11 Αυγούστου 1716 : Πως σώθηκε η Κέρκυρα

11 Αυγούστου 1716 : Πως σώθηκε η Κέρκυρα

Σαν σήμερα ο Άγιος Σπυρίδωνας έσωσε την Κέρκυρα

Με έναν συγκλονιστικό και θαυμαστό τρόπο σαν σήμερα πριν από περίπου 300 χρόνια, ο Άγιος Σπυρίδωνας έσωσε την Κέρκυρα από τους Οθωμανούς. Οι Κερκυραίοι σήμερα τιμούν με ιδιαίτερη θρησκευτική λαμπρότητα τον άγιο και προστάτη τους.

Ο Άγιος Σπυρίδωνας έσωσε την Κέρκυρα από τους Οθωμανούς με ένα συγκλονιστικό τρόπο. Το 1715 ο καπουδάν Χοντζά πασάς, αφού κατέκτησε την Πελοπόννησο κατά διαταγή του σουλτάνου προχωρεί για να καταλάβει και τα Επτάνησα. Και πρώτα – πρώτα βαδίζει προς την Κέρκυρα, που τόσο αυτή, όσο και τα άλλα νησιά βρισκόντουσαν κάτω από την Ενετική κυριαρχία.

Το πρωί της 24ης Ιουνίου 1716η τουρκική στρατιά με επικεφαλής τον σκληρό στρατηγό της επέδρασε και πολιόρκησε την πόλη κι απ’ την ξηρά κι από τη θάλασσα. Επί πενήντα μέρες το αίμα χυνόταν ποτάμι κι από τις δύο μεριές. Οι υπερασπιστές Έλληνες και Βενετσιάνοι αγωνιζόντουσαν απεγνωσμένα για να σώσουν την πόλη. Τα γυναικόπαιδα, μαζεμένα στον ιερό ναό του αγίου μαζί με τους γέρους κι όσους δεν μπορούσαν να πάρουν όπλα προσεύχονται στα γόνατα και με στεναγμούς λαλητούς εκζητούν του προστάτη αγίου τη μεσιτεία. Σαν πέρασαν οι πενήντα μέρες οι εχθροί αποφάσισαν να συγκεντρώσουν όλες τις δυνάμεις τους και να κτυπήσουν με πιο πολλή μανία την πόλη. Κερκόπορτα ζητούν κι εδώ οι εχθροί για να τελειώσουν μια ώρα γρηγορώτερα το έργο τους. Απ’ την Κερκόπορτα δεν μπήκαν κι οι προγονοί τους και κατέκτησαν τη Βασιλεύουσα; Γι’ αυτό και προβάλλουν δελεαστικές υποσχέσεις, για να πετύχουν κάποια προδοσία.

Το επόμενο πρωινό ένας Αγαρηνός με τηλεβόα κάνει προτάσεις στους μαχητές να παραδοθούν, αν θέλουν να σωθούν. Την ίδια ώρα όμως αραδιάζει κι ένα σωρό απειλές στην περίπτωση, που οι υπερασπιστές δεν θα δεχόντουσαν τη γενναιόδωρη πρόταση του.

Περνούν οι ώρες. Η αγωνία κι ο φόβος συνέχει τις ψυχές. Οι Αγαρηνοί ετοιμάζονται για το τελειωτικό κτύπημα, όπως λένε. Μα κι οι υπερασπιστές εμψυχωμένοι από τις προσευχές τόσο των ίδιων, όσο και των ιδικών τους μένουν αλύγιστοι κι ακλόνητοι στις θέσεις τους. Η πρώτη επίθεση αποκρούεται με πολλά τα θύματα κι από τις δύο μεριές. Η πόλη της Κέρκυρας περνά τρομερά δύσκολες στιγμές. Η θλίψη, όμως, των στιγμών εκείνων «υπομονήν κατεργάζεται, η δε υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς ου καταισχύνει» (Ρωμ. ε’, 3-5). Η ελπίδα στον Θεό ουδέποτε στ’ αλήθεια ντροπιάζει ή διαψεύδει αυτόν που την έχει. Κι ο λαός ελπίζει και προσεύχεται. Προσεύχεται και πιστεύει πώς ο ακοίμητος φρουρός και προστάτης άγιος του, δεν θα τον εγκαταλείψει.

