Ανδρέας Μήτσου: «Ανήκουμε στην Ανατολή. Και καλά κάνουμε…»

https://www.timesnews.gr

Μπορεί «οι μάζες να μην διακρίνονταν ποτέ για την προσήλωσή τους στα Γράμματα», μας λέει ο πεζογράφος Ανδρέας Μήτσου, όμως θα ήταν απαραίτητο να κατανοήσουν ότι «η λογοτεχνία, η τέχνη ευρύτερα, είναι η μόνη ανατρεπτική δύναμη. Φέρει σ’ επαφή και συνάντηση με τον αυθεντικό εαυτό, παρηγορεί και δίνει άφεση. Δημιουργεί τον ενσυνείδητα αντιστασιακό άνθρωπο»!!! Μακάρι να γινόταν αυτό γιατί τότε θα ήταν ευκολότερη μια επανάσταση που θα ανέτρεπε ό,τι εμποδίζει σήμερα να προχωρήσει η κοινωνία που είναι πεδικλωμένη στη μέγγενη εκείνων που την εκμεταλλεύονται. Αφού σήμερα «κινδυνεύουμε απόλυτα και από τη μόλυνση του περιβάλλοντος και από τις τροφές και προπαντός απ’ αυτούς που μας κυβερνούν».

Κατερίνα Καριζώνη: «Πολιτική χωρίς όραμα δεν νοείται…»

https://www.timesnews.gr

Ομολογώ ότι η Κατερίνα Καριζώνη με εντυπωσίασε με τις απαντήσεις που έδωσε. Είναι μια βαθιά πολιτικοποιημένη συγγραφέας. Είναι πολυγραφότατη και φυσικά τα βιβλία της κρίνονται από το γενικό τους ήθος. Από το κλίμα τους. Από τους ιδανικούς τους σκοπούς ακόμη κι όταν συμβαίνει να μην τους πραγματώνουν. Αλλά θα σημειώσω ότι η ηθική αξιολόγηση ενόςβιβλίουδεν μπορεί να χωριστεί ούτε απότο ήθος ούτε από την πρόθεσή του. Βεβαίως εγώ δεν κρίνω τα βιβλία της Καριζώνη γιατί κάτι τέτοιο το έχουν κάνει ήδη οι αναγνώστες της και είναι πάρα πολλοί. Έχει, δηλαδή, μια επιτυχημένη παρουσία στη μικρή μας πόλη των ιδεών. Γι’ αυτό και η συνέντευξη που ακολουθεί…

Βασίλης Καραγιάννης: «Τι νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες…»

https://www.timesnews.gr

Άγρυπνος ληξίαρχος της πόλης του και της βόρειας Ελλάδας, ο Βασίλης Καραγιάννης, έχει κουρνιάσει στην Κοζάνη του και ψηλαφίζει μονάχα, καταγράφει εικόνες, συναισθήματα, όπως πλάθονται ψαχουλευτά και γράφει!! Το αρητόρευτο βελούδο του λόγου του, η δροσιά και ο εσωτερικός πλούτος της γραφής του λάμπουν στις σελίδες του περιοδικού του, της «Παρέμβασης», και των βιβλίων του. Οι λέξεις και οι προτάσεις του Καραγιάννη είναι σαν καρποί σε ασημένιο δίσκο. Είναι ένας εξαιρετικός πεζογράφος. Εδώ μας δίνεται η ευκαιρία να παρατηρήσουμε ότι ο Καραγιάννης είναι μεν στενά προσηλωμένος στο λογοτεχνικό χώρο, αλλά τα βλέπει όλα  και τα αξιολογεί μέσα από ένα αποκλειστικά αισθητικό πρίσμα.

Αντώνης Σιμιτζής: «Τον κόσμο δεν τον κυβερνούν οι ευφυείς, αλλά δυστυχώς οι μέτριοι…»!!!

https://www.timesnews.gr

Πολυγραφότατος ο Αντώνης Σιμιτζής και οξυδερκής παρατηρητής της πολιτικής και κοινωνικής ζωής μας, έχει την «χειρότερη γνώμη» για τους πολιτικούς, δεν νοσταλγεί «τίποτα», θεωρεί ότι είναι αδύναμη της θέση της Τέχνης στην εποχή μας, κρίνει πως το θεατρικό παράλογο ήταν ιδιοφυές σε αντίθεση με το σημερινό που είναι παιδαριώδες, πιστεύει ακράδαντα ότι είμαστε κατευθείαν απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, απαριθμεί τα μεγαλύτερα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, φυσικά αγαπάει το θέατρο που ευδοκίμως το έχει υπηρετήσει και εξακολουθεί αφού ήδη παίζεται δικό του έργο «Στην χώρα των άλλων» στο θέατρο «Διάχρονο» [που σκηνοθετεί η Κατερίνα Μαντέλη, ενώ πρωταγωνιστούν οι Στέλιος Γεράνης, Λευτέρης Δημηρόπουλος, Γωγώ Κωβαίου και Χριστίνα Νιώτη]…

Αλέξανδρος Αδαμόπουλος: «Τι νόημα έχει ν’ ασχολείσαι μ’ έναν ευαίσθητο υγροβιότοπο κι απ’ την άλλη ν’ αφήνεις τα σκουπίδια σου παντού…»!!!

https://www.timesnews.gr

Ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος μας είχε ξαφνιάσει κάποτε με τον «Σιμιγδαλένιο» του που έχει κάνει ένα σωρό εκδόσεις και έχει μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες κι έχει παρουσιαστεί στο θέατρο – το είχε σκηνοθετήσει η Λυδία Κονιόρδου στο Εθνικό Θέατρο και η Στέλλα Μιχαηλίδου στο ΚΘΒΕ. Μια βασιλοπούλα αποφασίζει να πλάσει μόνη της τον άνδρα που θα παντρευτεί για να μπορεί να τον κάνει ό,τι θέλει. Με αμύγδαλα, ζάχαρη και σιμιγδάλι φτιάχνει τον Σιμιγδαλένιο. Ο γάμος τους προκαλεί τη ζήλια μιας άλλης βασιλοπούλας που στέλνει στρατιώτες και απαγάγουν τον Σιμιγδαλένιο. Η πρώτη βασιλοπούλα τον αναζητά παντού με τη βοήθεια του ήλιου, του φεγγαριού και των αστεριών. Στην περιπλάνησή της θα συνειδητοποιήσει την αξία και τη δύναμη της αληθινής αγάπης. Αλλά φυσικά ο Αλέξανδρος δεν έμεινε στον ‘Σιμιγδαλένιο». Προχώρησε, κάνοντας αισθητή την παρουσία του σε πολλές περιοχές της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Να τον γνωρίσουμε καλύτερα…

Κώστας Λάνταβος: «Η κυριαρχία της αριστερής σκέψης, σύμφωνα με την οποία όλοι είναι ίδιοι, υπήρξε καταστροφική…»!!!

https://www.timesnews.gr

The following two tabs change content below.

