Ο Μύθος του Μαγικού Καθρέφτη

 

Ο Μύθος του Μαγικού Καθρέφτη

(Από την αρχαία μαντεία έως την προϊστορία της τηλεόρασης)

 

Από τα βάθη της αρχαιότητας, ο άνθρωπος αναζητούσε τρόπους να βλέπει πέρα από τα φυσικά του όρια — να γνωρίζει το μέλλον, να εποπτεύει το μακρινό, να αντικρίζει το αόρατο. Ο καθρέφτης, αντικείμενο τόσο οικείο όσο και μυστηριώδες, στάθηκε επί αιώνες το όργανο αυτής της επιθυμίας. Από εργαλείο μαντείας έγινε σύμβολο γνώσης, και αργότερα, πρόδρομος της ίδιας της τηλεοπτικής οθόνης. Η ιστορία του μαγικού καθρέφτη είναι ταυτόχρονα η ιστορία της ανθρώπινης φαντασίας — και των πρώτων βημάτων της τεχνολογίας της τηλεόρασης.

 

Ο μύθος και οι απαρχές του

Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, όταν η τηλεόραση άρχισε να γίνεται τεχνολογική πραγματικότητα, ο Μπέρτολντ Λάουφερ, επιμελητής Ανθρωπολογίας στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Σικάγο, δημοσίευσε το άρθρο «Η Προϊστορία της Τηλεόρασης». Εκεί συγκέντρωνε μύθους και παραδόσεις που περιέγραφαν μαγικές οπτικές συσκευές — καθρέφτες, κύπελλα, φακούς, τηλεσκόπια — ικανά να δείχνουν εικόνες από μακριά.

Ο Λάουφερ πίστευε ότι η φαντασία και η λογοτεχνία δεν είναι απλώς παραμύθια, αλλά προανακρούσματα των τεχνολογικών καινοτομιών. Από το Βιβλίο των Βασιλέων και τις Χίλιες και Μία Νύχτες μέχρι τον Λουκιανό, οι άνθρωποι «ονειρεύονταν» ήδη την τηλεόραση πολύ πριν την εφεύρουν.

Η άποψή του Λάουφερ αντικρούει εκείνη του θεωρητικού Φρίντριχ Κίττλερ, που υποστήριζε ότι «η τηλεόραση δεν μπορούσε καν να ονειρευτεί προτού επινοηθεί». Οι μύθοι του μαγικού καθρέφτη δείχνουν ακριβώς το αντίθετο.

 

Ο καθρέφτης της μαντείας

Η κατοπτρομαντεία — η μαντεία μέσω καθρεφτών ή επιφανειών νερού — είναι πρακτική που συναντάμε σε πολλές αρχαίες παραδόσεις: από την Αίγυπτο και τη Ρώμη, έως τον ταοϊσμό, τον αραβικό κόσμο και τις αφρικανικές κουλτούρες.

Ο καθρέφτης χρησίμευε όχι μόνο για προφητεία αλλά και για αυτογνωσία, για να φανερώσει συναισθήματα, για να δείξει μακρινά γεγονότα ή αγαπημένα πρόσωπα.

Μία από τις αρχαιότερες ιστορίες είναι εκείνη του Φαραώ Νεκτάνεμπου, που βλέποντας μέσα σε μια λεκάνη νερού τις περσικές στρατιές να πλησιάζουν, προαισθάνθηκε την ήττα του και κατέφυγε στη Μακεδονία. Εκεί, λέει ο μύθος, αποπλάνησε την Ολυμπιάδα, σύζυγο του Φιλίππου — και έγινε ο πατέρας του Αλεξάνδρου του Μεγάλου.

 

Οι καθρέφτες της μαγείας και της Εκκλησίας

Στον Μεσαίωνα, οι σχέσεις ανάμεσα στην οπτική και τη μαγεία ήταν περίπλοκες. Η Εκκλησία υποψιαζόταν όσους χρησιμοποιούσαν καθρέφτες ή γυαλιστερές επιφάνειες για μαντεία. Ο Ιωάννης του Σώλσμπερι, στο Policraticus (1159), ονόμαζε speculari τους μάγους που «βλέπουν μέσα σε καθρέφτες και κύπελλα».

Το 1326, ο πάπας Ιωάννης ΚΒ΄, με τη βούλα Super illius specula, καταδίκασε τέτοιες πρακτικές ως δαιμονικές, και όρισε ότι όσοι τις ασκούν είναι αιρετικοί.