Στον ιερό ναό οι προσευχές του άμαχου πληθυσμού συνεχίζονται θερμές κι αδιάκοπες.

Ξημέρωσε η 10η Αυγούστου. Κάτι ασυνήθιστο για την εποχή παρατηρείται την ήμερα αυτή από το πρωί. Ο ουρανός είναι σκεπασμένος με μαύρα πυκνά σύννεφα. Από στιγμή σε στιγμή ετοιμάζεται να ξεσπάσει τρομερή καταιγίδα. Και να! Πολύ πριν από το μεσημέρι μια βροχή, καταρρακτώδης, βροχή κατακλυσμιαία αρχίζει να πέφτει στη γη. Μοναδική η περίπτωση. Νύχτωσε κι ακόμη έβρεχε. Σαν αποτέλεσμα της κακοκαιρίας αυτής καμιά επιθετική προσπάθεια δεν αναλήφθηκε εκείνη την ήμερα. Η νύχτα περνά ήσυχα. Περί τα ξημερώματα της 11ης Αυγούστου συνέβη κάτι το εκπληκτικό, το αναπάντεχο. Μια Ελληνική περίπολος που έκαμνε αναγνωριστικές επιχειρήσεις, για να εξακριβώσει από που οι εχθροί θα επιτίθεντο, βρήκε τα χαρακώματα των Τούρκων γεμάτα νερό από τη βροχή και πολλούς Τούρκους στρατιώτες πνιγμένους μέσα σ’ αυτά. Νεκρική σιγή βασίλευε παντού. Στο μεταξύ ξημέρωσε για καλά. Οι χρυσές ακτίνες του ήλιου πέφτουν στη γη και χαιρετούν την άγρυπνη πόλη. Οι τηλεβόες σιγούν. Οι εχθροί δεν φαίνονται. Μήπως κοιμούνται; Τι να συμβαίνει άραγε;

Μα δεν το είπαμε; Η ελπίδα στον Θεό «ου καταισχύνει». Δεν ντροπιάζει ποτές εκείνο που την έχει. Και να!

Όλη τη νύχτα ο θαυματουργός εκείνος υπερασπιστής της νήσου, ο άγιος Σπυρίδωνας της Κύπρου με ουράνια στρατιά συνοδεία κτύπησε άγρια τους Αγαρηνούς, και τους διέλυσε και τους διεσκόρπισε. Αυτά ομολογούσαν οι ίδιοι οι Αγαρηνοί το πρωί που έφευγαν «χωρίς διώκοντος». Σωρεία τα πτώματα στην παραλία. Τα απομεινάρια της τούρκικης στρατιάς μαζεμένα στα λίγα πλοία που απέμειναν, φεύγουνε ντροπιασμένα για την Κωνσταντινούπολη. Αληθινά! «Τον ελπίζοντα επί Κύριον έλεος κυκλώσει». Και «αυτή εστίν η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών». (Α’ Ίωάν. ε’, 4). Δηλαδή αυτή είναι η δύναμη που νίκησε τον κόσμο, η πίστη μας.

Η Κέρκυρα πανηγυρίζει. Ο πιστός λαός, μαζεμένος στην εκκλησία του αγίου, δοξολογεί τον Θεό και ψάλλει με δυνατή φωνή: «Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ… δόξα τω ενεργούντι δια σου… Ναι! δόξα στον Παντοδύναμο Χριστό, που σε δόξασε. Δόξα και σε σένα άγιε, που με τη χάρη Του ενεργείς τα τόσα θαύματα σου».

Η ανέλπιστη σωτηρία της νήσου από την εκστρατεία των Τούρκων ανάγκασε κι αυτή την αριστοκρατία των Ενετών, να αναγνωρίσει ως ελευθερωτή της Κέρκυρας τον άγιο Σπυρίδωνα. Και ως εκδήλωση ευγνωμοσύνης να προσφέρει στον ναό μια ασημένια πολύφωτη κανδήλα, και να ψηφίσει ώστε το λάδι που θα χρειαζόταν κάθε χρόνο για το άναμμα της κανδήλας αυτής, να προσφέρεται από το Δημόσιο. Με ψήφισμα της πάλι η Ενετική διοίκηση καθιέρωσε την 11 Αυγούστου, σαν ημέρα εορτής του αγίου και λιτανεύσεως του ιερού Σκηνώματός Του.

http://www.dogma.gr/diafora/san-simera-o-agios-spyridonas-esose-tin-kerkyra/69350/

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Καθώς η λιτανεία του Αγίου της 11ης Αυγούστου διασχίζει τους δρόμους της πόλης, δεν είναι πολλοί οι συμπολίτες οι οποίοι γνωρίζουν το ιστορικό της ημέρας και τη διεθνή σημασία των γεγονότων που διαδραματίστηκαν στην Κέρκυρα το καλοκαίρι του 1716.

