Αθηνά Σχινά : Αστήρ εξ Ουρανού, Αιγλοβολούντος

Giotto:  Η προσκύνηση των μάγων

Αστήρ εξ Ουρανού, Αιγλοβολούντος

Η διαπέραση της στέγης της φάτνης από τις ακτίνες του φωτός υπομνηματίζει εμμέσως την παρθενία της Θεοτόκου στη δυτική  χριστιανική εικονογραφία

Από την Αθηνά Σχινά

Ιστορικού Τέχνης και Θεωρίας του Πολιτισμού

Εδώ και αιώνες η έρευνα δεν έχει ακόμη με ασφάλεια καταλήξει στο γεγονός της ύπαρξης ή μη του περίφημου Αστέρος που έλαμψε έντονα κατά τη νύχτα των Χριστουγέννων, καθοδηγώντας τους αγραυλούντες ποιμένες -στους οποίους εμφανίστηκε, όπως μας αποκαλύπτει η ορθόδοξη εικονογραφία της Γέννησης του Σωτήρος, ως Αγγελος-, αλλά, παράλληλα, φωτίζοντας και τους τρεις Μάγους, ερχόμενους από την Περσία στη Βηθλεέμ προκειμένου να προσκυνήσουν τον αναμενόμενο Μεσσία.

Την πρώτη αναφορά για την ουράνια παρουσία του αστέρος αυτού, με το εντυπωσιακά ισχυρό φως του, την έχουμε στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου (Κεφ. 2, στ 1-11) και είναι ο μόνος από τους Ευαγγελιστές που το αναφέρει. Έχουμε βεβαίως κι άλλες δύο πηγές, αλλά αυτές προέρχονται από τα Απόκρυφα Ευαγγέλια και είναι το Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου κι εκείνο του Ψευδο-Ματθαίου. Έκτοτε, πολλοί θεολόγοι και αστρονόμοι προσπάθησαν να προσδιορίσουν χρονικά και να ερμηνεύσουν σημασιολογικά το φαινόμενο, ως φυσικό και άλλοτε ως υπερβατικό γεγονός, από την παρουσία του οποίου εξαρτάται χρονικά και η ίδια η Γέννηση του Χριστού.

Μετά τον Ευαγγελιστή Ματθαίο, ο επόμενος που κάνει αναφορά στο Άστρο της Βηθλεέμ είναι ο επίσκοπος Αντιοχείας Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, μαθητής του Ευαγγελιστή Ιωάννη, θεωρώντας το υπερφυσικό γεγονός που επιβεβαιώνει τη θεϊκή καταγωγή του Ιησού. Την ίδια ερμηνευτική κατεύθυνση ακολουθούν κι άλλοι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως είναι ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Διόδωρος της Ταρσού, ο Νεκτάριος Πενταπόλεως (Αιγίνης) κ.λπ.

Αντίθετα από την προηγούμενη εκδοχή, υπάρχουν θεωρίες και απόψεις (όπως του Ωριγένη και του Ευσεβίου Καισαρείας), που θέλουν το Άστρο να είναι κάποιος κομήτης που εμφανίστηκε μεταξύ της 10ης Μαρτίου και της 27ης Απριλίου του έτους 5 π.Χ., είτε ένας απλανής αστέρας, με ενδεχόμενη τη λάμψη του να προέρχεται -σύμφωνα με άλλες γνώμες αστροφυσικών- από πιθανή έκρηξη κάποιου υπερκαινοφανούς αστέρα, δηλαδή ενός supernova, που έγινε με βάση ορισμένες αναφορές Κινέζων αστρονόμων, στον αστερισμό του Αιγόκερω (το έτος 5 π. Χ.) ή του Αετού (το έτος 4 π.Χ.), με επικρατέστερη εξ αυτών την άποψη να πρόκειται για διπλή είτε τριπλή Σύνοδο Πλανητών, όπως του Δία, της Αφροδίτης και του Κρόνου, που έλαβαν χώρα το έτος 7 π.Χ. ή το έτος 2 π.Χ.

