεσογειακού πολιτισμού; 

 

Ερωτήματα στα οποία επιχειρεί να δώσει απάντηση η έκθεση «Πριγκίπισσες της Μεσογείου στην αυγή της Ιστορίας» που διοργανώνει το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, αφού όμως πρώτα μας θαμπώσει με τον πλούτο και την πολυτέλεια των αρχαίων αντικειμένων που ήρθαν από την Κύπρο, την Ιταλία και πολλά ελληνικά μουσεία, 24 μοναδικά σύνολα τέχνης και αξίας. Η έκθεση άλλωστε συνιστά ένα τόλμημα του Μουσείου στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, μια νότα αισιοδοξίας ότι ο πολιτισμός καλά κρατεί, παρά τις δυσκολίες.

Τα πρόσωπα

 

Γυναίκες της αρχαιότητας υπαρκτές, που τα οστά τους βρέθηκαν καλυμμένα εξ ολοκλήρου από τα κοσμήματα που φορούσαν εν ζωή, τα χρυσοκέντητα ενδύματα, τα δηλωτικά της ιδιότητάς τους σύμβολα, τα προσωπικά τους αντικείμενα, ακόμη και τα φιαλίδια με τα αρώματα που έλουζαν το σώμα τους συναγωνίζονται στις αίθουσες του μουσείου. Μερικές μάλιστα ταυτίζονται κιόλας, όπως σημειώνει ο καθηγητής Αρχαιολογίας κ. Νίκος Σταμπολίδης, διευθυντής του μουσείου. Είναι η «δική» μας «Δέσποινα των Αιγών» από τη Μακεδονία του 500-490 π.Χ., που οι αρχαιολόγοι θεωρούν πιθανό να ήταν μια πραγματική πριγκίπισσα από τη Λυδία, την οποία η περσική αυλή έδωσε νύφη στον βασιλιά Αρχέλαο σχεδιάζοντας πολεμικές συμμαχίες λίγο πριν από την περσική εκστρατεία στην Ελλάδα.

 

Στην τάξη των πεντακοσιομέδιμνων, την πλουσιότερη της Αθήνας, ανήκε κατά πάσα πιθανότητα η λεγόμενη «Εύπορη Αθηναία», μια γυναίκα 30 ετών που πέθανε στον ένατο μήνα της κύησης κάπου στον 9ο π.Χ. αιώνα. Και δεν αποκλείεται, όπως λέει η μελέτη των ευρημάτων, να ήταν η γυναίκα του Αρίφρωνος, βασιλιά της Αθήνας. Χαραγμένο εξάλλου πάνω σε ασημένια αγγεία που βρέθηκαν στον θάλαμο του τάφου της στο Τσερβετέρι, κοντά στη Ρώμη, ήταν το όνομα της Λαρθίας. Μαζί με το πατρωνυμικό της, Larthia Velthurus, τα ευρήματα οδηγούν στην ταύτιση μιας ετρούσκας πριγκίπισσας του 7ου π.Χ. αιώνα.

Το κόσμημα

 

Πριγκίπισσες αληθινές ή αρχόντισσες, γυναίκες με κύρος γένους ή γνώσεων, ιέρειες, θεραπεύτριες, μπορεί και μάγισσες, ήταν οι ξεχωριστές γυναίκες αυτών των αιώνων. Χαλκοφορούσες ήταν οι πρώιμες πριγκίπισσες-ιέρειες της Βεργίνας του 9ου π.Χ. αιώνα. Συγκρατούσαν το φόρεμά τους με πόρπες από σειρές αέναων κύκλων και μερικές φορές τις συνόδευε ένας μικρός χάλκινος τροχός που περνούσε σε κορδόνι και περιστρεφόταν, μια συσκευή απαραίτητη για ερωτικά μάγια. 

 

Πέντε γενιές αργότερα το ίδιο χαλκοφορούσες ήταν και οι γυναίκες της Οινωτρίας στη Νότια Ιταλία, με σκουφάκια που είχαν χάλκινους ήλους, σπείρες και οκτόσχημες πόρπες. Χαλκό, χρυσό, ασήμι και ημιπολύτιμους λίθους, κυρίως όμως κεχριμπάρι, αγαπούσαν πάνω απ' όλα οι πριγκίπισσες της Τοσκάνης και της Ετρουρίας. Πέτρα μαγική, φυσικό θεραπευτικό για κάθε ασθένεια, που έγινε ενώτια, περιδέραια, περίαπτα - φυλακτά και ζώνες. Τον χρυσό λάτρεψαν όμως οι αρχόντισσες της Μακεδονίας από το Αρχοντικό, τη Σίνδο ή τις Αιγές, το ίδιο και η ιέρεια της Ελευσίνας αλλά και η εικοσάχρονη πριγκίπισσα που πέθανε στη γέννα από την Ελεύθερνα της Κρήτης.