Μια ήρεμη στοχαστική ποιητική φωνή από την Λάρισα… Ο Κώστας Λάνταβος! Ποιητής και μεταφραστής. Το γεγονός ότι ζει και εργάζεται στη Λάρισα είναι ένα χαρακτηριστικό που του προσδίδει αυθεντικότητα στην ποιητικη του δημιουργία.  Νιώθω, πάντως, διαβάζοντας στίχους του Λάνταβου ότι άλλοι παίρνουν θέση στην γραμματολογία μας κι άλλοι την κάνουν!!! Καταρχήν ο Λάνταβος γνωρίζει εξαιρετικά την ελληνική γλώσσα κι αυτό  είναι το πρώτο εφόδιο για τον οποιονδήποτε θέλει να ασχοληθεί με την δημιουργία. Δεν κραυγάζει, δεν ωραιοποιεί, δεν διεκτραγωδεί, αλλά η ποιητική του φωνή διασχίζει άπειρα χιλιόμετρα, διασχίζει τον ανθρώπινο πόνο και την μοναξιά και φτάνει σ’ εμάς ευδιάκριτη και αισιόδοξη. Η ποίησή του είναι προσηλωμένη στον άνθρωπο… Όμως εδώ ο Κώστας Λάνταβος μιλάει για ζητήματα που βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη και που μπορεί να απασχολούν τον καθένα μας. Και οι απαντήσεις του δίνουν αφορμές για σκέψεις και προβληματισμούς. Θα ήθελα να τον έχουμε πιο κοντά μας. Αλλά και από την Λάρισα τα μηνύματά του έρχονται πολύ γρήγορα. Είναι ένας εξαίσιος συζητητής.

Διαμαντής Αξιώτης: «Λείπει από τον Έλληνα η αυτοπεποίθηση…»

https://www.timesnews.gr/

Τον «ανακάλυψα» τον Διαμαντή Αξιώτη όταν ως δημοσιογράφος έκανα την εκπομπή «Δημιουργοί στην περιφέρεια» για την ΕΡΤ, κι έψαχνα για πνευματικούς δημιουργούς και καλλιτέχνες στην όμορφη Καβάλα. Και φυσικά μου είχε κάνει εντύπωση και το ταλέντο του αλλά και η προσωπικότητά του. Στην πορεία διαπίστωσα ότι ο Αξιώτης ήταν ένας κλασικός διανοούμενος, ολοκληρωμένος συγγραφέας που δεν θριαμβολογούσε ποτέ για τις δημιουργικές επιδόσεις του που απλώνονταν σε όλους τους τομείς του λόγου. Άλλες σκέψεις γεννά ένα έργο στον αναγνώστη κι άλλες σκέψεις γεννά η θέση που παίρνει ο δημιουργός στην ζέουσα καθημερινότητά μας. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο δημιουργός δεν ζει σε γυάλινο πύργο, αλλά μαζί μας, είναι διπλανός μας, βλέπει τον κόσμο που βλέπουμε κι εμείς, και με τη συνέντευξη που ακολουθεί έχουμε την ευκαιρία να ρίξουμε τους προβολείς στον ιδιωτικό του χώρο. Μιλάει απλά, δεν εξιδανικεύει τίποτε. Ωστόσο οι απαντήσεις του προβάλλουν χρώματα, σχήματα, μεγέθη, αξίες. Έχω την εντύπωση ότι σαν τον Κουστώ κάνω μια κατάδυση στον κόσμο του και του ζητώ να μας παρουσιάσει τα μυστικά του. Επ’ αυτοφώρω, λοιπόν. Ιδού ο Διαμαντής Αξιώτης:

Πέτρος Αυγερινός: «Κινδυνεύουμε πρωτίστως απ’ τον ίδιο τον εαυτό μας…»

https://www.timesnews.gr/

The following two tabs change content below.

Ο Πέτρος Αυγερινός έχει δώσει λαμπρά δείγματα «γραφής» και στο θέατρο και στην πεζογραφία και στη μετάφραση. Δεν άντεξε το «κλίμα» της πρωτεύουσας και την απαρνήθηκε. Αναζήτησε τόπο πιο νότια. Ζει πλέον στη Μεθώνη, στη Μεσσηνία. Με τη συνέντευξή  του μας προσφέρει κάποιο ηθικό και πνευματικό απόθεμα, κάποιες αξίες που τον εκφράζουν και τις πιστεύει, που διαμορφώνουν τα κριτήριά του. Είναι ένας από μας που έχουμε διαρκώς ανησυχίες και αγωνία για τον άνθρωπο και το μέλλον του τόπου μας.

Κωστής Γκιμοσούλης: «Από τον Έλληνα λείπει η αυτοπεποίθηση…»!!!

https://www.timesnews.gr
Λιγόλογος αλλά καίριος στις απαντήσεις του ο συγγραφέας Κωστής Γκιμοσούλης παίρνει τη σκυτάλη και με τον δικό του τρόπο απαντά και δίχως περιστροφές, ίσως και μ’ ένα αινιγματικό τρόπο, μας σπρώχνει να αυτοπεριοριστούμε στις δικές μας σκέψεις. Όπως η Τέχνη είναι ένας κόσμος ιδωμένος μέσα από ένα πολύ προσωπικό πρίσμα, έτσι και ο στοχασμός του λογοτέχνη πάντα ξεκινάει από εντελώς άλλη βάση. Ο λογοτέχνης είναι ελεύθερος σκοπευτής και αναντίρρητα πάντοτε εκφράζει έναν υποκειμενισμό ανένδοτο. 

• Τι νοσταλγείτε περισσότερο; 

Ωραία η λέξη «νοσταλγία» αλλά δεν νοσταλγώ τίποτα.

