Αλέξανδρος Αδαμόπουλος: «Τι νόημα έχει ν’ ασχολείσαι μ’ έναν ευαίσθητο υγροβιότοπο κι απ’ την άλλη ν’ αφήνεις τα σκουπίδια σου παντού…»!!!

https://www.timesnews.gr

Ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος μας είχε ξαφνιάσει κάποτε με τον «Σιμιγδαλένιο» του που έχει κάνει ένα σωρό εκδόσεις και έχει μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες κι έχει παρουσιαστεί στο θέατρο – το είχε σκηνοθετήσει η Λυδία Κονιόρδου στο Εθνικό Θέατρο και η Στέλλα Μιχαηλίδου στο ΚΘΒΕ. Μια βασιλοπούλα αποφασίζει να πλάσει μόνη της τον άνδρα που θα παντρευτεί για να μπορεί να τον κάνει ό,τι θέλει. Με αμύγδαλα, ζάχαρη και σιμιγδάλι φτιάχνει τον Σιμιγδαλένιο. Ο γάμος τους προκαλεί τη ζήλια μιας άλλης βασιλοπούλας που στέλνει στρατιώτες και απαγάγουν τον Σιμιγδαλένιο. Η πρώτη βασιλοπούλα τον αναζητά παντού με τη βοήθεια του ήλιου, του φεγγαριού και των αστεριών. Στην περιπλάνησή της θα συνειδητοποιήσει την αξία και τη δύναμη της αληθινής αγάπης. Αλλά φυσικά ο Αλέξανδρος δεν έμεινε στον ‘Σιμιγδαλένιο». Προχώρησε, κάνοντας αισθητή την παρουσία του σε πολλές περιοχές της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Να τον γνωρίσουμε καλύτερα…

«Ψέματα πάλι». Συλλογή διηγημάτων στα γερμανικά του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου

https://www.timesnews.gr

Από τον εκδοτικό οίκο Elfenbein Verlag, μόλις εκδόθηκε στα γερμανικά και θα παρουσιαστεί στη Διεθνή έκθεση βιβλίου της Φρανκφούρτης, η συλλογή διηγημάτων του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου ‘Ψέματα πάλι’ (εκδόσεις ΑΓΡΑ) με τίτλο ‘Noch mehr Lügen’. Τα κείμενα μοιάζουν σαν απαντήσεις στα τρέχοντα αδιέξοδα σχετικά με τις αντιθέσεις ανθρωπιά –  απανθρωπιά, πλούτος – φτώχεια, ύλη – πνεύμα, που ταλανίζουν την εποχή μας κι ας μη γράφτηκαν τώρα· αποδεικνύοντας τη διαχρονικότητα και την εγκυρότητα της διεισδυτικής λογοτεχνικής ματιάς. Τα διηγήματα μεταφράστηκαν από τη Νίνα Μπούνγκαρτεν, η οποία έχει μεταφράσει και το ‘Δώδεκα και ένα ψέματα’ (1η έκδοση Ίκαρος, 2η έκδοση ΑΓΡΑ) που εξέδωσε η Elfenbein Verlag το 2001, με τίτλο ‘Zwölf und eine Lüge’.

Αλέξανδρος Αδαμόπουλος: «Οχιναιλέγοντας» μετά τον «Σιμιγδαλένιο»

Είκοσι χρόνια μετά τον «Σιμιγδαλένιο», που δεν γέρασε διόλου και δεν έπαψε ποτέ να διαβάζεται σαν βιβλίο, μα και να παίζεται κάθε τόσο στο θέατρο, ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, με το «Οχιναιλέγοντας» (εκδόσεις «Ικαρος»), ανοίγει πάλι αυλαία, για να μας πει με τον εντελώς δικό του τρόπο -ποιητικά, ονειρικά, διαχρονικά- μια καινούργια ιστορία, που βαστάει αιώνες τώρα, μα που κάποιες κρυφές πτυχές της δεν τις είχαμε ίσως ακούσει ποτέ ίσαμε τώρα και δεν τις είχαμε ομολογήσει ούτε στον εαυτό μας καν.

Είκοσι χρόνια μετά τον «Σιμιγδαλένιο», που δεν γέρασε διόλου και δεν έπαψε ποτέ να διαβάζεται σαν βιβλίο, μα και να παίζεται κάθε τόσο στο θέατρο, ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, με το «Οχιναιλέγοντας» (εκδόσεις «Ικαρος»), ανοίγει πάλι αυλαία, για να μας πει με τον εντελώς δικό του τρόπο -ποιητικά, ονειρικά, διαχρονικά- μια καινούργια ιστορία, που βαστάει αιώνες τώρα, μα που κάποιες κρυφές πτυχές της δεν τις είχαμε ίσως ακούσει ποτέ ίσαμε τώρα και δεν τις είχαμε ομολογήσει ούτε στον εαυτό μας καν. Από τον τρομερό Ησιόδειο Ερωτα, από το μεσαιωνικό παραμύθι με τις σαΐτες και τα κάστρα, στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή. Με συνεχείς ανατροπές σε κάθε σελίδα και αυξανόμενο σασπένς μέχρι την τελευταία λέξη, ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος και το «Οχιναιλέγοντας» μας συντροφεύουν, παίζουν μαζί μας, στήνοντας ένα αλλόκοτο σκηνικό που είναι στο πουθενά και είναι συνάμα μέσ' στον καθένα μας.

