Δείπνο με τους Μπόουλς στο διαμέρισμα της Τζέιν. Η αυθόρμητη στοργή και η αίσθηση της διασκέδασης που μοιράζονται τους κάνει να μοιάζουν μάλλον με αδέλφια παρά με συζύγους. Η οικειότητά τους είναι μάλλον αδελφική, παρά σεξουαλική. Μένουν σε χωριστά διαμερίσματα, ο ένας πάνω από τον άλλο και επικοινωνούν με ένα σπιθαμιαίο μοβ τηλέφωνο που στριγκλίζει. Τζέιν: «Ξεχασιάρη (στριγκλιά) έλα επάνω. Ηρθαν ο Τζον και ο Τζόε. Το δείπνο (στριγκλιά) είναι έτοιμο». Της Τζέιν της αρέσει η μαγειρική. Απόψε μαγείρεψε λαγό σαλμί σε σάλτσα από κόκκινο κρασί, λες και βρισκόμασταν στη Νέα Υόρκη, αν εξαιρέσεις τη Σεριφά (τη Μαροκινή φίλη τής Τζέιν), που φλυαρούσε στα αραβικά με τη χοντρή, όμοια με αντρική φωνή της και γελούσε τρανταχτά με τα ίδια της τα αστεία. Μια παρουσία άγρια και ξένη, που φερόταν σαν να της ανήκε ο χώρος. Η Τζέιν, μια εύθραυστη φιγούρα, σαν ένα ανεκτίμητο βάζο που το πέταξαν στο πάτωμα. Τα κομμάτια του τα κόλλησαν ξανά, τα κόλλησαν όμως άγαρμπα και οι ραγισματιές φαίνονται. Η Σεριφά στεκόταν εκεί, με τα μπράτσα σταυρωμένα, κρατώντας ένα σφυρί στο χέρι... Και λοιπόν;