Τσιγγάνοι χωρίς σύνορα

 

Λαοί που χάνονται

Όταν οι Τσιγγάνοι άρχισαν να μεταναστεύουν στην Ευρώπη, επωφελήθηκαν από τις συστατικές επιστολές του βασιλιά της Βοημίας και του πάπα Μαρτίνου Ε'. Τα σύνορα άνοιγαν εύκολα γι' αυτούς. Σιγά σιγά, υποχρεώθηκαν να υποταχθούν στους νόμους της χώρας όπου διέμεναν και μπορούσαν να αποκτήσουν θεωρημένες άδειες για να πάνε στο εξωτερικό. Οπωσδήποτε όμως οι Τσιγγάνοι παρέμεναν νομάδες στη χώρα της υποδοχής τους.

Τσιγγάνοι: αιωνίως αποδιοπομπαίοι τράγοι

Jan Miense Molenaer - Gypsies in a Village 1635

Η δραματική ιστορία των Τσιγγάνων ακούγεται στη μουσική τους, διαβάζεται στα μάτια τους, χάνεται μέσα στο αίμα τους. Η τσιγγάνικη μουσική είναι ένα βιβλίο ανοιγμένο στο παρελθόν πρόκειται για ένα λαό που μιλάει. Παρ' όλα αυτά οι Τσιγγάνοι είναι κάτι πολύ διαφορετικό από τη μουσική τους, κάτι πολύ διαφορετικό από τον μύθο που έπλασαν γι' αυτούς οι ρομαντικοί και οι οπερέτες. Πέρα από μια στερεότυπη εικόνα, η ιστορία του τσιγγάνικου λαού υπήρξε χωρίς αμφιβολία μια από τις πιο τραγικές ιστορίες των νέων χρόνων.

 

Ήλθαν από τις Ινδίες

 

 

Οι Τσιγγάνοι είναι ινδικής καταγωγής και έφθασαν στη Δύση στις αρχές του 15ου αιώνα, ύστερα από μακρόχρονη μετανάστευση που άφησε ίχνη στη γλώσσα τους καθώς και στα ονόματα που τους έδωσαν οι Ευρωπαίοι. Εφοδιασμένοι με συστατικές επιστολές από τον βασιλιά της Βοημίας και τον πάπα Μαρτίνο Ε', οι Τσιγγάνοι έτυχαν στην αρχή καλής υποδοχής από την περίεργη και γοητευμένη Ευρώπη. Όμως, πολύ γρήγορα, ελήφθησαν τα πρώτα μέτρα αποπομπής τους (Λουκέρνη, 1471). Σ' «αυτή την κοινωνία που είχε ριζώσει σε μια χώρα μικρού και κλειστού ορίζοντα», οι Τσιγγάνοι ενοχλούσαν.

Σε μια Ευρώπη, που με πολύ κόπο κατάφερε να συνέλθει από τις πληγές της πανούκλας του 1348, οι Τσιγγάνοι προκαλούσαν φόβο. Η αναπάντεχη άφιξη τους, οι μυστικοπαθείς και μαγικές συνήθειες τους, η μυστηριώδης καταγωγή τους, η ολοκληρωτική πολιτική και θρησκευτική ανεξαρτησία τους, τους έκαναν ιδανικούς αποδιοπομπαίους τράγους μιας κοινωνίας που αναζητούσε νέα ταυτότητα. Μερικοί μάλιστα ιεροκήρυκες θεωρούσαν τους Τσιγγάνους προπομπούς του Αντίχριστου.

