Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιάννης Σκαρίμπας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γιάννης Σκαρίμπας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 2025

"ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ" ΤΟΥ ΘΑΝΟΥ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΥ ΣΕ ΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑΝΝΗ ΣΚΑΡΙΜΠΑ


Επιμέλεια: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος  
«Το Τραίνο», που έγραψε ο Θάνος Μικρούτσικος για τη θεατρική παράσταση του Γιάννη Σκαρίμπα «Η Κυρία του Τραίνου», κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε ηχογράφηση με τη χαρακτηριστική φωνή του Κώστα Θωμαΐδη, την Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2024, μία μέρα δηλαδή πριν συμπληρωθούν τα πέντε χρόνια από τον θάνατο του συνθέτη στις 28 Δεκεμβρίου του 2019. 
Ο στενός συνεργάτης του Θάνου Μικρούτσικου, ο σπουδαίος μουσικός Θύμιος Παπαδόπουλος, τον οποίο ο συνθέτης αποκαλούσε «το alter ego του», ανέλαβε τη νέα ενορχήστρωση και είχε την επιμέλεια παραγωγής, διατηρώντας αναλλοίωτο το μουσικό αποτύπωμα και τη δυναμική του δημιουργού. 
Το «Τραίνο» παρουσιάστηκε αρχικά ζωντανά από τον Κώστα Θωμαΐδη το καλοκαίρι του 1991, σε θεατρική παράσταση στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων του Δήμου Πειραιά. Ήταν μια εμπνευσμένη ιδέα του Θάνου Μικρούτσικου, βασισμένη σε κείμενα του Γιάννη Σκαρίμπα, του ποιητή που αιχμαλώτισε τη φαντασία με τα «ταξίδια» του σε σιδηροδρομικούς σταθμούς. 
«Ήταν ένα τραγούδι που αγαπούσε πολύ ο Θάνος και σκεφτόταν να το ηχογραφήσει για να κυκλοφορήσει» δήλωσε η σύντροφός του, η γνωστή συγγραφέας Μαρία Παπαγιάννη. «Ακουγόταν σε μια παράσταση, θυμάμαι, που την είχα παρακολουθήσει τότε ως δημοσιογράφος, χρόνια πριν συνδεθούμε, και με είχε συγκινήσει ιδιαίτερα, γιατί είχε παρουσιαστεί πάνω σε μια ιδέα του στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό. Ήδη τότε αυτοί οι παλιοί σιδηροδρομικοί σταθμοί ήταν εικόνες μιας εποχής που είχε τελειώσει, κι εμένα αυτή η παράσταση μου έφερε μνήμες από τα παιδικά μου χρόνια στη Λάρισα και στον Πλαταμώνα. Και έτσι πολλές φορές με τον Θάνο αναφερόμασταν σ’ αυτό το τραγούδι και ο ίδιος το έπαιζε συχνά στο πιάνο του σπιτιού. Ουσιαστικά, είναι ένα ανέκδοτο τραγούδι, έχει ακουστεί, εκτός από την παράσταση του 1991, στα αφιερώματα που κάναμε στη θεατρική μουσική του Θάνου στο Μέγαρο και στο Ηρώδειο. Τώρα ηχογραφείται για πρώτη φορά». 
ΠΟΙΗΤΗΣ+ΣΤΑΘΜΟΣ= ΤΑΞΙΔΙ 
Ο σταθμός του Πειραιά ένωσε το πρώτο λιμάνι της χώρας με την Θήβα και την Χαλκίδα. Η Χαλκίδα είναι όμως η πόλη του ποιητή Γιάννη Σκαρίμπα. Κι ο Σκαρίμπας είναι ο κατεξοχήν ποιητής των φαντασιακών ταξιδιών. Στον σταθμό του ΟΣΕ συναντιούνται λοιπόν ο ποιητής, η πόλη του και τα φαντάσματά του. Τα μαγικά ταξίδια με το τραίνο του ποιητή που αποτυπώνονται στους διαλόγους των έργων του και στα διηγήματά του αποτελούν το θέαμα «Η Κυρία του Τραίνου». Ο χώρος του σταθμού γίνεται χώρος ταξιδιού και ο χώρος του ταξιδιού με τη σειρά του μετατρέπεται σε ένα παιχνίδι με το χρόνο. Ας μπούμε στον πειρασμό των εξισώσεων: χώρος+χρόνος= τόπος. Ας μην ξεχάσουμε και μιαν άλλη εξίσωση που προέρχεται από τη φύση του θεάτρου: τόπος=τρόπος. 