Το ιστορικό της πολιορκίας έχει δημοσιευθεί, αναλυθεί και έχουν διευκρινιστεί πολλά κενά σημεία που άφησαν οι ιστοριοδιφικές εργασίες οι οποίες δημοσιεύτηκαν στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Σήμερα, γνωρίζουμε μέρα προς μέρα το χρονικό της πολιορκίας και όσα διαδραματίστηκαν εντός και εκτός των τειχών της πόλης.

Στις αρχές Αυγούστου η πολιορκία περνούσε στο κρισιμότερο σημείο της και στις 8 του μήνα (π.η.) η θυελλώδης οθωμανική επίθεση σε όλη την περίμετρο των τειχών αποκρούστηκε μετά βίας και μετά από πολύωρες και πολύνεκρες μάχες.

Την επόμενη μέρα ξέσπασε μια καταστροφική θύελλα η οποία προκάλεσε σημαντικές ζημίες στο οθωμανικό στρατόπεδο αλλά και στην άμυνα της πόλης. Ακολούθησε ένα διήμερο με αραιούς πυροβολισμούς και το πρωί του Σαββάτου 11 Αυγούστου τα αναγνωριστικά αποσπάσματα των Βενετσιάνων βρήκαν μόνο μερικούς Οθωμανούς που είχαν εγκαταλειφθεί από τους συντρόφους τους. Ο Σούλεμπουργκ ανήγγειλε τα συμβάντα στους υπόλοιπους αξιωματούχους και το Γενικό Προνοητή. Ακολούθησε δοξολογία στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος (σε θαυματουργή επέμβαση του οποίου αποδόθηκε από τον απλό λαό η σωτηρία της πόλης). 

Πέρα όμως από τις ζημιές και τις απώλειες από την κακοκαιρία και τη σθεναρή άμυνα της φρουράς, σημαντικό ρόλο στη λήξη της πολιορκίας έπαιξε η είδηση που έφτασε εκείνες τις μέρες ότι οι Οθωμανοί είχαν ηττηθεί από τον Πρίγκιπα Ευγένιο της Σαβοΐας στο Πετροβαραντίν της Ουγγαρίας στις 5 Αυγούστου χάνοντας οριστικά πια την ευκαιρία ν’ απλωθούν στην Ευρώπη. Εξ αιτίας αυτής της ήττας ο Σερασκέρης διατάχτηκε να εγκαταλείψει τις επιχειρήσεις στο Ιόνιο για να δώσει τη δυνατότητα στην Πύλη ν’ αναπληρώσει τα κενά στο Βαλκανικό μέτωπο και να ενισχύσει τη φρουρά του απειλούμενου ήδη από τον αυστριακό στρατό Βελιγραδίου.

Με το τέλος της πολιορκίας απομακρύνεται πλέον η οθωμανική απειλή από την περιοχή του Ιονίου και όλη την Ευρώπη. Ο πόλεμος συνεχίστηκε μέχρι τη συνθήκη του Πασσάροβιτς, οπότε κλείνει ο ματωμένος κύκλος των βενετοτουρκικών πολέμων. Με τη συνθήκη αυτή που υπογράφτηκε στη σερβική πόλη Πασσάροβιτς, στις 21 Ιούλη του 1718, επικυρώθηκαν τα εδαφικά όρια, όπως διαμορφώθηκαν στη διάρκεια του πολέμου. Αναγνωρίστηκε η προσάρτηση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία της Πελοποννήσου και των νησιών του Αιγαίου. Για αντιστάθμισμα η Οθωμανική Αυτοκρατορία παραχώρησε στους Βενετούς ευνοϊκούς όρους για το εμπόριο στην επικράτειά της. 