Πέρσα Κουμούτση: «Είμαστε όλοι ‘υποθηκευμένοι’…»

• https://www.timesnews.gr/

Στην πεζογράφο και μεταφράστρια Πέρσα Κουμούτση πιστώνεται και το γεγονός ότι με τις μεταφράσεις της από τα αραβικά των έργων του Ναγκίμπ Μαχφούζ, έδωσε την ευκαιρία στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό να γνωρίσει τον αιγύπτιο νομπελίστα συγγραφέα, που ήταν πολύ δημοφιλής στον αραβικό κόσμο. Ωστόσο, Η Κ. Κουμούτση έχει μια εξαιρετική θητεία στην λογοτεχνία μας. Εδώ γνωρίζουμε μια δημιουργό για ζητήματα απλά, καθημερινά:

• Τι νοσταλγείτε περισσότερο;

Αν με ρωτούσατε πριν από μερικά χρόνια, θα σας έλεγα την πόλη όπου γεννήθηκα, τα αγαπημένα πρόσωπα που χάθηκαν, το παρελθόν, τη νιότη κλπ. Τώρα δεν νοσταλγώ τίποτα. Έχω ξορκίσει τη νοσταλγία γράφοντας τα βιβλία μου. Η νοσταλγία είναι ένας είδος εξάρτησης, αν δεν απαλλαγούμε από τις παλιές θύμησες, θα μας διαφεντεύουν πάντα, θα συνεχίζουν να μας «στήνουν μακάβριο χορό», όπως έλεγε και ο Καρυωτάκης. Κοιτάζω μπροστά.

Δημήτρης Βαρβαρήγος: «Όταν έναν λαό τον πετάς σε μια αρένα, αναγκαστικά γίνεται μονομάχος…»

https://www.timesnews.gr

Εξομολογητικός και ο συγγραφέας Δημήτρης Βαρβαρήγος, κρίνει, επιλέγει, αποφαίνεται, αποκαλύπτει τις μύχιες σκέψεις του  για απλά, καθημερινά ζητήματα. Έχει πολλά βιβλία στο ενεργητικό του, κι έχει δώσει λαμπρά δείγματα γραφής. Κι εδώ, με τις απαντήσεις του παρουσιάζει ένα απόθεμα συναισθηματικής θερμοκρασίας που το εναποθέτει στην καρδιά του αναγνώστη. Ιδού η συνέντευξη:

• Τι νοσταλγείτε περισσότερο;

Τις ξένοιαστες μέρες, εκείνες τις άδολες παιδικές μέρες που χτίζονται οι αληθινές φιλίες. Που έχεις τους γονείς σου να σε μαθαίνουν και να σε προστατεύουν με την αληθινή και ουσιαστική αγάπη τους.

Δημήτρης Γεωργάς: «Νόμιζα ότι το ‘αριστερός’ είναι τίμιος τρόπος ζωής…»

https://www.timesnews.gr
Την κρίση του πνευματικού ανθρώπου επιζητούμε. Την αναζητούμε. Κανένας δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πια αν η πνευματική θερμοκρασία της εποχής μας καθορίζεται και στοιχειοθετείται από τους πνευματικούς ανθρώπους ή από τους πολιτικούς ή από τους διαφημιστές. Ο αναχωρητισμός του πνευματικού ανθρώπου είναι ίσως πονηρότατος. Δεν θέλουμε πνευματικούς ανθρώπους… αναχωρητές! Τους θέλουμε να είναι ενεργοί πολίτες και να έχουν γνώμη για όλα. Ωστόσο, πέρα από το καθαρά δημιουργικό έργο τους, θέλουμε να μας μιλούν και για τον εαυτό τους. Κι γι’ αυτό η παρακάτω συνέντευξη με τον συγγραφέα Δημήτρη Γεωργά:

• Τι νοσταλγείτε περισσότερο; 

Νοσταλγώ την παλιά οικονομική πλευρά της ζωής μου, με τις χαρές της και την δημιουργικότητα της. Με έχει επηρεάσει πάρα πολύ η κατάσταση της χώρας και σε συνέχεια η δική μου, που όταν διάβασα την λέξη νοσταλγία, δεν είχα απάντηση.

• Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι; 

Έχω γυρίσει όλο τον κόσμο και είχα χρόνο να συναναστραφώ με διαφορετικούς λαούς. Το ταξίδι που θέλω να κάνω είναι, να πάω στη Μάκρη και το Λεβίσι της Μικράς Ασίας. Είναι τόποι παππούδων και το 2ο βιβλίο που έγραψα «Δάκρυα διαμάντια» στήριξα μέρος της φαντασίας μου όπως φαντάστηκα αυτά τα μέρη, αλλά δεν ξεχνώ ποτέ ότι εκεί ζούσαν οι προγονοί μου, αλλά ανήκαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Δεν ψάχνω για χαμένες πατρίδες.

Δημήτρης Γεωργάς: «Νόμιζα ότι το ‘αριστερός’ είναι τίμιος τρόπος ζωής…»

https://www.timesnews.gr
Την κρίση του πνευματικού ανθρώπου επιζητούμε. Την αναζητούμε. Κανένας δεν είναι σε θέση να γνωρίζει πια αν η πνευματική θερμοκρασία της εποχής μας καθορίζεται και στοιχειοθετείται από τους πνευματικούς ανθρώπους ή από τους πολιτικούς ή από τους διαφημιστές. Ο αναχωρητισμός του πνευματικού ανθρώπου είναι ίσως πονηρότατος. Δεν θέλουμε πνευματικούς ανθρώπους… αναχωρητές! Τους θέλουμε να είναι ενεργοί πολίτες και να έχουν γνώμη για όλα. Ωστόσο, πέρα από το καθαρά δημιουργικό έργο τους, θέλουμε να μας μιλούν και για τον εαυτό τους. Κι γι’ αυτό η παρακάτω συνέντευξη με τον συγγραφέα Δημήτρη Γεωργά:

• Τι νοσταλγείτε περισσότερο; 

Νοσταλγώ την παλιά οικονομική πλευρά της ζωής μου, με τις χαρές της και την δημιουργικότητα της. Με έχει επηρεάσει πάρα πολύ η κατάσταση της χώρας και σε συνέχεια η δική μου, που όταν διάβασα την λέξη νοσταλγία, δεν είχα απάντηση.

• Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι; 

Έχω γυρίσει όλο τον κόσμο και είχα χρόνο να συναναστραφώ με διαφορετικούς λαούς. Το ταξίδι που θέλω να κάνω είναι, να πάω στη Μάκρη και το Λεβίσι της Μικράς Ασίας. Είναι τόποι παππούδων και το 2ο βιβλίο που έγραψα «Δάκρυα διαμάντια» στήριξα μέρος της φαντασίας μου όπως φαντάστηκα αυτά τα μέρη, αλλά δεν ξεχνώ ποτέ ότι εκεί ζούσαν οι προγονοί μου, αλλά ανήκαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Δεν ψάχνω για χαμένες πατρίδες.

