Το webinar των Θεολόγων για την τεχνητή νοημοσύνη στη διδασκαλία των Θρησκευτικών

Με μεγάλη επιτυχία υλοποιήθηκε την περασμένη Δευτέρα (22.04.2024) το απόγευμα το εξ αποστάσεως επιμορφωτικό σεμινάριο (Webinar) που οργάνωσαν οι Σύμβουλοι Εκπαίδευσης κλ. ΠΕ01 Δρ. Χαράλαμπος Ανδρεόπουλος, Δρ. Νικόλαος Ματθαίου και Όλγα Γκούμα, Μ.sc., για τους θεολόγους εκπαιδευτικούς των περιοχών ευθύνης τους (Στ. Ελλάδα/Δυτ. Θεσσαλία - Ανατ. Αττική – Δυτ. Μακεδονία – Aνατ. Μακεδονία / Θράκη). 

Το σεμινάριο ασχολήθηκε με το επίκαιρο θέμα της “Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ)” (Artificial Intelligence) και τις εφαρμογές της στη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών (ΜτΘ), εφαρμογές και πρακτικές που αποσκοπούν εις το ενισχυθεί η αποτελεσματικότητα, η παραγωγικότητα και η ευκολία μάθησης του συγκεκριμένου διδακτικού αντικειμένου, σε συνέχεια του έργου που προσέφερε – και συνεχίζει να προσφέρει – η χρήση των Τ.Π.Ε. (Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνίας) στην αναβάθμιση της διδακτικής πράξης. 

Εισηγήτρια στο σεμινάριο που είχε ως θέμα «Εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης στο μάθημα των Θρησκευτικών» ήταν η κ. Βασιλική Μητροπούλου, καθηγήτρια Παιδαγωγικών και Διδακτικής στο Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.), η οποία παρουσίασε, εν είδει εισαγωγικού επιμορφωτικού σεμιναρίου προτάσεις για τη διδακτική εφαρμογή χρήση των εργαλείων που προσφέρει η ΤΝ για το ΜτΘ, τόσο στη Β/θμια (Γυμνάσια-Λύκεια), όσο και στη Α/θμια Εκπαίδευση (Δημοτικά-Νηπιαγωγεία). 

Διακόσιοι (200) θεολόγοι εκπαιδευτικοί καθώς και διδάσκοντες/-ουσες το ΜτΘ στη Α/θμια Εκπ/ση παρακολούθησαν με αδιάπτωτο ενδιαφέρον, επί δίωρο (5–7 μ.μ.), τη 6η διαδικτυακή συνάντηση, συμμετέχοντας ενεργά στο διάλογο και στις δράσεις που πραγματοποιήθηκαν στο – υπό τύπον και μορφή “Θεολογικού Εργαστηρίου” – επιμορφωτικό σεμινάριο που οργάνωσαν οι Σύμβουλοί τους. 

Η κ. Μητροπούλου ανέφερε ότι η ΤΝ είναι η επιστήμη που χρησιμοποιεί τις μηχανές για να μιμηθεί τις δραστηριότητες της ανθρώπινης νοημοσύνης, είναι, εν άλλοις λόγοις, η προσομοίωση των διαδικασιών ανθρώπινης νοημοσύνης (μάθηση, προσαρμοστικότητα, εξαγωγή συμπερασμάτων επίλυση προβλημάτων, κ.λ.π.) από υπολογιστικές μηχανές. Εκτελώντας αλγοριθμικές εργασίες η ΤΝ μπορεί να μαθαίνει μόνη της από μεγάλα σύνολα δεδομένων. Αφορά τον τρόπο που οι υπολογιστές έχουν την ικανότητα να καταλαβαίνουν τις οδηγίες που τους παρέχουμε, αλλά και να μιμούνται τον τρόπο ανθρώπινης επικοινωνίας διευκολύνοντας έτσι την επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων και μηχανών. Η κ. Μητροπούλου τόνισε ότι η ΤΝ αποτελεί μια εξέλιξη της επιστήμης την οποία δεν πρέπει ούτε να «θεοποιούμε», αλλά ούτε και να «δαιμονοποιούμε», αλλά, επί τη βάσει της χριστιανικής θεολογίας, να αξιοποιούμε πάντα με σεβασμό στο ανθρώπινο πρόσωπο. Το μέλλον της ΤΝ στην Εκπαίδευση δεν είναι η απουσία της, αλλά η ρυθμιζόμενη και επιβλεπόμενη χρήση της και η ένταξή της σε ένα παιδαγωγικό πλαίσιο. 

