ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΤΗΣ ΚΑΡΑΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΥ (Αρχειακό υλικό)

Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας με τους δύο συνεργάτες του Πάπα Παύλου ΣΤ', τον τότε αρχιεπίσκοπο
Ιωάννη Βίλλεμπρανς και τον ιερομόναχο Πέτρο Ντυπρέ συνομιλούν στο Φανάρι με πνεύμα αγάπης Χριστού
για την βελτίωση των σχέσεων μεταξύ των δύο Εκκλησιών και για την ομαλή διεξαγωγή του Διαλόγου.

Στο περίφημο βιβλίο του θεολόγου Αριστείδη Γ. Πανώτη Ειρηνοποιοί, Παύλος ΣΤ' – Αθηναγόρας Α' (Ίδρυμα Ευρώπης ΔΡΑΓΑΝ, Αθήναι 1971) διαβάζουμε τα εξής πολύ ενδιαφέροντα σχετικά με την επανακομιδή της Τιμίας Κάρας του Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου από την Ρώμη στην Πάτρα στις 26 Σεπτεμβρίου 1964, δηλ. σαν σήμερα πριν από 55 χρόνια:

Δύο Έλληνες πρωτοπόροι της επαναπροσεγγίσεως των δύο Εκκλησιών.
Ο Ρωμαιοκαθολικός ιερομόναχος και Αυγουστινιανός Βυζαντινολόγος π. Γρηγόριος Νόβακ
και ο Ορθόδοξος θεολόγος Αριστείδης Πανώτης, καθηγητής,  που υπηρετούσε από το 1962 στο γραφείο
του τότε υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων Γρηγόρη Κασιμάτη. 

“Η ιστορία της επιστροφής της κάρας του Αγίου Ανδρέα άρχισε τον Φεβρουάριο του 1963 σε μια συνάντηση Ορθοδόξων και Καθολικών στην Αθήνα. Γίνονται οι σχετικές εισηγήσεις στη Ρώμη, με θετικά αποτελέσματα. Υποδεικνύεται στον Μητροπολίτη Πατρών Κωνσταντίνο, από τον γράφοντα, ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσει το διάβημά του. Συντάσσεται το κείμενο και αποστέλλεται. Η απάντηση είναι αρίστη. Στα μέσα Μαϊου έρχεται στην Πάτρα ο Ιω. Βίλλεμπρανς, για μυστικές συνεννοήσεις με τον Μητροπολίτη Κωνσταντίνο, ο οποίος και γράφει προσωπικό γράμμα στον Πάπα Παύλο ΣΤ'. Ο Πάπας Παύλος ΣΤ' απαντά καταφατικά στο αίτημα. Θέλει όμως να επιστραφεί η Κάρα “με νέα λειψανοθήκη ανταξία του περιεχομένου της”, που τα έξοδά της θα κατέβαλε ο ίδιος, γιατί η αρχική λειψανοθήκη, με την οποία ο Θωμάς Παλαιολόγος την παρέδωσε στον Πάπα Πίο Β' το 1462, είχε αντικατασταθεί με νεωτέρα και είχαν χαθεί τα ίχνη της παλαιάς σε κάποιο Σκευοφυλάκιο. Ζητούνται σχέδια λειψανοθήκης, ορθοδόξου τεχνοτροπίας, από την Αθήνα, αλλά παράλληλα γίνονται και έρευνες για την ανακάλυψη της αρχικής λειψανοθήκης. Ανακαλύπτεται. Ήταν στο μουσείο της πατρίδος του Πάπα Πίου Β'. Είναι χρυσή και η επιστημονική εξέτασή της από διαπρεπείς αρχαιολόγους και βυζαντινολόγους αποδεικνύει ότι είναι σπάνιο έργο τέχνης της προεικονομαχικής περιόδου (Ζ' αιώνος) και έτσι έχει μεγάλη καλλιτεχνική αξία. Μετά την υπεύθυνη αυτή γνώμη, ο Πάπας αποφασίζει να κάνει διπλό δώρο στη Μητρόπολη Πατρών, την κάρα και την αρχαία λειψανοθήκη. Την επισκευάζουν και της προσθέτουν μόνο μια βάση από πολύτιμο λίθο, “κύανο” (lapis lazuli) με την επιγραφή “εν πνεύματι ομονοίας και ως δείγμα μεγάλης αγάπης”. Μέσα στη μοναδική αυτή λειψανοθήκη, με σχετική τελετή, παρουσία των Ορθοδόξων Παρατηρητών, ο Πάπας κλείνει το ιερό λείψανο και το σφραγίζει και μ' αυτή παραδίδεται στον Μητροπολίτη Πατρών Κωνσταντίνο, στις 26 Σεπτεμβρίου 1964”.

Η ανάγνωση του επισήμου εγγράφου βεβαιώσεως της ταυτότητος του λειψάνου, ενώ ο πάπας προσβλέπει
στο διασωθέν τεμάχιο της Κάρας που διαφυλάσσεται σε βάμβακα παρουσία κληρικών του οίκου του.

Τα παραπάνω μας αποκαλύπτουν την άγνωστη στους πολλούς ιστορία της λειψανοθήκης της Κάρας του Πρωτοκλήτου, η οποία είχε στην Πάτρα την ...τύχη της καταστροφής (!!) από μικρόνοες – το λιγότερο - “σούπερ ορθοδόξους”. Από αυτήν την τελετή της εναπόθεσης της Τιμίας Κάρας στη λειψανοθήκη της και το κλείσιμό της από τον ίδιο τον Πάπα Παύλο ΣΤ' δημοσιεύουμε εδώ από το πολύτιμο Αρχείο του καθηγητού και Οφφικιάλου της Μ.τ.Χ.Ε. Αριστείδη Πανώτη – τη ευγενική παραχωρήσει του και τον ευχαριστούμε θερμά – κάποιες ιστορικές φωτογραφίες. Κι ακόμα κάποιες από την υποδοχή του λειψάνου στην Πάτρα.

Η σεπτή Κάρα τοποθετείται εντός της αρχαίας λειψανοθήκης παρουσία του τότε παρατηρητή στην Βατικανή Σύνοδο
π. Παντελεήμονα Ροδόπουλου, μετέπειτα μητροπολίτη Τυρολόης και Σερεντίου
και του μετά καρδιναλίου Βίλλεμπρανς.

Ο πάπας Παύλος Στ' μεταξύ της νεώτερης λειψανοθήκης της Κάρας του Αποστόλου Ανδρέου και της αρχαίας και πολυτιμότατης προεικονομαχικής λειψανοθήκης που την παρέδωσε στη Ρώμη ο Θωμάς Παλαιολόγος και βρέθηκε και την όψη της γνωρίζουμε από σχέδια του ΙΕ' αιώνα!

Ο πάπας Παύλος με συγκίνηση μεταφέρει την αρχαία λειψανοθήκη επάνω στην πολύτιμη από κύανο βάση της
που φέρει και το οικόσημό του.

Ο Πατρών Κωνσταντίνος απευθύνει επίσημη επιστολή προς τον πάπα Παύλο ΣΤ' που επιδίδει ο πρωτοσύγκελλός του αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Τσαντίλης με τον προσήκοντα σεβασμό, όπως έπραξαν στο παρελθόν όλοι οι Ορθόδοξοι κληρικοί, μηδέ και του τότε μητροπολίτη Εφέσου Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, που τίμησε την αρχιερωσύνη και την αξία της τιμής του Πάπα μέχρι το τέλος της Συνόδου Φερράρας – Φλωρεντίας το 1439, όταν καλώς πράττων διεφώνησε με τις τότε μονομερείς και βεβιασμένες αποφάσεις.

Ο αείμνηστος μητροπολίτης Πατρών Κωνσταντίνος Πλατής που συναντάται στο Υπουργείο Παιδείας (τότε Ευαγγελιστρίας 2) με τον Α. Πανώτη και του υποδεικνύεται ο δρόμος τελεσφορήσεως του αιτήματός του για την επιστροφή της σεπτής Κάρας του Πρωτοκλήτου. Αυτή την ακολουθεί πιστά και το Βατικανό ανταποκρίνεται και τον επισκέπτεται μυστικά στην Πάτρα ο σεβ. Βίλλεμπρανς.

Η παράδοση στις 26 Σεπτεμβρίου 1964 της σεπτής Κάρας στον μητροπολίτη Πατρών Κωνσταντίνο από τον καρδινάλιο Μπέα τον αρχιεπίσκοπο Βίλλεμπρανς και τον π. Πέτρο Ντυπρέ.

Ο Πατρών Κωνσταντίνος φέρει πλέον στον παλαιό ναό του Αποστόλου την σεπτή Κάρα. Την ιστορική στιγμή παρακολουθεί ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου.

Λιτάνευση του σεπτού λειψάνου στην Πάτρα παρουσία πολλών ιεραρχών. Πρώτοι είναι ο Χανίων Νικηφόρος και ο Λαρίσης Ιάκωβος.

Ο καρδινάλιος Μπέα και ο αρχιεπίσκοπος Βίλλεμπρανς συναντούν στην Αθήνα τον καθηγητή Αριστείδη Πανώτη αναγνωρίζοντας την συμβολή του στην ευόδωση της πρώτης προσεγγίσεως της Αγίας Έδρας με την Μητρόπολη Πατρών.  Τον Α. Πανώτη τίμησε και ο μητροπολίτης Πατρών Κωνσταντίνος με το σχετικό μετάλλιο που κόπηκε για το σπουδαίο γεγονός για την τοπική Μητρόπολη και για την αποπεράτωση του νέου Αποστολείου του Αποστόλου Ανδρέα στην Πάτρα.

ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ "ΤΥΜΒΩΡΥΧΟ ΡΑΣΟΦΟΡΟ" ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

Από περιοδικό που εκδίδει η αντικανονική - σχισματική αδελφότητα της Μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους,
με της οποίας το "αντι-οικουμενιστικό" πνεύμα, ...φλερτάρει ο κληρικός Αναστάσιος Γκοτσόπουλος
και όχι μόνο...

Στην έκδοση και κυκλοφορία φυλλαδίου από τον κληρικό της Μητροπόλεως Πατρών Αναστάσιο Γκοτσόπουλο για τον «αντι-οικουμενισμό» του νέου Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, όπου σπιλώνεται η μνήμη Οικουμενικών Πατριαρχών και εξάγονται ποικίλα αυθαίρετα συμπεράσματα, αντέδρασε πρώτη η Ιδιωτική Οδός (10-7-2015), με το κείμενό μας «Η καπηλεία της μνήμης του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου από κληρικό της Μητροπόλεως Πατρών». 

