Απασφαλισμένη γλώσσα

ΛΙΝΑ ΠΑΝΤΑΛΕΩΝ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 05/04/2015

• ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΡΜΑΝΤΟ ΓΚΕΖΟΣ Η λάσπη, εκδ. Μελάνι

 Ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος (γεν. 1988) ύστερα από μια επιτυχημένη πρώτη εμφάνιση στην ποίηση μεταπηδά στην πεζογραφία με έναν εκρηκτικό, λυσσώδη μονόλογο. Ο ήρωάς του αναρριγεί σύγκορμος από οργή περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας μαινόμενος, «σαν δίποδος ταύρος με κόκκινο μαντίλι δεμένο στα μάτια και σπαθιά χωμένα στα πλευρά». Ο μανιασμένος, πυρετώδης λόγος του προσδίδει στις λέξεις υπερβολική ένταση, αποζητώντας στην υπερβολή την ανάδειξη μιας ερμητικής, κοχλάζουσας πραγματικότητας.

Τιμωρημένες, αλλά και τιμωροί

ΛΙΝΑ ΠΑΝΤΑΛΕΩΝ Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 8/2/2015

• ΝΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΕΑ
  Τα άγρια περιστέρια
  εκδ. Καστανιώτη

Κ​​αθόλου αθώες περιστερές, αλλά ούτε και εξαγριωμένες. Οι διηγηματογραφικές ηρωίδες της Νίκης Αναστασέα ισορροπούν επισφαλώς μεταξύ ενοχής και αθωότητας, προσπαθώντας, όχι πάντα επιτυχώς, να κατασιγάσουν πάθη, φοβίες και επιθυμίες. Κοινή τους τυραννία είναι η αγάπη. Το ανεπίδοτο πλεόνασμά της, το έλλειμμά της, η στρέβλωσή της, η απώλειά της. Η λαχτάρα τους να προσφερθούν ολοσχερώς αλλά και να αγαπηθούν, παρεμποδίζεται είτε από συμφορές, που έχουν στομώσει κάθε συναίσθημα, είτε από ψυχικές κακώσεις, που έχουν αποφράξει την καρδιά τους. Βαριά τραυματισμένες και ανείπωτα πικραμένες, οχυρώνονται μέσα σε ζοφερούς, πνιγηρούς χώρους, παρατηρώντας λοξά τη ζωή να εκτυλίσσεται μακριά τους, αποκλεισμένες από αυτή και ωστόσο για πάντα απροστάτευτες.

Δάκρυα για άτυχους έρωτες

ΛΙΝΑ ΠΑΝΤΑΛΕΩΝ, Η Καθημερινή, 5/10/2014

• ΒΑΣΩ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ, Καιρός ήταν, εκδ. Εστία, σελ. 72

Το ειδύλλιο της γυναικείας γραφής με την ερωτική θεματολογία είναι εδώ και αιώνες φλογερό, σε αντίθεση με τους δύσκολους έρωτες, που τυραννούν τις μυθοπλαστικές ηρωίδες. Η Βάσω Νικολοπούλου φαίνεται να έλκεται και εκείνη από τα δράματα της σάρκας, καθώς μετά τον θρηνητικό μονόλογο της Βασιλικής (2010), εγκατασπείρει την ερωτική απόγνωση προδομένων γυναικών στις μικρές ιστορίες της παρούσας συλλογής. Ο πρόσβαρος μελοδραματισμός του προηγούμενου βιβλίου έχει κάπως υποχωρήσει, αλλά ο πόνος του χωρισμού και της διάψευσης παραμένει αβάσταχτος για τις αφηγήτριες. Στην ουσία πρόκειται για μία αφηγήτρια, οι συναισθηματικές διακυμάνσεις της οποίας διαμοιράζονται στα σαράντα έξι, μονοσέλιδα συνήθως, πεζά του βιβλίου.