Από τον Milton Cooper στον Marco Rubio — Μισός αιώνας σιωπής γύρω από τα UFO

 

Από τον Milton Cooper στον Marco Rubio — Μισός αιώνας σιωπής γύρω από τα UFO

Στην αρχή ήταν η σιωπή. Ύστερα ήρθαν οι ψίθυροι — κι έπειτα, οι φωνές εκείνων που είδαν κάτι που δεν μπορούσαν να εξηγήσουν.

Από τη δεκαετία του 1950 έως σήμερα, το μυστήριο των «άγνωστων φαινομένων» άλλαξε μορφή, αλλά ποτέ δεν έπαψε να κυκλοφορεί στα υπόγεια του δημόσιου λόγου. Από τον Milton William Cooper ως τον Marco Rubio, δύο πρόσωπα —δύο εποχές— συνομιλούν μέσα από τον χρόνο για το ίδιο σκοτεινό ερώτημα: τι πραγματικά γνωρίζει η κυβέρνηση για τα UFOs ή UPS όπως τα ονομάζουν σήμερα;

 

Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΜΙΛΤΟΝ ΚΟΥΠΕΡ (1989)

 

 

Ο Milton William Cooper εμφανίζεται κάνοντας μια ομιλία σε ένα μικρό βήμα, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80.

Πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, άνθρωπος της πειθαρχίας και της ιεραρχίας, κάνει την ομιλία του με τη φωνή κάποιου που έχει δει —και δεν μπορεί να ξεχάσει.

«Ήμουν στο υποβρύχιο USS Tiru», αφηγείται. «Και τότε είδαμε ένα αντικείμενο να αναδύεται από τη θάλασσα. Ήταν τεράστιο, σιωπηλό, μεταλλικό. Κανένας κινητήρας, κανένας ήχος. Ανέβηκε στον ουρανό και χάθηκε».

Από εκείνη τη στιγμή, η ζωή του αλλάζει. Αναφέρει πως υπέγραψε όρκο σιωπής, πως είδε απόρρητα έγγραφα με τον τίτλο “Operation Majority” και αναφορές στην επιτροπή “Majestic Twelve (MJ-12)”.

Πίστεψε ότι υπήρχε ένα παράλληλο δίκτυο εξουσίας, ένας αόρατος μηχανισμός που έλεγχε την πληροφόρηση και κατεύθυνε τη δημόσια αφήγηση.

Η φωνή του Κούπερ, καταγεγραμμένη σε παλιές κασέτες, μοιάζει σήμερα σχεδόν προφητική: 

«Αν οι άνθρωποι πιστέψουν ότι αντιμετωπίζουν έναν εξωτερικό εχθρό, θα είναι πρόθυμοι να παραδώσουν τις ελευθερίες τους για την ασφάλεια.»

Η ομιλία του δεν ήταν απλώς μια ιστορία για UFO — ήταν μια προειδοποίηση. Ένα κάλεσμα για διαφάνεια, για αυτονομία σκέψης, για αφύπνιση. Οι περισσότεροι τον θεώρησαν συνωμοσιολόγο. Όμως, δεκαετίες μετά, οι ίδιες λέξεις άρχισαν να ακούγονται μέσα στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών.

 

Ο ΜΑΡΚΟ ΡΟΥΜΠΙΟ ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ (2019–2025)

 

 

Ο γερουσιαστής Marco Rubio, αντιπρόεδρος της Επιτροπής Πληροφοριών της Γερουσίας, δεν μιλά με τη φωνή του μάρτυρα.

Μιλά με τη φωνή ενός πολιτικού, προσεκτικού, θεσμικού. Κι όμως, τα λόγια του θυμίζουν κάτι από τον απόηχο του Κούπερ.