 

Η Ευρώπη εναντίον των Τσιγγάνων

 

ΤΟ ΚΑΦΕ ΤΡΙΓΩΝΟ ΤΩΝ ΤΣΙΓΓΑΝΩΝ 

ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ
 

Μετά από λίγα χρόνια, ολόκληρη η Ευρώπη συμμάχησε εναντίον των Τσιγγάνων. Το 1504, ο Λουδοβίκος ΙΒ' διακήρυξε ότι ήταν ανεπιθύμητοι στο γαλλικό έδαφος. Το 1510, τους τιμωρούσαν με απαγχονισμό σε περίπτωση ανυπακοής. Το 1561, ο Κάρολος Θ' έστειλε τους άνδρες Τσιγγάνους στα κάτεργα και ξύρισε τα μαλλιά των γυναικών και των παιδιών. Πολύ γρήγορα, εξάλλου, άρχισαν να τους παίρνουν τα παιδιά, για να τα αναθρέψουν χριστιανικά, ενώ έκλειναν τις μητέρες σε άσυλα, όταν δεν τις σκότωναν αμέσως.

Οι Κάτω Χώρες οργάνωναν λαϊκό κυνήγι με κωδωνοκρουσίες... Στη Σύνοδο του Τριδέντου η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τους αποκήρυξε ως προδότες και ανυπότακτους. Η Ισπανία τους συνελάμβανε και τους εξόριζε μαζικά στις αποικίες της Αμερικής· το ίδιο έκαναν η Αγγλία και η Γαλλία. Το 1692, στη Βενετία, ελευθέρωναν τους κατάδικους εάν δέχονταν να κυνηγήσουν Τσιγγάνους. «Ο φόνος ενός Τσιγγάνου είναι αμαρτία που συγχωρείται». Το 1721, ο αυτοκράτορας της Γερμανίας Κάρολος Στ' διέταξε την εξολόθρευση τους, δύο αιώνες πριν από το ολοκαύτωμα των Εβραίων.

 

Μια γενοκτονία που λησμονήθηκε

 

ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ BELZEC 1940
 

Ο 20ός αιώνας δεν καλυτέρευσε τη μοίρα των Τσιγγάνων. Στο εξής ήταν θύματα μιας πλαστής εικόνας που η Δύση πέταξε στα μούτρα της Ιστορίας, θύματα του τρομερού ατταβισμού των δυτικών λαών. Το 1908, ο Γάλλος πρωθυπουργός Κλεμανσώ έριξε ανάθεμα κατά των Τσιγγάνων. Το 1912, θεσπίσθηκε στη Γαλλία ένας νόμος ταπεινωτικός και ρατσιστικός: για κάθε τους μετακίνηση, οι Τσιγγάνοι έπρεπε να θεωρούν τις ταυτότητες τους στη Χωροφυλακή, ενώ ήταν δυνατό, ανά πάσα στιγμή, να υποβληθούν σε έλεγχο ή να φυλακισθούν. Ο νόμος αυτός καταργήθηκε το 1969... Στην Ελβετία, από το 1926 και μετά, η φιλανθρωπική οργάνωση «Προστασία της Νεότητας» οργάνωνε απαγωγές παιδιών Τσιγγάνων, μέσω του τμήματος της «Παιδιά των μεγάλων δρόμων». Τα έκλειναν σε ιδρύματα και τα τοποθετούσαν μετά σε οικογένειες ώστε να υιοθετηθούν και να αποξενωθούν από την πολιτιστική τους παράδοση. Πολλές νέες κοπέλες υποβάλλονταν σε στείρωση. Αυτές οι σκανδαλώδεις ενέργειες, που είχαν την υποστήριξη των αρχών, έπαψαν μόλις το 1973.