Η επόμενη αντίδραση ήρθε μία εβδομάδα μετά (18-7-2015), από τον θεολόγο Παναγιώτη Μαρτίνη, ο οποίος ζει στην Πάτρα, και με επιστολή του σε φιλικό του ιστολόγιο σχολίασε – μεταξύ άλλων – πως «το φυλλάδιο αυτό δεν είχε σκοπό να τιμήσει τον Άγιο Παΐσιο, αλλά ένα αντι-πατριαρχικό μένος». Ο κ. Μαρτίνης σημείωσε με έμφαση πως «τέτοια απαράδεκτα κείμενα που εκφράζουν φανατισμό, μισαλλοδοξία, εγωισμό και κυρίως έλλειψη αγάπης, για την οποία μίλησε τόσο πολύ ο όσιος Παΐσιος» και ακόμα ότι «χρησιμοποιήθηκε ένα τέτοιο ευλογημένο γεγονός [του πρώτου εορτασμού του αγίου], ως αφορμή, για ένα ξέσπασμα κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου». 

Ο κληρικός Αναστάσιος Γκοτσόπουλος δημοσίευσε την ίδια μέρα (18-7-2015) νέο κείμενο «προς αντιφρονούντες», όπου – μεταξύ άλλων – θεωρεί υπεύθυνο τον αείμνηστο Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα για δεινά της Ρωμιοσύνης της Πόλης κατά την περίοδο της πατριαρχίας του, αφού δεν μπόρεσε να τα προβλέψει και να τα αποτρέψει. 

Τα όσα έγραψε ο εν λόγω κληρικός, σχολίασε στην Ιδιωτική Οδό ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας π. Γεώργιος Τσέτσης ως εξής: 

Θα ήταν καλό ο πατήρ Αναστάσιος Γκοτσόπουλος να ασχολείται με το γνωστό περί συμπροσευχών «χόμπυ» του και να μη αναλαμβάνει ρόλους πολιτικού αναλυτή, παρέχοντας ανιστόρητες ερμηνείες σχετικά με την συρρίκνωση του Ελληνικού στοιχείου της Κωνσταντινούπολης και τις τύχες της Πολίτικης Ρωμιοσύνης. 

Όταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας ήλθε στην Πόλη τον Ιανουάριο του 1949, βρήκε ένα ποίμνιο το οποίο δεν υπερέβαινε τις εκατό χιλιάδες ψυχές. Οι 250 χιλιάδες Έλληνες για τις οποίες κάμει λόγο ο π. Αναστάσιος, ζούσαν στην Πόλη των αρχών του εικοστού αιώνα! Για τα αίτια όμως, της εξαφάνισης μιας μεγάλης μερίδας των Ελλήνων αυτών μέσα σε μια πεντηκονταετία, να μη καταλογίζει ευθύνες στο Πατριάρχη Αθηναγόρα. Ευθύνη για την δραματική πτώση των αριθμών της ανθούσης τότε Ρωμιοσύνης, φέρει η ανώριμη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Ελλάδος της εποχής εκείνης, που συνέβαλε στην Μικρασιατική καταστροφή και ώθησε στην προσφυγιά το ακμάζον Ελληνικό στοιχείο της Ιωνίας, της Καππαδοκίας, του Πόντου και της Θράκης, τουτέστι όλη την Ανατολική ενδοχώρα της Εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Αλλά και η εκδίωξη, το 1964, των εγκατεστημένων στην Πόλη Ελλήνων υπηκόων δεν οφείλεται σε τυχόν αδράνεια ή ποιμαντική αδιαφορία του Πατριάρχου Αθηναγόρα, καθώς υπονοεί ο π. Αναστάσιος. Οφείλεται στην ολιγωρία της Αθήνας, η οποία είχε λησμονήσει ότι το «Σύμφωνο Εγκαταστάσεως και Εμπορίου» μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας που είχε υπογραφεί στην Άγκυρα το 1930, έφερε ημερομηνία λήξεως! Ως εκ τούτου δεν φρόντισε να προβεί σε ενέργειες ανανέωσής του. Καθώς εύστοχα παρατηρεί ο καθηγητής Νικόλαος Ουζούνογλου, η αντίδραση των ελληνικών κυβερνήσεων της περιόδου εκείνης «υπήρξε από αδιάφορη μέχρι ερασιτεχνική, και πήγαζε από την αρχή ότι είναι καλό να ξεμπερδεύουμε από πονοκεφάλους της ύπαρξης μειονοτήτων»! 

Άσχετα με το τι φρονεί ο π. Γκοτσόπουλος και οι ομόφρονές του, όντως Μέγας υπήρξεν ο Πατριάρχης Αθηναγόρας, η δε προσωπικότης του «εγράφη χρυσοίς γράμμασιν εις τας σελίδας της ορθοδόξου ιστορίας». Τα ρήματα αυτά δεν είναι δικά μου! Ούτε του γερο-Πανώτη!! Ανήκουν στον μέντορα του π. Αναστασίου, πατέρα Θεόδωρο Ζήση και περιλαμβάνονται σε ένα άρθρο του, με το οποίο κατακεραύνωνε τον Αρχιμανδρίτη τότε, νυν δε Όσιο Ιουστίνο Πόποβιτς, επειδή χαρακτήριζε τον Πατριάρχη ως «Φλωρεντιανό»! 

Λοιπόν, ας αφήσουμε ήσυχο τον Αθηναγόρα να αναπαύεται εις τας αιωνίους Μονάς όπου αυλίζεται η ψυχή του. Το έργο του θα το κρίνει ο Θεός και ουδείς άλλος. 

Μ. Πρ. Γεώργιος Τσέτσης 

Στον κληρικό της Μητροπόλεως Πατρών απάντησε με τον δικό του τρόπο και ο πολιός καθηγητής Αριστείδης Πανώτης, ο οποίος με άρθρο του στο ιστολόγιό μας Φως Φαναρίου, αναφέρεται σε μια άγνωστη πτυχή της εθνικής δράσης του αειμνήστου Πατριάρχου Αθηναγόρα, όταν ήταν Αρχιδιάκονος στο Μοναστήρι (των Σκοπίων σήμερα). 

Ο Αριστείδης Πανώτης γράφει: «Σε μια περίοδο που βάλλεται η μνήμη του πρωτεύοντος αυτού ιεράρχη της Εκκλησίας με ανόσιες και αισχρές φαντασίες και ψεύδη κάποιου τυμβωρύχου ρασοφόρου, που άγευστος της τεράστιας προσφοράς του Αθηναγόρα στην Εκκλησία και στο Γένος μας, επιχειρεί και πάλι να εκμαυλίσει αναγνώστες στον διεστραμμένο φανατισμό του. Ο κακεντρεχής αυτός τύπος ας διαβάσει άρθρο του ταπεινού δασκάλου που ευλογήθηκε να γνωρίσει όσο ελάχιστοι το ορθόδοξο και πατριωτικό φρόνημα του μακαριστού Πατριάρχη». 

Δεν περιμένει κανείς να αλλάξει μυαλά ο κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών. Αυτό που επισημαίνεται είναι η αντιεκκλησιολογική του συμπεριφορά, στο όνομα – δήθεν – της ελεύθερης έκφρασης της γνώμης του. 

Και το τραγικότερο όλων είναι ότι υποστηρίζεται από έναν «εκκλησιαστικό υπόκοσμο» (με παλαιοημερολογητικά χαρακτηριστικά), που δεν σέβεται όχι μόνο το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά και κανέναν άλλο εκκλησιαστικό θεσμό, επικαλούμενος – φευ! - την «πατερική παράδοση» και την «καθαρότητα της πίστης». 

Π.Α.Α.

Διαβάστε σχετικές αναρτήσεις στην Ιδιωτική Οδό: 
- Η "ευτελής" μου αντίδραση για τον κληρικό Αναστάσιο Γκοτσόπουλο
- Εάν είχε καλή γνώμη για μένα θα αισθανόμουν άρρωστος...
- Οι "ταλιμπάν" της Ορθοδοξίας είναι εδώ!
- Ο Μέγας Πατριάρχης Αθηναγόρας και το νανάκι Γκοτσόπουλος

Ο ΠΕΡΙΩΝΥΜΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΟΣ ΜΕΛΙΤΩΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΝΑΒΑΛΟ ΠΙΟ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ!

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Δύο σημαντικά κείμενα είδαν χθες το φως της δημοσιότητας, αφορώντα στην περίφημη ομιλία του μακαριστού Γέροντος Χαλκηδόνος Μελίτωνος για τον “Καρνάβαλο” (Μητροπολιτικός Ναός Αθηνών 8.3.1970). 

Διαβάζοντάς τα κανείς, και έχοντας υπ' όψιν του φυσικά και την περιώνυμη ομιλία, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι και μόνο αυτή την ομιλία να είχε εκφωνήσει ο επιφανής αυτός – στον καιρό του – ιεράρχης του Οικουμενικού Θρόνου, θα είχε μείνει στην ιστορία. 

Το πρώτο κείμενο περί της ομιλίας αυτής είναι του Άρχοντος Ιερομνήμονος της Μ.τ.Χ.Ε. Καθηγητού Αριστείδη Πανώτη και δημοσιεύεται στην Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων amen. 

Το δεύτερο κείμενο είναι του Κωνσταντίνου Ι. Μπελέζου, Επ. Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, δημοσιευμένο στο ένθετο του Κυριακάτικου φύλλου (17.3.2013) της εφημερίδας Ελεύθερος Τύπος Θρησκευτικά Αναγνώσματα, το οποίο έχει ως θέμα “Οι Απόκριες και η Χριστιανική Θρησκεία”. 

Το κείμενο του Α. Πανώτη είναι οιονεί αυτοβιογραφικό, αφού ο ίδιος ο Άρχοντας έζησε όλο το ...παρασκήνιο της ομιλίας του Χαλκηδόνος Μελίτωνος στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών και το περιγράφει με ενάργεια τέτοια, σα να το ξαναζεί. Η προσωπική του σχέση, άλλωστε, με τον μακαριστό Μελίτωνα τον καθιστούσε αυτόχρημα αυτήκοο και αυτόπτη μάρτυρα όλων των σχετικών γεγονότων. Γι' αυτό, όπως ο ίδιος σημειώνει, “ως ο εωρακώς, θα σας εξιστορήσω υπό ποίες συνθήκες γράφτηκε και ακούστηκε πριν ακριβώς 43 χρόνια μια πραγματική δημηγορία του Γέροντα που και το ραδιοφωνικό άκουσμά της από τη Μητρόπολη των Αθηνών κατατάραξε τότε τις ακοές και τις συνειδήσεις των αλαζόνων κρατούντων και ανησύχησε τους εκλεγέντες «αριστίνδην» σε αρχιερατικούς θρόνους και ιδίως τούς καθ΄ έξιν φαντασμένους «ευσεβείς» της φαρισαϊκής «υψηγορίας».” 