Σε συνέντευξή του στο CBS το 2021 είπε: 

«Υπάρχουν πράγματα που πετούν πάνω από τις στρατιωτικές μας εγκαταστάσεις και κανείς δεν ξέρει τι είναι. Δεν μπορούμε να αγνοούμε ένα ζήτημα εθνικής ασφάλειας μόνο και μόνο επειδή κάποιοι γελούν όταν ακούνε τη λέξη “UFO”.»

Το 2023, μιλώντας στο «NewsNation», πρόσθεσε: 

«Έχουμε πληροφορίες από ανθρώπους με πρόσβαση σε προγράμματα που δεν έχουν αναγνωριστεί δημοσίως. Αν αυτό που περιγράφουν είναι αληθινό, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς εξωγήινο· είναι ότι λειτουργούν σκιώδεις μηχανισμοί εκτός θεσμικού ελέγχου.»

Στο Κογκρέσο, ο Ρούμπιο πίεσε για τη δημιουργία του “All-domain Anomaly Resolution Office (AARO)” — της πρώτης επίσημης κρατικής υπηρεσίας που αναλαμβάνει να διερευνήσει τα “Unidentified Aerial Phenomena”. Όχι πια UFO, αλλά UAPs· ένας νέος όρος, πιο ουδέτερος, πιο διαχειρίσιμος.

Ωστόσο, το 2024, μετά από αλλεπάλληλες ακροάσεις και καταθέσεις μαρτύρων, ο Ρούμπιο δήλωσε: 

«Είναι σαφές ότι δεν έχουμε πλήρη εικόνα. Αν κάποιοι εντός της κυβέρνησης γνωρίζουν περισσότερα, τότε έχουμε πρόβλημα λογοδοσίας. Και αυτό, για μένα, είναι πιο ανησυχητικό από οτιδήποτε πετά στον ουρανό.»

 

ΔΥΟ ΕΠΟΧΕΣ, ΜΙΑ ΑΝΗΣΥΧΙΑ

 

 

Ο Κούπερ μίλησε για “ανεξέλεγκτες δυνάμεις μέσα στο κράτος”. Ο Ρούμπιο μιλά για “πληροφορίες εκτός θεσμικής αλυσίδας”.

Η διαφορά είναι μόνο γλωσσική· η ανησυχία παραμένει ίδια.

Ανάμεσα στις δεκαετίες που χωρίζουν τις φωνές τους, άλλαξαν οι λέξεις, όχι όμως το άμεσο ερώτημα: 

Ποιος γνωρίζει την αλήθεια — και γιατί δεν τη μοιράζεται;

Σαν να επανέρχεται η ίδια ηχώ: 

- Από τον Κούπερ: «Δεν ζητώ να με πιστέψετε. Ζητώ να ψάξετε.» 

- Από τον Ρούμπιο: «Αν υπάρχει κάτι εκεί έξω, πρέπει να το μάθουμε — και να το πούμε στους πολίτες.»

 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ

 Από τον Milton Cooper στον Marco Rubio — Μισός αιώνας σιωπής γύρω από τα UFO

 

 

Ίσως η ιστορία των UFO να μην είναι τελικά ιστορία για εξωγήινους, αλλά για ανθρώπους. Για τον φόβο και τη δύναμη της πληροφορίας· για τις σκιές πίσω από τους θεσμούς. 

Ο Cooper ύψωσε τη φωνή του ενάντια στην απόκρυψη. Ο Rubio τη φέρνει μέσα στα έδρανα της Γερουσίας. Κι ανάμεσά τους, πλανάται ακόμα η ίδια υπόσχεση — ή απειλή: πως κάπου, ανάμεσα στο φως και τη σιωπή, υπάρχει μια αλήθεια που περιμένει να ειπωθεί.