Οι συντελεστές της παράστασης του 1991, σύμφωνα με το πρόγραμμα της παράστασης
Συγγραφέας: Γιάννης Σκαρίμπας 
Δραματουργική επεξεργασία: Πλάτων Μαυρομούστακος 
Σκηνοθεσία: Πέπη Οικονομοπούλου 
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος 
Σκηνικά-κοστούμια: Απόστολος Βέττας 
Βοηθός σκηνογράφου: Χριστίνα Παρακεντέ. ΟΣΕ-Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγ. Διονυσίου 1991, Πειραιάς 
ΔΙΑΝΟΜΗ 
Αφηγητής: Δημήτρης Οικονόμου 
Σιώπια: Δήμητρα Παπαχρήστου 
Κος Δεσπάντος: Γιάννης Στεφόπουλος 
Βλάχος: Γιώργος Στριφτάρης 
και ο μικρός Νίκος Λιανόπουλος 
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ 
Τραγούδι – κιθάρα: Κώστας Θωμαϊδης 
Ακορντεόν: Τάκης Φαραζής 
Τρομπέτα: Φράνκο


Το θέαμα βασίστηκε σε μία ιδέα του Θάνου Μικρούτσικου .Το κείμενο της παράστασης βασίστηκε στο διήγημα "Η τελευταία των 6 1/2", στο θεατρικό έργο "Η Κυρία του Τραίνου" και σε διαλόγους από μυθιστορήματα του Γιάννη Σκαρίμπα. 
Ο Γιάννης Σκαρίμπας ένας από τους πρωτοπόρους της ελληνικής λογοτεχνίας, θεατρικός συγγραφέας ποιητής και πεζογράφος γεννήθηκε στο 1893 και πέθανε στην Χαλκίδα το 1984. Ο Θάνος Μικρούτσικος αγαπούσε από μικρό παιδί την ποίηση και τη λογοτεχνία. «Η συναρμογή στίχου και μουσικής στο τραγούδι είναι που παράγει το ενιαίο αισθητικό και ιδεολογικό αποτέλεσμα. Πρόκειται λοιπόν για μια νέα ανάγνωση του ποιήματος που εγκαθιδρύεται μετά τη μελοποίηση. Η ανάγνωση αυτή άλλοτε συμπληρώνει, άλλοτε καταργεί τις αναγνώσεις του ποιήματος πριν από τη μελοποίησή του, αποκαλύπτοντας τις κρυμμένες πλευρές, το αθέατο, τα μυστικά που ένα σπουδαίο κείμενο κρύβει εντός του. Γι’ αυτό, το ποίημα απαιτεί και επιβάλλει στον συνθέτη τον τρόπο με τον οποίο θα μελοποιηθεί» (σε συζήτηση με την Τιτίκα Δημητρούλια). 
Σημείωμα του Κώστα Θωμαΐδη 
Κρατούσα στα χέρια μου την κασέτα που μόλις μου είχε δώσει ο Θάνος για να μελετήσω, λέγοντάς μου: «Είναι τρία ποιήματα του Γιάννη Σκαρίμπα που μελοποίησα για να τα τραγουδήσεις στο θεατρικό Η Κυρία του Τραίνου». Από την πρώτη στιγμή ξεχώρισα το «Τραίνο». Η παράσταση δόθηκε στον παλιό Σιδηροδρομικό Σταθμό του Πειραιά, ανάμεσα στις γραμμές του τραίνου, με σκηνικό μια παλιά ατμομηχανή και ένα βαγόνι ανοιχτό. Περπατώντας στην πλατφόρμα με τον Τάκη Φαραζή, με το ακορντεόν του και παίζοντας μαντολίνο, το τραγουδούσα. Μνήμη από το 1991. Τα χρόνια πέρασαν και, δουλεύοντας το αρχείο του Θάνου, έπεσα πάνω στην κασέτα που μου είχε δώσει. Τον Ιούνιο του 2020 το «Τραίνο» ξανακούστηκε, τόσα χρόνια μετά, ενορχηστρωμένο από τον Θύμιο Παπαδόπουλο, στο Ηρώδειο, σε συναυλία με τα θεατρικά τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου. Ο ίδιος δεν πρόλαβε να το ακούσει. Όμως όλοι οι μουσικοί το δουλέψαμε με αγάπη, νιώθοντας την παρουσία του ανάμεσά μας. Ήταν εκεί, μας διηύθυνε, όπως πάντα.