 

 

Η φορεσιά

 

«Και θεϊκά ρούχα εφόρεσε, φασμένα από την Αθηνά / με περισσά κεντίδια και με χρυσές στο στήθος της/ στερέωσε καρφίτσες. Κι εζώστηκε τη ζώνη της / που τη στόλιζαν φούντες περισσότερες από εκατό/ και σκουλαρίκια πέρασε στα τρυπημένα αυτιά της / τρίπτερα που η χάρη τους στραφτάλιαζε περίσσια / και πέπλο φόρεσε μαζί απ' τη κορφή ως τα πόδια…». Αυτά αναφέρει ο Ομηρος ζωγραφίζοντας κυριολεκτικά τη φορεσιά της Ηρας, που στολίζεται για να σαγηνεύσει τον Δία. Κάπως έτσι ήταν και τα ενδύματα των πριγκιπισσών, στερεωμένα με χρυσές παραμάνες και με ραμμένα πάνω τους χρυσά κοσμήματα.

 

Μεγάλη κατηγορία αποτελούν τα αντικείμενα συμβολικού χαρακτήρα, συχνά με δυσδιάκριτο νόημα για τους αμύητους, που σηματοδοτούν όμως διαφορετικούς κόσμους, από την κοινωνική ζωή ως τη μαγικο-θρησκευτική σφαίρα. Οπως ο χάλκινος διπλούς πέλεκυς της Δέσποινας των Αιγών που, στερεωμένος σε ξύλινο στέλεχος, λειτουργούσε ως σκήπρο παραπέμποντας σε θυσιαστική τελετή. Επίσης οι φιάλες, κυρίως γυάλινες, που βρίσκονται σε πολλούς τάφους και έχουν καθαρά σπονδική χρήση. Ακόμη, οι μικρογραφικοί θρόνοι από την Ελλάδα και την Ιταλία - για πρώτη φορά εκτός Ιταλίας θα παρουσιαστεί και ο περίφημος ξύλινος θρόνος της νεκρής πριγκίπισσας από ταφή στο Verruchio. Αλλά και τα χρυσά κοσμήματα-εγκόλπια από την αρχαία Ελεύθερνα με κρανοφόρους πολεμιστές και ηλιακό δίσκο στο κέντρο τους, που δηλώνουν λατρεία η οποία σχετίζεται με τον Κρηταγενή Δία.

Σε 24 ενότητες

 

Περισσότερα από 500 είναι τα αρχαία αντικείμενα που παρουσιάζονται στην έκθεση, σε ενότητες που αναλογούν σε κάθε μία από τις 24 ταφές. Από τα χάλκινα, φαγεντιανά και πήλινα αγγεία και σκεύη ως τα μικρά κουταλάκια για επάλειψη καλλυντικών, από τα ελεφαντοστέινα ειδώλια και τον άπειρο αριθμό περίτεχνων κοσμημάτων κάθε είδους (πόρπες, καρδιοφύλακες, ενώτια, περικάρπια και περιβραχιόνια, περιδέραια, σφηκωτήρες για τα μαλλιά, ζώνες ως τις χρυσές μάσκες που κάλυπταν το πρόσωπο) και από κάθε πολύτιμο υλικό (χρυσό, άργυρο, χαλκό, φαγεντιανές ψήφους, χάντρες από ημιπολύτιμους λίθους, αμέθυστο, κορνεόλη, ορεία κρύσταλλο, κεχριμπάρι, αιγυπτιακό μπλε, φαγεντιανή), όλα με εξαιρετικές τεχνικές χρυσοχοΐας και αργυροχοΐας (με περίτμηση, με κοκκίδωση, σκυφωτά, πλακέ, συρμάτινα), είναι ένας ολόκληρος κόσμος τέχνης και πλούτου, δόξας, ιδεών και πίστεων από γυναίκες που έζησαν στην αυγή της Ιστορίας. 

 

Η έκθεση διοργανώνεται σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Κρήτης και το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού (ΔΜΕΕΠ), ενώ τελεί υπό την αιγίδα της Προεδρίας της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Προεδρίας της Ιταλικής Δημοκρατίας. 

