Translate -TRANSLATE -

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 1 Ιουνίου 2025

Ποδόσφαιρο: Η σύγχρονη παγκόσμια θρησκεία;

 


Ποδόσφαιρο: Η σύγχρονη παγκόσμια θρησκεία;

Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν γοητευτεί από τα μεγάλα ποδοσφαιρικά τουρνουά που διεξάγονται από καιρού εις καιρόν όπως το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου, το Κόπα Αμέρικα, το παγκόσμιο κύπελλο.

 Το ποδόσφαιρο δημιουργεί συνδέσεις μεταξύ των παικτών και των θεατών που αισθάνονται ενωμένοι όταν συμμετέχουν στη ποδοσφαιρική δραστηριότητα μαζί ο καθένας από το δικό του μετερίζι. Αυτή η εμπειρία, την οποία οι μελετητές αποκαλούν «συλλογικό αναβρασμό», καλλιεργεί ένα αίσθημα ενότητας μεταξύ των συμμετεχόντων, ακόμη και αν δεν γνωρίζονται προσωπικά.

Αυτό το συναίσθημα, που προσφέρει το άθλημα — ότι είσαι μέρος κάτι μεγαλύτερου που μεταμορφώνει ζωές,— είναι παρόμοιο με το συναίσθημα που προσφέρει στους πιστούς και κάθε θρησκεία. Οι μελετητές των θρησκευτικών σπουδών έχουν παρατηρήσει εδώ και καιρό πολλές ομοιότητες μεταξύ του αθλητισμού και της θρησκείας. Δηλαδή, ότι και τα δύο προσφέρουν έντονα συναισθήματα και συνδέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους.

Αυτή η σύνδεση μεταξύ αθλητισμού και θρησκείας δεν είναι καινούργια. Σε όλη την ιστορία, ο αθλητισμός έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην κοινοτική και πνευματική ζωή, υπογραμμίζοντας τη διαχρονική του δύναμη να φέρνει τους ανθρώπους κοντά.

 

 

Αθλητισμός και θρησκεία

Οι αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες που διεξάγονταν προς τιμήν του θεού Δία και η Ολυμπία, ο τόπος διεξαγωγής των αγώνων, είχε πολλά θρησκευτικά ιερά, ναούς και αθλητικές εγκαταστάσεις. Ένα άλλο αρχαίο άθλημα, το Μεσοαμερικανικό Παιχνίδι με Μπάλα, πιθανότατα είχε επίσης θρησκευτική σημασία για τους συμμετέχοντες .

Ενώ τα ορατά θρησκευτικά σύμβολα απουσιάζουν από το γήπεδο ποδοσφαίρου (αλλά είναι ζωντανά αλλού), ο ζήλος των οπαδών που παρακολουθούν ποδοσφαιρικούς αγώνες συχνά συγκρίνεται με θρησκευτική λατρεία. Για πολλούς, η παρακολούθηση ενός αγώνα προσφέρει μια απόδραση από την καθημερινότητα.

Οι τελετουργίες, που ορίζονται ως «μεθοδευμένη, επαναλαμβανόμενη και συμβολική ενσάρκωση πολιτισμικών (ή ατομικών) πεποιθήσεων και αξιών», αποτελούν μια σημαντική πτυχή τόσο της θρησκείας όσο και του αθλητισμού. Οι τελετουργίες είναι ένας τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι εκφράζουν και επιβεβαιώνουν τα πιστεύω τους .

Το ποδόσφαιρο έχει πολλές στιγμές που χαρακτηρίζονται από τελετουργική συμπεριφορά. Στην αρχή του αγώνα, για παράδειγμα, οι αρχηγοί σφίγγουν τα χέρια και ανταλλάσσουν σημαίες. Αυτές οι ενέργειες συνήθως θεωρούνται ως χειρονομίες φιλίας, αλλά οι μελετητές έχουν καταδείξει την τελετουργική σημασία των δώρων. Η πρόθεση πίσω από το δώρο και η συνοδευτική εθιμοτυπία έχουν σημασία.

Τα δώρα είναι προεκτάσεις των ανθρώπων που τα προσφέρουν. Όπως και οι διπλωματικές ανταλλαγές δώρων ή ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι φέρνουν δώρα εγκαινίων στο νέο σπίτι ενός φίλου, τα δώρα αποτελούν μια ορατή υπόσχεση ότι θα υπάρξουν περισσότερες ανταλλαγές στο μέλλον.

 

 

Επιδείξεις πίστης

Οι παίκτες κάνουν επίσης επιδείξεις της πίστης τους ενώ παίζουν . Μερικοί παίκτες κάνουν θρησκευτικά σημάδια όταν εισέρχονται ή εξέρχονται από το γήπεδο, αναζητώντας υποστήριξη από την πίστη τους κατά τη διάρκεια του αγώνα .

Κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022, η μαροκινή ομάδα απήγγειλε τη Σούρα Αλ-Φατίχα, το πρώτο κεφάλαιο από το Κοράνι, πριν από τη διαδικασία των πέναλτι . Μερικοί μουσουλμάνοι παίκτες πέφτουν στο έδαφος και προσκυνούν κατά το  πατροπαράδοτο εθιμοτυπικό των μουσουλμάνων αφού σκόραραν ένα γκολ σε ένδειξη ευγνωμοσύνης.

Δεν συνδέονται όλες οι προσωπικές τελετουργίες με θρησκείες, αλλά εξακολουθούν να είναι ιδιαίτερα συμβολικές. Ο Λιονέλ Μέσι είναι γνωστός για το ότι δείχνει με τα δύο δάχτυλα προς τα πάνω για να γιορτάσει τα γκολ του. Κάποτε εξήγησε ότι αυτό γίνεται για να τιμήσει την αείμνηστη γιαγιά του , η οποία απεβίωσε το 1998 όταν ήταν 11 ετών. Εκείνη έφερε τον Μέσι στον πρώτο του αγώνα ποδοσφαίρου ως παιδί.