   

Το Τραίνο 
Πως ήταν έτσι, πως μου εφάνη 
τόσο μελαγχολικό αυτό το τραίνο, 
σχεδόν όλο πηγαίνω και δε φτάνει, 
σχεδόν ούτε δε φτάνει ούδε πηγαίνω. 
Ούτε θυμάμαι πρωί αν ήταν, 
ή νύχτα κι έλαμπε ο δίσκος της Εκάτης 
έτσι του μελαγχολικό όπως εκείταν, 
όπως εγώ είμαι χαύνος του επιβάτης. 
Όπως σχεδόν παιδί – ωραίον όπως 
δεν ξέρω τι με πήρε εντός του – μόνο 
καιρός αν ήταν, ή ήταν δρόμος, ή ήταν τόπος 
που ταξιδεύει, σκέφτομαι, στον χρόνο... 
Κι όπως βροντάν εντός του οι κρότοι 
πότε στατό και πότε χωρίς φρένο 
με αναφτούς τους φάρους του στα σκότη 
άπιαστο, σερπετό και νυχτωμένο… 
Κι όλο κυλάει στου νου τη ρόδα 
(σε τέρμα ή σ’επιστροφή; ή αιωνιότη;) 
κι είναι σαν ανθοστολισμένο με τα ρόδα 
τραίνο που μεταφέρνει μου τη νιότη.
____________
Παραθέτουμε στη συνέχεια μια κριτική για την παράσταση "Η Κυρία του Τραίνου", που έγραψε η Δηώ Καγγελάρη στην εφημερίδα "Εθνος" στις 8 Αυγούστου 1991. 

Κυριακή 15 Δεκεμβρίου 2024

ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΣΚΑΛΚΩΤΑ, ΣΚΑΡΙΜΠΑ ΚΑΙ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ (ΒΙΝΤΕΟ)


Το Έτος Γ. Σκαρίμπα τίμησε Νίκο Σκαλκώτα και Μίκη Θεοδωράκη.  
Το Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2024, στις 7 μ.μ., στην Αίθουσα Τελετών του Μεγάρου Κότσικα στην Χαλκίδα, πραγματοποιήθηκε μια ξεχωριστή εκδήλωση την οποία διοργάνωσαν ο Σύλλογος Φίλων Γιάννη Σκαρίμπα και πολλοί τοπικοί φορείς που συμμετείχαν στο έτος Σκαρίμπα, με αφορμή τα 40 χρόνια από τον θάνατο του σπουδαίου λογοτέχνη. 
Το πρόγραμμα της εκδήλωσης είχε ως εξής: 
- Χαιρετισμός από το Σύλλογο Φίλων Γ. Σκαρίμπα. 
- «Σκαλκώτας και Σκαρίμπας, δυο μεγάλοι αντισυμβατικοί ως σημαίνοντα της πνευματικής ζωής της Χαλκίδας». Ομιλία Κωστή Δεμερτζή. Ο ίδιος και η Βάνα Παπαϊωάννου απέδωσαν πιανιστικά κομμάτια του Ν. Σκαλκώτα. 
- «Κλασικές και έντεχνες μελοποιήσεις Γ. Σκαρίμπα». Ομιλία Παναγιώτη Ανδριόπουλου, μουσικού, συγγραφέα και θεολόγου. 