 

Γυναίκες των ιδεών και του πολιτισμού 

«Συχνά στους τάφους των πριγκιπισσών-ιερειών έχουν βρεθεί αντικείμενα με γραφειοκρατικό, αρχειακό ή συμβολαιογραφικό χαρακτήρα, όπως οι σφραγιδόλιθοι και οι σκαραβαίοι, εκφράζοντας την οικειοποίηση του παρελθόντος της οικογένειας της νεκρής αλλά ταυτόχρονα και την πρακτική της σφράγισης συμφωνιών και συμβολαίων κάτω από την προστασία της θεότητας που υπηρετούσαν αυτές οι γυναίκες» λέει ο καθηγητής Αρχαιολογίας κ. Νίκος Σταμπολίδης. Η απόδειξη έρχεται από την Κύπρο με την απεικόνιση ηλικιωμένης ιέρειας με όλη την αρχιερατική στολή της και τα κοσμήματα, που φέρει κρεμασμένες τις σφραγίδες στον λαιμό.

 

Το μελανοδοχείο, μια μικρή πινακίδα με το αλφαβητάριο και τα συνοδευτικά εργαλεία, δηλαδή γραφίδες και ξύστρες από ξύλο, ελεφαντόδοντο και μέταλλο, ανήκουν στη σφαίρα της εγγραμματοσύνης των πριγκιπισσών. Γύρω από τη βάση του μελανοδοχείου είναι χαραγμένο ένα αλφαβητάριο με την ακολουθία του ελληνικού αλφαβήτου. Φέρει 27 αριστερόστροφα γράμματα. 

 

«Παρ' ότι η χρήση της γραφής συνδέεται από τις πηγές με τους άνδρες, θυμίζω ότι γύρω στον 7ο π.Χ. αιώνα στη βορειοανατολική άκρη του Αιγαίου μια αριστοκράτισσα της Λέσβου, η Σαπφώ, έγραφε ποίηση που έχει φθάσει ως σήμερα και δεν μπορώ να τη  φανταστώ να μην ξέρει γραφή και ανάγνωση» λέει ο κ. Σταμπολίδης. Μέσα από τις ταφές που επιλέχθηκαν άλλωστε για να παρουσιαστούν στην έκθεση «η συγκέντρωση πλούτου και κτερισμάτων από τη μια μεριά και η συγγένεια των ταφικών εθίμων από την άλλη δημιουργούν ένα ιδεολογικό ρεύμα και μια κοινωνική διάσταση καθώς φαίνεται ότι οι γυναίκες αυτές, υψηλού κύρους στις κοινωνίες τους, υπήρξαν φορείς μετάδοσης πολιτισμικών και ιδεολογικών στοιχείων» καταλήγει ο ίδιος.

 

 

 

πότε & πού:

«Πριγκίπισσες της Μεσογείου στην αυγή της Ιστορίας». Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Από τις 12/12 ως τον Απρίλιο του 2013.

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=486344

Καζαντζάκης : Σπαράγματα μιας ανυπότακτης ζωής

Μια έκθεση-αφιέρωμα στον Νίκο Καζαντζάκη για τα 130 χρόνια από τη γέννησή του παρουσιάζει άγνωστες πτυχές από τη διαδρομή του σπουδαίου συγγραφέα μαζί με χειρόγραφα, φωτογραφίες και προσωπικά του αντικείμενα

Του Μανώλη Πιμπλή

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 01 Δεκεμβρίου 2012

 

Στον τάφο του Νίκου Καζαντζάκη στην Τάπια Μαρτινέγκο, στα βενετσιάνικα τείχη του Ηρακλείου, υπάρχει το επιτύμβιο «Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος», το οποίο χαράχτηκε εκεί έπειτα από δική του παραγγελία. 

 

Για την άλλη άκρη της ζωής του, τη γέννησή του δηλαδή, υπάρχει πάλι μια δική του φράση. Στην «Αναφορά στον Γκρέκο» ο αναγνώστης διαβάζει ότι την ημέρα που ο Καζαντζάκης γεννήθηκε, στις 18 Φεβρουαρίου 1883, η γριά μαμή «τον φούχτωσε στα χέρια της, τον πήγε στο φως και τον κοίταξε καλά καλά, σαν να 'βλεπε λες μυστικά σημάδια απάνω του, τον σήκωσε αψηλά κι είπε: "Ετούτο το παιδί, να μου το θυμηθείτε, μια μέρα θα γίνει δεσπότης"». 

