Μια συζήτηση με τον Γερμανό συγγραφέα Αλμπερτ Οστερμάιερ γύρω από την ποίηση, τον κινηματογράφο και το ποδόσφαιρο
- Του Κωστα Θ. Καλφοπουλου, Η Καθημερινή, 5/6/2011
Στα γερμανικά θεατρικά λεξικά, το επίθετο Οστερμάιερ εμφανίζεται με τρία λήμματα και στα ονόματα Αλμπερτ, Κριστίνε (Αυστριακή ηθοποιός) και Τόμας, που είναι ήδη γνωστός στο ελληνικό θεατρικό κοινό. Ο Αλμπερτ Οστερμάιερ ανήκει στη «νέα γενιά» της γερμανικής λογοτεχνίας και του θεάτρου, με έδρα το Μόναχο, ταυτόχρονα όμως κινείται με άνεση ανάμεσα στις θεατρικές σκηνές της χώρας, ενώ οι ποιητικές του συλλογές και τα μυθιστορήματά του ξεχωρίζουν από τη «γερμανική εσωστρέφεια» που χαρακτηρίζει ευρύτερα τη λογοτεχνία μετά την επανένωση. Στο έργο του είναι διάχυτα τα στοιχεία της θεατρικότητας, του κινηματογραφικού βλέμματος, και μιας ρυθμικής, ποιητικής γραφής, που συχνά υπερβαίνει τις λογοτεχνικές συμβάσεις και κορυφώνει το έντονο συναισθηματικό κοντράστ των ηρώων του. Ο Α. Οστερμάιερ έχει επηρεαστεί τόσο από την μπρεχτική και τη γαλλική παράδοση (στην ιστοσελίδα του κυριαρχούν εικόνες σαν από γαλλικό αστυνομικό έργο) όσο και από τον εκπρόσωπο της νέας γερμανικής λογοτεχνίας, τον ανατρεπτικό Ρολφ-Ντίτερ Μπρίνκμαν (1940-1975).
- Κύριε Οστερμάιερ, κατ' αρχάς μια ερώτηση από καθαρή περιέργεια: συμβαίνει συχνά να σας μπερδεύουν με τον Τόμας (τον θεατρικό σκηνοθέτη της Schaubhne, του Βερολίνου - ΚΚ) σε καθημερινό επίπεδο, καθ' ότι αμφότεροι έχετε άμεση σχέση με το θέατρο;
- Εμφανισιακά, δεν μοιάζουμε τόσο πολύ ώστε να μας μπερδεύουν, εξάλλου τα επίθετά μας διαφέρουν κατά ένα γράμμα (το δικό μου γράφεται με ai, το δικό του με ei), βλέπετε λοιπόν πώς ένα γράμμα μπορεί να κάνει τη διαφορά. Υπάρχουν όμως αρκετές ομοιότητες, αφού ξεκινήσαμε σχεδόν ταυτόχρονα, προερχόμαστε από τη Βαυαρία, κι είμαστε κοντά στην παράδοση του Μπρεχτ και του Φασμπίντερ. Εξάλλου, υπάρχει μια αμοιβαία συμπάθεια, κι αυτό κάνει τα πράγματα ευκολότερα. Είναι κατά βάση απλό: όταν συμπέσουμε, τότε μας προσφωνούν με το μικρό μας όνομα, δεν συμβαίνει όμως συχνά με τους ηθοποιούς, με τους οποίους συνεργαζόμαστε, κι εκεί μπορεί να προκύψει κάτι κωμικό ή παράλογο, όπως ακριβώς το συγκεκριμένο θεατρικό είδος.
