Ο Νόρμαν Μέιλερ και η Νέα Δημοσιογραφία

• Από τις «Στρατιές της νύχτας» ως «Το τραγούδι του δημίου», κατέγραψε τις αλλαγές της εποχής και της χώρας του με μια γλώσσα που συχνά αγγίζει τα όρια του μπαρόκ

Βιστωνίτης Αναστάσης, ΤΟ ΒΗΜΑ:  23/08/2015

Το 1976 ο Νόρμαν Μέιλερ εξέδωσε σε έναν τόμο με τίτλο Some Honorable Men. Political Conventions 1960-1972 (Κάποιοι αξιότιμοι κύριοι. Πολιτικές συγκεντρώσεις 1960-1972) ορισμένα από τα σημαντικότερα δημοσιογραφικά του κείμενα που όχι μόνο άφησαν εποχή αλλά και ανήκουν στα αντιπροσωπευτικότερα της λεγόμενης Νέας Δημοσιογραφίας. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν δύο που θεωρούνται κλασικά: τα Superman Comes to the Supermarket (Ο Σούπερμαν έρχεται στο σουπερμάρκετ) και Miami and the Siege of Chicago (Το Μαϊάμι και η πολιορκία του Σικάγου). Και τα δύο ανταποκρίνονται στη βασική αρχή της Νέας Δημοσιογραφίας: «H αλήθεια πέρα από τα γεγονότα».

Η ζωή της στο «τσίρκο» Μέιλερ

• Υπεύθυνος: Επιμ.: ΦΩΤ. ΜΠΑΡΚΑ
• Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 8 Απριλίου 2010

«Ποια σύζυγος είστε εσείς;», ήταν η πιο συχνή ερώτηση που δεχόταν η Νόρις Τσερτς Μέιλερ. «Η τελευταία», απαντούσε με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Οντως. Εζησε με τον προκλητικό χρονικογράφο της Αμερικής, Νόρμαν Μέιλερ, 33 ολόκληρα χρόνια, μέχρι το θάνατό του, το 2007. Απέκτησε μαζί του ένα παιδί και ανέθρεψε τα συνολικά εννέα παιδιά του.

Γνωρίστηκαν το 1975 σε ένα πάρτι που δόθηκε προς τιμήν του στην πόλη της, το Ράσελβιλ στο Αρκανσο. Η 26χρονη Μπάρμπαρα Τζιν Ντέιβις, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, δίδασκε καλλιτεχνικά στο Γυμνάσιο, ήταν διαζευγμένη και μητέρα ενός 3χρονου αγοριού. Εξασφάλισε μια πρόσκληση, με την ελπίδα ότι θα του αποσπάσει ένα αυτόγραφο. Το ίδιο βράδυ ο 52χρονος συγγραφέας τη συνόδευσε σπίτι της καταγοητευμένος.

Ο Μέιλερ ήταν διάσημος. Εκτός από το «Οι γυμνοί και οι νεκροί» είχε ήδη κυκλοφορήσει το βραβευμένο με Πούλιτζερ «Οι στρατιές της νύχτας», είχε διεκδικήσει τον Δήμο της Νέας Υόρκης και είχε στο βιογραφικό του πέντε γάμους. Μέσα σε τέσσερις μήνες η Μπάρμπαρα μετακόμισε μαζί του στη Νέα Υόρκη, άλλαξε το όνομά της σε Νόρις Τσερτς και πέντε χρόνια αργότερα, όταν παντρεύτηκαν, πρόσθεσε και το Μέιλερ. Προχθές κυκλοφόρησαν τα απομνημονεύματά της «Ενα εισιτήριο για το τσίρκο» («Α ticket to the Circus», εκδόσεις Random House), ένα ειλικρινές, καθόλου σκανδαλοθηρικό ανάγνωσμα. «Πάντα έλεγα ότι δεν πρόκειται να γράψω για τον Νόρμαν, γιατί κανένας δεν θα με πίστευε. Οταν όμως τον έχασα άρχισα κάθε βράδυ στο κρεβάτι μου να σκέφτομαι τη ζωή μας και, απλά, μου βγήκε. Δεν ήθελα να κατηγορήσω κανέναν, ήθελα να πω την ιστορία μου», εξηγεί στους «New York Times».