 

Ως γνωστόν, βέβαια, δεν έγινε δεσπότης. Μάλιστα, παραλίγο να τον αφορίσουν κιόλας. Κάπου εκεί, μετά το 1950, η Εκκλησία της Ελλάδος το σκεφτόταν σοβαρά, δεν το έκανε όμως. Κάτι «στραβό» άκουσαν και στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Αμερικής για τον «Καπετάν Μιχάλη». Και χωρίς να έχουν διαβάσει το βιβλίο - απόδειξη ότι τον τίτλο τον έλεγαν «Καπετάν Μιχάλης Μαυρίδης», γιατί από κάτω έγραφε το όνομα του εκδότη Μαυρίδη! - το καταδίκασαν. Βέβαια η ιστορία εκδικείται και, όπως γράφουν οι σημερινοί εκδότες του κρητικού πεζογράφου, «το 1983 η ίδια Εκκλησία εκτύπωσε διδακτικό βιβλίο με αποσπάσματα από τον "Καπετάν Μιχάλη", για να μάθουν τα ελληνόπουλα της Αμερικής καλά ελληνικά και να φρονηματίζονται πατριωτικά και εθνικά». 

 

Ο δε Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας το 1968 δήλωσε ότι τα βιβλία του Νίκου Καζαντζάκη κοσμούν την Πατριαρχική Βιβλιοθήκη. 

 

Στην ενδιαφέρουσα έκθεση για τον Καζαντζάκη, η οποία διοργανώνεται σε λίγες ημέρες με αφορμή τα 130 χρόνια από τη γέννησή του στον Ελληνικό Κόσμο, εκτίθεται μάλιστα και μια πρόσφατη απάντηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου: έπειτα από σχετικό αίτημα, απάντησε επίσημα ότι δεν υπάρχει αφορισμός του συγγραφέα στα αρχεία του διαλύοντας κάθε αμφιβολία για το θέμα, αν υποτεθεί ότι υπήρχε. 

 

Η έκθεση, η οποία διοργανώνεται από το Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος σε συνεργασία με τις Εκδόσεις Καζαντζάκη και το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη, ξεκινά στις 6 Δεκεμβρίου και θα διαρκέσει έως τον Μάιο. Πρόκειται για έκθεση που πραγματοποιείται για πρώτη φορά στην Αθήνα, ένα αφιέρωμα που εκτείνεται όχι μόνο στο έργο, αλλά και στη ζωή και στα ταξίδια του συγγραφέα της «Οδύσσειας», της «Ασκητικής», του «Ζορμπά», του «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» και του «Μεγάλου πειρασμού». Ο επισκέπτης μπορεί έτσι να δει αντικείμενα όπως η βαλίτσα με την οποία έκανε τα περισσότερα ταξίδια του και που φιλοξένησε τις σημειώσεις των σπουδαίων ταξιδιωτικών του βιβλίων· ή το γραφείο, την καρέκλα και τη γραφομηχανή όπου η σύζυγός του, Ελένη Σαμίου, δακτυλογράφησε το τεράστιο και σε όγκο έργο «Οδύσσεια» - η δακτυλογράφηση έγινε μάλιστα επτά φορές! Μπορεί κανείς επίσης να δει το σημειωματάριο-λεύκωμα που είχε από κοινού με τον Αγγελο Σικελιανό, την καρτ ποστάλ του Ζορμπά, τα χειρόγραφα σημειώματα που αντάλλασσε με τον πρώτο του έρωτα, την Κάθλιν Φορντ: ήταν η δασκάλα του των αγγλικών. Αλλά και το πρωτότυπο κείμενο του παιδικού βιβλίου «Ο Μέγας Αλέξανδρος», με χειρόγραφες διορθώσεις του ίδιου του Καζαντζάκη. 

 

Πρώτες εκδόσεις, σπάνιο φωτογραφικό υλικό, χειρόγραφα, προσωπικά αντικείμενα, πολλά από τα οποία εκτίθενται για πρώτη φορά. Ανάμεσα στα προσωπικά του αντικείμενα που εκτίθενται, εκτός από τη βαλίτσα του, είναι η καρέκλα του, οι χάρτες που χρησιμοποιούσε, προσωπικά σημειωματάρια - ανάμεσά τους και αυτό στο οποίο κατέγραφε τα όνειρά του -, αλλά και δώρα που λάμβανε από την Κίνα. 

 

Στην ενότητα «Ο Καζαντζάκης και το θέατρο» παρουσιάζεται φωτογραφικό υλικό από θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες που βασίζονται σε έργα του. Τα κοχύλια που μάζευε επίμονα στις βόλτες του στην παραλία εκτίθενται και αυτά στην ενότητα «Ο Καζαντζάκης και η θάλασσα». 