Ωστόσο, οι βασιλιάδες συνέχισαν να μαγεύονται από τα «οπτικά θαύματα»: τον 16ο αιώνα ακούμε για τον καθρέφτη του Πυθαγόρα που υποτίθεται πως είχε ο Φραγκίσκος Α΄, για τον μαύρο καθρέφτη του Τζον Ντι που έδειξε στην Ελισάβετ Α΄, ή για τον καθρέφτη του φιλοσόφου Μερκούριου για τον Λουδοβίκο ΙΒ΄.

 

Από τη «φυσική μαγεία» στην επιστήμη

Κατά την Αναγέννηση, η μελέτη των καθρεφτών πέρασε σταδιακά στην πρώιμη επιστήμη, την αποκαλούμενη «φυσική μαγεία». Η παρατήρηση της φύσης και η φαντασία δεν ήταν ακόμη διαχωρισμένες.

Ο Ρότζερ Μπέικον, θεμελιωτής της πειραματικής οπτικής, θεωρούσε πως μαγεία και πείραμα είναι σχεδόν το ίδιο. Μιλούσε για κοίλους και κυρτούς καθρέφτες, για καθρέφτες που συγκεντρώνουν το φως και ανάβουν φωτιές, αλλά διατηρούσε και δοξασίες: για καθρέφτες που αντανακλούν το βλέμμα των φιδιών ή αποκαλύπτουν το αίμα των γυναικών.

Οι ιδέες του επηρέασαν τον Τζιοβάνι ντελλα Πόρτα και, αργότερα, τους Ιησουίτες Άθανασιους Κίρχερ και Κάσπαρ Σοτ, που μελέτησαν καθρεφτικά συστήματα «όρασης από απόσταση». Ο Κίρχερ, στο Ars Magna Lucis et Umbrae (1647), μιλούσε για «κατοπτική μαγεία», ενώ ο Σοτ περιέγραφε με ενθουσιασμό τα θαυμαστά και τρομακτικά αποτελέσματα των παιχνιδιών με καθρέφτες.

 

Ο ρομαντισμός και το τέλος του μύθου

Με την πρόοδο της επιστήμης και της κριτικής σκέψης, ο μαγικός καθρέφτης πέρασε πλέον στη σφαίρα της λογοτεχνίας: στα έργα της ελισαβετιανής εποχής, στα ανατολίτικα παραμύθια του 19ου αιώνα, και στα ρομαντικά κείμενα των Γκαίτε, Μπαλζάκ, Νερβάλ ή Μυσσέ. Από τον 18ο αιώνα και μετά, ο όρος «μαγικός καθρέφτης» έγινε μεταφορά — ένα σύμβολο της ανθρώπινης φαντασίας.

 

Οι τελευταίοι καθρέφτες του ονείρου

Παρόλα αυτά, η ιδέα δεν έσβησε. Το 1878, ο Πολωνός επιστήμονας Γιούλιαν Οχορόβιτς έγραψε για τη «δυνατότητα αποστολής εικόνων σε οποιαδήποτε απόσταση», επικαλούμενος τον καθρέφτη του Πυθαγόρα.

Το 1891, ο Γερμανός χημικός Έντουαρντ Ράφαελ Λίζεγκαγκ, στο πρώτο γερμανικό έργο για την τηλεόραση, ξεκινούσε με το ερώτημα του Γκαίτε: «Τι βλέπω;» από τη σκηνή των μαγισσών στον Urfaust.

Αυτές οι λογοτεχνικές αναφορές φανερώνουν ότι στα τέλη του 19ου αιώνα τα σύνορα ανάμεσα στην επιστήμη και τον μύθο παρέμεναν ρευστά. Επιστήμονες όπως ο Σαρλ Κρος ή ο Καμίλ Φλαμαριόν αναζητούσαν τρόπους να επικοινωνήσουν με πιθανούς κατοίκους του Άρη. Ακόμη και ο Φερδινάνδος Μπράουν, εφευρέτης του καθοδικού σωλήνα, δίσταζε να τον συνδέσει με την «όραση από απόσταση», επειδή η ίδια η λέξη Fernsehen του θύμιζε αποκρυφισμό.

 

Από τον καθρέφτη στην οθόνη

Η τηλεόραση δεν προήλθε φυσικά από τη μαγεία, αλλά από τη συνεργασία της φυσιολογίας, της φυσικής, της χημείας και των μαθηματικών. Όμως η επιστήμη των καθρεφτών — η κατοπτική — έπαιξε καθοριστικό ρόλο:

με τους ταλαντευόμενους καθρέφτες του Μορίς Λεμπλάν (1880),

τα διπλά συστήματα καθρεφτών του Ζορζ Ρινιού (1906),

και κυρίως τους μηχανισμούς με τροχούς καθρεφτών των Άτκινσον (1882), Βάιλερ (1889), Μπερντ και φον Μίχαλι (1930).

