Ουμπέρτο Έκο, ο παντογράφος [tuttografo]

Ο Ουμπέρτο Έκο [Umberto Eco, 5 Ιανουαρίου 1932 – 19 Φεβρουαρίου 2016] ήταν Ιταλός σημειολόγος, δοκιμιογράφος, φιλόσοφος, κριτικός λογοτεχνίας και μυθιστοριογράφος. Από το 1975 κατείχε την έδρα του Καθηγητή Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, ενώ από το 1988 ήταν πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Μελετών Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο του  Σαν Μαρίνο. Ήταν συγγραφέας πολλών μελετών και δοκιμίων, που έχουν μεταφραστεί και εκδοθεί σε πολλές γλώσσες ανά τον κόσμο. Το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε το 1965, ενώ το 1980 εκδόθηκε το πρώτο του μυθιστόρημα (Το όνομα του Ρόδου), που τιμήθηκε με το βραβείο Strega (1981), και το Medicis Etranger (βραβείο που δίνεται στον καλύτερο ξένο λογοτέχνη στην Γαλλία) το 1982. Λέγεται ότι το επώνυμο Έκο είναι το αρκτικόλεξο των λατινικών λέξεων Ex Coelis Oblatus, που σημαίνει «θεϊκό δώρο»...

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ: https://www.timesnews.gr

Μια ζωή σωσμένη από τον σούπερ σταρ μιας άλλης μυθολογίας

ΜΑΡΙΑ ΤΟΠΑΛΗ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28.02.2016

 

«Το Ονομα του Ρόδου»: η κινηματογραφική μεταφορά (1986) από τον Ζαν-Ζακ Ανό με τους Σον Κόνερι και Κρίστιαν Σλέιτερ. Το πρωτότυπο μυθιστόρημα ήταν απλά θεσπέσιο: μια κορυφαία στιγμή του ευρωπαϊκού storytelling, που συνδύαζε ιστορία, επιστήμη, μηχανορραφίες και έρωτα.

Το στοκ που διαθέτω στην αναγνωστική μου μνήμη από τον Εκο είναι τριπλό και απολύτως ετερόκλητο. Αποτελείται από το παγκόσμιο μπεστ σέλερ «Το Ονομα του Ρόδου», από ένα άρθρο με τίτλο «Η τρομοκρατία της νοθείας», δημοσιευμένο κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80 στο βραχύβιο περιοδικό του ΚΚΕ Εσωτερικού «Η Αριστερά Σήμερα» και, τέλος, από τη γερμανική έκδοση του βιβλίου που στα ελληνικά κυκλοφόρησε με τίτλο «Πώς γίνεται μια διπλωματική εργασία».

ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ: ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ

«Απειλή για κάθε χώρα αποτελεί πια το φαινόμενο Μπερλουσκόνι»

Με το μυθιστόρημά του «Το Ονομα του Ρόδου» έγινε γνωστός σε όλον τον κόσμο. Αυτοχαρακτηρίζεται «επαγγελματίας φιλομαθής» ο οποίος γράφει μυθιστορήματα. Πέρα από αυτά όμως ο Ουμπέρτο Εκο, χάρη στην ευθυκρισία του, είναι και αξιόλογος πολιτικός αναλυτής. Σε συνέντευξή του στους «Νew Υork Τimes» κρούει τον κώδωνα του κινδύνου: « Ο λαϊκισμός έχει κατακυριεύσει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και το φαινόμενο Μπερλουσκόνι αποτελεί πλέον απειλή για κάθε χώρα» λέει. Το φαινόμενο... [συνέχεια στο Βήμα]

ΥΓ. Διάβασα το σχόλιο της φίλης μου Meniek και θεώρησα απαραίτητο να κάνω αυτό το υστερόγραφο...

Δεν είναι το Όνομα του Pόδου ή το Eκκρεμές του Φουκό που επειδή έγιναν best-seller, θεωρώ σπουδαίο τον Eco. Είναι καλά βιβλία, όπως και Tο νησί της προηγούμενης μέρας, το Mπαουντολίνο, τα παιδικά βιβλία του… Ωστόσο, έχει κάνει κάποιες παρατηρήσεις που με βρίσκουν σύμφωνο (καλά, θα μου πεις ότι κι ο καθένας μπορεί να τις κάνει – σημασία έχει ποιος ακούγεται): Ότι ζούμε σ’ ένα μεγάλο καρναβάλι και κινδυνεύουμε από οverdose! Τα πάντα έχουν μετατραπεί σ’ ένα γιγάντιο καρναβάλι: ο αθλητισμός, η πολιτική, η θρησκεία, ακόμη και η εργατική τάξη. Η «καρναβαλοποίηση» της ύπαρξης έχει πάρει διαστάσεις στην εποχή μας κι ανάμεσα στα στοιχεία εκείνα που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές είναι και το «κάρφωμα» του πολίτη μπροστά στην τηλεόραση, όπου παρακολουθεί και υφίσταται τη διασκέδαση από εκείνο το σκυλολόι που παρουσιάζει τη ζωή σαν καρναβάλι. Δεν χρειάζεται και πολύ να σκεφτούμε, αρκεί να πω μερικά ονόματα τηλεοπτικών «αστεριών» που δεν ξέρουν τίποτε περισσότερο από το κουτσομπολιό, το τραγούδι, τη σαχλαμάρα και το ξεγύμνωμα και οι άντρες να βαράνε παλαμάκια για τα εκατομμύρια που κερδίζουν κάποιοι επιτήδειοι… Τέλος πάντων, έχω την εντύπωση, φιλενάδα, ότι ίσως είσαι υπερβολική στους χαρακτηρισμούς σου για τον Eco.