 

Δεν λείπει και το οπτικοακουστικό υλικό. Το Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού δημιούργησε για τις ανάγκες της έκθεσης μία προβολή με τους 20 βασικούς σταθμούς των ταξιδιών του, με φωτογραφικό υλικό που ο ίδιος ο Καζαντζάκης είχε στο αρχείο του, ενώ θα προβάλλει και βίντεο του Μουσείου Καζαντζάκη (βρίσκεται στη Μυρτιά Ηρακλείου) με τον συγγραφέα, την Ελένη και τον μεταφραστή του στα αγγλικά Κίμωνα Φράιερ. 

 

Μια ιδιαίτερη και όχι πολύ γνωστή πλευρά του Νίκου Καζαντζάκη έχει να κάνει με την πολιτικοκοινωνική του δράση. Προβάλλεται εν μέρει και αυτή μέσα από φωτογραφίες και ανέκδοτο υλικό. Ο Καζαντζάκης προοριζόταν από τον πατέρα του, τον καπετάν Μιχάλη, για δικηγόρος. Ο πατέρας του τον είχε μυήσει και στη λατρεία της ελευθερίας, που έφτασε να χαραχτεί και στον τάφο του. Οταν άλλωστε γεννήθηκε ο συγγραφέας, η Κρήτη ήταν οθωμανική. Στις σφαγές του 1889 ο πατέρας του τον πήρε από το χέρι, εξάχρονο παιδί, για να τον βάλει να προσκυνήσει τα πόδια των κρεμασμένων στον πλάτανο της πλατείας με τα λιοντάρια, στο Ηράκλειο. 

 

Αυτές είναι σκηνές που σημαδεύουν. Η ελευθερία, και όχι μόνο η εθνική, έγινε στόχος ζωής για τον διανοούμενο Καζαντζάκη. Είχε συνδεθεί με τον Ελευθέριο Βενιζέλο από νωρίς, ήδη από τους Βαλκανικούς Πολέμους. Το 1919, μάλιστα, ο Βενιζέλος τον διόρισε γενικό διευθυντή του υπουργείου Περιθάλψεως. Τότε ήταν που ανέλαβε τον επαναπατρισμό Ποντίων του Καυκάσου, που είχαν ενσωματωθεί στη Σοβιετική Ενωση. Περίπου 150.000 άνθρωποι ήρθαν τότε στην Ελλάδα, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στη Μακεδονία και στη Θράκη. Μαζί του ο Καζαντζάκης πήρε και τον Γιώργη Ζορμπά, τον μυθιστορηματικό «Αλέξη Ζορμπά». 

 

Η πολιτική του δράση όμως έχει πολλούς ακόμη σταθμούς. Θα αναλάβει μάλιστα τον Νοέμβριο του 1945 και καθήκοντα υπουργού άνευ χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη. Παραιτήθηκε όμως σε λιγότερο από δύο μήνες μην μπορώντας να αντέξει, μεταξύ άλλων, τα «αιτήματα για ρουσφέτια».

 

Υπήρξε, επίσης, δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων αλλά και τμηματάρχης της ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι το 1947-1948. Μια εποχή, πάντως, είχε έρθει κοντά και στις κομμουνιστικές ιδέες. Στα δεκάχρονα της Ρωσικής Επανάστασης είχε προσκληθεί στη Μόσχα, όπου γνώρισε και τον ελληνορουμάνο λογοτέχνη Παναΐτ Ιστράτι. Οι δυο τους μίλησαν θερμά για τη Σοβιετική Ενωση δύο μήνες αργότερα στο θέατρο Αλάμπρα, στην Αθήνα. Είναι η ίδια εποχή όπου δημοσίευσε και την «Ασκητική», με αφορμή την οποία του προσήπταν κάθε τόσο την κατηγορία της αθεΐας. Η κατηγορία αυτή τον ακολουθούσε για καιρό. Αποκορύφωμα οι περιπέτειες του «Τελευταίου πειρασμού»: το Βατικανό το 1954 το συμπεριέλαβε στον κατάλογό του των απαγορευμένων βιβλίων. Τον ακολούθησε και μετά θάνατον, όταν το βιβλίο αυτό έγινε ταινία από τον Μάρτιν Σκορσέζε, το 1988, με πρωταγωνιστές τον Γουίλεμ Νταφόε (στον ρόλο του Ιησού), τον Χάρβεϊ Καϊτέλ (ως Ιούδα Ισκαριώτη), την Μπάρμπαρα Χέρσεϊ (ως Μαρία Μαγδαληνή) και τον Ντέιβιντ Μπάουι (ως Πόντιο Πιλάτο). Η ταινία προκάλεσε βίαιες αντιδράσεις από παραχριστιανικές οργανώσεις ήδη προτού προβληθεί, αλλά και αφού άρχισε η προβολή της. 