Από τη λεκάνη του Φαραώ ως την τηλεοπτική οθόνη, η ιστορία του μαγικού καθρέφτη αποκαλύπτει κάτι διαχρονικό: την ατέρμονη ανθρώπινη επιθυμία να βλέπουμε πέρα από τον εαυτό μας και τον κόσμο μας.

Τελικά ο «μαγικός καθρέφτης» δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένα παραμύθι· υπήρξε το πρώτο στάδιο μιας μακράς διαδρομής γνώσης και φαντασίας. Από τη μαντεία και τη μαγεία ως την τηλεοπτική εικόνα, η τεχνολογία της όρασης γεννήθηκε μέσα από τον μύθο — κι ίσως κάθε νέα εφεύρεση να μην είναι παρά ένας ακόμη τρόπος να κοιταχτούμε μέσα σε έναν καινούριο καθρέφτη.

 

Κείμενο & επιμέλεια: Κων. Γραικιώτης 

Πηγή έμπνευσης:  Το ομότιτλο άρθρο του André Lange https://www.histv.net/le-mythe-du-miroir-magique

 

Η BKA τα δαχτυλικά αποτυπώματα και οι τεχνικές

Το άρθρο είναι του 1996 αλλά είναι αρκετά ενδιαφέρον καθώς παρουσιάζει το πώς η είσοδος των υπολογιστών και του λογισμικού διερεύνησης και επεξεργασίας βοήθησαν στην εξιχνίαση εγκληματικών πράξεων από το παρελθόν αλλά και το πόσο επηρέασαν θετικά την πρόοδο της αστυνομικής έρευνας σε όλους τους τομείς. Τέλος σας παρουσιάζουμε και σύγχρονα στοιχεία για την ΒΚΑ την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Εγκληματικής Αστυνομίας της Γερμανίας

 

Δαχτυλικά αποτυπώματα και τεχνικές

Η εποχή που ο Σέρλοκ Χολμς προσπαθούσε να βρει με το μεγεθυντικό του φακό σε ποιον ανήκει το δαχτυλικό αποτύπωμα που ανακάλυψε, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Στις μέρες μας το ρόλο του Δρ. Γουάτσον τον παίζει κάποιος ηλεκτρονικός υπολογιστής. To CHIP παρουσιάζει μερικές καινούριες τεχνικές, που βοηθούν σε σημαντικό βαθμό το έργο της αστυνομίας κι οι οποίες εφαρμόζονται ήδη από τη γερμανική αστυνομία.

Το τμήμα της γερμανικής αστυνομίας το οποίο ασχολείται με τα εγκλήματα, ονομάζεται ΒΚΑ. Τα τελευταία χρόνια η εικόνα που αυτό παρουσιάζει είναι ομολογουμένως πολύ διαφορετική από εκείνη του παρελθόντος.

Οι διάδρομοι και τα γραφεία με τα χιλιάδες ντοσιέ  έχουν αντικατασταθεί από υπολογιστές κι από άλλες ηλεκτρονικές συσκευές. Στο συγκεκριμένο τμήμα εργάζονται 4.800 περίπου άτομα, στα οποία συμπεριλαμβάνονται επιστήμονες, οι οποίοι προσπαθούν με τη βοήθεια της καινούριας τεχνολογίας να εξιχνιάσουν εγκλήματα, που παρέμεναν για πολλά χρόνια ανεξιχνίαστα.

 

Δείξε τα αποτυπώματα σου για να σου πω ποιος είσαι

 

 

Δυο γυναίκες που είχαν σχέση με το κύκλωμα της πορνείας, βρέθηκαν το 1975 δολοφονημένες. Αν κι η αστυνομία είχε βρει αποτυπώματα σε κάποιο ποτήρι, που βρισκόταν σ' ένα από τα διαμερίσματα αυτών των γυναικών, δεν κατάφερε τελικά, για διάφορους λόγους, να βρει το δολοφόνο. Μετά από είκοσι περίπου χρόνια τα συγκεκριμένα αποτυπώματα συνδυάστηκαν από το AFIS (Σύστημα Αυτόματης Αναγνώρισης Δαχτυλικών) με αυτά κάποιων άλλων περιπτώσεων, με αποτέλεσμα να βρεθεί τελικά ο δολοφόνος.

Το ΒΚΑ έχει μέχρι τώρα αποθηκεύσει 2,2 εκατομμύρια, περίπου, αποτυπώματα, ενώ καθημερινά προστίθενται, τουλάχιστον, 12.000 καινούριες καταχωρίσεις. To AFIS βοηθά στην εύρεση διαφόρων ανατομικών στοιχείων, τα οποία δεν θα μπορούσαν να συγκριθούν και να βρεθούν με κάποιον άλλο τρόπο.