 Rogier van der Weyden : Οι τρεις μάγοι

Το Αστέρι της Βηθλεέμ, παρότι είναι αρκετά διαδεδομένο στις λαογραφικές παραδόσεις μας και στα δημοτικά τραγούδια μας, στην ορθόδοξη εντούτοις εικονογραφία απεικονίζεται σπανιότερα και κυρίως από τον 16 αι. και ύστερα, προτιμώντας οι αγιογράφοι να εμφανίζουν τον Άγγελο αντί του Αστέρος. Πρόκειται για τον Άγγελο Εξάγγελο, που τον εμφανίζει η εικονογραφία ως Αιγλοβολούντα εξ Ουρανών, να ειδοποιεί εν πρώτοις -για την ενσάρκωση του Σωτήρος- τους τρεις αγραυλούντες ποιμένες και κατά τα τέλη της επίγειας ζωής του Ιησού - κατά τη μαρτυρία δηλαδή της Αναστάσεως (στην αγιογραφική σύνθεση «Ουκ έστιν ώδε»)- πάλι τον λευκοντυμένο και με την προσήκουσα φωταύγεια απαστράπτοντα Άγγελο να ειδοποιεί τις τρεις Μυροφόρες για την αναχώρησή Του.

Στη δυτική εικονογραφία και στα συναφή θέματα της Γέννησης του Ιησού και της Προσκύνησης των Μάγων, από τα χρόνια του Giotto, δηλαδή κατά την πρώιμη Αναγέννηση, εμφανίζεται σταθερά σχεδόν ο Αστέρας. Το φως του -στις αγιογραφικές εικόνες που παραγγέλλονται από μοναστήρια προς επώνυμους και αναγνωρισμένους ζωγράφους- το ρίχνει ακτινωτά ο Αστέρας της Γέννησης, συνήθως από τον ουρανό, διαπερνώντας αυτό (μέσα από ένα άνοιγμα της στέγης) την αχυροκαλύβα της φάτνης, προκειμένου κατόπιν να προσπέσει στο Θείο Βρέφος.

Η διαπέραση της στέγης της φάτνης από τις ακτίνες του φωτός υπομνηματίζει εμμέσως την παρθενία της Θεοτόκου, στη δυτική χριστιανική εικονογραφία (συμβολικά, όπως μόνον το φως μπορεί να διαπεράσει, χωρίς να θραύσει ή να διαταράξει την υποτιθέμενη συνεκτικότητα της στέγης). Κατά ανάλογο τρόπο, στο βάθος κάθε σχετικής με τη Γέννηση σκηνής εμφανίζεται κι ένας ερειπιώνας, πάνω στον οποίο αχνοφέγγουν οι ακτίνες του Αστέρα της Γέννησης.

Αυτός ο ερειπιώνας αποτελείται από φθαρμένα, αποσπασματικά και ασύνδετα παρουσιαζόμενα αρχιτεκτονικά μέλη, όπως είναι π.χ. κίονες, σπασμένοι βωμοί, επιστήλια, αετώματα και γκρεμισμένα αρχαία κλιμακοστάσια, συμβολίζοντας τον παλαιό χρόνο που κατακρημνίζεται από τη στιγμή που ενσαρκώνεται ο Θείος Λόγος και ανατέλλει -καθώς το Άστρο της Βηθλεέμ, κατά τις πρώτες ώρες της αυγής- συνταυτιζόμενο με τον Καινό Χρόνο της επίγειας ζωής και της λυτρωτικής Διδασκαλίας του Θεανθρώπου.

http://www.dimokratianews.gr/content/81375/astir-ex-oyranoy-aiglovoloyntos

Η Φθινοπωρινή Ισημερία και τα Ελευσίνια Μυστήρια

       

Σύμφωνα με την Μυθολογία μας, ιδρυτής των Ελευσινίων Μυστηρίων πιστεύεται ότι ήταν ο Εύμολπος ή ο Μουσαίος ο οποίος ήταν γιος του Ορφέα

Τα ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ αποτελούν αναμφισβήτητα ένα από τους πιο ιερούς και σεβαστούς θεσμούς, ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού.

Σύμφωνα με την Μυθολογία μας, ιδρυτής των Ελευσινίων Μυστηρίων πιστεύεται ότι ήταν ο Εύμολπος ή ο Μουσαίος ο οποίος ήταν γιος του Ορφέα, υπάρχουν όμως και πλήθος άλλων εκδοχών, έτσι ώστε σήμερα να είναι εξαιρετικά δύσκολο να μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα ασφαλές συμπέρασμα, ως προς τον λόγο της εμφάνισή τους, τον τρόπο της διεξαγωγής τους αλλά το ακριβές περιεχόμενο των διδασκαλιών και των μυήσεών τους.

Αυτό όμως που γνωρίζουμε σήμερα, με βεβαιότητα, είναι ότι υπήρχαν τα ΜΙΚΡΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ, τα οποία αποτελούσαν την βασική προετοιμασία για την διεξαγωγή των ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΛΕΥΣΙΝΙΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ που ήταν βεβαίως και τα σημαντικότερα, τα οποία διαρκούσαν 9 Ημέρες, ξεκινώντας από την δέκατη Πέμπτη ημέρα του μήνα Βοηδρομιώνα.