- «Το Μπαλκόνι». Τραγούδι του Κωστή Δεμερτζή σε στίχους Γ. Σκαρίμπα από τη Δάφνη Πανουργιά, υψίφωνο. Στο πιάνο ο συνθέτης. 
- Μελοποιημένα ποιήματα Γ. Σκαρίμπα από καλλιτέχνες του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου-Παράρτημα Εύβοιας και από την Πολιτιστική Ομάδα της ΕΛΜΕ Εύβοιας. 
- «Ο λόγος των μουσικών για το απερχόμενο Έτος Γ. Σκαρίμπα και το επερχόμενο Έτος Μ. Θεοδωράκη». Ομιλία Δημήτρη Λιάσκου, προέδρου του Παραρτήματος Εύβοιας του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου. 
- Μουσική-τραγούδια Μίκη Θεοδωράκη από μέλη του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου-Παράρτημα Εύβοιας και την Πολιτιστική Ομάδα της ΕΛΜΕ Εύβοιας.
Παραθέτουμε στη συνέχεια το βίντεο της εκδήλωσης. 

 


Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2024

ΣΤΗΝ ΧΑΛΚΙΔΑ ΜΕ ΣΚΑΛΚΩΤΑ, ΣΚΑΡΙΜΠΑ ΚΑΙ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ


"Το Έτος Γ. Σκαρίμπα τιμά Ν. Σκαλκώτα και Μ. Θεοδωράκη". 
Το Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2024, στις 7 μ.μ., στην Αίθουσα Τελετών του Μεγάρου Κότσικα στην Χαλκίδα. 
Το πρόγραμμα της εκδήλωσης έχει ως εξής: 
- Χαιρετισμός από το Σύλλογο Φίλων Γ. Σκαρίμπα. 
- «Σκαλκώτας και Σκαρίμπας, δυο μεγάλοι αντισυμβατικοί ως σημαίνοντα της πνευματικής ζωής της Χαλκίδας». Ομιλία Κωστή Δεμερτζή. Ο ίδιος και η Βάνα Παπαϊωάννου σε πιανιστικά κομμάτια Σκαλκώτα. 
- «Το Μπαλκόνι». Τραγούδι του Κωστή Δεμερτζή σε στίχους Γ. Σκαρίμπα από τη Δάφνη Πανουργιά, υψίφωνο. Στο πιάνο ο συνθέτης. 
- «Κλασικές και έντεχνες μελοποιήσεις Γ. Σκαρίμπα». Ομιλία Παναγιώτη Ανδριόπουλου, μουσικού, συγγραφέα και θεολόγου. 
- Μελοποιημένα ποιήματα Γ. Σκαρίμπα από καλλιτέχνες του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου-Παράρτημα Εύβοιας και από την Πολιτιστική Ομάδα της ΕΛΜΕ Εύβοιας. 
- «Ο λόγος των μουσικών για το απερχόμενο Έτος Γ. Σκαρίμπα και το επερχόμενο Έτος Μ. Θεοδωράκη». Ομιλία Δημήτρη Λιάσκου, προέδρου του Παραρτήματος Εύβοιας του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου. 
- Μουσική-τραγούδια Μίκη Θεοδωράκη από μέλη του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου-Παράρτημα Εύβοιας και την Πολιτιστική Ομάδα της ΕΛΜΕ Εύβοιας.