Παλιότερα οι δαχτυλοσκόποι (όπως ονομάζονται οι ειδικοί των δαχτυλικών αποτυπωμάτων) προσπαθούσαν να ταξινομήσουν τα δαχτυλικά αποτυπώματα με τη βοήθεια του κλασικού μεγεθυντικού φακού. Τώρα την ανιαρή αυτή δουλειά την έχει αναλάβει ο υπολογιστής. Υπάρχουν εικοσιένας σταθμοί εργασίας (IBM-Workstation RS-6000) κι ένας scanner, που βοηθούν την αστυνομία στο έργο της.

Πολλές φορές υπάρχουν κάποια προβλήματα στην ταύτιση των δαχτυλικών αποτυπωμάτων, αλλά για την εφαρμογή AFIS, η οποία εργάζεται σε περιβάλλον UNIX, τα περισσότερα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά.

Ο χρήστης της συγκεκριμένης εφαρμογής μπορεί να μεγεθύνει στην εικόνα το δαχτυλικά αποτύπωμα, να αυξήσει ή να μειώσει τη φωτεινότητα κι ακόμα να το εξετάσει σε τρισδιάστατη απεικόνιση. Στη ψηφιακή απεικόνιση του δακτυλικού αποτυπώματος μπορεί να δει κάποια στοιχεία, τα οποία θα ήταν αδύνατο να τα δει με γυμνό μάτι ή απλά να φανούν από μια φωτογραφία. Επίσης ειδικά αποτυπώματα, τα οποία ήταν ελλιπή ή σχεδόν ασαφή, υπάρχει η δυνατότητα να ανακατασκευαστούν με τη βοήθεια των ηλεκτρονικοί υπολογιστών.

Τα δαχτυλικά αποτυπώματα τα οποία σκανάρονται, αποθηκεύονται σε τρία ξεχωριστά μηχανήματα. Ένα κομμάτι αυτών προέρχεται από τους υπόπτους, ένα άλλο από τους τόπους εγκλημάτων κι ένα τρίτο κομμάτι αποτελείται από αποτυπώματα τα οποία δεν έχουν αναγνωριστεί.

Τα τελευταία χρόνια, λόγω της μεγάλης εισροής διαφόρων μεταναστών στη Γερμανία, έχουν εισαχθεί στους υπολογιστές της αστυνομίας όλα τα δαχτυλικά αποτυπώματα των ξένων μεταναστών από 14 ετών και πάνω.

Και καθώς σε καθημερινή βάση γίνονται συγκρίσεις με τα καινούρια αποτυπώματα που εισάγονται, είναι πολλές οι υποθέσεις που τελικά εξιχνιάζονται.

Από τα τέλη μάλιστα του 1996 μελετάται η ύπαρξη ηλεκτρονικών υπολογιστών και scanners στα διάφορα σημεία υποδοχής μεταναστών, έτσι ώστε αυτόματα με την είσοδο τους στη χώρα να στέλνονται και τα αποτυπώματα τους στο AFIS της ΒΚΑ.

Στο μέλλον, λοιπόν, δεν θα υπάρχει πλέον το ταμπόν με το μελάνι, το οποίο μέχρι τώρα χρησίμευε για τη λήψη αποτυπωμάτων.

Η τεχνολογία φαίνεται να έχει μπει δυναμικά και σε αυτόν τον τομέα. Στις ΗΠΑ μάλιστα πολλά περιπολικά έχουν φορητές συσκευές εφοδιασμένες με μια γυάλινη επιφάνεια, πάνω στην οποία ο ύποπτος πιέζει το δάχτυλο του. Στη συνέχεια η εικόνα του αποτυπώματος του στέλνεται στα κεντρικά γραφεία της αστυνομίας κι έτσι ο αστυνομικός μπορεί να ενημερωθεί αυτόματα για το ποιος είναι ο ύποπτος κι αν αυτός καταζητείται.

 

Οι παραχαράκτες δεν έχουν μέλλον

 

 

Οι ειδικοί της ΒΚΑ χρησιμοποιούν το ΑΚΙΜ (Σύστημα για την κωδικοποίηση και την αναγνώριση γραφικού χαρακτήρα) για τον έλεγχο της αυθεντικότητας εγγράφων, κειμένων κι υπογραφών. Αν, λοιπόν, το ΑΚΙΜ αποφανθεί ότι κάτι δεν πάει καλά, αρχίζει η διαδικασία αναζήτησης των υπόπτων για την παραχάραξη.