 

Ολα αυτά, τούτη η περιπετειώδης ζωή και το έργο του Νίκου Καζαντζάκη, περνούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο από την έκθεση του Ελληνικού Κόσμου, η οποία συνοδεύεται και από εκπαιδευτικό πρόγραμμα για μαθητές όλων των ηλικιών. Μέσω βιωματικών δράσεων τα παιδιά θα μπορούν να ανακαλύψουν το ωραίο γράψιμο και τα πάντα επίκαιρα κείμενά του.

 http://www.tanea.gr/politismos/article/?aid=4771697

Τι έκρυβε το ναυάγιο των Αντικυθήρων

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  04/03/2012, 05:45

Φωτογραφία του 1900: 

οι σφουγγαράδες της Σύμης βουτούν στο σημείο του αρχαίου ναυαγίου, 

στα Αντικύθηρα

Τι έκρυβε το ναυάγιο των Αντικυθήρων

Εναν και πλέον αιώνα μετά την ανέλκυση του αρχαίου φορτίου στα Αντικύθηρα, τα ευρήματα του ρωμαϊκού πλοίου της Ελληνιστικής Εποχής παρουσιάζονται για πρώτη φορά μαζί στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

Μάιος του 1900 και οι σφουγγαράδες από τη Σύμη, αφού έχουν γυρίσει όλη τη Μεσόγειο, κάνουν μια στάση στα Αντικύθηρα, υποχρεωτική, λόγω σφοδρής θαλασσοταραχής - πράγμα όχι ασυνήθιστο για την περιοχή. Οταν η θάλασσα ηρεμεί, Μεγάλη Τρίτη ανήμερα, ένας από αυτούς, ο Ηλίας Λυκοπάντης, θα βουτήξει στα νερά, όπου όμως αντί για σφουγγάρια θα αντικρίσει σε βάθος περίπου 50 μ. το ναυάγιο ενός πλοίου με σπαρμένα γύρω του αγάλματα, χάλκινα και μαρμάρινα. Ετσι, όταν θα ξανανεβεί στην επιφάνεια, θα κρατά έναν χάλκινο βραχίονα ως απόδειξη.

Χρειάστηκε να περάσουν όμως έξι μήνες από τότε ώσπου οι σφουγγαράδες να έρθουν σε επαφή με τον αρχαιολόγο και υπουργό Παιδείας εκείνη την εποχή Σπυρίδωνα Στάη για να αρχίσει η οργάνωση της επιχείρησης ανέλκυσης του πολύτιμου φορτίου του πλοίου με τη συνδρομή και του Βασιλικού Ναυτικού.

Εναν και πλέον αιώνα μετά και αφού εν τω μεταξύ το ναυάγιο έχει γίνει διάσημο όχι μόνο για τα έργα τέχνης που μετέφερε, αλλά και για τον μυστηριώδη Μηχανισμό των Αντικυθήρων, «το παλαιότερο δείγμα επιστημονικής τεχνολογίας που διασώζεται ως σήμερα και αλλάζει τελείως τις απόψεις μας για την αρχαία ελληνική τεχνολογία», όπως έχει πει ο πρώτος μελετητής του, ο φυσικός, μαθηματικός και ιστορικός των Επιστημών Ντέρεκ Ντε Σόλα Πράις, τα ευρήματα από αυτό το ρωμαϊκό πλοίο παρουσιάζονται για πρώτη φορά μαζί.

Πρόκειται συνολικά για 378 αντικείμενα που βρίσκουν τη θέση τους στην έκθεση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου «Το ναυάγιο των Αντικυθήρων. Το πλοίο - Οι θησαυροί - Ο μηχανισμός», που θα εγκαινιαστεί τον Απρίλιο και θα διαρκέσει ένα έτος. Ανάμεσά τους και τα ευρήματα της δεύτερης αρχαιολογικής έρευνας στο ναυάγιο που πραγματοποιήθηκε το 1976 με τη βοήθεια του ωκεανογραφικού πλοίου του Κουστό, της περίφημης «Καλυψώς».