Δευτέρα 7 Οκτωβρίου 2024

Κωστής Δεμερτζής: Προλογικό σε μιαν ομιλία για τον Νίκο Σκαλκώτα

Νίκος Σκαλκώτας (εδώ περίπου 20 ετών, πιθανώς στο Βερολίνο) 

Εφημερίδα «Προοδευτική Εύβοια» της 4/10/2024, στήλη Editorial 
Το ζήτημα του μείζονος: προλογικό σε μιαν ομιλία για τον Σκαλκώτα 
Το ακόλουθο απόσπασμα εκφωνήθηκε από συντάκτη της εφημερίδας μας [Κωστή Δεμερτζή] στην Βιβλιοθήκη του Μεγάρου Μουσικής, στο πλαίσιο αφιερώματος για τον Σκαλκώτα, το απόγευμα της Δευτέρας, 30/9/2024.  Το θέμα του ήταν η παρουσίαση ενός χειρογράφου το Σκαλκώτα, που περιλάμβανε δύο έργα του, που βρέθηκε στο αρχείο Σκουλούδη, και προοριζόταν για να παιχτεί σε μια παράσταση της «Θυσίας του Αβραάμ», του Εθνικού Θεάτρου, το 1933. Το κομμάτι που επιλέξαμε, θέτοντας το ζήτημα του μείζονος /ελάσσονος ενός δημιουργού, σχετίζεται με το ανάλογο κομμάτι για τον Σκαρίμπα (όπου κι εκεί έχει ...Σκαλκώτα!) του «Φιλοσοφικού της 4ης σελίδας» αυτού του φύλλου. Ο αναγνώστης μπορεί να τα διαβάσει συνδυασμένα. 
Θα ήθελα, ως εισαγωγική τοποθέτηση, να αναφερθώ στο μοντέλο – το Παράδειγμα – της Σκαλκωτικής, όπως ορίστηκε από τον Παπαϊωάννου, και όπως συνεχίζεται, τουλάχιστον όπως αντιλαμβάνομαι την συνέχισή του, εγώ, στην δική μου – την όποια – συνεισφορά. 
Οφείλουμε στον Παπαϊωάννου, όχι μόνον την διάσωση, την καταγραφή, την προώθηση, την ανάλυση του έργου του Σκαλκώτα – πράγματα που, αν δεν βρεθεί κάποιος να τα κάνει, υπάρχει κίνδυνος να μη γίνουν ποτέ, και το έργο να χαθεί. 
Οφείλουμε, ιδίως, την θεμελίωση ενός μοντέλου, όπου ο Σκαλκώτας ορίζεται, εξαρχής, ως ΜΕΙΖΩΝ συνθέτης. 
Και εδώ, θέλω να πω κάτι μεθοδολογικό, που δεν γίνεται πάντα σαφές: το αν έχεις να κάνεις ή όχι με μείζονα συνθέτη, αποτελεί ΑΡΧΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ της κάθε προσέγγισης του συνθέτη, η οποία, μετά από την προσέγγιση, ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ – θα’ λεγα, επαληθεύεται ή διαψεύδεται. 
Γιατί η έννοια του «μείζονος», εάν είναι έννοια σοβαρή, οφείλει να υπόκειται στην αρχή της «διαψευσιμότητας»: κάποιος να είναι, ή/και να μην είναι. 
Ο Παπαϊωάννου, συνεπώς, ίδρυσε την Σκαλκωτική, όχι μόνον με την εργασία που μόνον αυτός μπορούσε να κάνει – όταν ήταν εκεί να την κάνει – αλλά και γιατί όρισε εξαρχής τον Σκαλκώτα ως μείζονα συνθέτη. 