Παραμένει μια πολύ όμορφη γυναίκα. Οταν μετακόμισε στη Νέα Υόρκη εργάστηκε με επιτυχία ως μοντέλο. «Δεν ήμουν διανοούμενη. Εμαθα πολλά πράγματα δίπλα του, γνώρισα εξαιρετικούς ανθρώπους, αλλά μερικά πράγματα απλώς δεν τα καταλάβαινα», λέει. Θυμάται μια μέρα που κουβάλησε στο αεροπλάνο ένα βιβλίο της Μέρι Στιούαρτ. Δεν χωρούσε στην τσάντα της. «Πέτα το αμέσως. Δεν θέλω να σε δει κάποιος με αυτό», της είπε ο Μέιλερ.

Παραδέχεται ότι ήταν ο «πιο ενδιαφέρων άντρας που γνώρισε ποτέ στη ζωή της». Επιπλέον το «σεξ ήταν καταπληκτικό». Ομως, δεν φαίνεται να του συγχώρεσε τις απιστίες του με ένα «μικρό στρατό γυναικών». «Ποτέ δεν εμπιστεύεσαι ξανά με τον ίδιο τρόπο» ομολογεί. «Προσπάθησα να βρω κάποιον κι εγώ, όμως δεν τα κατάφερα. Κι έπειτα είχα δεθεί τόσο πολύ με τα παιδιά, που δεν ήθελα να τα παρατήσω. Ο Νόρμαν είχε διακόψει κάθε σχέση με τις μητέρες τους πριν ακόμη τα περισσότερα κλείσουν τα εφτά τους χρόνια. Εγώ τους προσέφερα ασφάλεια και σιγουριά».

Στα 61 της διατηρεί την ομορφιά της, ακόμη κι αν παλεύει την τελευταία δεκαετία σκληρά με τον καρκίνο.

Μια σπάνια συγχώρεση...

Η Αντέλ Μοράλες ήταν η δεύτερη από τις οκτώ συνολικά συζύγους του Αμερικανού συγγραφέα Νόρμαν Μέιλερ, ο οποίος πρόσφατα -πλήρης ημερών (και δεν είναι στο ελάχιστο ευφημισμός)- μας κούνησε μαντίλι. Από την άποψη των συμβάντων ήταν, αν μη τι άλλο, και η πιο σημαδιακή. Στη βιογραφία του δεκαετούς κοινού τους βίου, The Last Party (εκδ. Blake, 1997), η Αντέλ εξιστορεί από την πλευρά της, χωρίς καμία διάθεση δήθεν αμεροληψίας, την πιο ταραχώδη περίοδο της ζωής της. Στον ίδιο τον Μέιλερ, πάντως, η δεκαετής παλινδρόμηση ανάμεσα στον Πόλεμο και την Ειρήνη δεν πρόσφερε το καύσιμο για κάτι τόσο μνημειώδες όσο το ομότιτλο μυθιστόρημα του Τολστόι -μόλις το σεξουαλικά πυρακτωμένο, αλλά μάλλον συγχυσμένο Πάρκο των Ελαφιών βασίζεται σε αυτά τα βουτηγμένα στο αλκοόλ, τα ναρκωτικά και το πρώιμο swinging ερωτικών συντρόφων χρόνια.

Οταν η Αντέλ Μέιλερ γνώρισε τον Νόρμαν, σύζυγος τρόπαιο ήταν εκείνος. Η νεοϋορκέζικη ιντελιγκέντσια των 50s θαύμαζε απεριόριστα αυτόν τον ταλαντούχο νεαρό Εβραίο από το Νιου Τζέρσι, μαγκάκο όσο και διανοούμενο, με πολλά υποσχόμενη καριέρα συγγραφέα μετά το -εξίσου υποσχόμενο- πρώτο του μυθιστόρημα, Οι Γυμνοί και οι Νεκροί. Η Αντέλ, από την άλλη, ήταν μια νεαρή Λατίνα με καταγωγή από το Περού, αποπροσανατολισμένη στον ασαφή χώρο μεταξύ ηθοποιίας και Τέχνης, απαίδευτη όσο και διψασμένη, αισθησιακή όσο και υστερική, που λιβάνιζε κάτι ψευτο-μαθήματα σε τοπικό κολέγιο ψάχνοντας απεγνωσμένα για τον πυγμαλίωνά της. Ο ίδιος ο Νόρμαν, από την πλευρά του, περισσότερο νοιαζόταν να δημιουργήσει την αυλή του παρά να αναλάβει το ρόλο -αλλά, τυφλωμένος από λαγνεία, το έκανε και είπε και ένα τραγούδι: Του εκτελεστή, όπως αποδείχτηκε.