Αφού ο Α. Πανώτης αναλύει το συλλογιστικό της ομιλίας του Χαλκηδόνος, καταλήγει πως “μετά την επισήμανση αυτών των αληθειών ήταν φυσικό όχι μόνων οι υπόλογοι αποδέκτες των λόγων του Γέροντα να αντιδράσουν, αλλά και οι κάθε λογής παραπλανητές της ευσεβείας της συνειδήσεως της Εκκλησίας και με διαμαρτυρίες και αναφορές να απευθυνθούν στην Ιερά Σύνοδο επιστρατεύοντας κάθε δογματική ασυναρτησία και κανονική αντιφατικότητα για να επιτιμηθεί ο Χαλκηδόνος ως κακόδοξος. Αυτό όμως είχε αντίθετα αποτελέσματα γιατί δημοσιεύθηκε στον Δελτίο της «Επισκέψεως» που εκδίδετο από το Πατριαρχικό Κέντρο της Γενεύης μία συντριπτική θεολογική και Πατερική θεμελίωση των λόγων του Γέροντα, που και έφραξε για πάντα την αυθάδη προπέτεια της οργανωσιακής κακεντρέχειας”. 

Το άλλο κείμενο, τώρα, του καθηγητού Κ. Μπελέζου, είναι μία εξονυχιστική, θα λέγαμε, μελέτη πάνω στην ομιλία του Γέροντος Χαλκηδόνος και τα περί αυτήν. 

Ο Κ. Μπελέζος αναφέρεται και αυτός στις σφοδρές αντιδράσεις που προκάλεσε τότε η ομιλία – με πλήρη βιβλιογραφική τεκμηρίωση – αλλά και στην ουσία της ομιλίας, δηλ. στο υψηλό θεολογικό περιεχόμενό της, ασύμβατο – κατά πως φάνηκε – με την Ελλαδική θρησκευτική πραγματικότητα. Επίσης, αναλύει το γλωσσικό ιδίωμα της ομιλίας, την δομή της (κηρυγματική τεχνική) και επισημαίνει με έμφαση την εκπληκτική δεξιοτεχνία του Μελίτωνος στην ερμηνεία του βιβλικού λόγου και την επικαιροποίησή του, σύμφωνα με τις εκάστοτε και τις διαχρονικές ανάγκες του ανθρώπου. 

Παραθέτω στη συνέχεια κάποια αποσπάσματα από το άρθρο του Κ. Μπελέζου σχετικά με τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν από την ομιλία: 

“Σε μια εποχή κατά την οποία η Ελλάδα ζούσε υπό καθεστώς στρατιωτικής δικτατορίας και κυριαρχούσε το πνεύμα της σωματειακής ευσέβειας, το κήρυγμα του Μελίτωνος προκάλεσε πρωτοφανές ενδιαφέρον, τέτοιο που δεν είχε προκαλέσει μέχρι τότε κήρυγμα από τον άμβωνα του Μητροπολιτικού Ναού. Επέσυρε όμως και την μήνιν από πρόσωπα και ομάδες θρησκευομένων που είχαν αποδυθεί, κατά τις δύο προηγούμενες δεκαετίες, σε έναν άνευ προηγουμένου αγώνα κατά των καρναβαλικών εκδηλώσεων, ιδίως εκείνων της Πάτρας...”. Ποιος πρωτοστατούσε σ' αυτόν τον “αγώνα”; Μα φυσικά ο Φλωρίνης Αυγουστίνης Καντιώτης, από αρχιμανδρίτης ήδη. Σύμφωνα με τον καθηγητή Κ. Μπελέζο, ο Φλωρίνης Αυγουστίνος “παρεξήγησε, όπως ήταν αναμενόμενο, την πρόσκληση του τελευταίου προς τον καρναβαλίζοντα άνθρωπο του παρόντος κόσμου, ο οποίος μεταμφιεζόμενος μπορεί να εκφράζει τη βαθύτατη ανάγκη του για εσωτερική μεταμόρφωση, κι εξέλαβε το κήρυγμά του ως στρεφόμενο προσωπικώς εναντίον του. Ξεκινώντας από μια μάλλον εκκλησιοπολεμική αποτίμηση της καταστάσεως ... κατηγόρησε ευθέως την κηρυγματική ερμηνεία του Χαλκηδόνος ως “αντορθόδοξη”, “ασεβή”, “βλάσφημη” και “σκανδαλώδη”. Χαρακτήρισε τον “ταλαίπωρο” Μελίτωνα ως “τον μεγαλύτερον και απαισιώτερον υποκριτήν, διότι υπό την προσωπίδα ορθοδόξου ιεράρχου έκρυπτεν αρχιερέα του Βάκχου, καλούντα τον χριστιανικόν λαόν εις εκδήλωσιν λατρείας προς τα ξόανα”, το δε κήρυγμά του ως “κήρυγμα σουρεαλιστικής τέχνης, περιφρονητικόν και καταλυτικόν του ενδόξου παρελθόντος της Εκκλησίας”. Κάνοντας χρήση όλων αυτών των χαρακτηρισμών ο Αυγουστίνος, εμήνυσε διά τηλεγραφήματος τον Μελίτωνα ενώπιον της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος (13.3.1970) και απαίτησε, εκτός πάσης κανονικής τάξεως, “να δικασθή” ο Μελίτων και “να καθαιρεθή προς παραδειγματισμόν” (!!!) 

Σχεδόν μισός αιώνας πέρασε από τότε και το σκηνικό είναι το ίδιο – φευ – αγαπητοί συνοδίτες. Τότε μηνύθηκε και έπρεπε “να καθαιρεθή” ο Μελίτων. Σήμερα ζητούνται “καθαιρέσεις” από τους ...απογόνους του Καντιώτη, για πολλούς ιεράρχες του Οικουμενικού Θρόνου! Το πρόσχημα το ίδιο: “η κακοδοξία”, “ο οικουμενισμός” και άλλα παρόμοια γελοιωδέστατα. Τι βαθειά, αλήθεια, υστέρησις για την Εκκλησία μας, τόσα χρόνια το ίδιο σκηνικό; 

Με την ευκαιρία ας γράψω κι αυτό που από καιρό ήθελα. Αυτό που λέγεται “οικουμενισμός” δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο στη νοσηρή φαντασία κάποιων διεστραμμένων που θέλουν συνεχώς να σπέρνουν ζιζάνια στο σώμα της Εκκλησίας. Κι αν κάποιοι σύγχρονοι, ενάρετοι και αγιασμένοι θεολόγοι και ποιμένες χρησιμοποίησαν τον όρο, αυτό δε σημαίνει τίποτα. Δηλαδή δεν εκφράζει την συνείδηση της Εκκλησίας γι' αυτό που υποτίθεται πως είναι ο “οικουμενισμός”. Τα περί “παναιρέσεως” είναι αστειότητες και αθλιότητες μαζί. Βλέπουμε ήδη στην Εκκλησία της Σερβίας – και όχι μόνο - τα σχίσματα αυτής της “λογικής”. Και φυσικά ο “οικουμενισμός” γεννάει διάφορες “αιρέσεις” όπως τον “ονοματοκρυπτισμό” (κατά π. Θ. Ζήσην) και άλλες παρόμοιες γελοιότητες. 

Όσο αυτές οι ομάδες που έχουν αποδυθεί σ' ένα “κυνήγι μαγισσών” (βλ. “αιρετικών”) και κινούνται σ' αυτή την αντιεκκλησιολογική τακτική, δεν απομονώνονται από την Εκκλησία της Ελλάδος, η ίδια θα εξακολουθεί να είναι “όμηρός” τους. Με αποτέλεσμα να μην μπορεί να μιλήσει προφητικά στο σύγχρονο κόσμο. Να μην μπορεί να αρθρώσει λόγο αληθινά θεολογικό και όχι νοσηρά καταγγελτικό ή ένοχα σιωπηρό. 

Ευτυχώς το Οικουμενικό Πατριαρχείο διασώζει ακόμα την παράδοση του Γέροντος Χαλκηδόνος, κι αυτό είναι μια παρηγοριά, δηλ. την θεολογία της καταλλαγής και της ενότητας. Γιατί όπως εύστοχα σημειώνει ο καθηγητής Κ. Μπελέζος “αυτή ακριβώς είναι, εν τέλει, η αποστολή της Ορθοδόξου Εκκλησίας στον κόσμο σήμερα: να επαναφέρει το αίτημα της ενότητας, κατεξοχήν δε της χριστιανικής ενότητας, και να μπορέσει – εν τη δυνάμει του Αγίου Πνεύματος – να εργασθεί για τη θεραπεία των πληγών του παρελθόντος και την επισυναγωγή των πάντων σε αυτήν”.

ΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΤΗΣ Μ.τ.Χ.Ε. ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΠΑΝΩΤΗ

Baptism of Augustine of Hippo as represented in a sculptural group in Troyes cathedral (1549)

Προς «Κυκλευτάς, τοις Αγγέλοις και τη πομπή αυτών» 

Του καθηγητή Αριστείδη Πανώτη 

Μ. Ιερομνήμονα του Οικουμενικού Θρόνου 

Η λαϊκή σοφία προειδοποιεί ότι: «Λαγός την φτέρη έσειε, κακό του κεφαλιού του έκανε»! Από καιρό διαπιστώνω την νοθεία του ενταύθα εκκλησιαστικού φρονήματος και αισθάνομαι ως το ελάχιστο μέλος της Εκκλησίας το χρέος να επισημάνω την προπέτεια όσων κακοποιούν ιστορικές αλήθειες επειδή νομίζουν ότι είναι οι μοναδικοί τοποτηρητές της «συμφωνίας των Πατέρων». Κοντά σ΄αυτούς ασχημονούν και κάποιοι άλλοι που ανδρώθηκαν σε οργανωσιακά οικοτροφεία με την καθοδήγηση μαινόμενων ως Αιάντων ιεροκηρύκων. Όλοι αυτοί ως νέοι, είτε ως μεσήλικες, είτε τώρα και ως γέροντες ξεπετάγονται μέσα από τα διάφορα χωνιά των ιστότοπων σαν τοξικά μανιτάρια που αυγαταίνουν στην εκάστοτε κοπριά της εκκλησιαστικής κακοδαιμονίας για να προωθήσουν στον ελλαδικό χώρο με αναίδεια και θρασύτητα το σύνδρομο επιμηκύνσεως της διαιρέσεως μεταξύ των χριστιανών με το «ευσεβές» πρόσχημα των διϊστάμενων ορθοδόξων Κανονολατρών, μη αντιλαμβανόμενοι πως δυσφημούν την πάγια από αιώνων γραμμή της Εκκλησίας μας προς συναγωγή των βαπτισμένων εν Χριστώ σε εποχή που συσσωρευθέντα διεθνώς σοβαρά προβλήματα κλονίζουν την εμπιστοσύνη των πολλών σε πρόσωπα, θεσμούς και αξιώματα. 