Μέχρι τώρα υπήρχαν δείγματα των γραφικών χαρακτήρων σε κάποιες καρτέλες και με τη βοήθεια αυτών ειδικοί γραφολόγοι προσπαθούσαν να ανακαλύψουν τη γνησιότητα των εγγράφων.

Αυτή μάλιστα τη στιγμή υπάρχουν 40.000 δείγματα γραφικών χαρακτήρων αποθηκευμένα σε δυο Sparc-20-Work-stations, τα οποία βοηθούν σημαντικά το έργο των ειδικών. Με κάποιο ειδικό Software OCR (Οπτικής Αναγνώρισης Χαρακτήρων), συγκρίνουν τους γραφικούς χαρακτήρες στον υπολογιστή.

Τα αποτελέσματα του ΑΚΙΜ επαληθεύονται μέχρι 98%. Στη βάση δεδομένων γραφικών δειγμάτων υπάρχουν 10.000 δείγματα από γραφομηχανές και 30.000 δείγματα από εκτυπωτές dot matrix. Ειδικά με τα διάφορα  είδη εκτυπωτών και τη τεχνολογία που αναπτύσσεται σε αυτούς, η σύγκριση στο συγκεκριμένο τομέα είναι αρκετά δύσκολη.

Αυτό, εξάλλου, είναι κάτι που το παραδέχονται κι οι ίδιοι οι ειδικοί που ασχολούνται με το συγκεκριμένο θέμα.

Μόνο σε δείγματα από εκτυπωτές dot matrix είναι δυνατό να υπάρχουν κάποια ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Για τους εκτυπωτές inkjet και laser, η σύγκριση δειγμάτων αυτή τη στιγμή είναι σχεδόν αδύνατη.

 

Αναγνώριση φωνής

 

 

Ένα ανώνυμο τηλεφώνημα ήταν αρκετό και βοήθησε τους γερμανούς αστυνομικούς να βρουν ένα δολοφόνο. Με τα συστήματα αναγνώρισης φωνής που διαθέτει η αστυνομία, μπόρεσε να εντοπίσει το δράστη της δολοφονίας δυο αστυνομικών. Σε κάποιο ηχομονωμένο δωμάτιο του ΒΚΑ αναλύονται στον υπολογιστή, από ειδικούς της αστυνομίας, δείγματα φωνής, Η κάθε φωνή έχει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που δύσκολα μπορούν να αλλοιωθούν ή να εξαφανιστούν. Ένα απ' αυτά είναι και το ύψος των τόνων της φωνής, το οποίο σε κάποιο μέσο Γερμανό φτάνει τα 110 Hertz.

Τη δουλειά της επεξεργασίας των φωνητικών δειγμάτων την έχει αναλάβει ένας υπολογιστής της Silicon Graphics με την εφαρμογή Entropic.

Δεν έχει σημασία αν υπάρχουν ήχοι στο παρασκήνιο, αφού αυτοί μπορούν να φιλτραριστούν με το ψηφιακό φίλτρο PCAP και στο τέλος να μείνει ο ήχος που ενδιαφέρει.

Με αυτόν τον τρόπο η φωνή που μένει είναι κάτι που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν "ακουστικό αποτύπωμα", που είναι μοναδικό όπως και το δαχτυλικό αποτύπωμα. Ο ειδικός συγκρίνει το φασματικό διάγραμμα που αντιπροσωπεύει τη φωνή του υπόπτου με το δείγμα που υπάρχει κι έτσι είναι σε θέση να εξάγει ακριβή συμπεράσματα.

Ένα ακόμα στοιχείο που παίζει καθοριστικό ρόλο, είναι κι η διάλεκτος που χρησιμοποιείται στο φωνητικό δείγμα. Σε  συνεργασία  με το  πανεπιστήμιο του Τρίερ η ΒΚΑ αναπτύσσει τη DRUGS (βάση δεδομένων με φωνητικά δείγματα διαλέκτων), η οποία καθιστά δυνατή την άμεση σύγκριση των ομιλιών κάποιων υπόπτων.

Σε γενικές γραμμές, όμως, ο υπολογιστής και μόνο δεν αποτελεί πανάκεια.

Για να μπορέσει να αποφανθεί κάποιος ειδικός για το αν δυο φωνητικά δείγματα ταυτίζονται, χρειάζεται κι ένα καλά εκπαιδευμένο αυτί.

Ακόμα κι η κατανάλωση αλκοόλ επηρεάζει τον τόνο της φωνής. Έτσι πάνω από 0,8 promille στο αίμα έχουν αισθητά αποτελέσματα στη φωνή.