Ουσιαστικά, τον όρισε ως τον μόνο μείζονα που έβγαλε η Ελλάδα στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα. 
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, ούτε στην ανεκδιήγητη γκρίνια εκείνων που θεώρησαν, σε μια στιγμή, ότι κατηγορώντας τον Παπαϊωάννου, ή βρίσκοντάς του σφάλματα (υπαρκτά ή ανύπαρκτα) ή σνομπάροντάς τον, αποδεικνύουν οι ίδιοι την σοβαρότητά τους. 
Αν πρόκειται να χαράξουμε μια πορεία σ’ αυτήν την ιστορία, θα σχηματοποιούσαμε τα πράγματα λέγοντας ότι, μετά τον Παπαϊωάννου μπήκε στην Σκαλκωτική ο Τζων Θόρνλεϋ – την δεκαετία του 70 – για να κάνει, πιθανώς, ένα διδακτορικό, ή για να γράψει ένα βιβλίο που ποτέ δεν έγραψε. 
Πολύτιμος και για τις εργασίες του, και για τις κρίσεις του, και, κυρίως, για το υλικό που μάζεψε, συνεντεύξεις, επιστολές που είδε, και για την κριτική του ματιά. 
Και για το ότι θέλησε να λειτουργήσει ως «συνήγορος του διαβόλου» όσον αφορά το μέγεθος του Σκαλκώτα. Αμφισβήτησε κυρίως αν ο Σκαλκώτας έκανε καριέρα ή όχι στο Βερολίνο ως συνθέτης – που προφανώς δεν έκανε. Επιβίωνε ως μουσικός, μετά έμπλεξε με τον Μανώλη Μπενάκη, και μετά καταστράφηκε. 
Κάτι, όμως, που δεν έχει να κάνει με την αξία της μουσικής του. Η αξία της μουσικής του είναι αυτή που είναι. Το ζήτημα της καριέρας είναι κάτι το τελείως διαφορετικό. Ο Σκαλκώτας έγραφε, το 1926, στην Ασκητοπούλου, ότι ΔΥΣΤΥΧΩΣ είναι υποχρεωμένος να προσπαθήσει να κάνει ένα όνομα ως συνθέτης, για να παίζονται τα έργα του, και στον Μπενάκη, αργότερα, ότι ο ίδιος είναι ο πιο ακατάλληλος για να προωθήσει το έργο του. Ήτανε καλός να το γράφει, αλλά για να το πλασάρει … ήταν άλλη υπόθεση. Ο ομιλών, όταν μπήκε πλησίστιος στην Σκαλκωτική – το 1989 – δέχτηκε και συνέχισε το μοντέλο του Παπαϊωάννου. 
Δούλεψε, δηλαδή, με τη μουσική του Σκαλκώτα, ο οποίος ήταν – σύμφωνα με την έκφραση του Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλου – «Ο ΜΕΙΖΩΝ ΕΥΒΟΕΥΣ» Καθώς, κατά τα λοιπά, δέχεται καταρχάς την εργασία του Παπαϊωάννου ως έγκυρη – επιφυλασσόμενος ως προς τα δικά του συμπεράσματα στα επί μέρους – προσχώρησε στο Παράδειγμα της Σκαλκωτικής, όπως το ίδρυσε ο Παπαϊωάννου: την προϋπόθεση του μείζονος. 