Το Τρίτο Ράιχ συγκεκριμενοποίησε, πέραν πάσης προσδοκίας, όλες τις προσπάθειες των περασμένων αιώνων. Όπως οι Εβραίοι, έτσι και οι Τσιγγάνοι, υπήρξαν τα δηλωμένα θύματα των ρατσιστικών νόμων. Με τη διαφορά όμως ότι οι Τσιγγάνοι κατόρθωναν καμιά φορά να αποφύγουν τη σύλληψη: παλιά συνήθεια των νομαδικών λαών. Πολλοί Τσιγγάνοι υπηρέτησαν την Αντίσταση χάρη στη γνώση του εδάφους, χάρη στο ανεξάρτητο πνεύμα τους καθώς και στην άγνοια της ταυτότητας τους από τα διάφορα κράτη. Παρ' όλα αυτά, 500.000 έως 800.000 Τσιγγάνοι χάθηκαν στα στρατόπεδα του θανάτου: Άουσβιτς, Νταχάου, Μπούχενβαλντ... Η Γαλλική Δημοκρατία επίσης δεν τήρησε καλή στάση έναντι των Τσιγγάνων. Χωρίς να περιμένει την άφιξη των Γερμανών και πριν από τους ρατσιστικούς νόμους του Βισύ, η Γαλλική Κυβέρνηση, από τον Απρίλιο 1940, είχε διατάξει τον περιορισμό των Τσιγγάνων σε απομακρυσμένες περιοχές.

Πολλές φορές η επέμβαση του γαλλικού πληθυσμού επέτρεψε τη σωτηρία των Εβραίων, οι Τσιγγάνοι όμως δεν δέχθηκαν ποτέ καμιά βοήθεια: ήταν μόνοι, εγκαταλειμμένοι στον τρομακτικό μηχανισμό της ανθρώπινης ντροπής και ατίμωσης. Τελικά, η κυβέρνηση του Βισύ συνέχισε απλώς ό,τι είχε αρχίσει η Γαλλική Δημοκρατία. Για πολλά χρόνια, η γενοκτονία των Τσιγγάνων είχε σβηστεί από τις σελίδες της Ιστορίας: ο λαός αυτός δεν διέθετε καμιά δομή ώστε να μεταδώσει την ανάμνηση του «shoah» του (θυσία). Σήμερα επιτέλους, η αποκατάσταση έχει αρχίσει. Με την πτώση του κομμουνισμού στις Ανατολικές χώρες της Ευρώπης, εκατοντάδες χιλιάδες τσιγγάνοι, που ο Στάλιν είχε εξαναγκάσει σε μόνιμη εγκατάσταση, ξεριζώθηκαν, βορά της μνησικακίας των αυτοχθόνων.

Η οικονομική κρίση και η απώλεια ορισμένων ηθικών αξιών ωθούν τους απροσανατόλιστους πληθυσμούς σε εκδηλώσεις επιθετικότητας εναντίον των πιο αδύνατων, των περιθωριακών, δηλαδή των Τσιγγάνων που, ακόμη μια φορά, παίζουν τον τραγικό ρόλο των αποδιοπομπαίων τράγων.

 

Ένα αβέβαιο μέλλον

 

 

Οι Ρομ, οι Τσιγγάνοι της Ρουμανίας, φεύγουν κατά χιλιάδες από τη χώρα αυτή, και απωθούνται προς τα σύνορα με τη Γερμανία, που δεν ξέρει πια πώς να αντιμετωπίσει τα σχετικά με την επανένωση της προβλήματα.

Αλλά ούτε η Γαλλία δεν μπορεί να δεχθεί αυτούς τους πρόσφυγες, γιατί είναι επιβαρυμένη, εδώ και πολύ καιρό, με τους απόκληρους της Ευρώπης και της Βόρειας Αφρικής. Όμως είναι πολλοί αυτοί που καταφεύγουν στη Γαλλία: λαθρομετανάστες σε αυτοσχέδιες κατασκηνώσεις, με σαπισμένα τροχόσπιτα, φωνάζουν την απελπισία τους στο μετρό του Παρισιού.

Σήμερα οι Τσιγγάνοι χάνουν σιγά σιγά τον νομαδικό χαρακτήρα τους. Στη Γαλλία, το ένα τρίτο μόνο περιπλανάται όλο τον χρόνο. Οι Τσιγγάνοι έχουν εγκατασταθεί μόνιμα, δηλαδή περιθωριοποιηθεί, στο όνομα της προόδου.