Γλυπτά και σκεύη πολυτελείας, γυάλινα, κεραμικά και χάλκινα αγγεία, κοσμήματα, νομίσματα, τμήματα μιας κλίνης, κομμάτια και από το ίδιο το πλοίο, κατάλοιπα ακόμη και τροφών, και φυσικά ο Μηχανισμός, στον οποίο αφιερώνεται μία ολόκληρη αίθουσα, ανασυνθέτουν το ταξίδι αυτού του άτυχου σκάφους που ναυάγησε γύρω στο 60-50 π.Χ. Μια εποχή που η εμπορική ναυσιπλοΐα και οι θαλάσσιες μεταφορές έργων τέχνης από την Ανατολή προς τη Δύση είχαν φθάσει στο απόγειό τους. Το φορτίο ωστόσο χρονολογείται κυρίως στην Ελληνιστική Εποχή (τέλη 2ου - αρχές 1ου αιώνα π.Χ.), με μία εξαίρεση: το εξαιρετικής τέχνης χάλκινο άγαλμα του λεγόμενου Εφήβου των Αντικυθήρων, που ανήκει στον 4ο αιώνα π.Χ.

Εμπόριο έργων τέχνης

«Παραγγελία για να κοσμήσουν την έπαυλη κάποιου πλούσιου Ρωμαίου ήταν τα έργα τέχνης που μετέφερε το πλοίο ή επρόκειτο να πουληθούν στις αγορές» λέει ο διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου κ. Νίκος Καλτσάς, προσθέτοντας ότι «μαρτυρούν τις αισθητικές προτιμήσεις των παραγγελιοδοτών ή των υποψήφιων αγοραστών, παράλληλα όμως σηματοδοτούν για πρώτη φορά το φαινόμενο της εμπορίας των έργων τέχνης, το οποίο στη συνέχεια θα πάρει μεγάλες διαστάσεις στον δυτικό πολιτισμό».

Εξι μαρμάρινα γλυπτά, έξι χάλκινα αγαλμάτια ανδρικών μορφών και αθλητών (είναι αυτά που ήρθαν στο φως από τη νεότερη έρευνα στο ναυάγιο) και πολλά μέλη από μεγάλα χάλκινα αγάλματα θα πλαισιώσουν τον Εφηβο των Αντικυθήρων. Πρόκειται για το άγαλμα ενός νέου παλαιστή και τα αγάλματα του Οδυσσέα και του Αχιλλέα, τα οποία προορίζονταν να τοποθετηθούν μαζί σε μια σύνθεση εμπνευσμένη από τον Τρωικό κύκλο, ο οποίος στους κύκλους των φιλοτέχνων της εποχής ήταν πολύ της μόδας!

Συνταρακτική είναι ωστόσο η εντύπωση που αφήνουν τα γλυπτά τα οποία βγήκαν από τις αποθήκες ειδικά για την έκθεση, λόγω του τρόπου διατήρησής τους μέσα στη θάλασσα. Ενας Απόλλωνας, ένας Ερμής, ο κορμός αλόγου που προερχόταν από κάποιο τέθριππο, όλα από παριανό μάρμαρο, μισοφαγωμένα όμως από μικροοργανισμούς - αντίθετα με το τμήμα τους που ήταν βυθισμένο στη λάσπη και γι' αυτό διατηρήθηκε ατόφιο. Στην έκθεση γίνεται και η αναπαράσταση μιας αρχαίας κλίνης από πλεξιγκλάς πάνω στο οποίο θα τοποθετηθούν τα χάλκινα διακοσμητικά στοιχεία της αλλά και κομμάτια από το ξύλο, που επίσης διασώθηκε.

Διάφορα εξαρτήματα από χρυσά περιδέραια και τρία σκουλαρίκια - τα δύο ζευγάρι - με ένθετα πολύτιμα πετράδια και μαργαριτάρια ανοίγουν το εύρος των εμπορευμάτων του πλοίου ή μπορεί να σημαίνουν ότι σε αυτό επέβαιναν και γυναίκες.

Τρόφιμα και εξαρτήματα

Η μεγάλη ποσότητα ερυθροβαφούς κεραμικής εξάλλου, αλλά και η ποιότητά της, υποδηλώνει ότι προοριζόταν για πώληση. Στην έκθεση παρουσιάζονται 20 πινάκια, 30 λαγήνοι αλλά και μερικοί οξυπύθμενοι αμφορείς, που χρησίμευαν για τη μεταφορά νερού, λαδιού, κρασιού και παστών τροφών, που ήταν απαραίτητα για το ταξίδι. Καρποί ελιάς και σαλιγκάρια δείχνουν τι έτρωγαν οι ταξιδιώτες και το πλήρωμα. Χωρητικότητας 300 τόνων ήταν, σύμφωνα με τους μελετητές, αυτό το πλοίο (ολκάς για τους αρχαίους), το οποίο ξεκίνησε από το Ανατολικό Αιγαίο για να χαθεί στη θάλασσα των Αντικυθήρων. Κομμάτια ξύλου από το κύτος του, πολλά καρφιά χάλκινα και σιδερένια, αλλά και εξαρτήματα από τον εξοπλισμό του, όπως το σύστημα παροχέτευσης νερού, μετρητές - ανιχνευτές βυθού κ.ά. παρουσιάζονται επίσης στην έκθεση συμπληρώνοντας την εικόνα του ναυαγίου.