 

ΠΗΓΕΣ:

Πηγή αποσπασμάτων Marco Rubio: CBS News, NewsNation, Fox News, Senate Intelligence Hearings 2021–2024)

Μια διάλεξη στα 1989 του Milton William Cooper

 

Το Πάρκο των Ψυχών και οι θρύλοι της περιοχής

 

Το Πάρκο των Ψυχών και οι θρύλοι της περιοχής

 

Ακριβώς βόρεια της Αθήνας, ψηλά στην Πάρνηθα, μια σειρά από στοιχειωμένα ξύλινα γλυπτά στέκονται έξω από τους χώρους ενός εγκαταλελειμμένου σανατόριου. Η υπαίθρια έκθεση συγκεντρώνει την τραγική ιστορία του χώρου στην κορυφή του βουνού: τις καταστροφικές συνέπειες της φυματίωσης και μιας καταστροφικής δασικής πυρκαγιάς.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, η φυματίωση αποδεκάτισε τον πληθυσμό της Ελλάδας. Το Σανατόριο της Πάρνηθας χτίστηκε τη δεκαετία του 1930 για να αντικαταστήσει μια μικρότερη εγκατάσταση που βρισκόταν αρχικά στο βουνό. Η ηλιοφάνεια και ο καθαρός αέρας του βουνού πιστεύεται ότι βοηθούσαν στην ανάκαμψη. Μέχρι τις δεκαετίες του 1940 και του '50, η πρόοδος της ιατρικής επιστήμη βελτίωσε την κατάσταση και χωρίς την ζήτηση για τέτοιου είδους εγκαταστάσεις και το σανατόριο στην Πάρνηθα έκλεισε. Για ένα διάστημα το κτίριο επαναχρησιμοποιήθηκε, πρώτα ως ξενοδοχείο και στη συνέχεια ως εκπαιδευτική εγκατάσταση, αλλά τελικά έπεσε σε αχρηστία από τα μέσα της δεκαετίας του '80 και εγκαταλείφθηκε.

 

 

Το 2007 ξέσπασε μια σειρά δασικών πυρκαγιών σε όλη την Ελλάδα. Μία από αυτές τις πυρκαγιές οδήγησε σε περίπου 38.000 στρέμματα καμένης έκτασης στην Πάρνηθα, συμπεριλαμβανομένης της περιοχής γύρω από το Σανατόριο της Πάρνηθας.

Ακόμα και σήμερα αν κάποιος σταθεί στο συγκεκριμένο μέρος δεν είναι δυνατόν να μη νιώσει ένα δέος. Πιθανότατα αυτό οφείλεται στο γεγονός πως «κληρονόμησε» τόσο το σανατόριο όσο και το «πάρκο των ψυχών» μια αίσθηση που αποπνέει φόβο.

Εμπνευσμένος από την ιστορία του Σανατορίου της Πάρνηθας και το πυρόπληκτο τοπίο, ο Έλληνας γλύπτης Σπυρίδων Δασιώτης επέλεξε τον χώρο απέναντι από τις επιβλητικές εγκαταστάσεις του Σανατόριου για να δημιουργήσει το Πάρκο των Ψυχών.

 

Έδωσε «ζωή» σε νεκρούς κορμούς δέντρων, σκαλίζοντας 20 γλυπτά ανθρώπων στους καμένους κορμούς δέντρων που παρέμειναν μετά την πυρκαγιά του 2007, με στόχο να εκφράζουν τα συναισθήματα των ανθρώπων που έζησαν στο σανατόριο κατά την περίοδο του εγκλεισμού τους.

Εκθέματα όπως «Η έγκυος», «Ο σταυρός του μαρτυρίου», «Η νοσταλγία της μάνας για το παιδί που άφησε πίσω», «Το ζευγάρι», «Το αυτί», «Το φτερό», «Ο συλλογισμός» κ.ά. συνθέτουν ένα σύνολο που δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητο από τον οδοιπόρο της περιοχής.