• Ποια θεωρείτε ως την πιο υπερτιμημένη αρετή;

Την αξιοπρέπεια και την αυτοκριτική.

• Πoια, κατά τη γνώμη σας, είναι τα μεγαλύτερα πρoβλήματα της ελληνικής κoινωνίας;

Οι κρατικές δομές και η Δικαιοσύνη. Το κράτος κτίστηκε κομματικά, τμηματικά και ασύνδετα. Σε προέκταση ο λάθος τρόπος μόρφωσης.

• Σας ενδιαφέρει η πoλιτική;

Πάρα πολύ. Θεωρούσα τον εαυτό μου αριστερό όχι κομουνιστή, γιατί νόμιζα ότι το αριστερός είναι τίμιος τρόπος ζωής. Έχω πια πειστεί ότι ο τίμιος τρόπος ζωής δεν αφορά μόνο τον αριστερό.

• Τι γνώμη έχετε για τους πολιτικούς;

Ας μιλήσω για τους υπάρχοντες. Είναι μορφωμένοι, προέρχονται από όλα τα στρώματα της κοινωνίας, αλλά δεν είναι ανεξάρτητοι, λόγω κομματικής πειθαρχίας  και αυτό τους καθιστά κομπάρσους. Υπάρχει φιλοδοξία, είναι ένα δύσκολο επάγγελμα, δεν ξέρω εάν γνωρίζουν πως εκλέγονται οι αρχηγοί τους και αυτό τους δημιουργεί αυταπάτες. Είναι καλλίτεροι τεχνοκράτες, αλλά ο κομματισμός τους αφαιρεί πρωτοβουλίες και στο τέλος ενσωματώνονται σε ένα σύστημα από μολυβένια στρατιωτάκια.

• Αγαπάτε το θέατρο;

Δεν πηγαίνω συχνά, προτιμώ τον κινηματογράφο.

• Ποια είναι η θέση της τέχνης (θέατρο, μουσική, ζωγραφική, κ.λπ.) στην εποχή μας;

Η τέχνη συν υπάρχει με την κουλτούρα ενός λαού. Πιστεύω ότι δεν καλύπτει μεγάλο μέρος του λαού.

• Μήπως η τέχνη κινδυνεύει να απομονωθεί εξαιτίας της τηλεόρασης και συνεπώς μήπως πρέπει να αναζητήσει καινούργιες μορφές και να επανεξετάσει την κοινωνική λειτουργία της;

Η τέχνη βρίσκεται πάντα πολύ μπροστά από την τηλεόραση. Ότι και να επανεξετάσει η τηλεόραση πρέπει να συμβαδίζει με την τέχνη και τον πολιτισμό. Είναι η τηλεόραση το μεγαλύτερο και τελειότερο όπλο πολιτικής προπαγάνδας. Για αυτό η κρατική τηλεόραση πρέπει να δίνει περισσότερο βάρος στη τέχνη και πολιτισμό. Προς το παρόν η τέχνη και ο πολιτισμός στη χώρα μας, δεν δύναται να διαχυθεί σε λαϊκά στρώματα και η τηλεόραση αγκομαχά σε ένα δρόμο που τις επιβάλλεται.

• Σε μια εποχή αποξένωσης, πολεμικών συγκρούσεων, κοινωνικών αναταραχών, φτώχειας, ανισοτήτων, φόβου για την επόμενη ημέρα κ.λπ., τι μπορεί να κάνει η τέχνη;

Η τέχνη είναι και πολιτισμός. Η ιστορία έχει δείξει ότι αυτά τα δυο δεν αρκούν για την ευημερία των λαών ούτε καν τους προφυλάσσουν. Ο άνθρωπος των εποχών μας μπορεί να είναι λάτρης της τέχνης και του πολιτισμού δεν παύει όμως να ενεργεί ως πολιτικό όν. Εάν η τέχνη, ο πολιτισμός και η πολιτική συνταιριάξουν, επέρχεται ευημερία, πνευματική και υλική.

• Είναι ο κόσμος μας παράλογος;

Τα κέντρα εξουσίας δημιουργούν παραλογισμό και βαρβαρότητα

• Τι είναι εκείνο που δίνει νόημα στον άνθρωπο;

Η αξιοπρέπεια και η αγάπη

• Έχει πνευματικότητα η κεντρική εξουσία (η κυβέρνηση, τα κόμματα);

Η κεντρική εξουσία στη σωστή δημοκρατία, είναι αναγκασμένη να έχει πνευματικότητα. Δεν μπορείς να ζεις σε μια σωστή δημοκρατία και να μην ασπάζεσαι την πνευματικότητα.

• Η νεοελληνική κοινωνία, γενικότερα, έχει πνευματικότητα;

Υπάρχει πνευματικότητα αλλά υποχωρεί μπροστά στις απαιτήσεις της πολιτείας, που κτίστηκε χωρίς πνευματικά θεμέλια. Είμαστε άτακτο έθνος γιατί αρκεστήκαμε σε μια έτοιμη ιστορία, που δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε.

• Τι σημαίνει για σας η λέξη «ήθος»;

Ήθος σημαίνει σεβασμός.

• Πoια είναι η ωραιότερη λέξη της ελληνικής γλώσσας;

Ψυχή.

• Ποιος φταίει για το περιορισμένο λεξιλόγιο των νεοελλήνων: οι γονείς, το σχολείο, τα μέσα ενημέρωσης, η παγκοσμιοποίηση;

Η μόρφωση από αρχαιοτάτων χρόνων ήταν μέλημα και υποχρέωση της Πολιτείας.

• Υπάρχει περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση στους πολίτες ή όλοι γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια την προστασία του περιβάλλοντος;

Η προστασία του περιβάλλοντος, το μέγιστο μέλημα μας στη φιλοξενία της γης, τα τελευταία χρόνια ευαισθητοποιεί τις μάζες. Η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη. Τέτοια αυτοχειρία μου είναι αδύνατον να την εξηγήσω.

• Κινδυνεύουμε στ’ αλήθεια από τη μόλυνση του περιβάλλοντος ή απλώς πρόκειται για υπερβολές των οικολόγων;

Είναι μεγάλη απορία μου πως άφησαν την γη να καταστραφεί. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πάνω από δυο κέντρα αποφάσεων και απορώ συνεχώς που δεν επέβαλαν την διατήρηση αυτού του μοναδικού αγαθού, που έχει πανανθρώπινη αξία, ενώ δημιούργησαν δυο παγκόσμιους πολέμους.

• Είναι υποφερτή η πόλη σας;

Είμαστε από πλευράς κλίματος από τα ωραιότερα μέρη. Οι πόλεις και η πόλη μου αντανακλούν, μια παρακμιακή εικόνα.

