ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΩΤΑΣ Μας κληροδότησε το «εγερτήριο τραγούδι του»

Τριάντα τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται από το θάνατο του αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης και πνευματικού ανθρώπου

«...Αϊντε, σε καρτεράν, μπάρμπα Βασίλη,να ξαποστάσεις και να ξεδιψάσεις στην Πηγή των Αθανάτων,
αφήνοντας στον κόσμο το εγερτήριο λαϊκό σου τραγούδι
για τη μεγάλη μάχη της Ειρήνης»
γράφει στο ποίημά του «Ο μπάρμπα Βασίλης ο Αβασίλευτος», ο Γιάννης Ρίτσος, γραμμένο για το θάνατο του Βασίλη Ρώτα (1 Ιουνίου 1977).

Το παιδί απ' το Χιλιομόδι, στη μακριά και πολυτάραχη ζωή του, στάθηκε ένας πλήρης πνευματικός άνθρωπος, καλλιεργώντας όλα τα είδη του λόγου. Ποίηση, διηγηματογραφία, θέατρο, κριτική, δοκίμιο. Ενας ισόβιος πνευματικός στρατευμένος στην υπηρεσία της τέχνης και της παίδευσης του λαού για κοινωνική και πνευματική πρόοδο. 

Ο Βασίλης Ρώτας ανήκει σε κείνους τους πνευματικούς ανθρώπους που έθεσαν ως κυρίαρχο της ζωής τους την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, σε εκείνους που αφοσιώθηκαν και αγωνίστηκαν για τα ιδανικά του Μαρξισμού - Λενινισμού, στην πανανθρώπινη ιδεολογία που σταθερά και αποφασιστικά διδάσκει το ΚΚΕ. Εδωσε σκληρές μάχες, υποστήριξε τις αξίες, υπηρέτησε στον αγώνα για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, υποστηρίζοντας στην πράξη τον κοινωνικό ρόλο του καλλιτέχνη.

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΡΩΤΑ

«Δίκαιη εξουσία δεν υπάρχει»

Διαχρονικά. Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΚΙΩΝΗ, Ελευθεροτυπία, 31/5/2008

Ηταν μια θαυμαστή τριάδα των γραμμάτων μας. Της ίδιας αριστερής ιδεολογίας, της ίδιας περίπου ηλικίας, το ίδιο βραχύσωμοι, αλλά θαλερότατοι και οι τρεις. Μα πάνω απ' όλα σοφοί και σεβαστοί, ακόμα και στους ιδεολογικούς τους αντιπάλους.

Γεννήθηκαν, έζησαν και πέθαναν τα ίδια πάνω-κάτω χρόνια. Κατά σειρά: Μάρκος Αυγέρης (1883-1973, στα ενενήντα του), Κώστας Βάρναλης (1884-1974, στα ενενήντα του επίσης), Βασίλης Ρώτας (1889-1977, στα ογδόντα οχτώ του). Και είχα την τύχη να γνωριστώ και με τους τρεις.

Σήμερα θ' αναφερθώ στον Βασίλη Ρώτα. Αφ' ενός επειδή χθες συμπληρώθηκαν 31 χρόνια από τότε που έφυγε από τη ζωή, αφ' ετέρου γιατί πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα ακόμη βιβλίο του, με τη φροντίδα πάντα της συντρόφου του και πνευματικής συνοδοιπόρου Βούλας Δαμιανάκου, η οποία, με τη συμβολή της κόρης της, της ζωγράφου Ελένης Βασιλοπούλου, έχει αφοσιωθεί, πέρα από τα δικά της εξαιρετικά πονήματα, στη διάσωση του έργου του Ρώτα.

Πρόκειται για το βιβλίο με τίτλο «Επιθεώρηση στα χιόνια» -το τρίτο με διηγήματα, ύστερα από τα «Παλιές ιστορίες» και «Οι θησαυροί του Κιαμήλη και άλλα διηγήματα». Τα περισσότερα του νέου βιβλίου αναφέρονται στο στρατό και στους πολέμους, όπου ο Ρώτας υπηρέτησε είκοσι χρόνια ως αξιωματικός...[συνεχίζεται]