1. Ένας Κανονολόγος του περασμένου αιώνος, που τιμήθηκε από την Εκκλησία ως «πρώτος τη τάξει» ιεράρχης, ο Καισαρείας Καλλίνικος Δεληκάνης, ο οποίος σπούδασε στα νιάτα του ως λατίνος ιερέας το Κανονικό Δίκαιο της Ανατολικής Εκκλησίας σε περίφημες Σχολές της Ρώμης προσήλθε στην Ορθοδοξία σε εποχή σειράς αυστηρών Οικουμενικών Πατριαρχών χωρίς να αναχειροτονηθεί. Τότε, καθώς και σε άλλες περιπτώσεις η Εκκλησία μας σεβομένη το ανεπανάληπτο του μυστηρίου της Ιερωσύνης δεν διέπραξε αυτό που συνέβη πρόσφατα με την «αναχειροτονία» προσελθόντος στην Ορθοδοξία Κόπτη ιερέα, κάτι που έχει θλιβερότατο αντίκτυπο στις σχέσεις της Ορθοδοξίας και ειδικά του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας με την μαρτυρική Κοπτική Εκκλησίας. Έτσι η ενταύθα Διοικούσα Εκκλησία εξ αιτίας της απερισκεψίας αυτής θα πρέπει πλέον να σκέπτεται σοβαρά την συνάντηση με τον νέο εξαίρετο Κοπτορθόδοξο πατριάρχη Μακ. Θεόδωρο Β΄, ο οποίος είναι ο πλησιέστερος από οποιαδήποτε άλλο Πατριάρχη της Ανατολής στην Εκκλησία μας όπως απέδειξαν οι θέσεις περί Κοπτών του Αγίου Νεκταρίου, καθώς και του σπουδαίου κανονολόγου πρ. Νευροκοπίου Γεωργίου Παπαγεωργιάδη. Δυστυχώς αυτά προέρχονται από όσους επιχειρούν να προσβάλουν τα θετικά συμπεράσματα από τους πρόσφατους Διαλόγου που παρουσίασε στη Σύνοδο ο μακαριστός Νικοπόλεως Μελέτιος, που έφυγε με πικρία για την απαξίωση που εκδήλωσε η βραδύνοια όσων δέχονται κελεύσεις από την «γεροντική» παρελθοντολογία! 

Ο αοίδιμος λοιπόν Καισαρείας Καλλίνικος, που ήταν βαθύτατος γνώστης και μύστης των Ιερών Κανόνων υποστήριζε ότι: «όποια θέση θέλω να υποστηρίξω συμφωνούν και οι ιεροί Κανόνες»! Και αυτό γιατί υπάρχουν τόσοι κανονισμένοι και αντιφατικοί κανόνες, ειδικά στη συλλογή του λεγόμενου «Πηδάλιο», όπου για κάθε εκκλησιαστικό ζήτημα βρίσκονται εύκολα τα αντίθετα κανονικά παραγγέλματα! Την αντιφατικότητα αυτή του Κανονικού Δικαίου μας διεπίστωσαν πολλοί ειδικοί θεολόγοι του 19ου και 20ου αιώνα και γι΄ αυτό προτάθηκε προς μελέτη το θέμα της «Κωδικοποιήσεως των Ιερών Κανόνων» στο Α΄ Συνέδριο της Ορθοδόξου Θεολογίας στη Αθήνα 20/11 μέχρι 4/12 του 1936. Γι΄ αυτό και το θέμα αυτό αποφασίστηκε Α΄ Πανορθόδοξο Διάσκεψη της Ρόδου που έγινε από τις 24/9 μέχρι 1/10 του 1961 να εξεταστεί ως πρώτο Διοικητικό ζήτημα της Εκκλησίας από την μέλλουσα να συνέλθει Προσύνοδο των Ορθοδόξων. Επομένως, μόνον κακόπιστα μυαλά μπορούν να εμπλέκουν το θέμα της διδακτορικής διατριβής του Πατριάρχη μας με πρόθεση καταργήσεως των υπαρχόντων κανόνων για την «συμπροσευχή». Τέτοιας ποιότητος «θεολόγοι» και κληρικοί είναι οι δυσφημούντες τον Πατριάρχη μας. 

2. Και βέβαια γνωρίζω τις διάφορες θέσεις και απόψεις που διατυπώνονται. Μάλιστα πρόσφατο δημοσίευμα, που στηρίζεται στην «κανονική αυστηρότητα» (summumjus-rigueur), δημιουργεί την εντύπωση πως ο συντάκτης του δεν πληροφορήθηκε ποτέ ότι όταν μεταβάλλονται οι συνθήκες που υπαγόρευσαν την έκδοση ενός κανονικού ορισμού στην Εκκλησία, που πάντα επιστατεί ο Παράκλητος, ακολουθεί τον ορισμό του Παύλου ότι : «εξ ανάγκης και μετάθεση νόμου γίνεται» (Εβρ. ζ΄12). Είναι γνωστό ότι κοντά στην «Ακρίβεια» προς συντήρηση της ενότητος υπάρχει και η λογική παρέκκλιση της «Οικονομίας», που δεν θίγει το δόγμα, ούτε και ακυρώνει το βασικό πνεύμα του κανόνα. Επομένως, εξ αιτίας της αλλαγής των αρχικών συνθηκών, κατά τις οποίες τέθηκε ένας κανόνας, αυτός μπορεί να ερμηνευθεί διαφορετικά για να ανασταλεί κάθε τι που εμποδίζει την πορεία προς σωτηρία των ψυχών. Και γι' αυτό ο Μέγας Βασίλειος συμβούλευσε την «χρονικώτερη συνδιαγωγή και την αφιλονεικότερη συγγυμνασία» από όσους αποδέχονταν την Τριαδική βάση της Θεότητος κατά τα συμφωνηθέντα στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, όταν προέκυψε η διαφωνία μεταξύ των «Ομοουσιανών» και «Ομοιουσιανών». Ως γνωστόν στα χρόνια του Μ. Βασιλείου η λέξη αίρεση αποδιδόταν κυρίως σε ετερόθρησκους και αλλοτριωμένους από αντιτριαδικές αντιλήψεις και οι διαφωνούντες στη θεολογική «ορολογία» καλούνται να συμφωνήσουν με την «συγγυμνασία». Την θέση αυτή αποδέχονται σήμερα και όσοι «συμπροσεύχονται», αλλά και οι Οικουμενικοί Οργανισμοί όπως το Π.Σ.Ε., Ε.Σ.Ε κ.τ.λ. Εξ αυτού και οι σημερινοί αντιτριαδικοί, Χιλιαστές, Κουάκεροι, Μενονίτες, Στρατός Σωτηρίας, Χρ. Επιστήμη κτλ. εφ' όσον δεν συμμετέχουν δια της ίδιας Ομολογίας τους στην Θεία ζωή της Αγίας Τριάδος αποκλείονται από τις συμπροσευχές! 

Στον πανίερο τόπο της Αναστάσεως του Κυρίου, που περιγράφει τόσο ζωντανά ο Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων, οι προσευχές παρ' ότι γίνονται κατά «την ιδία τάξη σε ίδιους τόπους» έχουν χαρακτήρα κοινής προσευχής γιατί όλοι οι συγκεντρωμένοι είναι ενωμένοι «εν Χριστώ» με την πίστη στην Αγία Τριάδα ως τέκνα του «Αυτού Πατρός» και βαπτισμένοι κατά τις ίδιες παραδόσεις εκάστου στη Χάρη του «Αγίου Πνεύματος». Γι' αυτό ο ιερός Χρυσόστομος διακηρύττει πως: «ο Αυτός Χριστός καταγγέλλεται»! Αυτή είναι η Πατερική Διαγνώμη που ακυρώνει κάθε ιδιωτική γνώμη παλαιότερου ή νεότερου εκκλησιαστικού προσώπου. Προ πάντων δεν ακυρώνεται από σοφιστικά γυμνάσματα των «Θολολογούντων» που υποτιμούν τα ιστορικά πεπραγμένα της Εκκλησίας και την διαχρονική τακτική της, και που σήμερα επιχειρούν να τα δυσφημίσουν με διαβολικό ζήλο στην Συνείδηση της Εκκλησίας, προς αυτοδικαίωση και κατίσχυση των πλανών τους! 