• Μήπως κινδυνεύουμε από τους πρόσφυγες/μετανάστες;

Εάν δεν έχουμε την δυνατότητα να τους αφομοιώσουμε ειρηνικά και κοινωνικά τα προβλήματα θα διογκωθούν και στη χώρα μας λόγω αδυναμίας των πάντων, θα υπάρξει πρόβλημα που δεν θα επιλυθεί ομαλά.

• Υπάρχει φόβος να χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα;

Η εθνική μας ταυτότητα είναι η τιμή και η παγίδα μας. Η διαχείριση αυτών των δυο θα φέρει και τα αποτελέσματα

• Δικαιούμαστε να υποστηρίζουμε ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων;

Εγώ αισθάνομαι ότι είμαι απόγονος. Ιστορικώς δεν γνωρίζω να το πιστοποιήσω.

• Έχoυν σημασία oι απoλoγισμoί στη ζωή μας;

Οι απολογισμοί μας είναι ο καθρέπτης μας

• Πόσες ώρες εργάζεστε;

Πνευματικώς δυο ώρες περίπου την ημέρα. Είναι πολύ λίγες για απασχόληση γενικώς. Νομίζω ότι υπολειτουργώ ως άτομο.

• Τι είναι για σας η μοναξιά;

Οι κακές μας επιλογές και η καθυστέρηση της συγγνώμης.

• Είστε ρομαντικός;

Δεν νομίζω, μόνο στα γραπτά μου βγαίνει. Ήταν παράπονο των συντρόφων μου.

• Σας αρέσoυν τα ταξίδια;

Όχι πολύ, ίσως επειδή έχω γυρίσει όλο τον κόσμο. Θέλω όμως να γυρίσω όλη την Ελλάδα σε ένα μακρύ και χαρούμενο ταξίδι που φοβάμαι ότι δεν θα πάρω αυτήν την απόφαση. Τα οικονομικά μου με αποτρέπουν να έχω αυτό το όνειρο εν γρηγόρσει.

• Πoιo μέρoς αγαπάτε ιδιαίτερα;

Την Ελλάδα

• Tι αγαπάτε περισσότερo στoν κόσμo;

Την καλοσύνη και την αγάπη στον συνάνθρωπο.

• Τι θεωρείτε ως τον έσχατο βαθμό δυστυχίας;

Την ανημποριά και να μη μπορώ να αποφασίζω για τον εαυτό μου

• Σας απασχολεί ο χρόνος;

Έχει έρθει και σε μένα ο χρόνος ως σημείο αναφοράς και παρουσίας

• Πιστεύετε στην φιλανθρωπία ή στην αλληλεγγύη;

Πιστεύω και εκτιμώ ιδιαίτερα τους ανθρώπους που τα νιώθουν και τα πράττουν.

• Για σας, τι σημαίνει παγκοσμιοποίηση;

Η προσπάθεια να διοικούμαστε από ένα κέντρο. Εφιαλτική εικόνα του μέλλοντος.

• Πόσο Ευρωπαίοι είμαστε οι Έλληνες;

Εάν Ευρωπαίος είναι αυτός που ζηλέψαμε, είμαστε πολύ μακριά από αυτήν την διαπίστωση.

• Ο  Έλληνας είναι εχθρός της πειθαρχίας και του κανόνα;

Πιστεύω απόλυτα ότι τα περισσότερα «κακά» που χαρακτηρίζουν τον Έλληνα – όχι όλους – έχουν δημιουργηθεί και ενσωματωθεί στο DNA του από το σάπιο κτίσιμο του ελληνικού κράτους. Ο Νεοέλληνας είναι από τους άτυχους λαούς. Οι ηγήτορες του και οι ώρες της ιστορίας διαμόρφωσαν ένα πολίτη που αντιμάχεται τον εαυτό του και τους πάντες.

• Τι λείπει από τον Έλληνα σήμερα;

Η αισιοδοξία και η έλλειψη δικαιοσύνης.

• Η «ενωμένη» Ευρώπη θα επιβιώσει;

Θλίβομαι και ντρέπομαι για την σημερινή Ευρώπη. Δεν ξέρω τι πρόγραμμα ετοιμάζουν, εάν διαλυθεί ή όχι, αλλά όπως είναι έτσι δομημένη είναι πολύ εύκολο να διαλυθεί. Για εμάς πιστεύω ότι η διάλυση αυτής της οποιαδήποτε Ευρώπης θα είναι καταστροφική.

• Η γυναίκα σήμερα στην Ελλάδα είναι ίση με τον άνδρα;

Η θέση της γυναίκας σήμερα από την εποχή της μητέρας μου είναι καλλίτερη. Η ελληνική κοινωνία – όχι όλη – δεν αντιμετωπίζει ως ίση την γυναίκα.

• Ποιο είναι το πολυτιμότερο περιουσιακό σας στοιχείο;

Από οικονομικής πλευράς η σύνταξη μου, που μειώθηκε πάνω από το μισό. Από κάθε άλλη πλευρά η υγεία μου.

• Η οικονομική κρίση πιστεύετε ότι θ’ αλλάξει την  κοινωνία μας και προς ποια κατεύθυνση;

Ήδη η κρίση έχει αλλάξει την κοινωνία. Ο λαός μεταλλάχθηκε με κυρίαρχα συναισθήματα, τον φόβο, την ανυπακοή, την εκδίκηση, την ανομία. Έγινε ένα σύνολο από τρομαγμένα ανθρωπάκια. Αυτά θα τον οδηγήσουν σε ακραίες συμπεριφορές, θα ακολουθήσουν για πολλά χρόνια τον φασισμό και εγώ ηλικιακά δεν πιστεύω ότι θα ζήσω σε μια ειρηνική κοινωνία.

• Πιστεύετε ότι θα έρθει κάποια στιγμή που η χώρα μας θα ζει χωρίς τις ξένες εξαρτήσεις;

Η χώρα μας δεν έχει κανένα προσόν να είναι ανεξάρτητη. Για αυτό, όπου είναι συνδεδεμένη πρέπει να κοιτάξει, έστω και ξεφτιλίζοντας την υπερηφάνεια του λαού της, να μείνει εκεί που είναι, στο μαντρί της Δύσης, του ΝΑΤΟ και της όποιας Ευρώπης

• Τι είναι εκείνο που μπορεί να ενσαρκώσει την ελπίδα του αύριο;

Δικαιοσύνη, πολιτική ωριμότητα και καλυτέρευση του βιοτικού του επιπέδου

• Τελικά, τι είναι η ζωή;

Έχει τη δυνατότητα να προσφέρει ευτυχία. Ο άνθρωπος δεν είναι έτοιμος να το αποδεχθεί. Η  τύχη που είναι μέρος της, αφορά μόνο την υγεία του καθενός μας.

