Showing posts with label Γκοϊτισόλο Χουάν. Show all posts
Showing posts with label Γκοϊτισόλο Χουάν. Show all posts

Sunday, January 30, 2011

Τι θα έκανε ο Μαρξ αν ζούσε σήμερα

  • ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
  • Στο μυθιστόρημα του ισπανού συγγραφέα ο πατέρας του «Κεφαλαίου» απολογείται για την εφαρμογή των θεωριών του και για τις αθλιότητες των κομμουνιστικών χωρών
Ο Χουάν Γκοϊτισόλο έγραψε ένα μυθιστόρημα με πρωταγωνιστή τον Μαρξ για να αποδείξει ότι αν ο συγγραφέας θέλει να μιλήσει για την εποχή του οφείλει να σταθεί απέναντι στους μύθους της. Και ο Μαρξ ήταν ένας τέτοιος μύθος. Αλλά το βιβλίο του δεν είναι μυθιστορηματική βιογραφία. Με πρωταγωνιστή τον Μαρξ ο Γκοϊτισόλο έγραψε ένα αναρχικό εν πολλοίς, ανατρεπτικό επίσης, αλλά απολύτως βατό μυθιστόρημα. Ο Μαρξ ζει στην πραγματική του ζωή, τον 19ο αιώνα, αλλά και τον σημερινό. Και μαζί του η οικογένειά του: η γυναίκα του, οι τρεις κόρες του και η υπηρέτριά του. Αυτοί, και μαζί τους ο Μπακούνιν, ο Λαφάργκ, ο Ενγκελς και πλήθος άλλοι ζουν μαζί του. Ζουν, ακόμη, οι πιστωτές του, και τον πολιορκούν δημοσιογράφοι που τον εμφανίζουν στα παράθυρα του δελτίου ειδήσεων και προσπαθούν να τον «στριμώξουν» με προκλητικές ερωτήσεις οι οποίες σχετίζονται με τη στρεβλή εφαρμογή των θεωριών του, με τις αθλιότητες των κομμουνιστικών χωρών, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, το Τσερνόμπιλ, ως και το μουσείο του Λένιν. Πηγαίνοντας μαζί με τον Μαρξ από το παρελθόν στο παρόν και αντιστρόφως ο Γκοϊτισόλο τη μία παρουσιάζει τον φιλόσοφο να ζει σαν αστός και την άλλη (σε μια περιγραφή απείρου κάλλους) βάζει αλβα νούς λαθρομετανάστες να τον υποδέχονται κραυγάζοντας «God bless Αmerica». Ο φιλόσοφος όταν μετακινείται στον 20ό αιώνα μοιάζει σαν να βρίσκεται ξαφνικά σε μια εποχή που δεν την καταλαβαίνει. Στον καιρό του θα ήταν αδιανόητο να τον κατηγορήσουν για φαλλοκράτη- τότε δεν υπήρχαν ακόμη φεμινίστριες. Αλλά σήμερα θα το υποστεί. Θα ζήσει το χάος, τη χυδαιότητα, τη χύμα κοινωνία, το νέο πρόσωπο του καπιταλισμού. Αυτή η μεταεμπειρία ωστόσο δίνει στον Γκοϊτισόλο τη δυνατότητα να επιτεθεί όχι μόνο εναντίον των κομμουνιστικών καθεστώτων που κατέρρευσαν αλλά και της σημερινής καταναλωτικής κοινωνίας, της χυδαιότητας και της συνειδησιακής της αθλιότητας, ενός κόσμου που μοιάζει να μην πιστεύει σε τίποτε και να μην εκτιμά τίποτε.
  • Τον πρόδωσαν οι μαθητές του
