ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 19.12.2015
Υπάρχουν πάντοτε ποιητές που αδιαφορούν
για τη θολή έννοια της ποιητικότητας, αδιαφορούν για τα μεγάλα οράματα,
καταφάσκουν στην απλή καταγραφή του χρόνου μας. Ο Θωμάς Γκόρπας
(1935-2003) υπήρξε (και εξακολουθεί να υπάρχει μέσω του έργου του)
εραστής του σαρκικού σαρκαστικού, υπό την έννοια ότι κατέγραψε όσα ο
άνθρωπος ζει, βλέπει, ακούει, αγγίζει, γεύεται και λέει, με τον παράδοξο
τρόπο των ποιητών που δεν χαρίζονται σ’ αυτόν τον κόσμο τον μικρό, τον
μέγα. Καταγραφέας της Αθήνας –της δικής του και των άλλων–, προσωπικός
ψιθυριστής όσων παραβλέπουμε, ποιητικός οδηγητής για να μην παίρνουμε
στα σοβαρά κανέναν και τίποτα (κυρίως τον εαυτό μας),