Στις Ανατολικές χώρες, το πρόβλημα είναι σοβαρό. Διωγμένοι από τους αυτόχθονες πληθυσμούς, απωθούνται προς τα σύνορα με τη Δύση. Μόνη λύση να πάρουν την τύχη στα χέρια τους. Έχουν ήδη εμφανισθεί πολλές τσιγγάνικες οργανώσεις. Στο Κοινοβούλιο της Ρουμανίας έχει εκλεγεί ένας Τσιγγάνος βουλευτής, στην Ουγγαρία δύο. Στην πρώην Γιουγκοσλαβία, όπου υπήρχαν άλλοτε «ευτυχισμένοι Τσιγγάνοι», βρίσκονται στο επίκεντρο μιας σύγκρουσης που δεν τους αφορά. Καθώς ανήκουν στη μια ή στην άλλη πλευρά, οι οικογένειες διαλύονται, τα μίση εντείνονται. Πολλοί προσπαθούν να φύγουν.

Το μέλλον διαγράφεται δύσκολο για ένα λαό που παραμένει, ό,τι κι αν πούμε, ένας από τους αποδιοπομπαίους τράγους για τη Δύση που βρίσκεται σε περίοδο κρίσης. Παρ' όλα αυτά, υπάρχει ακόμη ελπίδα, χάρη στις διεθνείς οργανώσεις και στη θρησκευτική πνοή που εμψυχώνει τους Τσιγγάνους, κυρίως όμως χάρη στην αίρεση της Πεντηκοστής της Εκκλησίας των Μεθοδιστών Διαμαρτυρομένων, στην οποία ανήκουν οι Τσιγγάνοι κατά 50%.

Τουλάχιστον ας γίνουν απλώς αποδεκτοί σαν ανθρώπινα όντα, σαν πολιτιστική παράδοση.

JΕRΟΜΕ ΒΙΜΒΕΝΕΤ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗ

ΙΑΝ.1994

 

Μια μικρή Ελλάδα στη Μ. Βρετανία

 

Μια μικρή Ελλάδα στη Μ. Βρετανία

Στο σημερινό Λονδίνο, στην Oxford Street ή στο Soho, σε μαγαζιά, εστιατόρια ή καφέ, είναι πολύ εύκολο να συναντήσει κανείς Ελληνες που ζουν και εργάζονται εκεί.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ζούλας

Σε κάποιο νησί από τη Μύκονο, την Πάρο, τη Σαντορίνη, την Άνδρο ή την Τήνο προφανώς έχετε πάει. Πολλοί ίσως τα έχετε επισκεφθεί όλα. Φτιάξτε λοιπόν στο μυαλό σας την εξής εικόνα: Ξαφνικά όλοι οι κάτοικοι αυτών των νησιών τα εγκαταλείπουν. Μόνιμα. Μπαίνουν σε αεροπλάνα και ρίχνουν μαύρη πέτρα. Στην αρχή φεύγουν οι 19.000 Σαντορινιοί, μετά οι 14.000 Μυκονιάτες, ακολούθως οι 13.000 Παριανοί και πάει λέγοντας. Και τώρα φέρτε στο μυαλό σας τα πέντε αυτά νησιά κατά κυριολεξία έρημα –να μην υπάρχει πάνω τους ψυχή ζώσα– και όλους τους κατοίκους τους να έχουν μετοικήσει στη Μ. Βρετανία.

Αυτό είναι που θα μείνει στη μνήμη της παρέας που επισκεφθήκαμε προσφάτως το Λονδίνο. Η συνειδητοποίηση του αριθμού. Των 62.000 Ελλήνων, στην πλειονότητά τους νέων, που έχουν μεταναστεύσει στη Μ. Βρετανία την τελευταία 7ετία. Το ξαναγράφω γιατί μόνο με παράδειγμα μπορεί να το χωνέψει κανείς. Είναι σαν να έχουν διακτινιστεί στην Αγγλία πέντε νησιά των Κυκλάδων ή να έχουν μετοικήσει στο Λονδίνο όλοι οι Γιαννιώτες.