Ο Μαρξ για τον Γκοϊτισόλο ήταν κάτι άλλο από αυτό που παρουσίασαν όσοι θέλησαν να εφαρμόσουν τις ιδέες του διαστρεβλώνοντάς τες. Και απείρως σημαντικότερος από όσο τον θέλουν οι αντίπαλοί του. Ηταν «ο ακούραστος προφήτης μιας επανάστασης που έμεινε στη μέση εξαιτίας της σταδιακής διάλυσης του προλεταριάτου», ήταν «ο απόστολος που προδόθηκε από τους μαθητές του, πουλήθηκε από τους πρώην γραμματείς του κόμματος για 1 δισεκατομμύριο αργύρια». Η περίπλοκη δομή του βιβλίου και η ιδιότυπη στίξη και παραγραφοποίηση του κειμένου ενδέχεται να δυσκολέψουν στην αρχή τον αναγνώστη που είναι ασυνήθιστος σε ένα τέτοιο είδος γραφής. Επειτα από τις πρώτες δέκα σελίδες ωστόσο παρακολουθεί την αφήγηση με μεγάλο ενδιαφέρον και χωρίς προβλήματα. Η σύνθεση του υλικού είναι αριστοτεχνική και το ύφος μοναδικό. Πάνω από είκοσι ιστορικά πρόσωπα που παρελαύνουν στο βιβλίο πιθανόν να είναι άγνωστα στους νεότερους αναγνώστες ή στους αμύητους. Γι΄ αυτό και στο τέλος παρατίθενται σύντομα βιογραφικά τους σημειώματα. Πρέπει ωστόσο να τονίσουμε ότι οι εξοικειωμένοι με τα ιστορικά περιστατικά και το έργο του Μαρξ θα διαβάσουν το πρωτότυπο αυτό μυθιστόρημα με μεγαλύτερη ευκολία. Η Οικογένεια Μαρξ περιέχει αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία του ίδιου του Γκοϊτισόλο αλλά ενσωματωμένα τόσο περίτεχνα που μόνον αν γνωρίζει κάποιος το έργο και τη ζωή του συγγραφέα μπορεί να τα εντοπίσει.
  • Ο αιρετικός Ισπανός
Ο Χουάν Γκοϊτισόλο ανήκει στους σημαντικότερους, ριζοσπαστικότερους και πολυγραφότερους σύγχρονους συγγραφείς της Ισπανίας. Με τα 24 μυθιστορήματα και συλλογές διηγημάτων, τις 11 συλλογές δοκιμίων του και άλλα 26 βιβλία που περιέχουν δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις, ταξιδιωτικά και αυτοβιογραφικά όπως και πολιτικά κείμενα κατέχει εξέχουσα θέση ανάμεσα στους σύγχρονους ευρωπαίους συγγραφείς. Ο 80χρονος σήμερα πεζογράφος (ο οποίος εξαιτίας του φρανκικού καθεστώτος εγκατέλειψε την Ισπανία το 1956 και από τότε ζούσε στο εξωτερικό) διαμένει από το 1996, μετά τον θάνατο της γυναίκας του,στο Μαρακές. Αιρετικός, με έντονα πειραματικό ύφος στα έργα της ωριμότητάς του, επιτίθεται στις λεγόμενες παραδοσιακές ισπανικές αξίες τόσο στο δοκιμιακό όσο και στο μυθοπλαστικό του έργο προκειμένου να καταρρακώσει τους δύο μεγάλους μύθους της συντηρητικής Ισπανίας: τον καθολικισμό και τον εθνικισμό. Αριστερός- και για ένα διάστημα μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος- παραμένει ένας από τους πλέον ενδιαφέροντες και προοδευτικούς συγγραφείς του Μεταπολέμου, συνδεδεμένος τόσο με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και ιδιαίτερα τη γαλλική κουλτούρα (εργάστηκε άλλωστε για ένα διάστημα στις εκδόσεις Gallimard) όσο και με τον αραβικό ο οποίος αναπτύχθηκε στην Ισπανία και στη νότια πλευρά της λεκάνης της Μεσογείου. Μoλονότι έχουν κυκλοφορήσει τέσσερα βιβλία του στα ελληνικά, ο Γκοϊτισόλο, αν και τιμημένος με πλήθος σημαντικά διεθνή βραβεία, λόγω κατά πάσα πιθανότητα της πειραματικής γραφής του, δεν υπήρξε, δυστυχώς, στη χώρα μας όσο δημοφιλής θα του άξιζε.