Η επιτυχής έκβαση της πολιορκίας ενέπνευσε στον Antonio Vivaldi (1678-1741) το εκκλησιαστικό στρατιωτικό ορατόριο Ιουδήθ θριαμβεύτρια που ετοιμάστηκε εκείνη τη χρονιά στο Ωδείο της Πιετά της Βενετίας. Πρόκειται για το μοναδικό από τα ορατόρια του Vivaldi που ξεχωρίζει και στο οποίο αντικατοπτρίζονται αλληγορικά τα γεγονότα του αγώνα κατά των Οθωμανών.

Συντάκτης: Γιώργος Ζούμπος
Πηγή:  http://www.corfuland.gr/el/istorika-kerkyra/corfu-history/11-aygoystoy-mnimi-1716.html

Κέρκυρα : το «Castello Bibelli»

Από χωματερή ψάχνει τη χαμένη λάμψη του

Σε πάρκινγκ απορριμματοφόρων έχει μετατραπεί το ιστορικό μπαρόκ κτίσμα της Κέρκυρας, το «Castello Bibelli» και ιδιαίτερα οι βοηθητικοί του χώροι και ο κήπος.

 

Το ακίνητο βρίσκεται στον Δήμο της Κέρκυρας, στη θέση Κάτω Κορακιάνα, σε απόσταση περίπου 13 χιλιομέτρων από την πόλη της Κέρκυρας και 700 περίπου μέτρων από την παραλία της Δασιάς.

 

Το Castello Bibelli χτίστηκε πριν από 124 χρόνια. Είχε «ζήσει» ένδοξες εποχές, καθώς κατά καιρούς είχε φιλοξενήσει βαρόνους, βασιλείς, πρίγκιπες, αυτοκράτορες, πρωθυπουργούς και κόμητες.

Το ΤΑΙΠΕΔ, στοχεύει τώρα στην αναβίωση, ή μάλλον στη «μεταμόρφωση» του Castello Bibelli, γεγονός για το οποίο έχει ξεκινήσει τις διαδικασίες για την παραχώρηση του για 99 έτη σε ιδιώτες επενδυτές. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να καταθέσουν στο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων δεσμευτικές οικονομικές προσφορές έως τις 30 Απριλίου του τρέχοντος έτους.

Για τον σκοπό της ενημέρωσης των επενδυτών, θα ανοίξει ηλεκτρονική βάση δεδομένων (virtual data room) και οι ενδιαφερόμενοι θα αποκτήσουν πρόσβαση μετά τη συμπλήρωση, υπογραφή και επιστροφή στο Ταμείο της Δήλωσης Εμπιστευτικότητας και των Ορων Χρήσης του data room. Εκτιμάται ότι το ιστορικό αυτό κτίριο της Κέρκυρας, θα προσελκύσει πολλούς επενδυτές από τον ξενοδοχειακό κλάδο, καθώς η Κέρκυρα προσελκύει μεγάλο μερίδιο του ξένου και του εγχώριου τουρισμού, ενώ παράλληλα έχει τη δυνατότητα να ξαναγίνει ένα πραγματικό... διαμάντι του νησιού.

Το ακίνητο βρίσκεται στον Δήμο της Κέρκυρας, στη θέση Κάτω Κορακιάνα, σε απόσταση περίπου 13 χιλιομέτρων από την πόλη της Κέρκυρας και 700 περίπου μέτρα από την παραλία της Δασιάς. Εχει συνολική επιφάνεια 83.844 τ.μ.

Η ιστορία

Το Castelo Bibelli, που σήμερα κατέχει το Δημόσιο, είναι ακίνητο με ιδιαίτερη πολιτιστική αξία και χτίστηκε στις αρχές του αιώνα από τον Ιταλό ναύαρχο Μπιμπέλι. Σύμφωνα με την παράδοση, στη θέση αυτή προϋπήρχε Μεσαιωνικός Πύργος που διασώθηκε ερειπωμένος μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα, μαζί με διάφορα άλλα κτίρια υποστηρικτικών λειτουργιών όπως στάβλοι αποθήκες, καταλύματα υπηρετικού προσωπικού κ.ά. Το κτίσιμο του «CASTELLO» κράτησε δέκα ολόκληρα χρόνια και το 1905 έγιναν τα εγκαίνια με μεγαλοπρεπείς εκδηλώσεις. Το κτίριο επιπλώθηκε με τα ακριβότερα έπιπλα και υλικά της εποχής.