Κωστής Δεμερτζής 

Ο ομιλών, μάλιστα, έκανε κάτι περισσότερο: πήρε τον Σκαλκώτα ως δάσκαλο, μπήκε μέσα στα γραπτά του και μέσα στις νότες του, έμαθε απ’ αυτόν ενορχήστρωση, ενορχήστρωσε τα έργα που είχε αφήσει ο συνθέτης ημιτελή, και δούλεψε την σύνθεσή του με βάση το παράδειγμα του Σκαλκώτα – με την επιφύλαξη, βέβαια, της διαφοράς των προσωπικοτήτων. 
ΩΣΤΌΣΟ, συστηματικά μιλώντας, όσον αφορά το Παράδειγμα του Παπαϊωάννου, το επεξεργάστηκε – δούλεψε, δηλαδή, στην ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ Παραδείγματος, και όχι στην ΑΛΛΑΓΗ του – αλλάζοντας τρεις κατευθύνσεις του Παπαϊωάννου, στις αντίστοιχες δικές του: 
(α) Θεώρησε ισότιμα, στην αξία τους, τα τονικά και τα δωδεκάφθογγα – και γενικά τα γραμμένα σε μοντέρνο ιδίωμα – έργα του Σκαλκώτα. Ο Σκαλκώτας το είχε γράψει και στον Μπενάκη, ότι μπορεί να γράψει εξίσου και στο τονικό και στο μοντερνιστικό ιδίωμα, και ποιοι είμαστε εμείς που θα επιλέξουμε το ένα από τα δύο εις βάρος του άλλου; 
(β) Διάβασε με επιμέλεια και αξιοποίησε τα «θεωρητικά» κείμενα του Σκαλκώτα, όχι μόνον όσην αλληλογραφία είχα στη διάθεσή μου (κυρίως, τα γράμματά του στην Νέλλη Ασκητοπούλου), αλλά και τις κριτικές του, τις αναλύσεις του, δημοτικών τραγουδιών και ιδίων έργων, την Πραγματεία της ενορχήστρωσης και τα Μουσικά του άρθρα. 
(γ) Τόνισε την σημασία στην δομή και στην εξέλιξη του Σκαλκώτα, της ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ του ενασχόλησης με τα – εντός εισαγωγικών – «κατώτερα» είδη μουσικής. Αυτά που έπαιζε στα καφενεία μικρός, αυτά που έπαιζε στα καφενεία στο Βερολίνο, αυτά που έφτιαχνε στο ραδιόφωνο στο Βερολίνο, τις επεξεργασίες και ενορχηστρώσεις που έφτιαχνε για άλλους συνθέτες – ως ghost-writer, ή με το δικό του όνομα. Ο Παπαϊωάννου τα παρουσιάζει αυτά ως «φιλικές ανταποκρίσεις σε αιτήματα φίλων». Προσωπικά, θα προτιμούσα να τα βλέπω ως τρόπους να βγάζει ένα χαρτζιλίκι, και – από την άλλη μεριά – να τα βλέπω (όποτε τα βρίσκω) ως έργα με ενδιαφέρον συνθετικό, τόσο: 
- Καθεαυτά, ως μουσικά έργα 
- Δηλωτικά της τέχνης του Σκαλκώτα, ως συνθέτη  
- Δείγμα των «ριζών», του υπεδάφους, της κοπριάς, όπου άπλωνε τις ρίζες του το Σκαλκωτικό δέντρο, για να απλώσει τα κλαδιά του στους ασύλληπτους και αιθέριους κόσμους των μειζόνων του έργων.
Εκεί είμαστε, λοιπόν, και με αυτή την προσέγγιση (ως υπόθεση και ως στάση) ανταποκρίνομαι στην τιμή να παρουσιάσω σε σας απόψε το μουσικό χειρόγραφο που βρήκε ο Παναγιώτης Ανδριόπουλος στο αρχείο του Μίκη Θεοδωράκη, όπου ο Σκαλκώτας συνθέτει δύο κομμάτια, ως ghost – writer του Μανώλη Σκουλούδη: ένα λάργκο, και μια φούγκα. 
ΕΝ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΩ: 
Ο Σκαλκώτας κάνει ένα πέρασμα και από την στήλη «Φιλοσοφικό της 4ης σελίδας», του ίδιου φύλλου. Μεταφέρεται εδώ το σχετικό απόσπασμα: 
Σκαρίμπας – Σκαλκώτας: το ζήτημα του μεγέθους 
(μια διερεύνηση με τη βοήθεια του Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλου) 
(απόσπασμα από ευρύτερη εργασία συντάκτη μας για τον Γιάννη Σκαρίμπα)