Saturday, January 29, 2011

Ενας μαρξιστής αντιμαρξιστής


Καταλυτικό σχόλιο στην παρακμή της Δύσης

  • Της Κατερινας Σχινα, Η Καθημερινή, Kυριακή, 30 Iανoυαρίου 2011
  • ΧΟΥΑΝ ΓΚΟΪΤΙΣΟΛΟ
    Οικογένεια Καρλ Μαρξ
    μτφρ.: Κατερίνα Ρούφου
    εκδ. Κέδρος, σελ. 256
Σε μια συνέντευξή του στην εφημερίδα El Pais το 1993, έναν χρόνο μετά την έκδοση της «Οικογένειας Καρλ Μαρξ», ο Χουάν Γκοϊτισόλο είχε προβεί ο ίδιος σε μιαν αποτίμηση του μυθιστορήματός του: «Δεν είναι ούτε μαρξιστικό ούτε αντιμαρξιστικό· είναι και μαρξιστικό και αντιμαρξιστικό», έλεγε τότε. «Το δίδαγμα που θα μπορούσε να αντλήσει ο αναγνώστης είναι ότι, ναι μεν ο μαρξισμός κατάντησε ένα δογματικό σύστημα που γέννησε ένα καταπιεστικό πολιτικό καθεστώς, αλλά σήμερα είμαστε στα πρόθυρα του να ζήσουμε μια παρόμοια κατάσταση από την ανάποδη. Η αγορά μάς παρουσιάζεται ως η μόνη δυνατότητα, την ίδια στιγμή που αφήνει στην τύχη τους χώρες ολόκληρες, κοινωνικές τάξεις ολόκληρες, ηπείρους ολόκληρες».

Θα έτεινε κανείς να βαφτίσει τον συγγραφέα προφητικό – αλλά βέβαια δεν ήταν παρά διορατικός. Με το να φανταστεί ότι ο Καρλ Μαρξ δεν πέθανε το 1883 αλλά συνεχίζει να ζει, πλάι στους φίλους και στην οικογένειά του, τους πιστωτές του και τους παπαράτσι, τους εχθρικούς δημοσιογράφους που του καταλογίζουν τον εκφυλισμό της θεωρίας του σε εφαρμοσμένο διά της σπάθης ολοκληρωτισμό και τις φεμινίστριες που τον κατηγορούν ως φαλλοκράτη, τους Αλβανούς πρόσφυγες που προσπαθούν να διαφύγουν από τον μαρξιστικό-λενινιστικό «παράδεισο» και τον χλευάζουν κραυγάζοντας «God bless America», τους φιλοχρήματους εκδότες και τους ανεκδιήγητους νεόπλουτους –όλον αυτόν τον εξωφρενικό θίασο που συνιστά τη σύγχρονη πραγματικότητα του καπιταλισμού–, ο Γκοϊτισόλο διατυπώνει ένα καταλυτικό κοινωνικο-οικονομικό σχόλιο στην παρακμή της Δύσης.

Οξύτατη αίσθηση της ιστορίας διαπερνά όλα τα βιβλία του Γκοϊτισόλο· η ματιά του διαθέτει εντυπωσιακή πολιτική αμεσότητα. Φύση ανυπότακτη και φλογερή, γονιμοποιημένη από τον μαρξισμό, αντίπαλη κάθε θεσμού που ακυρώνει την ανθρώπινη αυτονομία (ενάντια στη δικτατορία του Φράνκο, ενάντια στην ισπανική Καθολική Εκκλησία, ενάντια στις συμβάσεις της αστικής κοινωνίας, ενάντια στην αλαζονεία της Δύσης και την αποικιοκρατική της στάση απέναντι στην ετερότητα) υπήρξε διά βίου διεκδικητής της προσωπικής ελευθερίας και του δικαιώματος «να μιλά και να κρίνει». Στην «Οικογένεια Καρλ Μαρξ», ωστόσο, δεν σαρκάζει απλώς ανελέητα την εποχή του, αλλά επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά την εικονοκλαστική τόλμη της γραφίδας του: αναμειγνύει αριστοτεχνικά τα είδη (βιογραφία, παστίς, παρωδία), παραφράζει αποσπάσματα από τα έργα του Μαρξ και του Ενγκελς, χρησιμοποιώντας υλικό από την προσωπική αλληλογραφία του Μαρξ και των οικείων του, ενοφθαλμίζει στην αφήγηση αναφορές μαρξιστών θεωρητικών, βιογράφων και μελετητών, ερωτοτροπεί με την κινηματογραφική γλώσσα (ένα κινηματογραφικό συνεργείο απαθανατίζει τις πιο προσωπικές στιγμές της οικογένειας και οι σχετικές περιγραφές έχουν τη δομή σεναρίου), αποτολμά αναρχικές σχεδόν υφολογικές ακροβασίες. Υφαίνοντας έναν πλούσιο ιστό από μαρξιστικά γραπτά και κινηματογραφικές αναφορές (ο Φελίνι έχει την τιμητική του), τον ενσωματώνει σε μια μεταμυθοπλαστική δομή που παρωδεί την αναζήτηση της «αλήθειας» για τη ζωή ενός προσώπου, τόσο σύμφυτη με το παραδοσιακό αίτημα της βιογραφίας.