Στην παρέα είχαμε πάνω από επτά χρόνια να επισκεφθούμε την Αγγλία, και ίσως γι’ αυτό θεωρήσαμε τυχαία όσα μας συνέβησαν την πρώτη μέρα. «Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;», μας αιφνιδίασε στη γλώσσα μας ένα νέο παιδί σε καφέ της Oxford street. Λίγο αργότερα στο Soho η πωλήτρια ενός φούρνου μας πρότεινε «να δοκιμάσετε αυτό που μοιάζει με σπανακόπιτα». Και το βράδυ σε ένα ασιατικό εστιατόριο νομίζαμε πια ότι κάποιος μας κάνει φάρσα. Ο σερβιτόρος όχι μόνον ήταν Έλληνας, αλλά μας ενημέρωσε ότι δουλεύουν εκεί κι άλλοι δύο συμπατριώτες μας.

Από την επομένη ασυναίσθητα όλοι αρχίσαμε να κάνουμε κάτι σαν ρεπορτάζ, καθώς συναντούσαμε παντού Έλληνες. Οχι τουρίστες, όπως στο παρελθόν, αλλά εργαζομένους. Κι έχουν νομίζω μεγάλο ενδιαφέρον όσα μας είπαν, καθώς μετέτρεψαν τον πρώτο στενάχωρο αιφνιδιασμό μας σε μια παράδοξη αισιοδοξία.

Το μεγαλύτερο ρεύμα των Ελλήνων πήγε στην Αγγλία μετά το 2012. Ενδεικτικά, Νational Insurance Number (δηλαδή κάτι σαν ΙΚΑ για να εργαστούν) πήραν 7.500 Ελληνες το 2012, 9.800 το 2013, 12.000 το 2015. Σε τι δουλειές; «Όπου μπορεί να φανταστεί κανείς» απαντά ο Ν.Ρ. που ήταν από τους πρώτους νεομετανάστες. «Στην Αγγλία δεν βρίσκεις πια Έλληνες εργαζομένους μόνον σε τράπεζες ή funds, αλλά γιατρούς, σκηνοθέτες και μουσικούς μέχρι πλακάδες και μπετατζήδες» λέει και εξηγεί ότι λίγοι στην Ελλάδα έχουν καταλάβει π.χ. «πόσες δεκάδες μηχανικοί και αρχιτέκτονες μετανάστευσαν συμπαρασύροντας και τα συνεργεία που είχαν στη χώρα μας».

«Αν θέλεις να βρεις δουλειά, βρίσκεις. Κι αν ξέρεις καλά αγγλικά και έχεις προϋπηρεσία, ακόμη πιο εύκολα» είπε η Ε.Σ. που εργάζεται από το 2014 ως υπεύθυνη καταστήματος μιας πολύ γνωστής αλυσίδας ρούχων. «Ο κατώτατος καθαρός μισθός του ανειδίκευτου είναι 1.300 λίρες (1.480 ευρώ), αν έχεις bachelor ξεκινάς με 1.500 λίρες (1.700 ευρώ) κι αν είσαι καλός, γρήγορα ανεβαίνεις και μισθολογικά και στην ιεραρχία. Η ζωή όμως εδώ είναι πανάκριβη, οι περισσότεροι μένουμε εκτός κέντρου και σχεδόν πάντα με συγκάτοικους. Για να καταλάβετε, για ένα μικρό διαμέρισμα τριών δωματίων, πληρώνουμε 2.000 λίρες» λέει.