Ομοίως, η Αμερικανίδα ποδοσφαιρίστρια Σοφία Σμιθ τίμησε την εκλιπούσα συμπαίκτριά της, Κέιτι Μέγιερ, το 2023 μιμούμενη έναν παλιότερο πανηγυρισμό που έκανε η Μέγιερς στα εθνικά πρωταθλήματα του 2019. Μέσω αυτών των τελετουργιών, οι παίκτες και όσοι τους παρακολουθούν, διασχίζουν τον χρόνο και τον χώρο.

 

 

Συμπεριφορά οπαδών

Οι οπαδοί επιδίδονται επίσης σε τελετουργικές συμπεριφορές, εκφράζοντας τη συλλογική τους ταυτότητα μέσα από τα ρούχα και τις ζητωκραυγές τους. Το κασκόλ ποδοσφαίρου, ιστορικά ένα πρακτικό αντικείμενο, έγινε ένα ευρέως διαδεδομένο σύμβολο ενότητας και υποστήριξης λόγω της ευκολίας κατασκευής του στο χέρι .

Οι οπαδοί του ποδοσφαίρου είναι ιδιαίτερα γνωστοί για τα ιδιαίτερα συνθήματα τους, τα οποία εξελίχθηκαν από πρακτικές των τελών του 19ου αιώνα στις σημερινές τους μορφές τη δεκαετία του 1960 .

Σε ορισμένες χώρες, το ποδόσφαιρο είναι τόσο σημαντικό που οι αγώνες γίνονται εθνικά γεγονότα. Για παράδειγμα, η βρετανική αλυσίδα παντοπωλείων Tesco ανακοίνωσε τροποποιημένο ωράριο στις 14 Ιουλίου για να επιτρέψει στους υπαλλήλους της να παρακολουθήσουν τον αγώνα της Αγγλίας στον τελικό της UEFA.

 

Δεισιδαιμονίες στο ποδόσφαιρο

Το ποδόσφαιρο, όπως κάθε άθλημα, περιέχει στοιχεία πέρα από τον έλεγχο των παικτών. Μια ομάδα πρέπει να παίζει καλά για να κερδίσει, αλλά χρειάζεται και τύχη 

Μελέτες δείχνουν ότι η ομάδα που ξεκινάει ένα παιχνίδι έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να σκοράρει. Στη διαδικασία των πέναλτι, η ομάδα που ξεκινάει έχει σημαντικό πλεονέκτημα νίκης . Δεδομένου ότι η ρίψη κερμάτων καθορίζει τόσο τα εναρκτήρια λάκτισμα όσο και τη σειρά των πέναλτι, αυτές οι στιγμές τύχης μπορούν να είναι καθοριστικές.

Οι παίκτες συχνά υιοθετούν ρουτίνες πριν και κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού με την ελπίδα να επηρεάσουν το αποτέλεσμα του παιχνιδιού. Αυτές οι συμπεριφορές μπορεί να περιλαμβάνουν το να κάθονται στην ίδια θέση στο λεωφορείο της ομάδας, να φορούν συγκεκριμένα ρούχα ή κοσμήματα , να τρώνε συγκεκριμένα φαγητά, να ακούν συγκεκριμένη μουσική ή να βάζουν παπούτσια με συγκεκριμένη σειρά. Οποιαδήποτε απόκλιση από αυτές τις ρουτίνες μπορεί να προκαλέσει άγχος και ενδεχομένως να επηρεάσει την απόδοση.

Πολλοί παίκτες έχουν τατουάζ αναφορές σε σημαντικά άτομα για αυτούς, καθώς και σύμβολα και μότο. Μελέτες δείχνουν ότι τα τατουάζ λειτουργούν ως ενσωματωμένες αναμνήσεις και συνεχείς υπενθυμίσεις πραγμάτων που είναι σημαντικά για τους κατόχους τους . Επίσης, τα τατουάζ βοηθούν τους κατόχους τους να αποκτήσουν έλεγχο στο σώμα τους και να αισθάνονται πιο μοναδικοί και σίγουροι .

Καμία μελέτη δεν μπορεί να αποδείξει κάποια σχέση μεταξύ αυτών των δραστηριοτήτων και της λεγόμενης τύχης που έχουν οι παίκτες κατά τη διάρκεια ενός αγώνα. Είναι αδύνατο να αποδειχθεί ότι η κατανάλωση συγκεκριμένου φαγητού ή η χρήση κορδέλας έχει ως αποτέλεσμα την επίτευξη γκολ. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα αυτού του είδους της τελετουργικής συμπεριφοράς είναι αδιαμφισβήτητη.

Οι τελετουργίες που επαναλαμβάνονται με συγκεκριμένη σειρά μπορούν να βοηθήσουν στον έλεγχο των επιπέδων άγχους και να κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται ότι έχουν μεγαλύτερη ελευθερία δράσης . Δεν μπορεί κανείς να ελέγξει το αποτέλεσμα, αλλά μπορεί να αναλάβει δράση για την ευημερία του.

 


 
Ποδόσφαιρο και θρησκεία

Τελικά ο ποδοσφαιρικός αγώνας και η θρησκευτική τελετουργία μοιράζονται περισσότερα κοινά απ’ ό,τι φανταζόμαστε. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, το ποδόσφαιρο λειτουργεί ως ένας χώρος συλλογικής έκστασης, τελετουργίας και πίστης, που συχνά αγγίζει τα όρια του ιερού. Η σχέση αυτή άλλωστε αναλύεται διεξοδικά και στο πέμπτο τεύχος της γαλλικής επιστημονικής επιθεώρησης Football(s), με τίτλο «Οι Θρησκείες του Ποδοσφαίρου» όπου ο εθνολόγος Christian Bromberger παρομοιάζει τον ποδοσφαιρικό αγώνα ως μία θρησκευτική τελετή όπου οι παίκτες παρουσιάζονται ως «ιερείς», το γήπεδο ως «ναός» και οι φίλαθλοι ως «πιστοί» που βιώνουν συλλογική έκσταση. Οι τελετουργίες πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον αγώνα — όπως οι χειρονομίες πίστης, οι προσευχές, οι πανηγυρισμοί — ενισχύουν αυτή τη μεταφορά . Άλλωστε η έκσταση που βιώνουν οι φίλαθλοι σε έναν αγώνα προσφέρει  μια έντονη συναισθηματική εμπειρία που ενώνει ανθρώπους διαφορετικών υποβάθρων, παρόμοια με τη θρησκευτική λατρεία .