Το 1940 η οικογένεια Bibelli κατέφυγε στην Ιταλία ενώ το CASTELLO BIBELLI καθώς και η κτηματική περιουσία θεωρήθηκε εχθρική μεσεγγυημένη περιουσία και περιήλθε στο Ελληνικό Δημόσιο. Σε ολόκληρη τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου χρησιμοποιήθηκε ως Στρατιωτικό Νοσοκομείο, ενώ μέχρι το 1958 έμεινε αχρησιμοποίητο. Στις 31/05/1955 το «Αγρόκτημα CASTELLO BIBELLI» καταχωρείται στα βιβλία καταγραφής του υπουργείου Οικονομικών, το οποίο το διαχειρίζεται.

Το 1958 μισθώθηκε στον επιχειρηματία - ξενοδόχο Σπύρο Μπούα, ο οποίος το χρησιμοποίησε ως πολυτελές ξενοδοχείο με την επωνυμία «CASTELLO BIBELLI». Εως τα μέσα της δεκαετίας του 1970 έμεναν υψηλής ποιότητας τουρίστες. Κατά τη διάρκεια της μίσθωσης ο μισθωτής κατασκεύασε κτίσμα 20 δωματίων, το ονομαζόμενο «CASTELLΕΤΟ» που λειτούργησε ως νέα πτέρυγα του ξενοδοχείου. Το έτος 1981 εντάσσεται στις αρμοδιότητες της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου.

Πέριξ του εν λόγω ακινήτου έχουν ανεγερθεί 7 κτίρια. Ειδικότερα, υπάρχει ένα κτίριο διώροφο κεραμοσκεπές με υπόγειο (λιθόκτιστο), συνολικού εμβαδού 1968,25 τ.μ., που περιλαμβάνει και τους δύο πύργους, όπου λειτούργησε το ξενοδοχείο ΚΑΣΤΕΛΟ ΜΠΙΜΠΕΛΛΙ (CASTELLO BIBELLI) που κατασκευάστηκε περίπου κατά το έτος 1900. Επιπλέον, υπάρχει ένα ισόγειο κεραμοσκεπές κτίριο εμβαδού 57,76 τ.μ. που χρησιμοποιείται ως τουαλέτες και κατασκεύαστηκε περί το 1970.

Επίσης, έχει ανεγερθεί ένα κτίριο διώροφο κεραμοσκεπές συνολικού εμβαδού 121,74 τ.μ. με χρήση αποθήκης που κατασκευάστηκε περί το 1900. Υπάρχει άλλο ένα κτίριο διώροφο κεραμοσκεπές συνολικού εμβαδού 218,54 τ.μ., το οποίο επίσης έχει αποθήκη και κατασκευάστηκε την ίδια εποχή, περί το 1900.

Ενα άλλο ισόγειο κεραμοσκεπές κτίριο εμβαδού 59,40 τ.μ. που χρησιμοποιείται επίσης ως αποθήκη και κτίστηκε και αυτό περίπου το έτος 1900. Το κτίριο του Καστελίνο (CASTELLINO), τριώροφο κεραμοσκεπές κτίριο που κατασκευάστηκε την ίδια περίοδο με το Καστέλο για βοηθητικές χρήσεις βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του ακινήτου, το οποίο έχει επιφάνεια περίπου 1.047 τ.μ. Και τέλος, το κτίριο του Καστελέτο (CASTELLETO), κεραμοσκεπές τριώροφο κτίριο που κατασκευάστηκε περί το έτος 1960, επίσης στο βορειοδυτικό άκρο του ακινήτου, επιφανείας 810 τ.μ., το οποίο από το 1992 είναι παραχωρημένο στην Εθνική.

ΛΑΜΠΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Το τίμησαν από τον Κάιζερ έως τον Σελασιέ

To αρχιτεκτονικό αριστούργημα, γνωστό είτε ως «Καστέλο», είτε ως «Βίλα Μπιμπέλι», είτε με το όνομα της οικογένειας που το δημιούργησε ως «Πύργος των Πολυλάδων», έζησε χρόνους χλιδής και χρόνους πέτρινους. Η ιστορία του βαραίνει το χωριό Κάτω Κορακιάνα, που έχουν να διηγηθούν πολλά για τις εποχές που η βίλα είχε ζωή.