3. Ως στενότατος αδελφικός φίλος, με αποδείξεις που γνωρίζουν αρκετοί, του Ετεοκλή Θεοδωρόπουλου, του μετά π. Επιφανίου, θα ήθελα να διαμαρτυρηθώ για την πνευματική τυμβωρυχία που επιχειρείται σε βάρος του από σκυλευτές της έντιμης και αδέκαστης παρουσίας του. Ο π. Επιφάνιος ήξερε γράμματα και Θεολογία, αλλά είχε αδυναμία στην αντιδραστική Απολογητική, στην αντιρρητική Θεολογία και πολλές φορές, καλή πίστει, το πνεύμα του παρωξύνετο στα άκρα της αντιδικίας. Όταν έγραψε την γνωστή επιστολή προς τον πατριάρχη Αθηναγόρα για να καλύψει την αυτόβουλη «ακοινωνησία» του Φλωρίνης και του Ελευθερουπόλεως, που θα είχε συνέπειες γιατί έθιγαν τα πνευματικά δικαιώματα του Οικουμενικού Πατριάρχη στις «Νέες Χώρες», τότε ο π. Επιφάνιος μετέγνωσε. Συνέβη όμως και με αυτόν ότι μου είχε συμβεί και με τον μακαρίτη φίλο μου Φώτη τον Κόντογλου. Μαζί μου συμφωνούσε και όταν με διαδεχόταν κάποιος ζηλωτής συμφωνούσε και μαζί του! Δεν θέλω να αναμνηστώ την ευθύνη του π. Επιφανίου στη μάχη για το «Μεταθετό» που ήταν τότε ο θεωρητικός στρατηγός της. Η κατάχρηση του «Μεταθετού» από ιεράρχες που επιδίωκαν να αναβαθμιστούν προσβλέποντας συνήθως στον θρόνο του Αθηνών ή και σε προσωπική δύναμη στην Ιεραρχία δεν έπρεπε να ακυρώσει την ασφαλιστική δικλείδα της Οικονομίας που εκ παραδόσεως αιτιολογημένα τηρούσε η Εκκλησία για άξιους ή εκτεθειμένους στην περιοχή τους ιεράρχες. Η μονομερής παρέμβαση του π. Επιφανίου, χωρίς βέβαια να το επιδιώξει ο ίδιος, εξώθησε την ιερόσυλη θρασύτητα Καντιωτικών και αδέσποτων Παλαιοημερολογιτών για να εισβάλλουν με βαρβαρότητα και στο Ιερό Βήμα ακόμη για να διακόψουν τις χειροτονίες των νέων επισκόπων! Αυτού του γεγονότος έχω προσωπική πείρα! Τότε στην ανάπτυξη της θεωρίας της επιθετικότητας των αρχαίων Αλεξανδρινών Παραβολλάνων ήταν βασικός θεωρητικός πρόσωπο που κατά καιρούς και τόπους πρόσφερε μέχρι τις ημέρες μας πολύ ταραχή στην Εκκλησίας μας (Βλέπε Θ.Η.Ε. τ. Α΄ σελ. 582-586). Τα τότε θλιβερά γεγονότα ήλθαν στη μνήμη μου όταν κάποιος κληρικός μνημόνευσε ως δήθεν έγκυρες συνοδικές αποφάσεις περί βαπτίσματος κάποια γεγονότα που συνέβησαν το 1755 και αισθάνομαι το χρέος να του υπενθυμίσω με ποιους τραμπουκισμούς βγήκαν αυτές οι «αποφάσεις»! Το 1753 ένας αλιτήριος καλόγερος, ο Αυξέντιος από το Κατιρλί, κάτι σαν του σημερινούς Ψευτοζηλωτές, είχε φανατίσει με ψεύδη κάποιους πιστούς και ζητούσε να επιβάλει οχλοκρατικά στον πατριάρχη Παΐσιο Β΄ και στους συνοδικούς την ακυρότητα του βαπτίσματος των Αρμενίων. Εισέβαλε λοιπόν στο Φανάρι και ξυλοκόπησε τον Πατριάρχη και τους συνοδικούς, βίαια απαιτώντας την άνοδο στο Θρόνο για δεύτερη φορά του φίλου του πρώην Κωνσταντινουπόλεως Κυρίλλου Ε'! Υπό αυτές λοιπόν τις συνθήκες βγήκε η γνωστή συνοδική απόφαση του 1755 ( Βλέπε: Κομνηνού Υψηλάντη. Τα Μετά την Άλωσιν. Κων/πολη 1870 σελ. 369-370). 

Ασφαλώς δεν θα πρέπει να παραβλέπεται και το κλίμα δυσαρέσκειας που επικρατούσε την ίδια περίοδο στο Φανάρι εναντίον της Ρώμης για την παρέμβασή της στην διαδοχή του Αντιοχειανού Θρόνου με τον διορισμό του Κύριλλου Τάντα, ως πρώτου Μελχίτη πατριάρχη! Γι' αυτό και σιωπηρά επεκτάθηκε το ακάνονο αυτό κείμενο και στους ΡΚαθολικούς προς πρόληψη του διχασμού του ορθοδόξου ποιμνίου του Πατριαρχείου Αντιοχείας. 

Επομένως, αφήστε τον μακαριστό π. Επιφάνιο να αναπαύεται στις προσευχές των ενάρετων πατέρων του Κοινοβίου της Κεχαριτωμένης, γιατί αυτό είναι τελικά το σπουδαιότερο έργο που πρόσφερε στην Εκκλησία πριν κατηγορηθεί, και αυτός, ως πρόδρομος του Βαρλαμισμού για το σπουδαίο μεταφραστικό και λοιπό έργο του. 

4. Τώρα θα έλθουμε στην πλέον καταταλαιπωρημένη εν Αγίοις προσωπικότητα - μόνον εν Ελλάδι - την τελευταία πεντηκονταετία, του μητροπολίτη Εφέσου Μάρκου του Ευγενικού. Η ανύψωση της Εκκλησίας της Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως σε ισοδύναμη αποστολική Καθέδρα με την Προκαθημένη της Αγάπης Παλαιά Ρώμη είχε ως συνέπεια τη συχνή διατάραξη της ειρηνικής κοινωνίας μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης Καθέδρας της τότε Μίας Εκκλησίας του Χριστού. Μάλιστα, μεταξύ των ετών 337 έως το 843, διακόπηκαν οι σχέσεις τους επί 217 χρόνια. Κατά τα γεγονότα της παρεμβάσεως του πάπα Νικολάου Α΄ στα της χειροτονίας του ιερού Φωτίου συνέβη ό,τι και στις οικογένειες όταν δύο αδέλφια διαπληκτίζονται για τη μοιρασιά κοινής κληρονομίας. Τότε, ακούγονται εκατέρωθεν αντεγκλήσεις για διοικητικά ζητήματα, θεολογούμενες αντιλήψεις και λειτουργικές διαφορές. που εν προκειμένω κλήθηκαν αιρέσεις. Όμως οι περισσότερες από αυτές τις «αιρέσεις» προϋπάρχουν από αιώνες, χωρίς να διαταραχθεί η ενότητα της Μίας Εκκλησίας, όπως το Πρωτείο του Ρώμης κατά το θείο Δίκαιο από το 220. Όμως από το 1054, που σκληρύνθηκαν οι αντιθέσεις μεταξύ των δύο πρώτων καθεδρών, οι μετά ταύτα αδέξιοι χειρισμοί των επάλληλων Διαλόγων αντί να ενώσουν μεγέθυναν το χάσμα μέσα στην Μία Εκκλησία. 

Όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για το ποιο είναι το φρόνημα για την ενότητα της Εκκλησίας του Εφέσου Μάρκου του Ευγενικού ας διαβάσουν τα Απομνημονεύματα του Συρόπουλου και το περισπούδαστο σύγγραμμα του Ιωσήφ Γκίλλ, Η Σύνοδος της Φλωρεντίας (Αθήναι 1967), για να μάθουν τις ασκίαστες από τις μετά ταύτα εξελίξεις σκέψεις του. Ο Άγιος δεχόταν ότι η επανασυνάντηση Ελλήνων και Λατίνων για να λυθούν οι μεταξύ τους δογματικές, διοικητικές και λατρευτικές διαφορές είναι μια νέα «Οικουμενική Σύνοδος από δύο ίσα μέρη». Και αυτό χωρίς να αρθεί κάποιο Ανάθεμα, ούτε να αμφισβητήσει την κανονικότητα της αρχιερωσύνης του πάπα Ευγενίου του Δ΄, των αρχιερέων και των κληρικών του, ούτε να τεθεί θέμα εγκυρότητος των μυστηρίων τους, ούτε να αρνηθεί την συνεργασία για τη σύνταξη κειμένων απευθυνόμενων στον Πάπα. Ο Άγιος συμμετείχε σε συγχοροστασία μετά Λατίνων στην Δοξολογία (Te Deum) ενάρξεως της Συνόδου και σε συμπροσευχές κατά τις συνομιλίες και σε δείπνα μετά καρδιναλίων και στις πολλά άλλα πολλά που δείχνουν την συγκατάθεσή του για την πρόοδο των εργασιών της Συνόδου μέχρι την βεβιασμένη περάτωσή της που δικαίως προκάλεσε τις διαμαρτυρίες του γιατί από τότε διευρύνθηκε το χάσμα μέσα στον εσωτερικό μοναδικό κορμό της Εκκλησίας. Ένα χάσμα που πρέπει να γεφυρωθεί με ανιδιοτελή υπέρβαση των δυσκολιών για «να επανακτήσουμε την ακεραιότητα του Κυριακού σώματος», έλεγε ο αείμνηστος π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, «αφού όλες οι ιστορικές μορφές των παλαίφατων Εκκλησιών στην Ανατολή και στη Δύση εκφράζουν στην όλη δημόσια λατρεία τους την απόλυτη πεποίθηση πώς είναι ορθόδοξες Εκκλησίες»!, όπως παρατηρούσε από τον 19ο αιώνα ο σπουδαίος Δογματολόγος Πατριάρχης Μόσχας Φιλάρετος. 

Η επανασυνάντηση των χριστιανών που πρότεινε το 1920 το Οικουμενικό Πατριαρχείο υιοθετήθηκε και Πανορθόδοξα το 1961, καθώς και ο Διάλογος το 1964 που προχωρεί με αρκετές δυσκολίες. Κάποιοι που συνεχώς ανακυκλώνουν τα σφάλματα του παρελθόντων και δεν προσβλέπουν στην εντολή του Κυρίου «ίνα ώμεν», όπως τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, με κακεντρέχεια προσπαθούν από καιρό να εμβολίσουν τον οικουμενικό πόθο της Συνειδήσεως της Εκκλησίας και γι' αυτό με βραδύνοια «ανακρίνουν» τα συνταχθέντα μόνο προς μελέτη κείμενα, όπως είναι και το κείμενο του Μελεμεντίου, που καθρεπτίζει την αδελφότητα όλων των χριστιανών της Μέσης Ανατολής με την κατά πάντα θαυμαστή εκκλησιαστική ζωή τους η οποία και έπρεπε να παραδειγματίζει και την ενταύθα Εκκλησία για να μη πληθύνεται η Φαρισαϊκή μικροφροσύνη του ψευτοζηλωτισμού από τους εωσφορικά βαττολογούντες «κυκλευτές» συντροφευμένους από τους κάθε λογής «αγγέλους μετά της πομπής αυτών»! 

Υ.Γ. Κατά το Αγιορείτικο γλωσσάριο «κυκλευτής» είναι κάθε καλόγηρος που δεν στεριώνει πουθενά και αποζητά πάντα και παντού με διάφορους δόλιους τρόπους να αυτοπροβληθεί και να διαδώσει ακόμη και με ψευδώνυμο αυτά που έμαθε στους παρεκκλησιαστικούς κύκλους των Αθηνών. 

Α.Π.

40 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ

Σαν σήμερα πριν 40 χρόνια εκοιμήθη ο μέγιστος Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας.

Στη μνήμη του ο Άρχων Ιερομνήμων της Μ.τ.Χ.Ε. και συνεργάτης του αοιδίμου Πατριάρχου Αριστείδης Πανώτης δημοσίευσε στην Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων amen δύο σημαντικά άρθρα με άγνωστες μέχρι σήμερα πτυχές της ζωής του και ανέκδοτο φωτογραφικό υλικό.