 

Πηγές

Μεγάλο μέρος του άρθρου αναδημοσιεύουμε  με άδεια του Creative Commons από το άρθρο «Το ποδόσφαιρο και η θρησκεία έχουν περισσότερα κοινά από όσα νομίζετε» της Χάνα Τερβανότκο Αναπληρώτριας καθηγήτριας, Θρησκευτικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο McMaster. Ολόκληρο το άρθρο θα το βρείτε εδώ:

·         https://theconversation.com/soccer-and-religion-have-more-in-common-than-you-might-think-234459

 

Σάββατο 5 Ιουνίου 2021

Φερνάντο Σάντος, ο πορτογάλος που αγαπήσαμε

 

Φερνάντο Σάντος, ο πορτογάλος που αγαπήσαμε

«Θα ήθελα να με θυμούνται για τη σκληρή δουλειά μου»

Τη βραδιά που βραβεύτηκε από τη Σούπερ Λίγκα και τους Ελληνες ποδοσφαιρόφιλους ως ο κορυφαίος προπονητής της δεκαετίας 2000-10, στην εκδήλωση που κάλυψε η τηλεόραση του ΣΚΑΪ, ρωτήσαμε τον Φερνάντο Σάντος γιατί θα ήθελε να τον θυμούνται στην Ελλάδα όταν κάποτε φύγει. Χωρίς να σκεφτεί δευτερόλεπτο, απάντησε ότι θα ήθελε να τον θυμούνται ως κάποιον που του άρεσε η σκληρή δουλειά. Εκείνη τη στιγμή δεν φαινόταν ότι δύο μήνες μετά θα έλεγε αντίο στην Ελλάδα και στον ΠΑΟΚ που με πολύ ιδρώτα έφτιαξε.

Όποιος παρακολουθεί την καριέρα του Πορτογάλου προπονητή στην Ελλάδα, θα ήθελε να διαβάσει ένα βιβλίο με τις μνήμες του: ο Σάντος είχε την τύχη να δουλέψει με μερικούς δύσκολους παράγοντες, να διαχειριστεί ομάδες με τεράστια οικονομικά προβλήματα, πετυχαίνοντας σημαντικά πράγματα, και να κερδίσει τη συμπάθεια και τον σεβασμό κάποιων δύσκολων χαρακτήρων όπως είναι ο Ντέμης Νικολαΐδης και ο Θοδωρής Ζαγοράκης. Και οι δυο αναγνωρίζοντας την αγάπη του στη σκληρή δουλειά τού εμπιστεύθηκαν ομάδες τυφλά.

 


 

Την καριέρα του Σάντος στην Ελλάδα τη σημάδεψε σίγουρα το ξεκίνημά της. Ο Πορτογάλος ήρθε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 2001 μετά από μία τριετία στην Πόρτο. Ξεκίνησε για να υπογράψει στον Αρη και βρέθηκε ξαφνικά στην ΑΕΚ την εποχή της ηγεμονίας του Μάκη Ψωμιάδη. Ο Σάντος απ’ όσα του έτυχαν εκείνο το καλοκαίρι, κατάλαβε πολλά. Την πρώτη μέρα της έναρξης της προετοιμασίας έμαθε ότι ο τότε καλύτερος ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ Ντέμης Νικολαΐδης δεν κατέβαινε στις προπονήσεις, διαμαρτυρόμενος για τις διοικητικές εξελίξεις. Μετά από δύο εβδομάδες δουλειάς σε εκείνη την ΑΕΚ, ο Σάντος είχε δει να αλλάζει το γραφείο Τύπου και η μισή διοίκηση! Οι περισσότεροι από τους παράγοντες που συνάντησε όταν ήρθε, έπειτα από δεκαπέντε μέρες, έλειπαν. Ο κόουτς χάρη στην καθοδήγηση του φίλου του, γνώστη της ελληνικής πραγματικότητας Γέσμικο Βέλιτς και -γιατί όχι;- κάποιων ρεπόρτερ, διαπίστωσε ότι εκείνη η ΑΕΚ είχε κατ’ αρχήν ανάγκη από αποτελέσματα μπας και βρει λίγη ηρεμία. Έκανε μια κάπως χαλαρή προετοιμασία και παρουσίασε στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος μια ομάδα έτοιμη, που ξεκίνησε τη σεζόν πηγαίνοντας από νίκη σε νίκη. Η αγωνιστική «κοιλιά» ήρθε τον Δεκέμβρη και πληρώθηκε ακριβά, αλλά η δουλειά του Σάντος εκτιμήθηκε. Ο Σάντος έχει δείξει στο πέρασμά του από τη χώρα μας πως όταν του εξηγούν τις προτεραιότητες και τον στηρίζουν, τα αποτελέσματα αργά αλλά σταθερά έρχονται.

Όταν το 2002 πήγε στον ΠΑΟ πίστεψε ότι θα υπάρχει υπομονή και χρόνος: δεν του τα είχαν πει καλά! Το βαρύ πρόγραμμα του γυμναστή του Ρότζερ Σπράι το καλοκαίρι εκτελέστηκε κατά γράμμα. Παίκτες όπως ο Μιχάλης Κωνσταντίνου «υπέφεραν» από τσιγαρόβηχα(!) ενώ άλλοι όπως ο αμίλητος Ρενέ Χένρικσεν δυσφορούσαν όταν τους ζητούσε να τρέχουν με βάρη στους ώμους. Ο ΠΑΟ για ενάμιση μήνα ήταν αδύνατο να αλλάξει ταχύτητα. Ο Σάντος, που νόμιζε ότι είχε καταλάβει πού βρισκόταν, απολύθηκε πριν βγάλει δίμηνο. Οι ρεπόρτερ που στην ΑΕΚ τον λάτρευαν, εδώ τον κορόιδευαν αποκαλώντας τον κοροϊδευτικά «καρπουζά από το Εστορίλ».

Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 2004, μετά από ένα πέρασμα από την Μπενφίκα, ήταν περισσότερο σοφός. Τότε κατάλαβε ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχει μεγάλη δυσκολία να κριθεί η δουλειά και τεράστια λατρεία στο άμεσο ποδοσφαιρικό αποτέλεσμα. Η ΑΕΚ που ανέλαβε από τον Ντέμη Νικολαΐδη προέκυψε έπειτα από δεκαπέντε μεταγραφές που έγιναν σε δέκα μέρες. Δεν είχε σταρ και δεν είχε πίεση αποτελεσμάτων και εξελίχθηκε στην έκπληξη της χρονιάς: κερδίζοντας 12 ματς στο γκολ (τα 7 από αυτά με 1-0) η ΑΕΚ διεκδίκησε το πρωτάθλημα μέχρι τέλους και το έχασε εξαιτίας μιας ήττας από τον αδιάφορο Ιωνικό στο ΟΑΚΑ την προτελευταία αγωνιστική! «Ηταν το χειρότερο βράδυ στη ζωή μου» λέει ακόμα ο Νικολαΐδης. Η ήττα αυτή σημάδεψε τη σχέση του με κάποιους από τους παράγοντες της ΑΕΚ στη συνέχεια – ο τεχνικός διευθυντής κ. Ιλια Ιβιτς π.χ. (τυπικά και μόνο προϊστάμενός του, καθώς ο Σάντος αναγνώριζε ως τέτοιον μόνο τον Νικολαΐδη) δυσφορούσε με το πολύ αμυντικό ποδόσφαιρό του κι όταν δυο χρόνια αργότερα ο Σάντος έφευγε από την ΑΕΚ δηλώνοντας «κουρασμένος», ήταν ο μόνος ίσως που δεν στεναχωρήθηκε!

 


 

Όσοι τον έχουν γνωρίσει, λένε ότι το πιο μεγάλο του προσόν είναι η ανθρωπιά του. Ακόμα και κατ’ επάγγελμα επικριτές όπως ο Νίκος Αλέφαντος π.χ., οι άνθρωποι που δεν χαρίζονται όπως ο Νίκος Αναστόπουλος π.χ. έχουν να λένε για τον Σάντος μόνο καλά λόγια. Η δουλειά του στον ΠΑΟΚ τον έκανε εξαιρετικά συμπαθή κυρίως στους Έλληνες προπονητές. Το ποδόσφαιρο σκοπιμότητας που έπαιξε τους είναι κατανοητό και οικείο: στον Σάντος είδαν ένα δικό τους άνθρωπο. Στον ΠΑΟΚ ο Ζαγοράκης, αλλά και ο Βρύζας και ο Σέρτζιο Κονσεϊσάο τον στήριξαν ακόμα και την πρώτη χρονιά του, όταν η ομάδα δεν κέρδισε ποτέ στο πρωτάθλημα εκτός Θεσσαλονίκης και τερμάτισε δέκατη. Δεν του έκαναν την παραμικρή παρατήρηση ούτε κι όταν απαξίωσε το υλικό της ομάδας, μιλώντας το 2008 για «σαρδέλες»: από τις πωλήσεις μερικών από εκείνους τους παίκτες (του Χριστοδουλόπουλου, του Φερνάντεζ, του Μελίσση κτλ.) ο ΠΑΟΚ έβαλε στο ταμείο του περίπου 10 εκατομμύρια ευρώ, όμως κανείς δεν τόλμησε να πει στον Σάντος ότι έκανε λάθος στην εκτίμησή του!

Όπου δούλεψε αγαπήθηκε από κάποιους ποδοσφαιριστές παράφορα. Ο Τσιρίλο που αρχικά δεν τον έβλεπε καλά στο ματς με τον Άρη, όταν σκόραρε, έτρεξε και τον αγκάλιασε. Όσοι αγαπούν την προπόνηση τα είχαν πάντα καλά μαζί του: ο Κατσουράνης ορκίζεται στο όνομά του, ο Γκαρσία λέει ότι τον ανέστησε, ο Βιεϊρίνια είπε ότι του απογείωσε την καριέρα. Όσοι προτιμούν ομάδες πιο θεαματικές δεν τον πολυκαταλαβαίνουν: ο Βασίλης Τσιάρτας γκρίνιαζε για την υπερβολική σκοπιμότητα του παιγνιδιού του, ο Μιχάλης Κωνσταντίνου ποτέ δεν κατάλαβε γιατί κάποιοι τον θαύμαζαν – ακόμα και για τον Σάντος που ξέρει να μετρά τα λόγια του είναι δύσκολο να έχει μόνο θαυμαστές. Ο Μάκης Ψωμιάδης π.χ. δεν άντεχε το ενδυματολογικό του γούστο – κυρίως αυτό το δερμάτινο σακάκι που δεν εγκατέλειπε ποτέ. Όπως σωστά είπε ακροατής ραδιοφωνικής εκπομπής, αν το έβγαζαν στην μπουτίκ του ΠΑΟΚ θα πουλούσε πιο πολύ από τη φανέλα του πρώτου σκόρερ Βλάνταν Ιβιτς!

 


 

Το τέλος της θητείας του Ότο Ρεχάγκελ στην εθνική Ελλάδας μετά το Μουντιάλ της Ν. Αφρικής, άνοιξε το δρόμο της πρόσληψής του στην εθνική ομάδα. Μετά από ομόφωνη απόφαση του ΔΣ της ΕΠΟ τον Αύγουστο του 2010, προσλήφθηκε ως ο νέος προπονητής της Ελλάδας και αυτός που ανέλαβε να την οδηγήσει στην αποκαλούμενη ως "μετά-Ρεχάγκελ" εποχή.