Πάνω από 300 περιπτώσεις εξιχνιάζονται ετησίως στη Γερμανία με τη βοήθεια αυτών των συσκευών. Δυσκολίες είναι δυνατό να υπάρξουν, αν κάποιοι εγκληματίες παραμορφώσουν τη φωνή με ηλεκτρονικές συσκευές, για παράδειγμα, κάποιο Scrambler. Σε αυτήν την περίπτωση, όμως, τα μηχανήματα μπορούν να ανασυνθέσουν τη φωνή με πολύπλοκους υπολογισμούς, μόνο που η συγκεκριμένη διαδικασία είναι χρονοβόρα.

 

Ύφασμα κι αποδείξεις

 

 

Μερικές χρωματιστές ίνες ήταν αρκετές για να ανακαλυφτεί ο ένοχος κάποιας εγκληματικής ενέργειας. Οι αστυνομικοί κι οι διάφοροι ειδικοί κατάφεραν να ανακαλύψουν μερικές μικροσκοπικές ίνες από ύφασμα, οι οποίες, ύστερα από έρευνα κάτω από το στερεομικροσκόπιο και από σύγκριση μ' ένα κόκκινο πουλόβερ του υπόπτου, επιβεβαίωσαν ότι αυτός είναι ο δράστης.

Υπάρχει μια ολόκληρη τεχνολογία, η οποία βασίζεται στο Faser κι η οποία είναι ικανή να συγκρίνει δείγματα από ύφασμα και να αποφαίνεται αν αυτά ανήκουν ή δεν ανήκουν στο δείγμα το οποίο εξετάζεται. Συγκεκριμένα τα δείγματα μελετώνται με τον εξής τρόπο: υπάρχει μια κάμερα, που φωτογραφίζει συνεχώς το δείγμα, το οποίο φωτίζεται 25 φορές το δευτερόλεπτο από δυο στροβοσκοπικές λάμπες. Σε κάθε εκφώτιση τραβιέται μια φωτογραφία, η οποία ακολούθως ψηφιοποιείται από ένα Framegrabber κι αποθηκεύεται σ' έναν υπολογιστή με επεξεργαστή 486. Το ειδικό Software Bifros έχει τη δυνατότητα να κάνει τη σύγκριση των δειγμάτων και να εξετάσει την ταύτιση τους ή τη μη ταύτιση τους.

Βέβαια το γεγονός ότι υπάρχει  κάποιος  υπολογιστής,  δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο ανθρώπινος παράγοντας δεν παίζει κάποιο ρόλο στην τελική απόφαση. Η πείρα των ειδικών δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να αντικατασταθεί από τα μηχανήματα. Υπάρχουν στοιχεία, όπως το χρονικό του περιστατικού, ο τόπος εύρεσης, οι κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούσαν στο συγκεκριμένο τόπο και πολλά άλλα, τα οποία παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του τελικού συμπεράσματος.

 

Γενετικά αποτυπώματα

 

 

Σε κάποια περίπτωση ληστείας, οι αστυνομικοί βρήκαν μια γόπα από τσιγάρο. Επειδή αυτοί που έμεναν εκεί ήταν μη καπνιστές, υπέθεσαν ότι η συγκεκριμένη γόπα πρέπει να ανήκε στο διαρρήκτη. Παίρνοντας μία γόπα τσιγάρου από κάποιον ύποπτο ανακάλυψαν, ότι αυτός ήταν τελικά ο δράστης.

Το δωμάτιο που περιέχει στο ΒΚΑ τα σύγχρονης τεχνολογίας μηχανήματα, τα οποία συγκρίνουν γενετικά δείγματα, έχει μια τεράστια πινακίδα που γράφει "Τεχνικά αποτυπώματα".

Ήδη από το 1985 έχει αναπτυχθεί μια τεχνολογία, η οποία μπορεί να συγκρίνει τις γενετικές πληροφορίες του υπόπτου με δείγματα που έχουν βρεθεί από τρίχες, αίμα, σπέρμα και δέρμα.

Υπάρχει  μια  αρχή  η  οποία θεωρείται δεδομένη, δηλαδή ότι τα χαρακτηριστικά του DNA σε κάθε άνθρωπο, εκτός από τα δίδυμα, είναι μοναδικά. Κι αυτά υπάρχουν σε όλα τα δείγματα που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Τη σημερινή εποχή για να μπορέσουν να αποφανθούν θετικά οι ειδικοί, χρειάζονται το σχετικά μεγάλο αριθμό των 500.000 κυττάρων από τον οργανισμό του υπόπτου. Αυτό πρακτικά σημαίνει μια ή δύο σταγόνες αίμα.