Το «Οχιναιλέγοντας» κυκλοφορεί σε μια πολύ δύσκολη στιγμή για όλους. Ακόμα και για το θέατρο και για τα βιβλία, όσο καλά και σοβαρά κι αν είναι αυτά. «Εκείνο που με συγκινεί ιδιαίτερα είναι η κοινή επισήμανση όλων πως το συγκεκριμένο έργο είναι το ίδιο σημαντικό ως θέατρο αλλά και ως λογοτεχνία, ως ποίηση» τονίζει ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος.

Αλέξανδρου Αδαμόπουλου "Το τσιγάρο και η γιόγκα"

• Κι αυτά...

• Ενα ταξίδι-πρόκληση στην Ινδία για την παρουσίαση του βιβλίου «Δώδεκα και ένα ψέματα», του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου, προκάλεσε τη συγγραφή ενός καινούργιου πεζογραφήματος: «Το τσιγάρο και η γιόγκα» («Αγρα»). Η παραμονή του στο Νέο Δελχί κράτησε δέκα ημέρες (Φεβρουάριος και Μάρτιος 1998). Τον τότε 45χρονο συγγραφέα είχε προσκαλέσει η Εθνική Ακαδημία Γραμμάτων της Ινδίας. Από την ώσμωση με τον ινδικό πολιτισμό βγήκε ένα ηθιστόρημα, όπως το χαρακτηρίζει.

• Γιατί, όμως, επινόησε αυτόν τον νεολογισμό; Αν και ετυμολογικά η ρίζα του έχει μια μακρινή ανάμνηση από το είδος του ηθογραφήματος, ωστόσο δεν ανήκει σ' αυτό: «Σε καμία περίπτωση δεν είναι ημερολόγιο ή ταξιδιωτικό αφήγημα. Είναι ένα έργο γραμμένο όσο πιο ζωντανά, άμεσα και ειλικρινά γίνεται, χωρίς περιττά λόγια και μεγαλοστομίες. Ο κόσμος που δημιουργεί είναι μακρινός και κοντινός, φανταστικός και πραγματικός», λέει.

• Για τη συγγραφή του επιλέχθηκε ο πιο «αρχαίος» τρόπος γραφής και μυθοπλαστικής επινόησης. «Εγραφα με το χέρι και με στιλό μελάνης πάνω σε υπέροχα τετράδια από την Ινδία. Ακολούθησα τον συγγραφικό τρόπο της prima vista, χωρίς να διαγράφω, χωρίς να σβήνω και χωρίς να κάνω παραπομπές. Ηταν το καλύτερο ρέκβιεμ γι' αυτό που λέμε γράψιμο στο χέρι», λέει.

• «Η ματιά ενός δυτικού, παραμένει πάντα η ματιά ενός δυτικού», παραδέχεται, όταν τον ρωτάμε αν εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται η Ινδία ως εξωτική χώρα. «Το ζήτημα, όμως, είναι αν ο Ελληνας είναι δυτικός και σε τελευταία ανάλυση τι σόι πράμα είναι ο δυστυχής, υπέροχος νεοέλληνας. Προσωπικά πιστεύω πως όσο κι αν ζούμε "δυτικά", δεν είμαστε εντελώς δυτικοί. Εξακολουθούμε υποσυνείδητα, ακόμη και μέσα στην αρρωστημένη μας σχιζοφρένεια, να νιώθουμε πιο οικεία την ανατολική νοοτροπία απ' ό,τι τη δυτική».

• «Και μόνο το άκουσμα της λέξης Ynan (Ιών, Ελληνας) εξακολουθεί να ηλεκτρίζει θετικά τους πάντες εκεί», τονίζει. «Και πόσω μάλλον αν αυτός ο Ελληνας λέγεται, όπως εγώ, Αλέξανδρος! Φυσικά δεν μιλώ με καμιάν εθνικιστική έξαρση -μακριά από μένα όλ' αυτά. Σας διαβεβαιώ, πως έχουμε τρομαχτικά καλό όνομα εκεί, ίσως καλύτερο απ' ό,τι μας αξίζει».

• Ζητάει από τον αναγνώστη να διαβάσει το «Τσιγάρο και η γιόγκα» με τη διάθεση που το έγραψε: «Ούτε δασκαλίστικη ούτε πατερναλιστική, μα με τον ενθουσιασμό της παρέας, της συνάφειας και της συναναστροφής», εξηγεί. Και μακριά από αυτόν κάθε είδους εμπορική προβολή του δημιουργήματός του. «Αν περιμένουμε να λειτουργήσουν μόνο οι διαφημίσεις ή τα διάφορα μαρκετίστικα κόλπα, τότε, άσ' τα να πάνε... Τότε φτάνουμε στο αμίμητο: "Το πήρα το βιβλίο, μα δεν το διάβασα!...". Πράμα που, δυστυχώς, το ακούω πολύ συχνά».

Ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος ετοιμάζει τη δεύτερη έκδοση της συλλογής διηγημάτων «Δώδεκα κι ένα ψέματα» («Αγρα») και την οριστική μορφή του λιμπρέτου των «Δαιμονισμένων» του Ντοστογιέφσκι, στη θεατρική διασκευή του Αλμπέρ Καμί.

• ΒΑΣΙΛΗΣ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 16/03/2009