Ο Σάντος ως προπονητής της Ελλάδας κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων αγώνων χωρίς ήττα (συνολικά 17 αγώνες). Το ρεκόρ αυτό ξεκίνησε από τον πρώτο του αγώνα (στον εκτός έδρας φιλικό εναντίον της Σερβίας, στις 11 Αυγούστου 2010) και "έσπασε" στην φιλική ήττα απέναντι στη Ρουμανία με 3-1, στις 15 Νοεμβρίου 2011.

Επί των ημερών του, η Ελλάδα προκρίθηκε αήττητη στην τελική φάση του Euro 2012. Στις 15 Ιουνίου 2012 την οδήγησε σε νίκη επί της Ρωσίας με 1-0 και πρόκριση στα προημιτελικά της διοργάνωσης, όπου αντιμετώπισε τη Γερμανία και ηττήθηκε με 4-2.

Στις 19 Νοεμβρίου 2013 η Ελλάδα υπό την καθοδήγησή του εξασφάλισε τη συμμετοχή της στην τελική φάση του Μουντιάλ 2014 στη Βραζιλία, έπειτα από την πρόκριση επί της Ρουμανίας σε διπλούς αγώνες μπαράζ (3-1, 1-1), ενώ στα τελικά της διοργάνωσης προκρίθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στη φάση των 16. Όπως ήδη είχε κάνει γνωστό μερικούς μήνες νωρίτερα, με την ολοκλήρωση των υποχρεώσεων της Ελλάδας στη διοργάνωση αποχώρησε από τη θέση του ομοσπονδιακού προπονητή.

Τον Σεπτέμβριο του 2014 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του ως ομοσπονδιακός προπονητής της ομάδας της πατρίδας του, Πορτογαλίας, με την οποία κατέκτησε το Euro 2016 και συνεχίζει.

Πηγή :

https://el.wikipedia.org/wiki/Φερνάντο_Σάντος

https://www.kathimerini.gr/athletics/394274/tha-ithela-na-me-thymoyntai-gia-ti-skliri-doyleia-moy/ (άρθρο του Αντώνη Καρπετόπουλου)


Σάββατο 4 Μαΐου 2019

Η Τραγωδία του Superga και το ξεκλήρισμα της "Grande Torino"



Η Τραγωδία του Superga και το ξεκλήρισμα της "Grande Torino"

Η Τραγωδία του Superga ονομάσθηκε η συντριβή ενός αεροπλάνου  που συνέβηκε στις 4 Μαΐου 1949 στην πόλη του Τορίνο. Στις 17:03, το αεροσκάφος Fiat G.212 της αεροπορικής εταιρείας ALI (Avio Linee Italiane), με κωδικό πτήσης I-ELCE, που μετέφερε την ομάδα «Grande Torino», συνετρίβη πάνω στον τοίχο του πίσω τοίχου της βασιλικής της Superga (Basilica di Superga), η οποία βρίσκεται στην πλαγιά του Λόφου Superga στο Τορίνο. Και οι 31 επιβαίνοντες του αεροσκάφους σκοτώθηκαν.
Η "Grande Torino", μία από τις θρυλικότερες ομάδες της Ιταλίας και της Ευρώπης χάθηκε άδοξα πριν από ακριβώς 70 χρόνια στο λόφο της Σουπέργκα. Η «Μεγάλη Tορίνο», που έβαλε 6 γκολ στη Ρόμα σε 18 λεπτά, η εξωπραγματική μαγική ομάδα της Ιταλίας ξεκληρίστηκε με τον πιο βάναυσο και σκληρό τρόπο στο τραγικό αεροπορικό δυστύχημα της 4ης Μαΐου 1949.Τα ρεκόρ της ακόμη δεν έχουν ξεπεραστεί...
H Τορίνο υπήρξε, ίσως, η κορυφαία ομάδα του πλανήτη τη δεκαετία του ’40. Αγαπήθηκε με πάθος, αλλά έφυγε άδοξα. Πρόλαβε όμως να αφήσει ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.
Η Τορίνο ιδρύθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 1906. Το πρώτο της πρωτάθλημα ήρθε την περίοδο 1927-’28. Το 1936 κέρδισε και το πρώτο της κύπελλο Ιταλίας. Το καλοκαίρι του 1939 πρόεδρος της ομάδας ανέλαβε ο Φερούτσιο Νόβο. Η εφαρμογή του βρετανικού μοντέλου διοίκησης της ομάδας (τοποθέτηση πρώην ποδοσφαιριστών σε διευθυντικές θέσεις), η αγορά σπουδαίων παικτών και η εφαρμογή του πρωτοποριακού συστήματος 3-2-2-3, έμελλε να συντελέσουν στη δημιουργία μιας ασυναγώνιστης ομάδας.
Την περίοδο 1942-’43 και ενώ ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος μαινόταν, η Τορίνο, με ηγέτες τους Βαλεντίνο Ματσόλα και Έτζιο Λόικ τερμάτισε πρώτη στο πρωτάθλημα έχοντας μόλις εννέα γκολ παθητικό και 15 εκτός έδρας νίκες σε 16 παιχνίδια! Το επιστέγασμα της επιτυχημένης χρονιάς ήταν η κατάκτηση του νταμπλ. 

 Η μεγάλη ομάδα της Τορίνο

Η «GrandeTorino» κρατάει ακόμη άπιαστα ρεκόρ.

