Είναι η ομιλία του ΝΙΚΟΥ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΥ στην παρουσίαση του βιβλίου, που εξέδωσε πρόσφατα στη σειρά των εκδόσεών της η ΕΝΩΣΙΣ ΣΜΥΡΝΑΙΩΝ με τίτλο: «ΣΑΡΤΡΟΥΠΟΛΗ.
Η ελληνική κοινότητα της Σαρτρουβίλ που συγκροτήθηκε κυρίως από μικρασιάτες πρόσφυγες»
του Κώστα Παντάζογλου, που πραγματοποιήθηκε χθες, Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2012 στη Βιβλιοθήκη Ενώσεως Σμυρναίων (οδός Καρύτση 3, Γ΄ όροφος). Στην εκδήλωση μίλησαν ο συγγραφέας του βιβλίου Κώστας Παντάζογλου και ο αντιπρόεδρος της Ενώσεως Σμυρναίων και μεταφραστής του βιβλίου Φαίδων Παπαθεοδώρου.
Καταθέτω τη βαθιά μου συγκίνηση για το
γεγονός ότι βρίσκομαι σήμερα στην εκδήλωση αυτή, μια εκδήλωση αναφοράς και
αγάπης σε μια Ελλάδα που πλέον την έχουμε στις καρδιές μας.
Μιλώ για την Ελλάδα της Μικρασίας, που βίαια ξεριζώθηκε και… κυνηγημένη,
είτε βρήκε αποκούμπι στην αγκαλιά της μητέρας πατρίδας, είτε πήρε τους δρόμους της προσφυγιάς, στις χώρες κυρίως της δυτικής
Ευρώπης.
Φυσικά, εμείς οι Έλληνες δεν περιμένουμε τις επετείους για ν’ αγγίξουμε τις πληγές μας και να κάνουμε τους απολογισμούς
και τις αποτιμήσεις εκείνες που θα μας βοηθήσουν να προχωρήσουμε.
Ένας συμπατριώτης, μια πληροφορία, ένα
τραγούδι, μια φωτογραφία, ένα όνομα, μια μαρτυρία, ένα βιβλίο… μπορούν να μας
κάνουν να δακρύσουμε, να αναπολήσουμε, να σφίξουμε τα χέρια, και να ορκιστούμε
για άλλη μια φορά, για μυριοστή φορά, ότι
δεν πρόκειται να ξεχάσουμε!
Και
δεν πρόκειται να ξεχάσουμε, γιατί ΕΚΕΙ στα τιμημένα χώματα της Μικρασίας, στα
δάση και τα βουνά της, στα χωριά και τις ερειπωμένες εκκλησίες, στις αγαπημένες
πόλεις της, έχει μείνει η ψυχή μας!
.jpg)