Η δικαίωση

Τα λεγόμενά της επιβεβαιώνει ο Γ.Σ. που είχε στην Ελλάδα επιτελική θέση σε εταιρεία ηλεκτρονικών συσκευών και το 2011 απολύθηκε. «Δίστασα να διεκδικήσω αντίστοιχη θέση, αρχικά έκανα αίτηση ως πωλητής. Πολλοί Έλληνες το πάθαμε αυτό, να αυτοϋποτιμήσουμε τα προσόντα μας. Αλλά με πολλή δουλειά και πείσμα είμαστε αρκετοί πια που δικαιωθήκαμε και ζούμε καλά» λέει. «Αν είσαι ικανός και κινηθείς έξυπνα, στο Λονδίνο μπορείς γρήγορα να ανέβεις επαγγελματικά γιατί διαρκώς ανοίγουν θέσεις και το να αλλάζεις εργοδότη είναι μια φυσιολογική εξέλιξη» υπερθεματίζει ο Θ.Σ. Ξεκίνησε το 2011 βοηθός σε μια μικρή ταβέρνα και μας υποδέχθηκε ως front desk manager σε ένα από τα γνωστότερα εστιατόρια στο Picaddilly. «Δουλεύω πάνω από 50 ώρες την εβδομάδα, αλλά δεν παραπονιέμαι γιατί έχω ένα καλό μισθό και όλοι εδώ έτσι εργάζονται, αν θέλουν να πετύχουν» αναφέρει.

Έχει ενδιαφέρον και κάτι ακόμη που μας είπε. «Μέχρι το 2011 δεν έβρισκες ποτέ Έλληνες σερβιτόρους ή π.χ. πωλητές ρούχων στο Λονδίνο, ενώ αντιθέτως συναντούσες Ιταλούς, Ισπανούς ή Γάλλους να κάνουν αυτή τη δουλειά. Σήμερα οι Έλληνες που εργάζονται σε τέτοιες θέσεις είναι εκατοντάδες. Και συχνά σκέφτομαι ότι πολλοί θα ντρέπονταν να κάνουν αυτές τις δουλειές στην Ελλάδα, αλλά στην Αγγλία δεν αισθάνονται έτσι, καθώς κατάλαβαν ότι εδώ υπάρχει ένας αυτονόητος σεβασμός σε οποιονδήποτε κάνει τη δουλειά του με επαγγελματισμό».

Έχει απόλυτο δίκιο. Αν κάτι μας έκανε εντύπωση ήταν όχι μόνον ο επαγγελματισμός, αλλά και η υποδειγματική ευγένεια των Ελλήνων εργαζομένων που συναντήσαμε.

Η έκπληξη

«Μην το θεωρήσετε ρομαντικό, γιατί σας το καταθέτω εκ πείρας» το εξήγησε καλύτερα η Α.Σ. που εργαζόταν στο Λονδίνο και προ κρίσης. «Αυτό που ξανασυνειδητοποίησα τα τελευταία χρόνια στην Αγγλία είναι ότι οι Έλληνες είτε λόγω περηφάνιας, είτε εγωισμού, είτε και λόγω του περιβόητου φιλότιμου διακρινόμαστε πολύ εύκολα όταν υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες που σέβονται όλοι χωρίς διακρίσεις. Όταν δηλαδή νιώθουμε ότι υπάρχει δικαιοσύνη, αξιοκρατία και ανταμοιβή των καλύτερων».

Με αυτή την ενθαρρυντική σκέψη επιστρέψαμε στην Ελλάδα, θέλοντας να ελπίζουμε και σε μία ακόμη πιο αισιόδοξη προοπτική. Ότι οι χιλιάδες αυτοί Έλληνες, που παλεύουν για να ζήσουν και πολλοί απ’ αυτούς διαπρέπουν σε οξύτατο ανταγωνισμό, ίσως μια μέρα αποδειχθούν ο καταλύτης για να γυρίσει επιτέλους σελίδα η χώρα μας. Όταν κάποια στιγμή δημιουργηθούν οι συνθήκες και τα κίνητρα για να επιστρέψουν, έχοντας στις αποσκευές τους εκτός από τα προσόντα και τις εμπειρίες τους, μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία με επαγγελματικές αρχές και αξίες που στην Ελλάδα συναντάμε δυστυχώς εδώ και χρόνια μόνον κατ’ εξαίρεση.