Ωστόσο επειδή δεν υπάρχει πλήρης αντιστοιχία μεταξύ του αρχαίου ημερολογίου και του σημερινού, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την ακριβή ημερομηνία, της διεξαγωγής τους και για τον λόγο αυτόν, έχουν κατά καιρούς προταθεί πολλές και διάφορες εκδοχές.

Σήμερα θα επιχειρήσουμε μία νέα προσέγγιση του υπολογισμού της ακριβούς ημερομηνίας της διεξαγωγής των Ελευσινίων Μυστηρίων, βάσει κάποιων ιδιαίτερων αστρονομικών χαρακτηριστικών, τα οποία ποτέ μέχρι τώρα δεν έχουν λάβει υπόψη τους οι σύγχρονοι ερευνητές.

Γνωρίζουμε ότι οι αρχαίες μυστηριακές τελετές, ήταν πάντοτε άμεσα συνδεδεμένες με κάποια συγκεκριμένα αστρονομικά φαινόμενα. Μέσα στον μήνα Σεπτέμβριο λοιπόν, τον μήνα της διεξαγωγής των Ελευσινίων Μυστηρίων, συμβαίνει ένα αστρονομικό γεγονός κορυφαίας σημασίας, το οποίο δεν θα μπορούσε σε καμμία περίπτωση να περάσει απαρατήρητο από το, επίσης κορυφαίο, αυτό θρησκευτικό γεγονός. Πρόκειται βεβαίως για την ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ η οποία πραγματοποιείται στις 23/9.

Από την στιγμή που γνωρίζουμε ότι τα Ελευσίνια Μυστήρια διαρκούσαν 9 ημέρες, είναι πολύ λογικό να υποθέσει κανείς ότι η Φθινοπωρινή Ισημερία θα έπρεπε να συμπίπτει με την ημέρα της ΛΗΞΗΣ τους! Στην περίπτωση αυτή είναι φυσικά πολύ εύκολο να υπολογίσουμε την ημέρα της έναρξής τους, η οποία θα έπρεπε να ήταν στις 14/9. Η άποψη αυτή ενισχύεται ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι στις 14/9 γιορτάζουμε σήμερα την ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.

Το γεγονός αυτό δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί τυχαίο, διότι η σχηματική απεικόνιση των δύο αξόνων ενός Σταυρού, υποκρύπτει ακριβώς την εξισορρόπηση δύο αντίθετων δυνάμεων, της οριζόντιας και της κάθετης, οι οποίες εμφανίζονται πλέον συνδεδεμένες και εναρμονισμένες.

Αυτό σημαίνει ότι το νόημα που υποκρύπτεται στο σύμβολο του Σταυρού, σε μια πιο εσωτερική ερμηνεία, θα μπορούσε να ταυτίζεται απολύτως με το αποτέλεσμα το οποίο συμβολίζει η εσωτερική ερμηνεία των Ισημεριών, η οποία επιφέρει την ΕΞΙΣΟΡΡΟΠΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ.

 

 

Όπως γνωρίζουμε, κατά την διάρκεια ενός ημερολογιακού έτους, υπάρχουν 4 ιδιαιτέρως καθοριστικές ημέρες, που αποτελούν ΤΑ ΠΟΛΙΚΑ ΖΕΥΓΗ ΔΥΟ ΑΞΟΝΩΝ: 

Ο πρώτος άξονας του Σταυρού, εμφανίζεται από την θέση της γης επάνω στην τροχιά της, κατά τις ημέρες των δύο Ισημεριών και αντίστοιχα ο δεύτερος άξονας, εμφανίζεται κατά τις ημέρες των δύο Ηλιοστασίων.

Θα μπορούσαμε πολύ εύκολα στο παραπάνω σχήμα, να ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΟΡΑΤΟ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ ΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΟΥΣ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ, που αφορά στην σύνδεση αυτών των τεσσάρων αστρονομικών γεγονότων, τα οποία είναι τα εξής:

• Το ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ στις 22 Δεκεμβρίου που είναι η μικρότερη σε διάρκεια ημέρα του έτους,

• Το ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ στις 22 Ιουνίου που είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια ημέρα του έτους,

• Η ΕΑΡΙΝΗ ΚΑΙ Η ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ στις 21 Μαρτίου και 23 Σεπτεμβρίου που είναι οι δύο μοναδικές απολύτως χρονικά ΙΣΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΣ κατά την διάρκεια ενός έτους.

Θα μπορούσαμε επομένως να κατανοήσουμε την αξία και την μυστική διδασκαλία των Ελευσινίων Μυστηρίων, μόνο αν καταφέρουμε να ερμηνεύσουμε την εσωτερική ψυχική λειτουργία της «ΗΜΕΡΑΣ» και της «ΝΥΧΤΑΣ» της Ψυχής μας.