• Πείτε μας για το τελευταίο βιβλίο σας…

Το τελευταίο μου βιβλίο «Το 7 της λύτρωσης αργεί» που είναι και το 3ο της τετραλογίας μου, εξιστορεί την ζωή δυο οικογενειών σε βάθος πάνω από 170 χρόνια και των απογόνων τους, που μια κληρονομική ασθένεια η χορεία του Χάντινγκτον     ( horeia Huntington) τους προσβάλει από γενιά σε γενιά. Πριν 6 μήνες (3/16) βρέθηκε το φάρμακο, αλλά δυστυχώς ούτε για την ασθένεια ούτε για την λύτρωση μου δόθηκε ευκαιρία να μιλήσω σε μεγαλύτερο ακροατήριο. Επιθυμούσα να στείλω ένα πανανθρώπινο μήνυμα για τις προγαμιαίες εξετάσεις, αλλά δεν μπόρεσα, το ήθελα πολύ και μου έμεινε πίκρα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Δημήτρης Γεωργάς, γεννήθηκε το 1953. Μεγάλωσε στις γειτονιές της Κοκκινιάς και του Κορυδαλλού. Αποφοίτησε από Ακαδημία του Εμπορικού Ναυτικού. Έγινε ένας από τους νεώτερους πρώτους μηχανικούς. Από το 1995-2000 εργάστηκε ως Αρχιμηχανικός. Το 2003 συνταξιοδοτήθηκε. Είναι παντρεμένος και έχει δυο παιδιά. Το 2005 ξεκίνησε να γράφει και έχει ολοκληρώσει μία τετραλογία με γενικό τίτλο «Το εφτά της λύτρωσης αργεί». Το μυθιστόρημά του «Της σποράς της μαύρης όργωμα» αποτελεί το πρώτο μέρος της τετραλογίας αυτής και είναι το πρώτο που εκδίδεται. Η τετραλογία αποτελείται από ανεξάρτητα μυθιστορήματα, τα συνδέει μόνο μία λεπτή κλωστή.

Ενα αουτσάιντερ της λογοτεχνίας, ο Δημήτρης Μπουραντάς

• της μαιρης παπαγιαννιδου | το βήμα, Κυριακή 22 Μαρτίου 2009
  

• Καθηγητής Μάνατζμεντ στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο ο Δημήτρης Μπουραντάς αναδείχθηκε με το πρώτο του μυθιστόρημα πρωταθλητής των πωλήσεων

• Είναι καθηγητής Μάνατζμεντ στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, με διεθνή αναγνώριση, έχει εργαστεί ως στέλεχος, σύμβουλος και εκπαιδευτής για μεγάλο αριθμό ελληνικών και πολυεθνικών επιχειρήσεων, εξειδικεύεται στην ανάπτυξη ηγετικών στελεχών και ομάδων, στη διοίκηση των αλλαγών, στη διοίκηση της εταιρικής κουλτούρας και στη στρατηγική ευθυγράμμιση επιχειρήσεων και οργανισμών. Δεν αποφάσισε ξαφνικά να δρέψει λογοτεχνικές δάφνες ο κ. Δημήτρης Μπουραντάς. Αλλά ήθελε να γράψει μυθιστόρημα. Θεώρησε ότι το είχαμε ανάγκη εμείς. Το «Ολα σου τα ΄μαθα, μα ξέχασα μια λέξη» παραμένει πεισματικά καρφωμένο για δεύτερη χρονιά στην κορυφή των ευπωλήτων της χώρας. Πώς το κατάφερε αυτό; Τα αδιέξοδα και οι ενοχές ενός φτασμένου καθηγητή Πανεπιστημίου και ο νευρικός κλονισμός της αγαπημένης του μαθήτριας είναι τόσο ελκυστικά σαν θέμα; Τον συναντήσαμε σε κεντρικό καφέ της Αθήνας και του ζητήσαμε να μας εξηγήσει το φαινόμενο.

- Τα πρώτα σημάδια έρωτα εμφανίζονται στη σελίδα 227. Και όμως, το βιβλίο έγινε μπεστ σέλερ. Είναι σημάδι των καιρών;

• «Αυτό ήταν μεγάλη έκπληξη και για μένα. Είναι ένα βιβλίο με συμπυκνωμένες έννοιες, αρκετά διδακτικό, σε βάζει να σκεφτείς. Δεν έχει μέσα καθόλου σεξ, στο τέλος μάλιστα έχει ένα πολιτικό κείμενο. Και είναι από μια άποψη σκληρό αφού μιλάει για το Πολυτεχνείο, τους καθηγητές, τους συνδικαλιστές, δεν αφήνει κανέναν απέξω, δεν λαϊκίζει».

- Είστε εκπαιδευτής ηγετών. Πώς αποφασίσατε να απευθυνθείτε τώρα σε όλους;

• «Είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε πολύ σημαντικές επιλογές στη ζωή μας σε μια ηλικία που δεν έχουμε τη γνώση. Ταυτόχρονα οι γονείς και οι δάσκαλοί μας επίσης δεν έχουν τη γνώση για να μας προσφέρουν αυτό που λέμε μέντορινγκ/ κηδεμονία, οπότε σκέφτηκα να γράψω ένα μυθιστόρημα σχετικό. Αρχικά έλεγα ότι το target group, η ομάδα στην οποία απευθύνεται το βιβλίο, θα είναι από 17 ως 30 χρόνων. Τελικά έχει διαβαστεί από παιδιά 14 χρόνων ως και ανθρώπους 86 χρόνων. Ενα συγκινητικό μήνυμα πήρα προχθές από μια καθηγήτρια στα φροντιστήρια επί 10 χρόνια: πήγε και διάβασε στην πρώτη τάξη δυο τρεις σελίδες από το βιβλίο και τα παιδιά είχαν χαζέψει. Κάποιο κορίτσι άρχισε να κλαίει. Στην άλλη τάξη μια δεύτερη άρχισε να κλαίει περισσότερο από την πρώτη. Εκεί, γράφει, άρχισα να κλαίω κι εγώ. Είναι απίστευτο το τι υπάρχει πίσω από τις πωλήσεις... Δεν ξέρω αν άλλοι συγγραφείς είναι έτσι ή αν με άλλα βιβλία γίνεται το ίδιο, αλλά το πόσος κόσμος θέλει να με συναντήσει, πόσοι άντρες- άσε τις γυναίκες- μου έχουν πει ότι κλάψανε, είναι απίστευτο. Δεν το περίμενα ποτέ».