 

 

«Ο πρώτος λόγος ήταν ότι ήθελα να είναι ξύλο γύρω από το σανατόριο γιατί πάντα πιστεύω ότι κάτι υπάρχει από τις ψυχές που έζησαν κάποτε σε αυτό το μέρος. Εκεί γύρω κάθονταν οι ασθενείς, έβγαιναν έξω να δουν τον ήλιο, ξαπόσταιναν κάτω από τη σκιά. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι συνδύασα και την καταστροφή που έγινε από την πυρκαγιά του 2007, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να ξυπνήσω μνήμες από την πυρκαγιά ούτος ώστε να αποφευχθεί μια ανάλογη καταστροφή. Ήθελα να επαναφέρω μνήμες και στις δύο περιπτώσεις», ανέφερε ο ίδιος ο δημιουργός σε παλαιότερη συνέντευξή του για τα έργα του. Και τις πυρκαγιές και την καταστροφή μπορεί να μην κατάφερε να τις εμποδίσει όμως μας έδωσε ολοζώντανα την αίσθηση και την δύναμη του δράματος που έζησαν στο χώρο αυτό εκατοντάδες βασανισμένες ψυχές.

Μέσα στο πνεύμα αυτό θα μπορούσαμε μάλιστα να αναφέρουμε δύο αστικούς μύθους καθώς είναι πάρα πολλές οι ιστορίες για ανθρώπους που ήταν φυματικοί και πέθαναν στο σανατόριο και υποτίθεται ότι έχουν στοιχειώσει την περιοχή.

 

 

Δυο από αυτές τις ιστορίες, ωστόσο, είναι οι πιο γνωστές και… τρομακτικές. Η πρώτη αφορά ένα κοριτσάκι που μπορεί να συναντήσεις αν βρεθείς κοντά στην Πηγή της Κυράς. Σύμφωνα με τον αστικό μύθο το κοριτσάκι αυτό, πάντα ντυμένο στα λευκά με μια γαλάζια κορδέλα φορεμένη στη μέση του, ξεκίνησε από το σανατόριο, ενώ ήταν βαριά άρρωστο από φυματίωση, με σκοπό να πιει από το ιαματικό νερό της πηγής, κάτι το οποίο δεν κατάφερε καθώς ξεψύχησε στα μέσα της διαδρομής. Σύμφωνα, πάντα, με όλες εκείνες τις παλιές ιστορίες τρόμου το κοριτσάκι στοίχειωσε το μέρος και όταν πλέον σήμερα συναντά κάποιους οδοιπόρους, τους πλησιάζει με απλωμένα χέρια και δάκρυα στα μάτια.

Η δεύτερη ιστορία αφορά μια γυναίκα περίπου 40 ετών. Και εκείνη «εμφανίζεται» φορώντας ρούχα μιας περασμένης εποχής. Περιπλανιέται στους γύρω θάμνους και πίσω από τους βράχους που υπάρχουν κοντά στην Πηγή της Κυράς. Δείχνει σαν κάτι ή κάποιον να ψάχνει. Όταν δει κάποιον οδοιπόρο επιταχύνει και τον πλησιάζει. Σύμφωνα πάντα με τους αστικούς μύθους που υπάρχουν τότε συμβαίνουν δυο πράγματα: είτε θυμώνει και παίρνει μια τρομακτική όψη ανάλογη με αυτές που βλέπει κανείς στα θρίλερ, είτε αρχίζει να κλαίει γοερά και να ουρλιάζει, ενώ στη συνέχεια συνεχίζει την αέναη αναζήτησή της.

Κάθε μέρος φυσικά έχει συνήθως τους θρύλους του, κι η Πηγή της Κυράς με το Πάρκο των Ψυχών και το εγκαταλελειμμένο Σανατόριο τους δικούς τους...

Πηγές

https://www.atlasobscura.com/places/park-of-souls

https://www.newsbeast.gr/weekend/arthro/5954616/to-anatrichiastiko-parko-ton-psychon-stin-parnitha

 

Υπνωτισμός και Μαγνητισμός

 

Η πόλη της Μαγνησίας (σήμερα Μανίσα) με το όρος Σίπυλος

Υπνωτισμός και Μαγνητισμός

Γράφει η Καίτη Κουναλάκη

Το φαινόμενο του υπνωτισμού ονομάζεται συχνά και μαγνητισμός. Η ονομασία αυτή προέρχεται από τον μαγνήτη, το μέταλλο που έλκει το αντικείμενο.