Πολλές φορές το γενετικό υλικό που είναι διαθέσιμο, έχει καταστραφεί από διάφορους μικροοργανισμούς, οπότε είτε είναι άχρηστο, είτε είναι ελλιπές.

Η τεχνική που χρησιμοποιείται στις μέρες μας είναι αυτή της "αλυσιδωτής αντίδρασης της πολυμερασης".

Αν εξεταστούν μικροσκοπικά σταγόνες αίματος ή δείγματα από ανθρώπινες τρίχες, με τη βοήθεια διαφόρου βιολογικών διαδικασιών μπορούν να παρθούν τμήματα από το DNA. Θεωρητικά  ένα  και  μοναδικό ανθρώπινο κύτταρο θα ήταν αρκετό για να δώσει την ταυτότητα του ανθρώπινου DNA. Πρακτικά, όμως, για λόγους που αναφέρθηκαν και νωρίτερα, αυτό δεν είναι δυνατόν.

Ένας ανιχνευτής λέιζερ, σε ειδικές συσκευές που ελέγχονται από υπολογιστές, μελετά τα μαρκαρισμένα με ειδικές φωσφορίζουσες βαφές τμήματα του DNA. Τα έγχρωμα σήματα τα οποία παράγονται από τα μαρκαρισμένα αυτά κομμάτια, αποθηκεύονται σε κάποιο Videochip, το οποίο επεξεργάζεται τα χρωματικά στοιχεία που παραλαμβάνει.

Τέλος, στην οθόνη παρουσιάζεται ένα έγχρωμο διάγραμμα, το οποίο συγκρίνεται με αυτό που έχει προκύψει από το γενετικό δείγμα του υπόπτου. Ο υπολογιστής βοηθάει να ταξινομηθούν και να μελετηθούν σωστά και γρήγορα τα στοιχεία των γενετικών δειγμάτων. Ακόμα ταξινομούνται στοιχεία για το πόσο συχνά συναντιούνται διάφορα ίδια χαρακτηριστικά στον ανθρώπινο πληθυσμό.

Όλες αυτές οι πληροφορίες αποθηκεύονται σε λογιστικά φύλλα του Excel. Μια βάση δεδομένων, όμως, με δείγματα από DNA δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή στο ΒΚΑ. Αυτός είναι κι ένας μελλοντικός στόχος της γερμανικής αστυνομίας. Ωστόσο υπάρχουν διάφορα νομικά προβλήματα, εξαιτίας των οποίων κάτι τέτοιο δεν υλοποιείται. Στη Μεγάλη Βρετανία, από το τέλος του 1994, έχει επιτραπεί η δημιουργία μιας εθνικής βάσης δεδομένων με γενετικά δείγματα από DNA. Σε αυτήν αποθηκεύονται δείγματα αίματος και σάλιου.

Μελλοντικά, λοιπόν, θα υπάρχει και στο γερμανικό ΒΚΑ μια ολοκληρωμένη βάση με γενετικά δείγματα, αφού σίγουρα τα νομικά προβλήματα που υπάρχουν σχετικά με αυτή κάποια στιγμή θα λυθούν.

Πηγή

Περιοδικό CHIP Tεύχος 22 / 19.12.1996    

 

BKA (Bundeskriminalamt)

 

 

To Bundeskriminalamt χρονολογείται από τον Μάρτιο του 1951. Εκείνη τη στιγμή, τέθηκε σε ισχύ ο «Νόμος για την ίδρυση Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Εγκληματικής Αστυνομίας». Λίγο καιρό αργότερα το «Γραφείο Εγκληματικής Αστυνομίας για τη Βρετανική Ζώνη» στο Αμβούργο έγινε το Bundeskriminalamt (Ομοσπονδιακό Γραφείο Εγκληματικής Αστυνομίας), με συντομογραφία BKA. Έτσι, οι νομοθέτες ενήργησαν βάσει της εξουσιοδότησης που παρέχει το γερμανικό Σύνταγμα για τη σύσταση κεντρικών υπηρεσιών σε ομοσπονδιακό επίπεδο για τις αστυνομικές πληροφορίες και επικοινωνίες καθώς και για το έργο της εγκληματικής αστυνομίας. Το Βισμπάντεν ορίστηκε ως η έδρα της νέας εγκληματικής αστυνομικής υπηρεσίας την ίδια χρονιά.

Η ανάπτυξη του Bundeskriminalamt (BΚΑ) ως εγκληματικής αστυνομίας της Ομοσπονδίας για περισσότερα από 50 χρόνια πρέπει να εξεταστεί στο πλαίσιο των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων καθώς και της τεχνικής προόδου.