- Ισως ο κόσμος αναζητεί κάπου τη λύση των προβλημάτων του. Το βιβλίο σας δίνει λύση;

• «Δεν ξέρω αν δίνει λύση. Εγώ πιστεύω ότι ο κόσμος, όπως είμαστε σήμερα, έχει ανάγκη από έναν διαφορετικό λόγο ακόμη και στο μυθιστόρημα. Το μυθιστόρημά μου έχει το εξής χαρακτηριστικό: δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό, αλλά είναι διαφορετικό. Ολα τα άλλα μπορεί να είναι καλύτερα λογοτεχνικά, αλλά είναι όλα στο ίδιο μοτίβο. Αυτό έχει ένα διαφορετικό περιεχόμενο. Παλιά λέγαμε “πάνε μπροστά οι άνθρωποι που κάνουν τα πράγματα σωστά”, τώρα λέμε “πάνε μπροστά οι άνθρωποι που κάνουν τα πράγματα διαφορετικά”. Αλλά το πιο σημαντικό, όπως καταλαβαίνω από τα χιλιάδες mail που λαμβάνω, είναι ότι έχει συγκινήσει η ουσία των εννοιών, των αρχών, των διδαγμάτων που έχει μέσα, και όχι η μυθιστορία ή το λογοτεχνικό του κομμάτι».

- Γίνατε στα μάτια μας το ζωντανό παράδειγμα της θεωρίας σας, ο άνθρωπος που θέτει στόχους και τους πετυχαίνει. Εφαρμόζεται το μάνατζμεντ και στη λογοτεχνία;

«Κατ΄ αρχάς καμιά στιγμή δεν πέρασε από το μυαλό μου ότι θέλω να κάνω ένα μπεστ σέλερ. Ο στόχος να περάσω κάποια μηνύματα μέσα από ένα μυθιστόρημα προέκυψε από μια αίσθηση αποστολής. Σκέφτεται κανείς: Γιατί δουλεύω; Για να βγάλω λεφτά να ζήσω. Πέραν αυτού όμως, οφείλω να εκπαιδεύω όχι μόνο τους φοιτητές που πληρώνουν ή τον κόσμο στις επιχειρήσεις όπου πηγαίνω και με αμείβουν με έναν σκασμό λεφτά. Ως καθηγητής έχω μια ευρύτερη κοινωνική αποστολή, που είναι να βάλω εσένα σε μια καλύτερη κοινωνία. Οχι ανιδιοτελώς. Ιδιοτελώς. Είτε γιατί έχω μια ανάγκη ολοκλήρωσης, είτε γιατί έχω παιδιά και θέλω να ζήσουν σε μια καλύτερη κοινωνία. Και ενώ είχα σκεφτεί να γράψω ένα δοκίμιο με εκλαϊκευμένες κάποιες έννοιες, αυτό δεν μου έλεγε κάτι. Είχα φτάσει σχεδόν σε κατάθλιψη και τελικά ήταν μια άσκηση αυτοψυχοθεραπείας το να γράψω αυτό το βιβλίο».

- Αν όμως δεν το αγόραζε ο κόσμος,δεν θα περνούσε το μήνυμα.Σε ποιο στάδιο σας ήρθε η αναλαμπή για τον τίτλο;

«Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Ενας λογοτέχνης πρέπει να βγει έξω από τα στερεότυπα. Ερχομαι πάλι στο μάνατζμεντ, όπου λέμε “να σκεφτόμαστε έξω απ΄ το κουτί”- “think out of the box”. Εγώ έκανα συνειδητή προσπάθεια με τη γυναίκα μου και με τους φίλους μου. Τους έλεγα “θέλω έναν τίτλο out of the box”. Ενα βράδυ που ήμασταν με παρέα και σκεφτόμουν παλιά τραγούδια του Κώστα Χατζή, μου ήρθε στο μυαλό ένα τραγούδι του που είχε μέσα τον στίχο “Ολα σου τα ΄μαθα, μα ξέχασα μια λέξη”. Μόλις μου ήρθε, λέω, αφήστε τα όλα. Αυτός θα είναι ο τίτλος. Είναι υπαινικτικός και περνάει το μήνυμα ότι υπάρχει κάτι διδακτικό στο βιβλίο. Και κάτι ερωτικό ίσως. Αλλά επειδή κανείς δάσκαλος δεν τα ξέρει όλα, το υποδηλώνει με το “ξέχασα μια λέξη”. Μπορεί να πει κανείς ότι κάποια στοιχεία του μάνατζμεντ εφαρμόζονται στη λογοτεχνία. Το μάνατζμεντ σου δίνει εργαλεία για το πώς να γίνεις πιο αποτελεσματικός στον οργανισμό, στο υπουργείο, στο νοσοκομείο, στο πανεπιστήμιο και στην προσωπική σου ζωή. Αρα, γιατί να μη βοηθήσει και τον λογοτέχνη;». - Επαιξε ρόλο η οικονομική κρίση στο να γίνει το βιβλίο σας ακόμη πιο επίκαιρο τώρα;

«Το βιβλίο είχε πάει ψηλά μήνες πριν από την οικονομική κρίση. Γιατί; Αυτό που λέω εγώ είναι το εξής: Η κρίση δεν ήταν ζήτημα καπιταλιστικού συστήματος και μηχανισμών, ήταν ζήτημα κυρίως αξιών και ηγετών. Εχουμε βέβαια τους μηχανισμούς ελέγχου, τις νομοθεσίες, τα χρηματιστήρια, αλλά κάποιοι άνθρωποι είναι από πίσω, σε εθνικό ή σε διεθνές επίπεδο, στον ιδιωτικό ή στον δημόσιο τομέα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν εκτίμησαν καταστάσεις, δεν έπραξαν ανάλογα. Μπορούσαν να το κάνουν, αλλά το αμέλησαν. Από τη στιγμή που το βιβλίο εμπεριέχει- βαρετά ίσως και επαναλαμβανόμενα- κάποιες αξίες, γίνεται σαφέστατα επίκαιρο πλέον». - Πώς αντέδρασε ο επιχειρηματικός κόσμος σε αυτή την απρόβλεπτη επιτυχία σας με ένα μυθιστόρημα;