Στα τέλη του 19ου αιώνα η αρχοντική οικογένεια Πολυλά κατείχε στα Κάτω Κορακιάνα πολλές εκτάσεις. Σε μία από αυτές υπήρχε τότε ένας παλιός μισογκρεμισμένος πύργος, που άλλοτε δέσποζε ολόκληρης της περιοχής. Το 1886 πεθαίνει ο Αντώνιος Πολυλάς, ιδιοκτήτης του παλιού πύργου που υπήρχε στη θέση του σημερινού «Καστέλο», στην τοποθεσία «Καβαλιέρα».

Η κληρονόμος των Πολυλά και ανιψιά της γυναίκας του ιδιοκτήτη, Φανή Ροδοκανάκη, παντρεύεται τον Ιταλό βαρόνο Λούκα Μπιμπέλη από το Λιβόρνο. Ο Μπιμπέλι γοητεύτηκε από το ειδυλλιακό τοπίο της «Καβαλιέρας» και βάζει στον νου του την αναπαλαίωση του παλιού πύργου, κοντά στα 1890.

Οπως εφημολογείτο, στα αρχεία της Βενετίας ανακάλυψε τα σχέδια του ίδιου αυτού πύργου των Πολυλάδων και γυρίζοντας στην Κέρκυρα ανέθεσε στους πιο φημισμένους τεχνίτες την υλοποίηση του έργου, για το οποίο δούλεψαν όλοι σχεδόν οι κάτοικοι των χωριών Ανω και Κάτω Κορακιάνας και Αγίου Μάρκου.

Η αποπεράτωση έγινε το 1900, μετά την πάροδο δέκα ετών. Ενα τεράστιο πέτρινο μουράγιο έκλεισε μέσα του ένα πάρκο 76.000 τετραγωνικών μέτρων, το οποίο εμπλουτίστηκε με τα πιο σπάνια δένδρα του κόσμου. Επίσης ένας ζωολογικός κήπος διασώθηκε μέχρι το 1940. Η δε βίλα, όπως την αποκαλούσαν οι ντόπιοι, με τους δύο πανέμορφους πύργους της, ο ένας φλωρεντιανού και ο άλλος γοτθικού ρυθμού, επιπλώθηκε με τα ακριβότερα έπιπλα και στολίδια.

Εκτός του πύργου, μέσα στο κτήμα όμως, χτίστηκαν σπίτια για τους φύλακες, αποθήκες, στάβλοι, αμαξοστάσια και μία οικία για το προσωπικό της οικογένειας, που τότε ξεπερνούσε τα 60 άτομα.

Οι σημαντικότερες φυσιογνωμίες και οι εστεμμένοι της εποχής φιλοξενούνται στη βίλα, όπου ξοδεύονται αμύθητα ποσά για τις διασκεδάσεις.

Κόμητες, βαρόνοι, πρίγκιπες, βασιλιάδες και αυτοκράτορες φιλοξενήθηκαν κατά καιρούς εκεί. Μεταξύ τους, ο αυτοκράτορας της Αυστρίας Φραγκίσκος Ιωσήφ, ο κάιζερ της Γερμανίας Γουλιέλμος ο Β', ο βασιλιάς της Ιταλίας Βίκτωρ Εμμανουήλ, ο βασιλιάς της Ελλάδος Γεώργιος ο Α' και πολλοί άλλοι. Στον πύργο φιλοξενείται για τέσσερα χρόνια και ο Γεώργιος Β'. Το Πάσχα και τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς, μάλιστα, τον επισκέπτεται ο Μεταξάς, ενώ προετοιμάζεται η φασιστική τεταρταυγουστιανή δικτατορία. Οι μέρες του πλούτου συνεχίζονται...

Οι περιπέτειες

Το 1906, ο Λούκα Μπιμπέλι φέρνει στην Κέρκυρα το δεύτερο αυτοκίνητο που κυκλοφορεί στο νησί. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο Αλεσάντρο Μπιμπέλι, γιος του Λούκα είναι πια ο νέος ιδιοκτήτης της βίλας που εξακολουθεί να ζει στους παλαιούς ρυθμούς, παρά τα σύννεφα που συγκεντρώνονται στον παγκόσμιο ορίζοντα. Το 1940, όπου ο τελευταίος Μπιμπέλι υπηρετεί στο ιταλικό ναυτικό, ο πύργος κατάσχεται ως εχθρική περιουσία.