Αμέσως μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με τη βοήθεια σπουδαίων μετεγγραφών (Βαλέριο Μπατσιγκαλούπο, Άλντο Μπάλαριν, Βιργίλιο Μαρόζο, Μάριο Ριγκαμόντι, Εουσέμπιο Καστελιάνο) και υπό την τεχνική καθοδήγηση του Λουίτζι Φερέρο, αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ιταλίας την περίοδο 1945-’46, διατηρώντας το αήττητο στην έδρα της. Στην τελική φάση της διοργάνωσης μάλιστα, πέτυχε την μεγαλύτερη εκτός έδρας νίκη στην ιστορία του ιταλικού ποδοσφαίρου, συντρίβοντας τη Ρόμα με 7-0 (τα έξι τέρματα σημειώθηκαν σε διάστημα 18 λεπτών).
Την επόμενη περίοδο η «Μεγάλη Τορίνο» («GrandeTorino» ή «Grande Granata») κατέκτησε το πρωτάθλημα αήττητη στην έδρα της και με μόλις τρεις ήττες εκτός.
Όμως, τη σεζόν 1947-’48 έσπασε όλα τα κοντέρ. Με προπονητή τον Μάριο Σπερόνε η ομάδα κατέκτησε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το πρωτάθλημα – με το συνηθισμένο αήττητο εντός έδρας (19 νίκες και μια ισοπαλία σε 20 αγώνες). Συγκέντρωσε 65 βαθμούς, ρεκόρ βαθμών για το ιταλικό πρωτάθλημα πριν την εισαγωγή του συστήματος των τριών βαθμών για τη νίκη. Επίσης, σημείωσε τον αριθμό ρεκόρ των 125 τερμάτων σε μια σεζόν, ενώ δέχθηκε μόλις 33. Το εντυπωσιακό σκορ 10-0 με το οποίο επιβλήθηκε επί της Αλεσάντρια είναι η μεγαλύτερη νίκη που σημειώθηκε ποτέ στο ιταλικό πρωτάθλημα. 


Την περίοδο εκείνη η Τορίνο μπορούσε να νικήσει ακόμη και τον κακό εαυτό της. Σε εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Φιορεντίνα οι παίκτες των «ταύρων» αρνούνταν να βγουν στο γήπεδο μαζί με τον αρχηγό τους Βαλεντίνο Ματσόλα, τον οποίο αντιπαθούσαν λόγω του ιδιόρρυθμου χαρακτήρα του. Τελικά, οι «γκρανάτα» παρατάχθηκαν στον αγωνιστικό χώρο, αποφασισμένοι όμως να μη δώσουν ούτε μια πάσα στον αρχηγό τους. Η απάντηση του τελευταίου ήταν αποστομωτική. Γύρισε στην άμυνα του, πήρε τη μπάλα μόνος του, πέρασε όποιον βρήκε μπροστά του και σκόραρε στην αντίπαλη εστία. Το σφύριγμα της λήξης τον βρήκε αποθεωμένο στα χέρια των συμπαικτών του.
Είναι σίγουρο πως αν εκείνη την περίοδο είχε ξεκινήσει η διεξαγωγή του κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης, η Τορίνο θα ήταν το ακλόνητο φαβορί για την κατάκτησή του. Οι ποδοσφαιριστές της Τορίνο μονοπωλούσαν τις θέσεις και στην εθνική ομάδα της Ιταλίας.
Στις 11 Μαΐου 1947, στον φιλικό αγώνα μεταξύ Ιταλίας και Ουγγαρίας (3-2), οι «ατζούρι» ξεκίνησαν με τον Σεντιμέντι της Γιουβέντους κάτω από τα δοκάρια και… δέκα παίκτες της Τορίνο. Για την ιστορία, ο βασικός τερματοφύλακας της Τορίνο Βαλέριο Μπατσιγκαλούπο βρισκόταν στον πάγκο ως αναπληρωματικός.
Την περίοδο 1948-’49 η μονότονη, αλλά και μαγευτική όσον αφορά στον τρόπο παιχνιδιού, κυριαρχία της Τορίνο συνεχιζόταν υπό την καθοδήγηση του Άγγλου προπονητή Λέσλι Λίβεσλεϊ. Τέσσερις αγωνιστικές όμως, πριν το τέλος του πρωταθλήματος επρόκειτο να συμβεί το μοιραίο. 

 Από τη σύγκρουση σκοτώθηκαν όλοι οι επιβαίνοντες

Το μοιραίο ταξίδι
Την άνοιξη του 1949 ο Πορτογάλος ποδοσφαιριστής Ζοζέ Φερέιρα (Francisco Ferreira), που είχε αγωνιστεί παλαιότερα με τα χρώματα της Τζένοα και ήταν προσωπικός φίλος του Ματσόλα, αποφάσισε να κλείσει την καριέρα του με ένα αποχαιρετιστήριο παιχνίδι στη Λισσαβόνα μεταξύ της Μπενφίκα και της Τορίνο. Παρακάλεσε, λοιπόν, τον Ματσόλα να εξασφαλίσει τη συμμετοχή της «Γκρανάτα». Ο τελευταίος, προκειμένου να βοηθήσει την οικονομική ενίσχυση του φίλου του έπεισε τη διοίκηση της ομάδας και αυτή με τη σειρά της ζήτησε και πέτυχε από την Ιταλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία τη μετάθεση του αγώνα με την Ίντερ για τις 30 Απριλίου, τρεις μόλις ημέρες πριν από το διεθνές φιλικό παιγνίδι.
Παρά το γεγονός ότι πολλοί παίκτες της Τορίνο τραυματίστηκαν σε εκείνο τον αγώνα αποφάσισαν να ταξιδέψουν στην Πορτογαλία. Στις 3 Μαΐου, βρέθηκαν στη Λισσαβόνα για το παιχνίδι με την Μπενφίκα το οποίο τελείωσε με σκορ 4-3 υπέρ των Πορτογάλων. 

Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΠΤΗΣΗ


To τρικινητήρio Fiat G.212 , με κωδικό πτήσης I-ELCE, της Avio Linee Italiane , απογειώνεται από το αεροδρόμιο της Λισαβόνας στις 9:40 π.μ. την Τετάρτη 4 Μαΐου 1949. Πρώτος πιλότος του αεροσκάφους ήταν ο υπολοχαγός συνταγματάρχης Meroni. Η πτήση προσγειώνεται στις 13:00 στο αεροδρόμιο της Βαρκελώνης.
Στις 2.50 μ.μ., το I-ELCE απογειώνεται με κατεύθυνση το αεροδρόμιο Turin-Aeritalia . Η πτήση ακολούθησε την διαδρομή Cap de Creus, Toulon, Νίκαια, Albenga, Savona. Στο ύψος της Σαβόνα το αεροπλάνο γυρίζει προς τα βόρεια, προς την κατεύθυνση της υποαλπικής πρωτεύουσας, όπου αναμένεται να φτάσει σε περίπου τριάντα λεπτά. Ο καιρός στο Τορίνο είναι κακός. Στις 16:55 το αεροδρόμιο Aeritalia λέει στους πιλότους την καιρική κατάσταση: τα σύννεφα έρχονται σχεδόν σε επαφή με το έδαφος, οι βροχοπτώσεις, και ο ισχυρός άνεμος έρχεται κατά ριπές, ενώ υπήρχε πολύ κακή οριζόντια ορατότητα (40 μέτρα).
Ο πύργος ελέγχου ζητά επίσης μια αναφορά θέσης. Μετά από λίγα λεπτά σιωπής στις 4:59 μ.μ. η απάντηση φτάνει: " Ποσοστό 2.000 μέτρων. QDM στο Pino, στη συνέχεια κόψτε προς το Superga ". Στο Pino Torinese , που βρίσκεται μεταξύ του Chieri και του Baldissero Torinese, νοτιοανατολικά του Τορίνου, υπάρχει ένας ραδιοφάρος VDF (VHF direction finder), για να παρέχει ένα QDM (σήμα διευκόλυνσης προσγείωσης) κατά απαίτηση.
Το αεροσκάφος βρίσκεται σε πορεία στην κάθετη πλευρά του Pino, τοποθετώντας 290 μοίρες τόξου, ευθυγραμμίζεται με το διάδρομο της Aeritalia, σε απόσταση περίπου 9 χιλιομέτρων, σε υψόμετρο 305 μέτρων. Λίγο πιο βόρεια του Pino Torinese είναι ο λόφος του Superga με την ομώνυμη βασιλική, σε δεσπόζουσα θέση σε υψόμετρο 669 μέτρων. Θεωρήθηκε από το πλήρωμα ότι - λόγω του ισχυρού ανέμου στην αριστερή πλευρά - το αεροπλάνο κατά τη διάρκεια της στροφής θα μπορούσε να έχει υποχωρήσει προς τα δεξιά, κάτι που το μετατόπιζε από τον άξονα κάθοδου και το ευθυγράμησαν, αντί με την σωστή τροχιά, με το λόφο Superga. Από την έρευνα προέκυψε αυτή η πιθανότητα δεδομένου ότι ο υψομετρητής είχε σταματήσει στα 2000 μέτρα κατι που οδήγησε τους πιλότους να πιστέψουν ότι ήταν σε αυτό το ύψος, ενώ ήταν μόλις 600 μέτρα πάνω από το έδαφος. 


Στις 5:03 μ.μ. το αεροπλάνο με την «Grande Torino» επί του σκάφους, έχοντας κάνει την στροφή προς τα αριστερά, τοποθετημένο σε οριζόντια πτήση και ευθυγραμμισμένο για να προετοιμαστεί για προσγείωση, αντί να βρεθεί στην σωστή πορεία καρφώνεται στο οπίσθιο ανάχωμα της βασιλικής του Superga. Ο πιλότος, που σκέφτηκε ότι είχε το λόφο Superga στα δεξιά του, είδε να εμφανίζεται ξαφνικά (ταχύτητα 180 km / h, ορατότητα 40 μέτρα)  μπροστά του ο τοίχος της βασιλικής του λόφου της Σουπέργκα (χώρου ενταφιασμού των βασιλέων της Σαρδηνίας). Τελικά το μόνο μέρος του αεροσκάφους που παρέμεινε άθικτο ήταν η ουρά του.
Στις 5:05 μ.μ. ο πύργος ελέγχου του αεροδρομίου Aeritalia καλεί την πτήση I-ELCE, χωρίς να λάβει απάντηση.  


Από τη σύγκρουση σκοτώθηκαν και οι 31 επιβαίνοντες: 18 παίκτες, 3 μέλη από την ηγεσία της ομάδας, οι 2 τεχνικοί, ένας μεταφραστής, τα τέσσερα μέλη του πληρώματος και τρεις γνωστοί Ιταλοί αθλητικοί δημοσιογράφοι  ο Renato Casalbore (ιδρυτής του Tuttosport), ο Renato Tosatti (από την Gazzetta del Popolo , (πατέρας του Giorgio Tosatti ) και ο Luigi Cavallero ( της La Nuova Stampa) σκοτώθηκαν. Το καθήκον της αναγνώρισης των θυμάτων  ανατέθηκε στον πρώην τεχνικό επίτροπο της Εθνικής Ιταλίας Vittorio Pozzo, ο οποίος είχε εντάξει σχεδόν όλη την ομάδα του Τορίνο στην εθνική ομάδα.
Οι αρχές απέδωσαν το δυστύχημα στο συνδυασμό της περιορισμένης ορατότητας, το προβληματικό σήμα επικοινωνίας με το αεροδρόμιο του Τορίνο και σε λανθασμένο χειρισμό του πιλότου. 

 Περίπου μισό εκατομμύριο άνθρωποι αποχαιρέτησαν τους Ματσόλα, Γκρέτζαρ, Λόικ, Ριγκαμόντι, Οσόλα, Γκαμπέτο και Φεράρις

 Η «Μεγάλη Τορίνο» χάθηκε μέσα σε μια στιγμή. Το σοκ για την φίλαθλη Ιταλία ήταν μεγάλο. Δύο ημέρες αργότερα, κατά τη διάρκεια της κηδείας των παικτών, περισσότερα από 800.000 άτομα πέρασαν μπροστά από τα φέρετρα των άτυχων άσσων. Ο Vittorio Veltroni, αρχισυντάκτης της RAI Chronicles στις 6 Μαΐου 1949 , από το Τορίνο, έκανε τη ζωντανη αναμετάδοση της κηδείας της ποδοσφαιρικής ομάδας του Grande Torino μετά την τραγωδία του Superga.