Επιδιώκοντας να εκθέσει την αδιάκριτη και εν πολλοίς ηδονοβλεπτική διάθεση μελετητών και κοινού απέναντι στο βιογραφούμενο πρόσωπο, δημιουργεί έναν παντεπόπτη αφηγητή, έναν συγγραφέα που προτίθεται να γράψει τη βιογραφία του Μαρξ, αλλά μάλλον αρκείται στο να παίρνει μάτι την καθημερινότητα ολόκληρης της οικογένειας και δη των θυγατέρων του φιλοσόφου. Κι έτσι διερευνώντας τα όρια μυθοπλασίας και πραγματικότητας, αμφισβητεί τη βάση της ιστορικής γνώσης, αποκαλύπτοντας τον ουσιώδη σχετικισμό της.

Sunday, October 17, 2010

Μαρξ αναστρέψιμος

Μια παραλία μόνο για τους προνομιούχους, κάπου στις ιταλικές ακτές, δέχεται μια απρόσμενη εισβολή. Ενα υπερωκεάνιο πλησιάζει επικίνδυνα την αμμουδιά και ξεβράζει από τα έγκατά του ένα πλήθος ρακένδυτων και πεινασμένων Αλβανών. 

 

Κι ενώ οι βάρβαροι της νέας εποχής κοιτούν εκστατικοί τον καπιταλιστικό κόσμο και ζητάνε από τους έκπληκτους λουόμενους εισιτήρια για την Αμερική, επεμβαίνει η αστυνομία που τους φορτώνει στα καμιόνια για τους χώρους συγκέντρωσης προσφύγων. 

«Να οι λιποτάκτες του σοσιαλιστικού παραδείσου» σχολιάζει χλευαστικά η Τζένη, βλέποντας την εικόνα στην τηλεόραση. Δίπλα της την ακούει συνοφρυωμένος ο σύζυγός της, ο Καρλ Μαρξ αυτοπροσώπως, που μόλις έχει επιστρέψει από τη βιβλιοθήκη του Βρετανικού Μουσείου. Βλέπετε, στο σουρεαλιστικό σύμπαν που στήνει ο Χουάν Γκοϊτισόλο στο μυθιστόρημά του «Οικογένεια Μαρξ» (εκδόσεις «Κέδρος», μετάφραση Κατερίνα Ρούφου) όλα είναι δυνατά: Ο λυσσαλέος πολέμιος του καπιταλισμού και θεμελιωτής του κομμουνισμού παρακολουθεί σιωπηλός και άπραγος την κατάρρευση όλων των συστημάτων που υποτίθεται ότι είχαν θεμελιωθεί πάνω στη φιλοσοφία του. Και το χειρότερο: οι θερμοί κήρυκες της λαμπρής νίκης του προλεταριάτου έχουν μεταμορφωθεί μέσα σε μια νύχτα σε φανατικούς υποστηρικτές της ελεύθερης αγοράς... 

«Ο προπάππος μου έκανε τεράστια περιουσία με τη ζάχαρη από την Κούβα» διηγείται ο ογδοντάχρονος συγγραφέας από τη Βαρκελώνη. «Αυτός όμως με αφύπνισε πολιτικά, όταν στην εφηβεία μου ανακάλυψα τις επιστολές του από την Κούβα, όπου περιέγραφε την κατάσταση των σκλάβων ενώ παράλληλα πρωτοδιάβαζα Μαρξ». 

Ο Γκοϊτισόλο στηρίζει το μυθιστόρημά του σ' ένα τέχνασμα: ένας άπληστος εκδότης αναθέτει σε έναν συγγραφέα να γράψει τις περιπλανήσεις της οικογένειας Μαρξ. Ομως απαιτεί να ρίξει και φως σε όλα τα σκάνδαλα που συνόδευσαν τον γερμανό φιλόσοφο, από το νόθο παιδί του με μια υπηρέτρια, μέχρι τη σκληρή καθημερινότητα της πολυμελούς οικογένειας. Ετσι, ο συγγραφέας ανακατεύει τα γεγονότα της κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού με συμβάντα της ζωής του εξόριστου στο Λονδίνο φιλοσόφου. 