Από τα αρχαία χρόνια ακόμη, οι άνθρωποι είχαν προσέξει την ιδιότητα που είχε το σιδερένιο αυτό ορυκτό να έλκει το σίδερο. Το όνομά του το οφείλει στη Μαγνησία της Λυδίας, στη Μικρά Ασία, όπου υπήρχε σε αφθονία.

Φυσικά, οι αρχαίοι πρόγονοί μας υπέθεταν πως ο μαγνήτης θα είχε υπερφυσικές θεραπευτικές ιδιότητες. Αρχικά, τον χρησιμοποιούσαν ως φυλακτό. Αργότερα, ο Γαληνός, ο Διοσκουρίδης κι ο Αβικέννας το χρησιμοποιούσαν για τη θεραπεία ορισμένων ασθενειών. Από τον 4ο μ.Χ. αιώνα κιόλας, ο θεραπευτής Μάρκελλος συμβούλευε τους πάσχοντες από πονοκεφάλους να φορούν στο λαιμό τους λίθους από μαγνήτη.

Επίσης, ο Αέτιος ο Αμιδηνός, που ήταν ο διασημότερος γιατρός του 6ου αιώνα μ.Χ., συμβούλευε τους ρευματικούς να κρατούν πάντα στο χέρι τους λίθους από μαγνήτη. Τους ίδιους λίθους χρησιμοποιούσαν ευρέως και οι τσαρλατάνοι του Μεσαίωνα στο ψευτοθεραπευτικό οπλοστάσιό τους.

Το 17ο αιώνα, ο Γάλλος γιατρός Pierre Borel συνιστούσε τον μαγνήτη για τον πονόδοντο, τον οφθαλμόπονο και τις υστερικές παθήσεις.

Τον 18ο αιώνα, ο Ούγγρος Ιησουίτης ιερέας και ξακουστός αστρονόμος, Maximilian Hell, κατασκεύασε μαγνητικές πανοπλίες από κομμάτια μαγνητισμένου σιδήρου, που εφαρμόζονταν ακριβώς στα πάσχοντα μέρη του σώματος. Οι μαγνητικές αυτές πανοπλίες αναγνωρίστηκαν ως πανάκεια και υπήρξαν πολλοί εκείνοι που θεραπεύτηκαν. Βέβαια, είναι γνωστό πως η αυθυποβολή θεραπεύει πολλές ασθένειες, όπως και τις προκαλεί.

Για κάποια χρόνια, η θεραπεία του μαγνήτη λησμονήθηκε. Όμως, τον 19ο αιώνα, ο Γερμανός γιατρός Franz Mesmer επανέφερε στην επικαιρότητα την ίαση μέσω μαγνητισμού και το σύστημα θεραπευτικής του, γνωστό ως μεσμερισμός, θεωρήθηκε πρόδρομος του υπνωτισμού. Έτσι, ξαναέφερε στο προσκήνιο τη χίμαιρα του παγκόσμιου μαγνητικού ρευστού, ανακατεμένη με δεισιδαιμονίες, κομπογιαννιτισμό και μαγεία.

 

Ο ευφυής Franz Mesmer είχε φανατικούς οπαδούς, αλλά και αντιπάλους. Οι τελευταίοι κατόρθωσαν τελικά να αποδείξουν ότι ήταν τσαρλατάνος κι ο Mesmer αναγκάστηκε να φύγει από τη Βιέννη. Αφού περιπλανήθηκε για κάμποσο καιρό στην Ευρώπη, ύστερα βρήκε καταφύγιο στο Παρίσι. Μόλις έφτασε εκεί, τον Φεβρουάριο του 1778, άρχισε αμέσως τα πειράματά του. Βρήκε πλήθος αρρώστων, που ήταν προθυμότατοι να του χρησιμεύσουν ως υλικό. Αν πιστέψουμε τις μαρτυρίες των οπαδών του, πέτυχε θαυμαστές θεραπείες, που του χάρισαν δόξα και χρήμα.