Ήταν περί το 1989 όταν ο Τάσος Καλαθέρης, ως υπεύθυνος, τότε, της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης της Χαλκίδας, προκαλώντας απόφαση του Διοικητικού της Συμβουλίου, ξεκίνησε να δημιουργήσει μιαν Ευβοϊκή Προσωπογραφία, και παράγγειλε σε τοπικούς διανοούμενους μονογραφίες για τοπικές ευβοϊκές μορφές των γραμμάτων και των τεχνών. 
Ανάμεσα στις άλλες, παράγγειλε στον διδάκτορα φιλόλογο, καθηγητή, ιεροψάλτη, δάσκαλο της βυζαντινής μουσικής και μελετητή του Παπαδιαμάντη Άγγελο Μαντά, την μονογραφία για τον τοπικό σατιρικό ποιητή – ένα είδος τοπικού Σουρή, τοπικής κυρίως εμβέλειας – Κώστα Μώρο.
Και στον γράφοντα, την μονογραφία για τον, γεννημένο στην Χαλκίδα, διεθνώς αναγνωρισμένο συνθέτη Νίκο Σκαλκώτα (1904-1949). 
Και ο μεν Μαντάς, παρέδωσε την μονογραφία του για τον Μώρο χωρίς διόλου να κολακεύει τον τιμώμενο, και χωρίς καμίαν αυταπάτη για το διαμέτρημα του συμπαθούς στιχοπλόκου και εκδότη τοπικών φύλλων όπως οι «Διαβολιές» και η «Πιπεριά». 
 =Ο δε γράφων παρέδωσε το πρώτο βιβλίο που εκδιδόταν, εκείνη την εποχή, για τον Νίκο Σκαλκώτα, το «Ο Νίκος Σκαλκώτας ως συνθέτης μουσικής για πιάνο σόλο» (έκδοση Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Χαλκίδας, 1991). 
Ήταν το βιβλίο για το οποίο ο μείζων Παπαδιαμαντιστής και φιλόλογος στην Χαλκίδα Νίκος Δ. Τριανταφυλλόπουλος δημοσίευσε την κριτική του στην «Προοδευτική Εύβοια», με τον τίτλο «Ο μείζων Ευβοεύς» («Προοδευτική Εύβοια», 7/5/1992). 
Χαιρετίζοντας το δεύτερο αυτό βιβλίο, ο Τριανταφυλλόπουλος γράφει: 
«Παρουσιάζοντας το βιβλίο του Άγγελου Μαντά «Κ.Χ. Μώρος, ο σατυρικός καθρέπτης της προπολεμικής Χαλκίδας» ευχόμουν να συνεχιστεί εκείνη η πρώτη συμβολή στην Ευβοϊκή Προσωπογραφία. Η συνέχεια ήρθε σχεδόν αμέσως, και από τον οπωσδήποτε ελάσσονα Μώρο βρεθήκαμε στον κορυφαίο Σκαλκώτα». 
Εδώ, ο Τριανταφυλλόπουλος θέτει το ερώτημα του «μείζονος / ελάσσονος» (ίσως και με ενδιάμεσες διαβαθμίσεις;) ως θεμελιακό για την κατάταξη του δημιουργού. Με όλους θα ασχοληθείς, όλοι αξίζουν την δική τους μονογραφία, αλλά ο καθένας έχει την δική του κατηγορία. 
Αντίστοιχα, θα πρέπει να τεθεί απευθείας το ερώτημα: ποια είναι η κατηγορία του Γιάννη Σκαρίμπα, ως ποιητή; 
Είναι μείζων, είναι ελάσσων, ή ανήκει στο «ανάμεσό τους»; 
(Ή μήπως είναι τρίτη, δική του, «ιδιαίτερη» κατηγορία;) […]
Related Posts with Thumbnails