Στην «Οικογένεια Μαρξ» η πραγματικότητα μεταλλάσσεται διαρκώς. Οι πιονέροι της ΕΣΣΔ εισβάλλουν στην Α' Διεθνή και κατηγορούν τον ένθερμο ομιλητή, ότι οι επίγονοί τους τους μετέτρεψαν ξανά σε δουλοπάροικους. Ο Μπακούνιν, ο αναρχικός ρώσος πρίγκιπας και πολιτικός αντίπαλος του Μαρξ, του αντιτείνει το ένστικτο των μαζών. Τηλεοπτικές κάμερες τον ακολουθούν, πότε στο βήμα και πότε σε εκπομπές λόγου όπου προσπαθεί να εξηγήσει τη θεωρία του. Αστέρες της οθόνης πλέκουν το εγκώμιο του ανθρώπου που συγκεντρώνει τη σοφία όλων των ρηξικέλευθων φιλοσόφων από τον Ρουσό και τον Βολτέρο ώς τον Χέγκελ. Ενώ παράλληλα δείχνουν εικόνες από το γκρέμισμα των αγαλμάτων του και αμερικανίδες φεμινίστριες τον εγκαλούν για την καταπίεση της συζύγου του! 

Εχοντας δει τη μητέρα του να σκοτώνεται από τις βόμβες των φασιστών, στον πρώτο βομβαρδισμό της Βαρκελώνης το 1937, κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου, ο Γκοϊτισόλο, γόνος αριστοκρατών, έγινε κομμουνιστής. Οταν ο Φράνκο επικράτησε και ο ίδιος αντιλήφθηκε ότι το όνομά του ήταν «περισσότερο γνωστό στα αστυνομικά τμήματα παρά στα βιβλιοπωλεία και όχι επειδή η αστυνομία θαύμαζε τα γραπτά του», αυτοεξορίστηκε πρώτα στο Παρίσι, όπου έγινε φίλος των Σαρτρ και Ντεμπόρ, και μετά στο Μαρακές. Υπήρξε ένθερμος κομμουνιστής, αλλά αντισταλινικός και από τους πρώτους αριστερούς που κατήγγειλαν τον Φιντέλ Κάστρο για δικτάτορα. Παραμένει δε σταθερά «ενάντια σε κάθε είδους ολοκληρωτισμό». Γι' αυτό και το μυθιστόρημά του, γραμμένο το 1993, κάνει χρονικά άλματα από το χάος της Ευρώπης, μετά την κατάρρευση του Σιδηρού Παραπετάσματος, στην εποχή μετά την καταστολή της Κομμούνας του Παρισιού. Οι εικόνες των εξαθλιωμένων ανατολικοευρωπαίων μεταναστών στα πάρκα των δυτικών μητροπόλεων ανακατεύονται με επιστολές του Μπακούνιν, αναφορές των κατασκόπων της μυστικής αστυνομίας στον Τσάρο και τις ταραγμένες συνεδριάσεις όσων επιθυμούν να αλλάξουν τον κόσμο. 

«Πολλά χρόνια τώρα νιώθω ότι πάλευα για μια ουτοπία» λέει στις συνεντεύξεις του ο Γκοϊτισόλο. «Δυστυχώς ο καταναλωτισμός κυρίευσε τα πάντα, είναι πια αδύνατον να αντισταθείς». Γι' αυτό και το δικό του μυθιστόρημα δεν είναι μια βιογραφία του Μαρξ, αλλά ένα γοητευτικό συνονθύλευμα από συμβάντα της ζωής του, διάσημα γραπτά και εικόνες του 20ού αιώνα. Μια ελεγεία για τον μαρξισμό και παράλληλα μια υπενθύμιση ότι η θεωρία του διαστρεβλώθηκε στα γκουλάγκ της Σιβηρίας. «Είμαι πια πεσιμιστής» παραδέχεται ο συγγραφέας, μιλώντας για τους πολέμους στη Μέση Ανατολή. «Δεν είμαστε τίποτε παραπάνω από μορφωμένα ζώα. Οπως στο "Μπολερό" του Ραβέλ, διαπράττουμε τις ίδιες φρικαλεότητες με μικρές παραλλαγές». *