Οπως, όμως, κάθε έρωτας που θεμελιώνεται σε στραβοχυμένα θεμέλια, έτσι κι ο δικός τους δεν έμελλε να είναι αρραγής. Οι εντάσεις παραμόνευαν από την πρώτη κιόλας μέρα της γνωριμίας, κλιμακώνονταν και παρουσίαζαν ύφεση μόνον όταν τα δύο κορμιά επιδείκνυαν έφεση στον ερωτικό στίβο, ανακωχή στη γέννηση του πρώτου από τα δύο παιδιά τους και κορύφωση όταν το κοινωνικό μάτι εστίαζε σ' αυτό το ταιριαστό αισθητικά, αλλά ασύμβατο, τελικά, πνευματικά ζευγάρι. Με αποκορύφωμα εκείνο το βράδυ του Νοεμβρίου του 62, όταν -θολωμένος από ένα εκρηκτικά εκφυλιστικό κοκτέιλ χασίς, ουίσκι και προσωπικών του δαιμόνων- ο Νόρμαν μαχαίρωσε την Αντέλ στο σούρουπο ενός ακόμη -από τα πολλά- πάρτι τους (του τελευταίου), κραυγάζοντάς της: «Σε γλιτώνω από τον καρκίνο, αγάπη μου»!

Το αξιοσημείωτο, πάντως, δεν είναι ότι η Αντέλ δεν επιδίωξε τη δίωξη και καταδίκη του Μέιλερ -λόγω των παιδιών και του ότι δεν ήθελε να δουν την εικόνα του πατέρα τους πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Το πραγματικά σπάνιο ήταν η πρωτόγνωρη δύναμη συγχώρεσης που επέδειξε τριάντα περίπου χρόνια αργότερα, όπως η ίδια ομολογεί στις τελευταίες σελίδες του Last Party, παρέχοντας μια λυτρωτική, όσο και πρωτοφανή άφεση -αναγνωρίζοντας ίσως πως ό,τι πέτυχε ως προσωπικότητα στη ζωή της το όφειλε σε εκείνον.

Σύμφωνα με τη δοξασία, όλες οι γυναίκες είναι ίδιες -ανεξάρτητα από γεωγραφικά μήκη και πλάτη. Μπορεί, λοιπόν, η απόσταση Περού - Καλαμάτας να είναι αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα, αλλά το σίγουρο είναι ένα για τη γυναίκα εκείνη που δεν έχει την ελάχιστη δύναμη να συγχωρέσει ένα και μόνον (έλασσον) ατόπημα: Ein Mal ist kein Mal. Εάν δεν συγχώρησε μία φορά, δεν άξιζε (τον κόπο) καμία φορά. So long.

[Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΦΙΛΙΠΠΟΥ, HOMME 21/1/2008]

NORMAN MAILER, ΝΙΚΗΤΗΣ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ!

· US writer gets posthumous Literary Review award
· Judges underwhelmed by Mailer's 'grinding hound'

Sarah Crown, Wednesday November 28, 2007, The Guardian

Author Norman Mailer, who has posthumously won this year's Literary Review Bad Sex in Fiction award. Photograph: David Cheskin/PA

When it comes to truly deplorable writing, not even death, it seems, lets you off the hook. This year's Literary Review Bad Sex in Fiction award has gone to the late Norman Mailer for a description of oral sex in his final novel, The Castle in the Forest, in which a male member is likened to a "coil of excrement".

"It was the excrement that tipped the balance," admitted Philip Womack, assistant editor of the Literary Review, whose editorial staff judge the annual prize. "That, and the line about Alois [the male character] being 'ready at last to grind into her with the Hound, drive it into her piety'. That was pretty awful."

This is the first time in its 15-year history that the award - established in 1993 by Auberon Waugh, then editor of the Literary Review, to "draw attention to the crude, tasteless, often perfunctory use of redundant passages of sexual description in the modern novel, and to discourage it" - has been bestowed posthumously... (Article continues)

ΚΙ ΑΥΤΟ: Υστερόγραφο για τον Νόρμαν Μέϊλερ. ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟ ΔΑΝΔΟΛΟ. Paper 30/11/2007