Τι άλλο όμως μπορεί να βρίσκεται στον βυθό; «Από τα βίντεο του Κουστό βλέπει κανείς τεράστιους σωρούς κεραμικών που δεν έχουν ανελκυσθεί. Υπάρχει επίσης η πληροφορία από την πρώτη έρευνα ότι προσπαθούσαν ξανά και ξανά να δέσουν ένα μαρμάρινο άγαλμα για να το ανασύρουν στην επιφάνεια, όμως γλιστρούσε και τελικώς έπεσε στο βάραθρο που βρίσκεται δίπλα από το ναυάγιο και προφανώς χάθηκε διά παντός. Ποιος ξέρει τι μπορεί ακόμη να έχει διασωθεί; Μια νέα έρευνα, αν και όποτε γίνει, μπορεί μόνο να δώσει την απάντηση» λέει ο κ. Καλτσάς.

Ο υπολογιστής της αρχαιότητας
 

Αστρολάβος; Πλανητάριο; Αστρονομικό ρολόι; 'Η μήπως κάτι άλλο; Χρειάστηκε να περάσουν οκτώ μήνες από την ανέλκυσή του από τη θάλασσα των Αντικυθήρων για να γίνει αντιληπτό ότι αυτό το τετράγωνο κουτί που ήρθε στην επιφάνεια μαζί με έργα τέχνης ήταν κάτι εντελώς ξεχωριστό.

Σήμερα οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων, δημιούργημα του β' μισού του 2ου αιώνα π.Χ. , δεν είναι απλώς ο πιο σύνθετος μηχανισμός της αρχαιότητας, αλλά ούτε βρέθηκε παρόμοιός του στα 1.300 χρόνια που ακολούθησαν. Περιλαμβάνει οδοντωτούς τροχούς, κλίμακες, άξονες και δείκτες και αξιοποιώντας γνωστές αστρονομικές αρχές χρησιμοποιήθηκε για τον προσδιορισμό της ακριβούς θέσης του Ηλιου, της Σελήνης, ίσως και των πλανητών, υπολόγιζε τις φάσεις της Σελήνης, προέβλεπε εκλείψεις και έδινε την ημερομηνία τέλεσης των αρχαίων στεφανιτών αγώνων. Επιπλέον, διευκόλυνε την επίδειξη και τη διδασκαλία αστρονομικών φαινομένων. Αλλωστε είχε και οδηγίες χρήσης, στα ελληνικά βεβαίως, γραμμένες στις επιφάνειές του και στις πλάκες των καλυμμάτων του.

«Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων είναι ένας αναλογικός υπολογιστής εκπληκτικής τεχνολογίας. Είναι τόσο σημαντικός για την εξέλιξη της Τεχνολογίας όσο και η Ακρόπολη για την εξέλιξη της Αρχιτεκτονικής» λέει χαρακτηριστικά ο αστρονόμος κ. Γιάννης Σειραδάκης, μέλος της διεθνούς Ομάδας Μελέτης Μηχανισμού Αντικυθήρων, η οποία έχει συσταθεί για τη μελέτη του.

Ολα τα θραύσματα του Μηχανισμού που έχουν διασωθεί, το σύνολο 72, παρουσιάζονται στην έκθεση και μαζί θέματα που αφορούν τις αστρονομικές παραμέτρους και την τεχνολογία της εποχής κατασκευής του. Επίσης η εξέλιξη της μελέτης του και όλα τα μοντέλα-προτάσεις για την ερμηνεία, τη λειτουργία του αλλά και τον δημιουργό του: τον Ποσειδώνιο από την Απάμεια της Μικράς Ασίας ή τον μεγάλο Αρχιμήδη από τις Συρακούσες.

πότε & που:


«Το ναυάγιο των Αντικυθήρων. Το πλοίο - Οι θησαυροί - Ο μηχανισμός», Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, εγκαίνια στις 5 Απριλίου
 

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=446447 

ΤΟ ΒΗΜΑ, Μαρία Θερμού

 

Διαβάστε επίσης:

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ

http://boraeinai.blogspot.com/2009/10/blog-post_761.html