Success stories

«Mazi», «Οpso», «Τhe life goddess», «Carpo». Όσοι έχετε επισκεφθεί το Λονδίνο τα τελευταία χρόνια τα έχετε ακούσει. Είναι μερικά από τα νέα ελληνικά εστιατόρια και delicatessen που άνοιξαν αφού ξέσπασε η κρίση, επιβεβαιώνοντας τη γνωστή φράση περί ελληνικού δαιμονίου. Σημειωτέον δε, ότι στον χώρο της εστίασης υπάρχουν και πολλοί Έλληνες σεφ που διαπρέπουν, όπως ένας συμπατριώτης μας η ιστορία του οποίου θα μπορούσε να γίνει ταινία. Είδε και απόειδε που ο ιδιοκτήτης πιτσαρίας στο Κρανίδι δεν τον άφηνε να μετεξελιχθεί από σερβιτόρο σε μάγειρα και με τις οικονομίες του πήγε στο Λονδίνο, πήρε μαθήματα μαγειρικής και έπιασε εντέλει δουλειά βοηθού μάγειρα σε μια ινδική ταβέρνα. Δεν πέρασαν παρά λίγοι μήνες για να πείσει τον ιδιοκτήτη να τον χρηματοδοτήσει και να ανοίξει πλέον ως σεφ ένα νέο εστιατόριο στο κέντρο του Λονδίνου, το οποίο σήμερα είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα στέκια μεξικάνικου φαγητού.

Υπάρχουν πάμπολλα ακόμη μικρά ή μεγάλα success stories με πρωταγωνιστές Έλληνες. Όπως η εταιρεία Convibo, μια startup διαδικτυακή εταιρεία φαινόμενο, που κάνει ντελίβερι 40.000 προϊόντων από διαφορετικά σούπερ μάρκετ σε μόλις μία ώρα (ο 32χρονος Τ. Μαλαβέτας είναι ένας εκ των τριών εμπνευστών-ιδιοκτητών της).

Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του νομίσματος που μας προσγείωσε στην πραγματικότητα. Είναι η ιστορία του Λ. Φ., ιδιοκτήτη μιας πολύ επιτυχημένης εταιρείας παροχής υψηλών τουριστικών υπηρεσιών, η οποία είχε έδρα την Ελλάδα απασχολώντας 40 άτομα. Ο Λ. Φ. αποφάσισε προ εξαμήνου να μεταφέρει όλη του τη δραστηριότητα στο Λονδίνο και τον ρωτήσαμε γιατί. «Στην Αγγλία ένας ετήσιος καθαρός μισθός 28.000 λίρες μού κοστίζει με τους φόρους 36.000 λίρες. Στην Ελλάδα ο ίδιος μισθός είναι 32.000 ευρώ αλλά γι’ αυτόν έπρεπε να καταβάλω 60.000 ευρώ. Νομίζω σας απάντησα γιατί έφυγα κι ας πάλεψα όσο μπορούσα για να το αποτρέψω» μας είπε χαμογελώντας πικρά.

13.06.2017

https://www.kathimerini.gr/society/913410/mia-mikri-ellada-sti-m-vretania/

 

ΦΥΛΑΚΕΣ ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ

ΦΥΛΑΚΕΣ ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ

Οι πονηρές σημερινές μέρες που βιώνουμε. Οι υποκρυπτόμενοι κίνδυνοι που παραμονεύουν εις βάρος της εθνικής μας ασφάλειας εξ αιτίας των ενεργειών ενός ύπουλου σουλτάνου πρέπει να μας κάνουν προσεκτικούς στους χαρακτηρισμούς μας. Για όσους ζούμε μακριά από την συνοριακή γραμμή και βιώνουμε τα γεγονότα ως θεατές, που ακόμα δεν μας έχει αγγίξει σε όλο του το μέγεθος, προσωπικά, το πρόβλημα καλό είναι να είμαστε προσεκτικοί στους χαρακτηρισμούς μας.