Το 1784, ο Βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ συγκρότησε μια επιτροπή από διακεκριμένους επιστήμονες και γιατρούς, προκειμένου να διερευνήσουν τις αμφιλεγόμενες μεθόδους του Mesmer. Mεταξύ των μελών της επιτροπής ήταν ο Αμερικανός εφευρέτης και πολιτικός Benjamin Franklin και ο Γάλλος χημικός Antoine Lavoisier. Συμπέραναν ότι ο Mesmer δεν ήταν σε θέση να υποστηρίξει επιστημονικά τους ισχυρισμούς του και από τότε το μεσμεριστικό κίνημα αποδυναμώθηκε, ενώ ο ίδιος περιήλθε σε ανυποληψία κι έζησε την υπόλοιπη ζωή του στην αφάνεια.

Αλλά, οι προκαταλήψεις δεν πέθαναν τόσο εύκολα. Παρ’ όλη την επίσημη καταδίκη του, ο μεσμερισμός γνώρισε καινούριες δόξες, χάρη σε έναν Γάλλο μαρκήσιο, τον Marquis de Puysegur, ο οποίος επιδιδόταν σε πειράματα μέσα στον πανέμορφο πύργο του, το Chateau de Buzancy. Ο Μαρκήσιος ασχολήθηκε με την ύπαρξη μαγνητικού υπνοβατισμού: έφερνε τους ασθενείς σε κατάσταση υπνοβασίας, αγγίζοντάς τους απλώς με το χέρι του και τους ασκούσε μαγνητικές δυνάμεις, με σκοπό να τους θεραπεύσει.

 

Εφευρέτης του όρου “υπνωτισμός” υπήρξε ο σπουδαίος Σκώτος γιατρός και χειρουργός, James Braid. Κρατούσε ένα λαμπερό αντικείμενο σε απόσταση μερικών εκατοστών από τα μάτια του υποκειμένου του, που έπρεπε να προσελκύει το βλέμμα του σ’ αυτό και να μην σκέφτεται τίποτα άλλο. Σε λίγα λεπτά οι κόρες των ματιών του συστέλλονταν κι ύστερα, διαστέλλονταν. Τα βλέφαρα σφάλιζαν, υπνωτιζόταν και εν τέλει, αποκοιμιόταν.

Δεν υπάρχει τίποτα το μυστηριώδες στον υπνωτισμό. Απλώς, αν ο εγκέφαλος δεν τροφοδοτείται από συνεχόμενα ερεθίσματα, τότε απλά αποκοιμιέται.

Το 1878, ο Jean Martin Charcot, Γάλλος καθηγητής ανατομικής παθολογίας και θεμελιωτής της σύγχρονης νευρολογίας, ερεύνησε τη σχέση ανάμεσα στην ύπνωση και την υστερία. Ερμήνευσε, μάλιστα, την υπνοβασία, τον λήθαργο, και την καταληψία ως υστερικά φαινόμενα.

Πάνω σε αυτές τις θεωρίες στηρίχτηκε έως και ο Sigmund Freud, ο πασίγνωστος Αυστριακός νευρολόγος και ιδρυτής της Ψυχανάλυσης, για να διεισδύει στα τρίσβαθα της ανθρώπινης ψυχής.

Ο υπνωτισμός, λοιπόν, μπορεί να είναι ένα πολύτιμο επιστημονικό εργαλείο, που δε σχετίζεται καθόλου με τσαρλατάνους και μαγείες.

*Η πόλη της Μαγνησίας (σήμερα Μανίσα) με το όρος Σίπυλος