Τα αληθινά κορίτσια δεν χάνονται ποτέ... Ο έρωτας του ποιητή Ανδρέα Εμπειρίκου για τη συνάδελφό του Μάτση Χατζηλαζάρου

Της Ολγας Σελλα, Η Καθημερινή, 21/7/2013

«Γεννήθηκε δεν ξέρω πού. Εζησε, όπως κι εγώ στην Κατοχή. (...) Χάθηκε μες στην κατεστραμμένη Ευρώπη -τότες που η Ελλάδα ήταν Ελλάδα και η Ευρώπη, Ευρώπη. Χάθηκε... που λέει ο λόγος. Γιατί τα αληθινά κορίτσια, δεν χάνονται ποτέ. Δεν τ’ αρπάζει ο καιρός. Ξανάρχονται με τη μορφή βιβλίων, προσευχών και τραγουδιών...». Κάπως έτσι, μ’ αυτά τα λόγια είχε ξαναγνωρίζει ο Μάνος Χατζιδάκις, μέσα από το Τρίτο Πρόγραμμα, την ποιήτρια Μάτση Χατζηλαζάρου. Που γεννήθηκε το 1914 στη Θεσσαλονίκη. Μάτση την έλεγε ο τρίτος σύζυγός της, ο υπερρεαλιστής ποιητής και ψυχαναλυτής Ανδρέας Εμπειρίκος.

Μ. Χατζηλαζάρου: Βυθισµένη στην ποίηση και στα πάθη της

ΚΡΙΤΙΚΗ του ΒΑΓΓΕΛΗ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ 

• Η πρώτη σύζυγος του Ανδρέα Εµπειρίκου υπήρξε και σηµαντική ερωτική ποιήτρια

Η εισαγωγή του υπερρεαλισµού στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, µε πρωτεργάτες τον Ανδρέα Εµπειρίκο, τον Νίκο Εγγονόπουλο, τον Οδυσσέα Ελύτη, τον Νικόλαο Κάλας και τον Θεόδωρο Ντόρρο, υπήρξε επεισοδιακή: το νέο ποιητικό ρεύµα, που αντλούσε το ανατρεπτικό του πνεύµα από τον κύκλο του Μπρετόν στο Παρίσι (µε την εξαίρεση του Ντόρρου ο οποίος ήταν µάλλον κάτι σαν προποµπός), συνάντησε µεγάλες αντιδράσεις και γρήγορα έγινε αντικείµενο χλευαστικής κριτικής, αν όχι και προπηλακισµού.