Το πρώτο κείμενο αφορά στην δράση του Αρχιδιακόνου Αθηναγόρα Σπύρου (1910-1917) στην Μητρόπολη Πελαγωνείας, της οποίας η έδρα βρισκόταν  στο Μοναστήρι, τα σημερινά Βιτώλια των Σκοπίων, που ήταν τότε και η πρωτεύουσα του τουρκικού νομού Καβαδάρ, όπου κατοικούσαν περί τις 60.000 Ελληνορθόδοξοι! 

Ο καθηγητής Αριστείδης Πανώτης αποδεικνύει την θαυμαστή δράση του Αθηναγόρα στο Μοναστήρι και εν κατακλείδι σημειώνει:

"Αυτά τα γράφω με την ελπίδα οι σημερινοί αρχιερείς  των επαρχιών της Βορείου Ελλάδος να μάθουν να ευγνωμονούν τους κοπιάσαντες προκατόχους τους  αρχιερείς και κληρικούς του Φαναρίου που διέσωσαν τον Λαό του Θεού στις Πατριαρχικές  Μητροπόλεις τους, αυτούς που λειτούργησαν μέσα σε μύριους κινδύνους τα θυσιαστήρια  των εκκλησιών τους και δίδαξαν τα ελληνικά γράμματα στα σχολεία τους. Σελίδες της Ιστορίας της Μητροπόλεως Πελαγωνείας έχουν γραφεί στη μνήμη κάθε Μητροπόλεως των Νέων Χωρών και αυτές δεν ξεχνιούνται όσο και αν προέκυψαν σ΄ αυτές αγνώμονες κληρικοί στα νεότερα χρόνια".

Το άλλο κείμενο του Αρ. Πανώτη αφορά στην πρόνοια του μακαριστού Αθηναγόρα για την ομαλή διαδοχή του. Τότε το βαθύ κράτος της Τουρκίας οργίαζε και αν δεν παρενέβαινε το Βατικανό, ύστερα από παράκληση του Πατριάρχη, λίγο πριν πεθάνει, τα πράγματα ίσως θα είχαν εξελιχθεί επί τα χείρω...

Ο καθηγητής Πανώτης αφού εξιστορεί τις συγκλονιστικές λεπτομέρειες των τελευταίων ημερών και κινήσεων του Πατριάρχη Αθηναγόρα, επισημαίνει:

"Αυτά γράφονται μετά Τεσσαρακονταετία από ένα των εωρακότων σαν απάντηση σε όσους ροκανίζουν τον στυλοβάτη ιερό Θεσμό της Εκκλησίας μας με διάφορες φαντασιώσεις για να προσβάλλουν πρόσωπα που έγραψαν Ιστορία και να διαστρέψουν εκκλησιαστικά γεγονότα στα ιοβόλα ιστολόγιά τους και στις φλύαρες φυλλάδες τους. Με αυτές τις αμαρτωλές παρεμβάσεις θέλουν να τρομοκρατούν αδύνατους επαΐοντες και να κερδίσουν οπαδούς με κατηγορίες που συνεχώς διαψεύδονται.
Επί 50 χρόνια κανείς ορθόδοξος κληρικός ή λαϊκός δεν μεταστράφηκε σε αλλότρια πιστεύματα, πλην εκείνων που αποτειχίζονται σε παρασυναγωγές «για να σωθούν» και μερικών άλλων που παραμένουν ακατήχητοι με ευθύνες των ποιμαινόντων και αγρεύονται από κάθε παραθρησκευτική προπαγάνδα.

Δυστυχώς, υπάρχουν εν Ελλάδι μερικοί εκκλησιαστικοί, που «ίνα μη μιανθώσιν» εκ της διαχρονικής φροντίδος του Φαναρίου για την ενότητα της Εκκλησίας, απλά «ρέγχουν», όπως άλλοτε ο προφήτης Ιωνάς υπό την σκιά της «κολοκύνθης», τουτέστιν του κράτους (που και αυτή τώρα αρχίζει να ξηραίνεται) ενώ αδυνατούν να εννοήσουν την πνοή του Παρακλήτου!"

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΠΑΝΩΤΗ: Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ ΦΑΡΙΣΑΪΣΜΟΥ

Του καθηγητή Αριστείδη Πανώτη

Οφφικιάλου της Μ.τ.Χ.Ε.

Οι επίγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου Σελευκίδες και Πτολεμαίοι  ξέχασαν το πανανθρώπινο μήνυμα του για την ενότητα του ανθρώπινου γένους  και ξεκίνησαν ένα αμείλικτο αγώνα αναμετρήσεως μεταξύ τους για την διεκδίκηση της Παλαιστίνης. Οι Πτολεμαίοι κράτησαν την ελληνιστική οικουμενικότητα και πύργωσαν στην Αλεξάνδρεια τον Φάρο του πολιτισμού φωτίζοντας τους ορίζοντες της ανθρωπότητος. Οι Σελευκίδες ενστερνίστηκαν ένα δυναμικό πατριωτισμό και θέλησαν βίαια να τον επιβάλουν και στον εβραϊκό λαό επιδρώντας στην πολιτική και στα ήθη του.  Ο Αντίοχος Δ΄ ο λεγόμενος Επιφανής θέλησε να ξεριζώσει και την  θρησκεία από τους Εβραίους εφαρμόζοντας ως «τελική λύση» για την κατάργησή της και προκάλεσε γύρω στο 165 π.Χ., την  ανταρσία της οικογενείας των Ασσιδαίων. Αυτή  η  αντίσταση  εξελίχθηκε στην επική επανάσταση των Μακκαβαίων στα χρόνια του Ιούδα του Μακκαβαίου (140 π.Χ.) με στόχο  την υπεράσπιση της πατροπαράδοτης «ευσέβειας» έναντι του βίαια εισαγόμενου έξωθεν ελληνιστικού παγανισμού.

Τη στήριξη της ιουδαϊκής  ευσέβειας  κατ' εξοχή εγκολπώθηκε  το θρησκευτικό ρεύμα  των «διϊστάμενων» (εβρ. perûsim) με το κρατούν καθεστώς, που «αποτειχίστηκε» από τον λοιπό όχλο  για να διακρίνεται  η «ευσέβειά» του και εξ αυτού προέκυψε και η επώνυμη «ιδιότητα» του Φαρισαίου (perichayya) για τα μέλη της συντηρητικής αυτής αδελφότητος της εβραϊκής κοινωνίας. Χαρακτηριστικό γνώρισμα των Φαρισαίων ήταν η  προσκόλλησή τους σάν όστρακο στο βράχο του Νόμου και των εθνικών και θρησκευτικών παραδόσεών τους με μιά όμως παθιασμένη Νομικίστικη ακριβολατρεία που ανέπτυξε ένα ολόκληρο σύστημα «επηρμένου θρησκευτικού Ναρκισσισμού»! Το σύστημα αυτό θυσίαζε το «πνεύμα» του Μωσαϊκού Νόμου στο «γράμμα» του γιά να  συσπειρώσει γύρω του όλους εκείνους τους εγωτραφείς   που  διατυμπάνιζαν τις «αρετές» τους γιά να επιδεικνύουν την δήθεν «ευσέβειά» τους. Όμως αυτή η «ευσέβεια»  περιόριζε τον ορίζοντα της αγάπης του Θεού εις εαυτούς και εις τους πέριξ αυτών  γιατί ερμήνευε με σχολαστικότητα το θείο θέλημα., μέσα από τον όγκο 613 ταξινομημένων θετικών και αρνητικών εντολών περί των «καθαρμών», που διαμόρφωσαν μέχρι τον πρώτο  αιώνα  οι επτά τάξεις των Φαρισαίων. Μαζί με τους Φαρισαίους συμπνευματίζονταν στις διδασκαλίες τους  και γραμματείς και νομοδιδάσκαλοι και μερικοί ιερείς που στα χρόνια του Χριστού ανήρχοντο σε 6.000 μέλη, διατυμπανίζοντας τις κίβδηλες «αρετές» τους. Είναι αυτοί που καταγγέλλονται από τον Ιησού ότι εκάθησαν επί της «Μωϋσέως καθέδρας» ως εκπροσωπούντες την «ακρίβεια» του θείου θελήματος και παρέδιδαν στον απλό θρησκευόμενο λαό μαθήματα αποστεωμένης «ευσέβειας» και ξηράς τυπολατρίας, αλλά και του νοσηρού σοβινιστικού φανατισμού με την μάσκα της αυστηρής προσηλώσεως στη Δικαιοσύνη του Θεού.