Στη διάρκεια της κατοχής, η βίλα Μπιμπέλι χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως Στρατιωτικό Νοσοκομείο και ως κατοικία του Γερμανού διοικητή της περιοχής. Μετά την απελευθέρωση παραχωρήθηκε στο ελληνικό κράτος.

Το 1952, το νεοσύστατο τότε «Κλαμπ Μεντιτερανέ» ενοικίασε τη βίλα για μία πενταετία. Εκείνη την εποχή την επισκέπτεται ο Αιθίοπας αυτοκράτορας Χαϊλέ Σελασιέ.

Ελένη Κομίνη
ethnos.gr

National Geographic : Έγχρωμες φωτογραφίες από την Ελλάδα του 1920

Φωτογραφίες από διάφορες περιοχές της Ελλάδας από το 1920 δημοσιεύτηκαν από το αρχείο του περιοδικού National Geographic, με εννέα από αυτές να έχουν τραβηχτεί σε περιοχές της Κρήτης, απεικονίζοντας συνήθειες από μια άλλη εποχή.

Γυναίκες, άνδρες και μικρά παιδιά από κάθε γωνιά της Ελλάδας απαθανατίστηκαν από τον φωτογραφικό φακό των Maynard Owen Williams και Wilhelm Tobien.

Οι φωτογραφίες απεικονίζουν Έλληνες και τις Ελληνίδες κάθε ηλικίας και σε κάθε μορφή δραστηριότητας, από έναν ιερέα αγιογράφο έως γυναίκες που παίρνουν νερό από το ποτάμι ή πλέκουν σε παρέες.

Απολαύστε τις

Τρεις γυναίκες κάθονται και πλέκουν στην Κρήτη

Μία νεαρή γυναίκα κάθεται σε κήπο της Κέρκυρας

Γυναίκες φιλτράρουν ποταμίσιο νερό και το κάνουν πόσιμο, κοντά στα σύνορα με τη Γιουγκοσλαβία

Γυναίκες και κορίτσια κάθονται στον κήπο ενός εξοχικού στους Αγίους Δέκα της Κέρκυρας

Δύο γυναίκες με καλάθια που χρησιμοποιούνται για το μάζεμα των ελιών.. Άγιοι Δέκα, Κέρκυρα

Τούρκοι πρόσφυγες στεγνώνουν καλαμπόκια στη μακεδονική Πέλλα

Τρεις γυναίκες ποζάρουν στο φακό μαζί με παιδιά πάνω σε πέτρινα σκαλοπάτια, Κέρκυρα

Ένας μοναχός και ένας ιερέας σε κερκυραϊκό μοναστήρι

Αγρότισσες, Δελφικές Εορτές.

Κορίτσια στέκονται σε σκάλα σπιτιού που βρίσκεται σε κερκυραϊκό ψαροχώρι

Αγιογράφος στο Άγιο Όρος στέκεται δίπλα σε μία εικόνα του Αγίου Νικολάου

Ηθοποιός με ενδυμασία αγρότισσας στη Θεσσαλία

Μια γυναίκα δουλεύει έξω από το σπίτι της στην Κρήτη

Μία γυναίκα κάθεται σε μια καρέκλα στα Ανώγεια, εκεί όπου γεννήθηκε ο Δίας, Κρήτη

Μία γυναίκα ποζάρει στο φακό με την κρητική ενδυμασία

Μία γυναίκα με παραδοσιακή ελληνική ενδυμασία πλέκει έξω από το σπίτι της στο Αϊβαλί

Ένας άνδρας ποζάρει στο φακό με την παραδοσιακή κρητική φορεσιά

Ένας μικρέμπορος με τα εμπορεύματά του, περνά μέσα από το χωριό, Γαστούρι, Κέρκυρα

Ένας ημιονηγός σε δάσος της Κρήτης

Άνδρας με εθνική ενδυμασία καπνίζει ναργιλέ στην Κρήτη

Μία γυναίκα από το Ηράκλειο της Κρήτης ποζάρει στο φακό

Ένας κυνηγός ξαπλώνει κάτω από ένα ελαιόδεντρο στην Κρήτη

Πηγή:lifo.gr 

http://www.flashnews.gr/page.ashx?pid=3&aid=108225&cid=312