Ο προσανατολισμός, η συγκρότηση και η επέκταση του Bundeskriminalamt είναι, και ήταν πάντα, στενά συνδεδεμένοι με την εθνική και διεθνή ανάπτυξη του εγκλήματος και τον ειδικό ρόλο του BKA στην υπάρχουσα αρχιτεκτονική ασφάλειας στη Γερμανία, την Ευρώπη και τον κόσμο.

Οι συνεχείς αλλαγές στις μορφές και τα μέσα διάπραξης του εγκλήματος, καθώς και στις εγκληματικές γεωγραφικές περιοχές, επιβάλλουν τεράστιες απαιτήσεις από την αστυνομία. To Bundeskriminalamt αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα για περισσότερα από 50 χρόνια με συνεχή αναθεώρηση και προσαρμογή των μεθόδων εργασίας και των οργανωτικών δομών του, προκειμένου να διασφαλίζει την ικανή εκτέλεση των καθηκόντων του ανά πάσα στιγμή.

 

 

Τα πρώτα χρόνια σημαδεϋτηκαν από τη δημιουργία της BKA ως εθνικής κεντρικής αστυνομικής υπηρεσίας και τη διεθνή συνεργασία. Στις δεκαετίες του 70 και του 80, οι τρομοκρατικές δράστηριότητες της Φατρίας του Κόκκινου Στρατού όχι μόνο είχαν καθοριστική επιρροή στο έργο του Bundeskriminalamt αλλά κράτησαν ολόκληρη τη χώρα σε αγωνία.

Από τα μέσα της δεκαετίας του '80, εκτός από τη συνέχιση της μάχης κατά της τρομοκρατίας, το Bundeskriminalamt επικεντρώθηκε πάνω απ' όλα στην αντιμετώπιση της ανάπτυξης της διεθνούς διακίνησης ναρκωτικών και της εξάπλωσης του οργανωμένου εγκλήματος.

Η επανένωση της Γερμανίας σε μια ενωμένη Ευρώπη ήταν ένα εξαιρετικό σημάδι του κλεισίματος του 20ού αιώνα. Τώρα, στις αρχές της νέας χιλιετίας, το Bundeskriminalamt αντιμετωπίζει την πρόκληση που θέτει η εκπληκτική πρόοδος στους τομείς της τεχνολογίας των πληροφοριών και των επικοινωνιών, την οποία χρησιμοποιούν και οι εγκληματίες για τους σκοπούς τους. Επιπλέον, από τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, η μάχη κατά της διεθνούς τρομοκρατίας έχει γίνει το επίκεντρο της πολιτικής ασφάλειας σε όλο τον κόσμο.

Θέτει μια μεγάλη πρόκληση για τις υπηρεσίες ασφαλείας σε εθνικό και διεθνές επίπεδο και καθιστά απαραίτητη την επανεξέταση του δικού μας οργανισμού και της αλληλεπίδρασης με άλλους φορείς της αρχιτεκτονικής ασφάλειας.

 

 

Η προκύπτουσα νέα οργάνωση του τμήματος κρατικής ασφάλειας του Bundeskriminalamt ενισχύει σαφώς τις ερευνητικές της δυνατότητες στον αγώνα κατά της διεθνούς τρομοκρατίας. Με τη δημιουργία του «Κοινού Αντιτρομοκρατικού Κέντρου» ( GTAZ ) στον ιστότοπό της στο Βερολίνο τον Δεκέμβριο του 2004, στο οποίο συγκεντρώνονται και αναλύονται πληροφορίες για τη διεθνή τρομοκρατία από διάφορες υπηρεσίες, η καταπολέμηση της τρομοκρατίας έχει κάνει ένα σημαντικό βήμα προόδου. Τα μέτρα αυτά συμπληρώνονται από το νεοϊδρυθέν τμήμα «Διεθνής Συντονισμός» τον Ιανουάριο του 2005, το οποίο αναμένεται να επιφέρει περαιτέρω βελτίωση της συνεργασίας της με τους διεθνείς εταίρους μας.

Η επιτυχής εκτέλεση των καθηκόντων του Bundeskriminalamt εγγυάται από την παρουσία 7.000 υπαλλήλων από 70 διαφορετικές επαγγελματικές ομάδες, των οποίων η αφοσίωση και η δημιουργικότητα διασφαλίζουν την εξαιρετική φήμη της ΒΚΑ σε όλο τον κόσμο ως ικανού εταίρου στην καταπολέμηση του εγκλήματος.   

 Πηγή:

https://www.bka.de/EN/Home/home_node.html