Κατά τον τριετή δημόσιο βίο του ο Κύριος είχε πολλές συναντήσεις μαζί τους γιατί αυτοί επίμονα ήθελαν να εξιχνιάσουν το μυστήριο της αποστολής του μέσα από την πιστότητά του στην «ακριβή» τήρηση του Νόμου και των παραδόσεων του λαού του. Οι ερωτήσεις τους άρχιζαν από τα απλούστερα, όπως π.χ. «γιατί οι μαθητές του δεν έπλεναν πάντα τα χέρια τους πριν κάθε γεύμα», μέχρι το «ποιά είναι η σπουδαιότερη εντολή του Θεού για τον άνθρωπο» !  Αν και νομομαθείς προσποιούνταν ότι  «αγνοούσαν»: το «Αγαπήσεις Κύριο τον Θεόν σου...και τον πλησίον σου ως εαυτόν» (Δευτ. στ΄. 4).   Υποκρινόμενοι έδειχναν πως δεν καταλάβαιναν την εντολή του Θεού  γι' αυτό ο Κύριος μεταχειρίστηκε από την καθημερινή ζωή των ανθρώπων τον εικονογραφικό παραβολικό  λόγο για να  προκαλέσει την αυτενέργεια των ακροατών του προς μίμηση των υψηλότερων εννοιών  κάθε παραβολής. Έτσι,  για την βραδυκαρδία  των Φαρισαίων  μας παραδόθηκαν οι παραβολές περί της «πρωτοκαθεδρίας» (Λουκ. ιδ΄ 7-11), περί του «Τελώνου και του Φαρισαίου» (Λουκ. ιη΄ 9-14) και περί της «Άκαρπης συκιάς» (Ματθ. κα΄18-19). Αυτή η τελευταία ακούστηκε μετά την είσοδό του στα Ιεροσόλυμα όταν αμφισβητήθηκε η αποστολή του από τους κακούς γεωργούς της Αμπέλου του, μετά την  όξυνση της διαμάχης των Φαρισαίων με τους μαθητές του.
Την Τρίτη, στις 4 Απριλίου του 30, ο Ιησούς δεν διδάσκει τον λαό, όχι όπως πριν στον ναό  με την ανατροπή  των τραπεζιών των  αργυραμοιβών, αλλά  με φωνή βροντής ελέγχει τον Φαρισαϊσμό για  να διδαχθούν όλοι από τα λάθη εκείνων που αυθαίρετα αναρριχήθηκαν επί της «Μωϋσέως καθέδρας»  και «γεγόνασι»  διδάχοι του Νόμου ξεχνώντας το πνεύμα του. Με τον έλεγχο ο Κύριος  έντονα αποδοκιμάζει την αφροσύνη των τότε παραχαρακτών της αληθινής πίστεως με το επιφώνημα «ουαί-αλλοίμονον».  Με τα επτά (7) αυτά «ουαί» ο Χριστός κατακρήμνισε το ξόανο της υποκριτικής «ευσεβείας» του Φαρισαϊσμού.  Τα «Ουαί» αυτά είναι αντίστοιχα με τα επτά «θανάσιμα αμαρτήματα» και στις επτά τότε «τάξεις-σχολές» των Φαρισαίων, Έτσι στιγματίστηκε για πάντα η Φαρισαϊκή δεοντολογία, δηλαδή ο κώδικας συμπεριφοράς   εκείνων που διαστρέφουν την πραγματική «ευσεβείας» με  όλα εκείνα τα δυσβάστακτα καθήκοντα που απομακρύνουν τους ανθρώπους από την ορθή βίωση της αληθινής πίστεως και επομένως εμποδίζουν την πραγμάτωση της  «Βασιλείας του Θεού ως εν ουρανώ και επί της γής».
Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μας διέσωσε την ευρύτερη συνοπτική παράδοση για τον έλεγχο του Φαρισαϊσμού και δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι στο κειμένου του αρχικά γράφτηκε «εβραϊδι  διαλέκτω». Επομένως, οι επτά μομφές του «ουαί» ταλανίζουν όλους εκείνους που συνειδητά ή ασυνείδητα συλλογίζονται «εβραϊκά»: δηλαδή έχουν «στενή νόηση και φρένες» και γίνονται ομόγνωμοι των Φαρισαίων όταν  βλέπουν το θείο Θέλημα περιορισμένο μόνον για τον εθνικοθρησκευτικό ορίζοντα τους και  αρνούνται να δουν τα γεγονότα και τα ζητήματα  χωρίς  την προοπτική της αιωνιότητος («sub specie aeternitatis»).   Ο έλεγχος αυτός του Ιησού έχει διαχρονική διάρκεια για όλους όσοι βουλεύονται φαρισαϊκά και πολιτεύονται με υποκριτική  «ευσέβεια»! Αυτοί είναι  όσοι εξαπατήθηκαν από τα δαιμόνια της αλαζονείας και της εγωπάθειας, της φιλαρχίας για την πρωτοκαθεδρία, της φιληδονίας και της φιλοχρηματίας, της φιλαρέσκειας, και της φιλοδωρίας, δηλαδή  όλων εκείνων των αμαρτιών που προκαλούν  την πνευματική ξηρασία και  την ακαρπία της «ξηρανθείσης συκιάς» που όχι μόνον δεν παράγει τίποτα, αλλά και η σκιά της είναι  αφιλόξενη  για τον άνθρωπο γιατί  κάτω της φυτρώνουν μόνον χόρτα που τριγυρνούν συνήθως τα φίδια!  Οι «ευσεβείς» αυτοί, δεν διακρίνουν τα σημάδια των καιρών που έρχονται (Ματθ. ιστ΄3-4) και με αναίδεια  κομπάζουν πώς εκπροσωπούν τους «ευσεβείς» των ημερών τους!   Οι μομφές αυτών των ουαί έχει και ιστορικοθρησκευτική σημασία και γι' αυτό  παραμένουν  ανεξάλειπτα στη μνήμη  της Εκκλησίας, όχι μόνον γιατί είναι λόγοι Κυρίου ολίγο προ του Πάθους του, αλλά και γιατί  συχνάκις ο Φαρισαϊσμός φέρει  εκκλησιαστικό και θρησκευτικό ένδυμα και γι' αυτό  συναντάται:  

α) Μεταξύ  εκείνων που «ξεχωρίζουν» όπως οι Φαρισαίοι γιατί μετέτρεψαν την ιερατική κλίση της διακονίας σε κυνήγημα της δόξας και της πρωτοκαθεδρίας και την αποστολή τους σε επαγγελματική επιδίωξη για βιοπορισμό. Στα χρόνια των προγόνων μας την διάβρωση της τότε «εθνικής ευσεβείας» την πέτυχε το διεφθαρμένο ιερατείο της με τις αμαρτίες του και όχι τόσο ο ζήλος  των τότε προσήλυτων χριστιανών!  Αλλοίμονο-ουαί,  γιατί  στην «Καθέδρα» του Ιησού Χριστού  «κλωνοποιήθηκαν»  και πρόσωπα ανώριμα, αδιάβαστα που δεν διδάχθηκαν από την Εκκλησιαστική Ιστορία, ότι η Ορθοδοξία δεν είναι getto για να «περιτειχιστούν» κάποιοι που νομίζουν ότι μόνοι αυτοί θα χωρέσουν στην αγκαλιά του Θεού.   Το να αγνοείς κάτι  είναι φυσικό, αλλά το να μη θέλεις να το μάθεις είναι ίδιο της περιορισμένης Φαρισαϊκής αντιλήψεως, αυτής δηλαδή που ακόμη δεν   αντιλαμβάνεται πώς είμεθα συνεπιβάτες στο λεωφορείο της γης με τα εκατομμύρια των ανθρώπων που παρέλαβαν το θρησκευτικό ένστικτο από τους γεννήτορές τους και μ' αυτό ως πιστοί πορεύονται στη ζωή. Όλοι αυτοί δεν μπορεί να απορρίπτονται, από  φαρισαϊκή τυφλότητά και μάλιστα από όσους αναρριχήθηκαν τυχοδιωκτικά στην καθέδρα του Χριστού. Αυτοί αντί να ειρηνεύουν και να συνοδεύουν παρακλητικά τους ετερόδοξους και τους αλλόθρησκους για να κατανοήσουν την πληρότητα της ορθοδόξου «ευσέβεια» τους «καταρώνται» για να τους απομακρύνουν από το θεϊκό έλεος.  Είναι  κατάντημα μερικοί να λοιδωρούν ακόμη και όσους είχαν την τιμιότητα να υπακούσουν στην Χρυσοστομική συμβουλή  πώς: « Ο Κύριος ποικίλας έτεμε οδούς εις σωτηρίαν και ότι ου δύνασαι δια της μονογαμίας, είσελθε  δια της δευτερογαμίας» (Migne, P.G. τ.54. στ. 410).  Είναι κατάντημα η ασυδοσία να εκτραχύνεται  για να αμφισβητηθούν άφρονα διαχρονικές τακτικές της Εκκλησίας και να ποδοπατηθούν Πανορθόδοξες αποφάσεις και όταν φθάνει η «απανταχούσα» της ανακλήσεως στην τάξη από τον δωρεοδότη ιερό Θεσμό να συνασπίζονται  οι υπόλογοι  και με κατάχρηση του φιλάδελφου να  οχυρώνονται πίσω από την  διάτρητη από παραβιάσεις  αυτοκεφαλία για να αυθαδιάσουν. Η άγνοια της Ιστορίας οιστρηλατεί  την φαρισαϊκή αλαζονεία για να σκαρώνει ψευδώνυμες «Ομολογίες πίστεως» και διχαστικές «Ημερίδες» με τις οποίες φαίνεται επείγονται να «ξεχωρίσουν», οι διϊστάμενοι Φαρισαίοι,  από την κίνηση για την ενότητα των χριστιανών. Μήπως αγνοούν ότι αν αυτή  «εκ Θεού εστιν» τότε οπωσδήποτε «Θεομάχοι θα ευρεθούν» (Πραξ. ε΄ 39);                                       
β)  Πολλοί  και από τους θεράποντες της ιερής Επιστήμης της Θεολογίας σήμερα δεν βρίσκονται μακριά από την κατάσταση των Φαρισαίων.  Αυτοθαυμάζονται για τις κατασκευές του στοχασμού τους και μεταβάλλουν το λειτούργημά τους  σε διαλεκτική τέχνη για να δημιουργούν πρόσθετα προβλήματα στη Εκκλησία. Τα προβλήματα αυτά στο τέλος τα αφήνουν  άλυτα για να βαττολογούν οι επαγγελματίες των λογομαχιών και να ταράσσεται με τους σοφιστικούς λογισμούς  τους η Συνείδηση της Εκκλησίας.  Η συναγωγή γνώσεων και πορισμάτων, χωρίς κρίση της αντοχής τους από τον διάλογο είναι «έπεα πτερόεντα». Συνήθως αποδεικνύονται θνητές φλυαρίες δοκιμάζουσες την Εκκλησία. Δυστυχώς πολλοί  θεράποντες της ιερής επιστήμης αρνούνται την παγκοσμιότητα της Χάριτος του Θεού και είναι  περισσότερο Χριστιανολόγοι και λιγότερο θεολόγοι.  Δυστυχώς, σήμερα πολλοί εργάτες του Ευαγγελίου είναι αναιμικοί, αδύνατοι να προσεγγίσουν το πνεύμα της Αγίας Γραφής και των ιερών κανόνων και γίνονται υποτυπώδεις συνεχιστές της ορθοδόξου Παραδόσεως.  Μόνη τους  φιλοδοξία είναι να τρυγούν και να προσφέρουν την πατερική σκέψη με τις ερμηνείες κάποιων σημερινών Φαρισαίων                   
γ) Υπάρχει ακόμη  και μια πανσπερμία μαθητών του  Φαρισαϊσμού που ξεφύτρωσε μέσα από οργανώσεις που στην Ελλάδα του  20ο αιώνα δεν συνετέλεσαν πάντα στην κατά Θεό οικοδομή του εκκλησιαστικού φρονήματος  γιατί κακοφόρμισε η «εκκλησιαστική συνείδηση» και ο ζήλος μεταβλήθηκε σε προπέτεια και θράσος και ασέβεια. Αυτοί  μιμήθηκαν τους οξύθυμους Παραβολάνων της Αλεξάνδρειας, που έγραψαν στην Έφεσο και στη χώρα τους κακόφημες σελίδες με βίαιες πράξεις  από ακραίες θέσεις. Αυτούς τους γνώρισα από κοντά το 1962 και το 1965 και έχω πολλά κάποτε να γράψω. Αυτοί  διαπαιδαγώγησαν  για να «εισπηδούν» στα εκκλησιαστικά και στα κοινωνικά ζητήματα ως μαχητικοί ταραξίες  και τώρα που γέρασαν μεταμορφώθηκαν σε ξέφρενους επικριτές κάθε Διαλόγου και αρθρογραφούν σε έντυπα που «πορισμό έχουν την ευσέβεια», και συνεργάζονται με «αγοραίου τύπου» ιστότοπους, που καθημερινά αυξάνουν σαν τα δηλητηριώδη μανιτάρια στην κοπριά του εκκλησιαστικού περιβόλου, Μάλιστα μερικοί που εκπαιδεύτηκαν σ' αυτούς τους κύκλους  και έχουν σήμερα  κάποια ιδιότητα   άνανδρα καλύπτονται  υπό την μάσκα του συνεργείου κάποιου άφαντου ομογενούς για να διαδίδουν τις ιδεοληψίες τους με κείμενα  που αδειάζουν τις καρδιές  των ανθρώπων από την αγάπη του Θεού και από  την προς τον  πλησίον αγάπη. Όμως όταν η αξία και η σημασία αυτών των «ουαί» λησμονείται και καταφρονούνται τότε αρχίζει η αγωνία για το αντίτιμο του επιτιμίου, όπως διδάσκει η Ιστορία. Όμως, ευχόμεθα «μη Γένοιτο» προσβλέποντες στην Ανάσταση  γιατί η «αγάπη του Χριστού συνέχει ημάς» (Β’ Κορ. ε΄14) και αυτή «έξω βάλλει τον φόβον» (Α΄Ιω. δ΄18),  γιατί «καλύπτει πλήθος αμαρτιών» μας (Α΄ Πέτρου δ΄8) .