Το πρωτάθλημα δεν είχε ακόμη τελειώσει. Μια ομάδα από παίκτες ηλικίας 16-18 ετών συγκροτήθηκε για να δώσει το παρών στους υπόλοιπους αγώνες και ονομάστηκε «Συμβολική Τορίνο». Σε ένδειξη σεβασμού οι Τζένοα, Παλέρμο, Σαμπντόρια και Φιορεντίνα, οι οποίες ήταν οι ομάδες που έπαιξαν κόντρα στη νέα αυτή ομάδα, παρέταξαν ομάδες με νεαρούς παίκτες. Η Συμβολική Τορίνο κέρδισε και τα τέσσερα αυτά παιχνίδια. Ωστόσο, η ομάδα σύμβολο η «Μεγάλη Τορίνο» δεν υπήρχε πια. 

Μνήμες


Τα συντρίμια του αεροπλάνου, συμπεριλαμβανομένου ενός έλικα, ενός ελαστικού και των διάσπαρτων τμημάτων της ατράκτου , αλλά και οι βαλίτσες των Mazzola, Maroso και Erbstein, φυλάσσονται σε ένα μουσείο στο Grugliasco λίγο έξω από το Τορίνο. Το Museo del Grande Torino στεγάζεται στην αριστοκρατική Villa Claretta Assandri του Grugliasco, από τις 4 Μαΐου 2008, επέτειο της τραγωδίας. 7 από τους 18 παίκτες είναι θαμμένοι στο νεκροταφείο Cimitero Monumentale di Torino. 10 άλλοι παίκτες θάφτηκαν στους δικούς τους δήμους. Τέλος, το σώμα ενός τελευταίου παίκτη μεταφέρθηκε στην δεκαετία του '90 από το Cimitero Monumentale di Torino σε άλλο νεκροταφείο. Εκτός από τους ποδοσφαιριστές, όλοι όσοι ήταν στο αεροπλάνο θάφτηκαν στο Cimitero Monumentale di Torino, με τις μοναδικές εξαιρέσεις του άγγλου προπονητή και των μελών του πληρώματος.  
Όμως η τραγική απώλεια της Grande Torino εξακολουθεί να ρίχνει βαριά τη σκιά της σε όλες τις επόμενες ομάδες της Τορίνο, οι οποίες δεν κατάφεραν στο ελάχιστο να προσεγγίσουν την ποιότητα της....


ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ



Παίκτες:
Valerio Bacigalupo (25, portiere), cimitero di Bossarino, Vado Ligure (SV);
Aldo Ballarin (27, difensore), cimitero di Chioggia (VE);
 Dino Ballarin (23, portiere), cimitero di Chioggia (VE);
Émile (detto Milo) Bongiorni (28, attaccante), Cimitero di Fontenay-sous-Bois (Francia);
Eusebio Castigliano (28, mediano), Cimitero di Carmagnola (To);
Rubens Fadini (21, centrocampista), cimitero di Arcore (MB);
Guglielmo Gabetto (33, attaccante), cimitero monumentale di Torino;
Roger (detto Ruggero) Revelli Grava (27, centravanti), cimitero parigino di Saint-Ouen, Francia;
Giuseppe Grezar (30, mediano), cimitero di Sant'Anna, Trieste (TS);
Ezio Loik (29, mezzala destra), cimitero monumentale di Torino;
Virgilio Romualdo Maroso (23, terzino sinistro), cimitero monumentale di Torino;
Danilo Martelli (25, mediano e mezzala), cimitero di Castellucchio (MN);
Valentino Mazzola (30, attaccante e centrocampista), cimitero monumentale di Torino;
Romeo Menti (29, attaccante), cimitero monumentale della Misericordia, Antella di Bagno a Ripoli (FI);
Piero (detto Pierino) Operto (22, difensore), Cimitero Monumentale di Torino;
Franco Ossola (27, attaccante), Cimitero Monumentale di Torino (tomba di famiglia);
Mario Rigamonti (26, difensore), cimitero di Capriolo (BS);
Július (detto Giulio) Schubert (26, mezzala), Cimitero Monumentale di Torino.


Διοίκηση
Egidio (detto Arnaldo) Agnisetta (55, Direttore Generale), Cimitero Monumentale di Torino (tomba di famiglia);
Ippolito Civalleri (66, Dirigente Accompagnatore), Cimitero Monumentale di Torino (tomba di famiglia);
Andrea Bonaiuti (36, organizzatore delle trasferte), Cimitero Monumentale di Torino.
Τεχνικοί
Egri Erbstein (50, Direttore Tecnico), Cimitero Monumentale di Torino;
Leslie Lievesley (37, allenatore), Cimitero annesso alla Chiesa di Saint Michael di Rossington, Distretto di Doncaster (Regno Unito);
Ottavio Cortina (52, massaggiatore), Cimitero Monumentale di Torino.


Δημοσιογράφοι
Renato Casalbore (58, Tuttosport), Cimitero Monumentale di Torino (tomba di famiglia);
Renato Tosatti (40, Gazzetta del Popolo), Cimitero Monumentale di Torino;
Luigi Cavallero (42, La Nuova Stampa), Cimitero Monumentale di Torino.


Πλήρωμα
Pierluigi Meroni (33, primo pilota), Cimitero Monumentale di Milano;
Cesare Bianciardi (34, secondo pilota), Cimitero della Misericordia di Livorno;
Celeste D'Inca' (44, motorista), Cimitero Monumentale di Sesto San Giovanni (Mi);
 Antonio Pangrazzi (42, radiotelegrafista), Cimitero Maggiore di Milano.

Πηγές :