«Είχα βγάλει ένα βιβλίο πριν από τέσσερα χρόνια με τίτλο “Ηγεσία” και πήγε εξαιρετικά καλά σαν εξειδικευμένο βιβλίο. Λοιπόν, δεν είχε πάρει ούτε ένας επιχειρηματίας τηλέφωνο να μου πει “Μπουραντά, διάβασα το βιβλίο σου, θέλω να σε γνωρίσω”. Με αυτό το μυθιστόρημα, και μόνο μετά τα Χριστούγεννα, με έχουν πάρει έξιεπτά επιχειρηματίες και μου ΄χουν κάνει το γεύμα γιατί διάβασαν το βιβλίο και ήθελαν να με γνωρίσουν. Βλέπουν κι εκείνοι ότι αυτό το σύστημα, έτσι όπως είναι, δεν θα εξασφαλίσει τα εγγόνια τους και τα δισέγγονά τους. Από το μυθιστόρημα κατάλαβα ότι οι ιδέες μου έχουν αγγίξει κόσμο. Αρα, τι συμπέρασμα βγαίνει; Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που συζητάνε όπως εμείς τώρα, αλλά δεν έχει βρεθεί μια συγκολλητική ουσία για να τους κάνει μια κρίσιμη μάζα που να έχει επίδραση στην κοινωνία. Το θέμα είναι να κάνεις έναν θεσμό όχι πολιτικό, αλλά να παρέμβεις στην κουλτούρα, στις αξίες. Αυτό είναι που προτείνω σαν ιδέα στο τέλος του βιβλίου».

ΠΙΕΡ ΑΣΟΥΛΙΝ:«Τα blogs είναι το μέλλον της δημοσιογραφίας»

Ο γάλλος δημοσιογράφος και συγγραφέας μιλάει για το ψηφιακό μέλλον του Τύπου, για τη γραφή, για τη σχέση λογοτεχνίας και ρεπορτάζ

Ο Πιερ Ασουλίν είναι από τους γνωστότερους γάλλους δημοσιογράφους και συγγραφείς. Οι Ελληνες τον γνώρισαν μέσα από το μυθιστόρημά του Ξενοδοχείο Lutetia (εκδόσεις Πόλις), το μόνο από τα βιβλία του (μυθιστορήματα ή βιογραφίες) που κυκλοφορεί στα ελληνικά. Υπογράφει το μεγαλύτερο λογοτεχνικό blog του γαλλόφωνου κόσμου, το «La Republique des Livres» (Η Δημοκρατία των Βιβλίων) που «φιλοξενείται» στον δικτυακό τόπο της εφημερίδας «Le Monde». Διδάσκει επίσης γραφή, ανάγνωση, ερευνητική γραφή και ψηφιακή γραφή στο Τμήμα Δημοσιογραφίας του Ινστιτούτου Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού. Ο Πιερ Ασουλίν, που γεννήθηκε το 1953 στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου, βρέθηκε πριν από λίγες ημέρες στην Αθήνα. Συναντηθήκαμε στο εστιατόριο του Ιδρύματος Θεοχαράκη, στη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας, έναν νέο χώρο αστικής συνενοχής, για τη συνέντευξη που ακολουθεί.

- Ας αρχίσουμε λοιπόν από το blog του «Monde».

«Οχι του "Monde", αλλά φιλοξενούμενο από τον "Monde". Είναι ένα blog επαγγελματικό, που διακρίνεται από τα εκατομμύρια blogs των ερασιτεχνών».

- Τι κάνει ένα blog επαγγελματικό;

«Το να γράφεται από τους ειδικούς ενός πεδίου, κατ' εξοχήν από τους δημοσιογράφους. Μέσα από το blog ασκώ το επάγγελμά μου. Αν δεν ήταν να ασκήσω το επάγγελμά μου, δεν θα έκανα blog. Πιστεύω ότι το blog είναι το μέλλον της δημοσιογραφίας. Πριν από πέντε χρόνια το lemonde. fr μού πρότεινε να κάνω ένα εμπιστευτικό δελτίο (lettre confidentielle) για το βιβλίο, τη λογοτεχνία, τους λογοτεχνικούς κύκλους. Κάποια στιγμή είπα ότι πρέπει να τελειώσουμε με το εμπιστευτικό δελτίο και να περάσουμε σε ένα blog. Επρεπε να επινοήσω λοιπόν και το δημοσιογραφικό μοντέλο του blog αλλά και το οικονομικό». .. [ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 15/6/2008]

«Ο ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΠΛΟ»

Ο Ρίτσαρντ Γουόλιν, επιφανής ιστορικός των ιδεών και καθηγητής τού City University of New York, κρίνει τον μεταμοντερνισμό και τον σχετικισμό και εκφράζει την αισιοδοξία του για το μέλλον της δημοκρατίας

Ο Ρίτσαρντ Γουόλιν ανήκει στους γνωστότερους νεότερους ιστορικούς των ΗΠΑ και επιπλέον διαθέτει και πολύ αξιόλογη ευρωπαϊκή παιδεία, η οποία καλύπτει όχι μόνο τον τομέα της Ιστορίας αλλά και της Φιλοσοφίας και της Λογοτεχνίας. Το βιβλίο του The Seduction of Unreason κυκλοφόρησε στην Αμερική το 2004 και στην Ελλάδα το 2007 με τον τίτλο Η γοητεία του ανορθολογισμού από τις εκδόσεις Πόλις (παρουσιάστηκε στο Βήμα στις 4 Μαρτίου της ίδιας χρονιάς). Η εξαίρετη αυτή μελέτη έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής τόσο από τους ειδικούς όσο και από το κοινό. Ο Γουόλιν εδώ, όπως και στα υπόλοιπα κείμενά του, υπερασπίζεται την ιστορικότητα, τη σημασία του αξιολογικού πεδίου και την παράδοση του Διαφωτισμού στρεφόμενος κατά του σύγχρονου σχετικισμού, της ανιστορικότητας και του μεταμοντερνιστικού υποκειμενισμού που οι ρίζες τους, σύμφωνα με την ευφυή του ανάλυση, βρίσκονται στις προ-φασιστικές θεωρίες του Μεσοπολέμου. Ο σημαντικός αυτός ιστορικός, καθηγητής της Ιστορίας στο City University of New York, βρίσκεται στην Αθήνα και αύριο, στις 8.30 μ.μ., θα δώσει διάλεξη στην Ελληνοαμερικανική Ενωση (Μασσαλίας 22, Κολωνάκι) με θέμα Είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα φιλοσοφικά τεκμηριωμένα; Ο Ρίτσαρντ Γουόλιν παραχώρησε τη συνέντευξη που ακολουθεί αποκλειστικά στο Βήμα... [ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ, TO BHMA, 4/5/2008]