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΠΑΛΑΙ ΤΕ ΚΑΙ ΝΥΝ

Γράψαμε στο παρελθόν πως αν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος μείνει στην ιστορία, θα μείνει ως Διάλογος, δηλ. ως ο Πατριάρχης που προώθησε με κάθε τίμημα τον διαχριστιανικό και διαθρησκειακό διάλογο.

Πιστεύουμε πως ο Διάλογος μεταξύ των Χριστιανών και μεταξύ των θρησκειών - και δη των μονοθεϊστικών - είναι μονόδρομος.  Για όποιον έχει νου και κατανοεί τα προβλήματα και τις προκλήσεις της εποχής μας.

Όσοι απαξιώνουν τον διάλογο - με το πρόσχημα ότι δεν γίνεται καλά και συνιστά "μειοδοσία" (στην ουσία δεν τον θέλουν) - απλώς πιστεύουν ότι αυτοί είναι ήδη σεσωσμένοι και όλοι οι υπόλοιποι οφείλουν να μετανοήσουν!

Ο καθηγητής και Άρχοντας της Μ.τ.Χ.Ε. Αριστείδης Πανώτης, θεολόγος που συμμετείχε στο διάλογο με τους Ρωμαιοκαθολικούς ήδη από την εποχή του Πατριάρχου Αθηναγόρου, γράφει στην Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων amen ένα σημαντικό άρθρο, δια του οποίου αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο διάλογος ήταν πάντοτε, απ' αιώνων, μέλημα του Οικουμενικού Θρόνου και δεν είναι "οικουμενιστικό φαινόμενο" των τελευταίων δεκαετιών.

Και, εν κατακλείδι, σημειώνει ο καθηγητής Αριστείδης Πανώτης σε σχέση με τον διάλογο στον καιρό μας και τα "αναθέματα" που εκτοξεύονται από τους "Λέοντες": Κανείς μέχρι σήμερα σοβαρός Ορθόδοξος κληρικός ή θεολόγος «μήδισε», απ' εναντίας πολλά διεστώτα θέματα διευκρινίστηκαν και σοβαρές αρχαίες αντιλήψεις επανεισάχθηκαν στη Δύση εκ της Ανατολής. Μάλιστα αντί να συντροφεύσουμε αδελφικά τους βηματισμούς αυτούς, εκστομίζονται  γραιώδη «Αναθέματα» που εκθέτουν ανεπανόρθωτα  στην Οικουμένη το σύνολο της εν Ελλάδι Ιεραρχίας.

Οι Σέρβοι έδειξαν στον Αρτέμιο την πόρτα, οι Έλληνες, τί;  Εύλογα απορώ!

Εκεί στην Αυστραλία που κατέφυγαν κάποιοι «κυνηγοί» της αρχιεροσύνης  δεν έμαθαν ότι το όπλο των ιθαγενών, το μπούμερανγκ, όταν εξαπολύεται επιστρέφει στον εκτοξευτή του; Είναι δυνατόν να μη λειτουργήσει έτσι δυναμικά  ο πνευματικός νόμος για όσους «κατευτελίζουν» την αρχιερατική αυθεντία τους (στ΄ Κανών της Σαρδικής) με αυτοσχέδια «Αναθέματα»  ιερού πολέμου που ερεθίζουν ετεροδόξους,  ετεροθρήσκους και ομοδόξους όπως  ο υπογράφων; 

Ολόκληρο το άρθρο διαβάστε εδώ. 

Και ένα ...ζουμερό υστερόγραφο του Αρ. Πανώτη: Έχω πάντα την  εντιμότητα της υπογραφής μου επί 60ετία, φέροντας την τιμή τριών Πατριαρχών της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, και  ποτέ δεν  φόρεσα  το προσωπείο άφαντου ομογενούς, όπως κάποιοι φθηνοί δικολάβοι. 

Θα προσέθετα Άρχοντά μου και το Καβαφικόν: "γελοιοδέστατοι"! Καθώς θεωρούν την κάθε φαντασιοπληξία τους ως "δεδομένο".

"Πανρωσικός Συνασπισμός" και "Φαρμακίδειο Άγος"

Του καθηγητή Αριστείδη Πανώτη

Είχα από χρόνια επισημάνει την δυναμική προσωπικότητα του Κυρίλλου Gundyayev - πνευματικού παιδιού του μακαρίτη Λένινγκραντ Νικοδήμου - από την εποχή που ήταν απεσταλμένος στη Γενεύη στο Π.Σ.Ε.-(1971-1974). Μετά πρόσεξα την προώθησή του στη σχολαρχία της Θεολογικής Ακαδημίας της Πετρουπόλεως (1974) και την εκλογή του σε τιτουλάριο αρχιεπίσκοπο Vyborg (1974-1976). Μετά έμαθα την μετάθεσή του στη μητρόπολη Σμολένσκ (1976-2009) και τέλος την ανύψωσή του σε Πατριάρχη «πασών των Ρωσιών». 

Όταν παρηκολούθησα τηλεοπτικά την ενθρόνισή του με ξένισε μια λειτουργική αταξία του με την οποία υποβάθμισε στη συλλειτουργία τον εκεί παριστάμενο Πατριάρχη Αλεξανδρείας. Όταν μελέτησα τα επίσημα κείμενα των λόγων του, και άλλα συμφραζόμενα, διαπίστωσα ότι ο ανυψωθείς είναι ένα τετραπέρατο πρόσωπο με σαφείς στόχους που άπτονται του παλαιού ιδεολογήματος της «Αγίας Ρωσίας», ως αυτοκρατορικής προστάτριας δυνάμεως της Οικουμενικής Ορθοδοξίας. Έφθασε στην κορυφή της ρωσικής ιεραρχίας σε κρίσιμη ώρα για να θέσει υπό το ωμοφόριό του όλους τους ανά την οικουμένη ρωσογενείς ορθοδόξους με μιας «έτερης μορφής» εκκλησιαστική τακτική που συνδύαζε τον τσαρικό «Μεγαλοϊδεαλισμό» με τον σοβιετικό «διεθνισμό» για να αναπληρώσει το κενό των εννέα δεκαετιών που άφησε το αθεϊστικό σοβιετικό καθεστώς.

Αυτός ο «Πανρωσικός Συνασπισμός» έχει ιδιαίτερη σημασία όταν η πολιτική εξουσία στις «αυτοκέφαλες» Εκκλησίες της Ανατολικής Ευρώπης υποβαθμίζει την ορθόδοξη εκκλησιαστική ζωή με σειρά ενεργειών. Έτσι, το «Μετασοβιετικό καθεστώς» δεν άργησε να παρουσιάζεται πλέον ως το μόνο ορθόδοξο κράτος στον κόσμο που προασπίζει και μεγαλύνει το γόητρο της Ορθοδοξίας. Απ' εναντίας οι Έλληνες πολιτικοί των έσχατων ημερών εμφανίζονται να ενδιαφέρονται μόνον πως θα αποδεκατίσουν την από αιώνων περιουσία της Εκκλησίας για να εξυπηρετήσουν την εκλογική πελατεία τους. Στην περιθωριοποίηση αυτή του Γένους μας συμπράττουν και εθελοτυφλούντες εκκλησιαστικοί που δεν αντιλαμβάνονται την σημασία της προσπάθειας συναγωγής υπό την Πανρωσική στέγη όλων των ρωσογενών τοπικών Εκκλησιών της άλλοτε Σοβιετίας, της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας και της Μολδαβίας, κ.τ.λ. Αυτά τα μηνύματα εκ Μόσχας συμβαίνουν όταν Φαρμακιδιστές αρχιερείς εκθειάζουν την κακοποιημένη από το κράτος «αυτοκεφαλία» του 1850 και από την μετά ταύτα Καταστατική νομοθεσία του. Φθάνουν μάλιστα στο σημείο να δηλώνουν πως η υφιστάμενη ελλαδική κακοδαιμονία δημιουργήθηκε από τους «ασφαλιστικούς όρους» του σχετικού Τόμου του 1850 και της Πράξεως του 1928, αυτούς που τέθηκαν για να προστατεύουν την ανεξαρτησία της τοπικής Εκκλησίας.

Επειδή, κάθε αλλότριος «Συνασπισμός» θυγατρικής Εκκλησίας κατεργάζεται κάποιους ιεροκρύφιους λογισμούς σε βάρος της Πανορθοδόξου ενότητος, θέλησα πριν ενάμιση χρόνο με κάποιες σκέψεις να υπενθυμίσω σε όσους με τιμούν με την προσοχή τους, ότι το Γένος μας απέδειξε πως έχει τα εχέγγυα της αποστολικής οικουμενικής του κλήσεως διαχειριζόμενο επι 1500 χρόνια τον κεντρικό ιερό Θεσμό της κατ' Ανατολάς Εκκλησίας. Επομένως, δεν χρειάζεται υποκατάσταση της Μητρός Εκκλησίας από τον τσαρικό «Δικέφαλο» όταν οι ορθόδοξοι λαοί έχουν νωπά στη μνήμη τους τα πεπραγμένα της «τσαρικής» και της «σοβιετικής» εκκλησιαστικής παρεμβολής στην Ανατολική Ευρώπη!

Τη συνέχεια  του άρθρου διαβάστε εδώ.