Γιατί σήμερα δεν είμαστε ενώπιον των προσφυγικών/μεταναστευτικών ροών που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια. Σήμερα αντιμετωπίζουμε τον τουρκικό επιτελικό σχεδιασμό προώθησης ενός τεράστιου όγκου προσφύγων μεταναστών για να εισβάλλουν άοπλοι μεν αλλά με χρήση άλλων μέσων στην χώρα συνεπικουρούμενοι από τα καπνογόνα κλπ μέσα της τουρκικής στρατοφυλακής. Δεν είναι αυτό που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια και στο οποίο σταθήκαμε ανθρωπιστές και αγκαλιάσαμε στο σύνολό μας τους πρόσφυγες.

Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η σημερινή κατάσταση είναι διαφορετική. Και σήμερα παρά ποτέ χρειάζεται επίκληση στη λογική, που τελικά φαίνεται να είναι ακόμη πιο σπάνια εξαιτίας της καλλιεργούμενης φασιστοφοβίας. Ο φασισμός νικήθηκε και το απέδειξαν οι εκλογές. Μην επικαλούμαστε λοιπόν κάτι που μας κατευθύνει να βλέπουμε το δέντρο και όχι το δάσος. Γιατί όταν το συνειδητοποιήσουμε κάποια στιγμή αργότερα τότε ίσως να είναι πολύ αργά για όλους μας.

Θα το επαναλάβω. Νομίζω ότι δεν έχει γίνει αντιληπτό ότι η πατρίδα μας ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ δεν αντιμετωπίζει άλλο ένα κύμα λαθρομεταναστών αλλά μια ΑΣΣΥΜΕΤΡΗ ΑΠΕΙΛΗ από την Τουρκία που τεστάρει προφανώς τις κινήσεις των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων προς τα σύνορα σε ώρα απειλής. Μην είμαστε αφελείς. Απλώς οι φουκαράδες μετανάστες- πρόσφυγες είναι ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ πιόνια στη σκακιέρα του σουλτάνου Ερντογάν και τίποτα περισσότερο ή λιγότερο. Ο αποκλεισμός και άλλων προσφύγων- μεταναστών στην πατρίδα μας και η μεταφορά τους στην ενδοχώρα και ο εγκλωβισμός τους εδώ -ΕΦΟΣΟΝ ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΔΕΝ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΟΥΣ - απλώς δημιουργεί νέες εστίες πεμπτοφαλαγγιτών στην πατρίδα μας σε περίπτωση πολεμικής σύρραξης με την Τουρκία.

Και μια απλή αλλά ουσιαστική ερώτηση. Στην ομαδική αυτή πολυπληθή απόπειρα εισβολής λαθρομεταναστών που συντελείτε αυτή την στιγμή, με την βοήθεια της τουρκικής στρατοφυλακής και τις ευχές του σουλτάνου Ερντογάν,  δεν νομίζετε ότι είναι πολύ εύκολο να παρεισφρήσουν και άνδρες της τουρκικής ΜΙΤ στην Ελλάδα;;;

Τέλος θεωρώ ότι είναι μεγάλο λάθος που αυτή την στιγμή δεν προσφεύγουμε στον ΟΗΕ καταγγέλλοντας την ΤΟΥΡΚΙΑ και δεν ζητάμε από την Ευρώπη την επιβολή ΑΜΕΣΩΝ κυρώσεων εναντίον της. Αυτή την στιγμή παρά ποτέ είναι ανάγκη να φανούμε ενωμένοι και αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουμε την καλά κρυμμένη τουρκική απειλή.

Τί περιμένουμε δηλαδή να σκοτωθούν πραγματικά (ή προπαγανδιστικά κάποιοι πρόσφυγες) για να δώσουμε δικαιολογία στον "ουμανιστή" Τούρκο σουλτάνο να επιδιώξει στρατιωτική ενέργεια κατά της Ελλάδας για λόγους  «ανθρωπισμού» όπως κάνει τώρα η Τουρκία στην Συρία και την Λιβύη;;; Μα τόσο τυφλοί είμαστε και δεν αντιλαμβανόμαστε το που το πάει η Τουρκία;

Φύλακες γρηγορείτε….

Κώσταντίνος Γραικιώτης

Οικονομολόγος