Όπως έχουμε αναλύσει πολλές φορές σε προηγούμενα άρθρα μας, κάθε Άνθρωπος λειτουργεί σαν ένα ΔΙΠΟΛΟ, όπου ο ένας πόλος της εκφράζει τον ΝΟΥ μας και άλλος πόλος εκφράζει την ΨΥΧΗ μας.Βάσει αυτής της λειτουργίας της διπολικής έκφρασης, πραγματοποιείται το σύνολο όλων των Ανθρώπινων ενεργειών.

Είναι γνωστό ότι ο ΝΟΥΣ και η ΨΥΧΗ μας χαρακτηρίζονται από αντίθετες ιδιότητες, όπως ακριβώς η ΛΟΓΙΚΗ και το ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ που απορρέουν από αυτά τα δύο βασικά ζωτικά μας όργανα.

Έτσι λοιπόν, όταν παίρνουμε μία απόφαση χρησιμοποιώντας τον Νου ή την λογική μας, σαν αποτέλεσμα αυτής της ενέργειάς μας, «διαμαρτύρεται» το συναίσθημα ή η Καρδιά μας. Το γεγονός αυτό μάς οδηγεί σε μία κατάσταση ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ, η οποία μας οδηγεί τελικά δεν μας επιτρέπει να βιώσουμε την ευτυχία, αφού λόγω αυτής της εσωτερικής μας σύγκρουσης, είναι προφανές ότι ποτέ δεν μένουμε ικανοποιημένοι από το τελικό αποτέλεσμα των πράξεων μας.

Για να συνδεθούμε με τα Ελευσίνια Μυστήρια, θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε αυτήν την διαρκή ανισορροπία της Ανθρώπινης συμπεριφοράς που αφορά στην εσωτερική λειτουργία ενός Ανθρώπου, με την διαρκή ανισορροπία της διάρκειας της ημέρας και την νύχτας, δηλαδή τον τρόπο λειτουργίας του Ημερονυκτίου στον πλανήτη Γη. 

Όπως γνωρίζουμε, κατά την διάρκεια ενός έτους, κάθε εικοσιτετράωρο που περνάει, διακρίνεται από διαφορετική διάρκεια ημέρας και νύχτας, που διαρκώς διαφοροποιούνται, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΙΣΗΜΕΡΙΩΝ.

Συνδέοντας λοιπόν το Ανθρώπινο Σώμα μας, με το Σώμα του πλανήτη μας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι:

Ο Πόλος της Ψυχής μας αντιστοιχεί στην Νύχτα και ο Πόλος του Νου μας, αντιστοιχεί στην Ημέρα.

Νύχτα= Ψυχή

Ημέρα= Νους

Σίγουρα δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς συνέβαινε κατά την διάρκεια της Ελευσίνιας Μύησης. Θα μπορούσαμε όμως να συμπεράνουμε ότι το τελικό αποτέλεσμα της τελευταίας ημέρας της Μύησης, το οποίο συμπίπτει με την ημέρα της Φθινοπωρινής ΙΣΗΜΕΡΙΑΣ, αφορά στην απόκτηση μιας μοναδικής δυνατότητας:

Να φέρουμε σε ΙΣΟ ΜΕΡΟΣ αυτές τις δύο άνισες και ανισομερείς λειτουργίες των δύο πόλων μας, έτσι ώστε να καταφέρουμε εισέλθουμε σε ένα νέο εξελικτικό επίπεδο, κατά το οποίο θα μπορούμε πλέον να λειτουργούμε συνδυάζοντας απολύτως τις αποφάσεις της λογικής και του συναισθήματός μας, όπως ακριβώς συμβαίνει την ημέρα της ΙΣΗ-ΜΕΡΙΑΣ, έτσι ώστε να βιώσουμε τελικά την πραγματική ευτυχία, που σήμερα λείπει από την ζωή μας!

Βεβαίως ο τελικός στόχος των Μυστηρίων, δεν αφορά απλώς σε αυτήν την κατανόηση της λειτουργίας αυτής της διπολικής μας κατάστασης, αλλά στην ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ της ΙΣΗΣ ΜΕΡΑΣ και ΝΥΧΤΑΣ, δηλαδή του απόλυτου ελέγχου των αντιδράσεών μας, σε ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ!

Πηγή: http://www.astrology.gr/ENALLAKTIKI-GONIA/item/34808-i-fthinoporini-isimeria-kai-ta-eleysinia-mystiria#ixzz3E8xhDPA4