Τέλος η κ. Μητροπούλου σε συνεργασία με τον Δρ. Γεώργιο Φούζα, μέλος του Εργαστηριακού Διδακτικού Προσωπικού (ΕΔΙΠ) του Τμήματος μέσω «Power Point» παρουσίασαν (με τη χρήση ενεργών συνδέσμων / links) εργαλεία ΤΝ που μπορούν να αξιοποιηθούν στο σχεδιασμό για τα διδακτικά σενάρια και τα σχέδια μαθήματος, όπως “εικονικούς βοηθούς” - Chat bots (ChatGPT, Google Bard, κλπ), εννοιολογικούς χάρτες, εργαλεία για τη δημιουργία κειμένου, περίληψη κειμένου, μετάφραση, παραγωγή εικόνων, ομιλίας, βίντεο, κ.α) παρέχοντας σχετικό υποστηρικτικό υλικό που διαμοιράσθηκε στους συμμετέχοντες εκπαιδευτικούς. Στο υποστηρικτικό υλικό παρατέθηκαν και σύνδεσμοι/links για δωρεάν διαδικτυακό κύκλο μαθημάτων στη ψηφιακή πλατφόρμα «Elements of AΙ» (Αrtificial Intelligence»). 

(Οι ενδιαφερόμενοι/-ες μπορούν να «κατεβάσουν» το ψηφιακό αρχείο με όλο το υποστηρικτικό υλικό από τη σχετική ανάρτηση στο ιστολόγιο του Συμβούλου Εκπαίδευσης Θεολόγων Φθιώτιδος, πατώντας: ΕΔΩ) 

Aξίζει να σημειωθεί ότι μέρος της τηλεδιάσκεψης παρακολούθησαν ο Διευθυντής Β/θμιας Εκπαίδευσης Ν. Φθιώτιδος, Δρ. Κων/νος Σπαλιώρας (κλ. ΠΕ01) και η Διευθύντρια Β/θμιας Εκπαίδευσης Ν Κοζάνης Δρ. Βασιλική Βόντσα (κλ. ΠΕ02), οι οποίοι συνεχάρησαν τους Συμβούλους Εκπαίδευσης για την διοργάνωση του υψηλής ποιότητας, όπως αμφότεροι το χαρακτήρισαν, επιμορφωτικού σεμιναρίου καθώς και τους/τις συμμετέχοντες/-ουσες σε αυτό εκπαιδευτικούς, καθώς αφορά σ΄ ένα τόσο επίκαιρο θέμα, όπως αυτό της τεχνητής νοημοσύνης που θα διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στην προετοιμασία της επόμενης γενιάς για τις ευκαιρίες και τις σύγχρονες προκλήσεις ενός μεταβαλλόμενου κόσμου. 

* Mετά τις εισηγήσεις ακολούθησε διάλογος – συζήτηση ανάμεσα στους πανεπιστημιακούς και τους θεολόγους εκπαιδευτικούς και η τηλεδιάσκεψη έκλεισε με την ανταλλαγή ευχών για καλή Μεγαλοβδομάδα και καλό Πάσχα.

Eφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης στο μάθημα των Θρησκευτικών

* Επιμορφωτικό webinar Θεολόγων με εισηγήτρια την καθηγήτρια Παιδαγωγικών και Διδακτικής του ΑΠΘ κ. Βασιλική Μητροπούλου 

Συνεχίζονται σήμερα Δευτέρα, 22 Απριλίου 2024, οι εργασίες του διαδικτυακού (web-based seminar) “Θεολογικού Εργαστήριου” που συνδιοργανώνουν οι Σύμβουλοι Εκπαίδευσης κλ. ΠΕ01 Θεολόγων Δρ. Χαράλαμπος Ανδρεόπουλος (Φθιώτιδας, Καρδίτσας, Ανατ. Αττικής), Δρ. Νικόλαος Ματθαίου (Δυτ. Μακεδονίας) και Όλγα Γκούμα, M.Th. (Ανατ. Μακεδονίας & Θράκης) για τις επιμορφωτικές τους δράσεις με τους θεολόγους εκπαιδευτικούς των περιοχών ευθύνης τους. 

Οι διαδικτυακές συναντήσεις διεξάγονται εκτός ωραρίου λειτουργίας των σχολείων και η συμμετοχή των εκπ/κών σ΄ αυτές είναι προαιρετική. Η θεματολογία των συναντήσεων περιλαμβάνει θέματα Διδακτικής των Θρησκευτικών, ζητήματα Διοίκησης της Εκπαίδευσης, εφαρμογές των Τ.Π.Ε. στα Θρησκευτικά, πληροφόρηση για νέες τάσεις και ρεύματα της θεολογικής επιστήμης, κ.α. 

Η 6η διαδικτυακή συνάντηση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα, 22 Απριλίου 2024 και ώρα 17.00 στο σύνδεσμο (link) της ψηφιακής πλατφόρμας Cisco Webex: https://minedu-secondary.webex.com/meet/xandreo με θέμα: «Εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης στο μάθημα των Θρησκευτικών – Διδακτικά σενάρια».  

Εισηγήτρια θα είναι η κ. Βασιλική Μητροπούλου, Καθηγήτρια Παιδαγωγικών και Διδακτικής με έμφαση στις ΤΠΕ – Διευθύντρια του Εργαστηρίου Παιδαγωγικής του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ. 

* Η τηλεδιάσκεψη είναι ανοικτή και για τους συναδέλφους (ΠΕ01) άλλων περιφερειακών Δ/νσεων Β/θμιας Εκπ/σης καθώς, επίσης, και για τους συναδέλφους της Α/βάθμιας Εκπαίδευσης (ΠΕ60 και ΠΕ70).

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΣΟΛΩΜΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΙΚΗ ΤΑΞΗ ΣΤΗΝ ΖΑΚΥΝΘΟ

Φωτογραφίες: Ιωάννης - Πορφύριος Καποδίστριας

Το Μουσείο Σολωμού & Επιφανών Ζακυνθίων, το Σάββατο 8 και την Κυριακή 9 Οκτωβρίου οργανώνει εκπαιδευτικό σεμινάριο, με τίτλο: “Η διδασκαλία του σολωμικού έργου στη σχολική τάξη”. 

Το σεμινάριο πραγματοποιείται με την οικονομική στήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, με αφορμή το βιβλίο της Μάριας Μπαχά “Μία ιστορία για τον Διονύσιο Σολωμό", εκδ. Καλειδοσκόπιο, Αθήνα 2021. 

Το σεμινάριο, που ξεκίνησε σήμερα το πρωί, χαιρέτησε η Πρόεδρος του Δ.Σ. του Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων κ. Ελένη Πυλαρινού και η εκδότρια Αλέξα Αποστολάκη, από τις εκδόσεις "Καλειδοσκόπιο". 

Μίλησαν η ζωγράφος κ. Μ. Μπαχά, συγγραφέας του βιβλίου “Μια ιστορία για το Διονύσιο Σολωμό” και η Δρ Στέλλα Νάκη, φιλόλογος, από το Α' Αρσάκειο - Λύκειο Ψυχικού, με θέμα: “Η διδασκαλία ολόκληρου λογοτεχνικού κειμένου στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση: Διδακτική πρόταση στο βιβλίο της Μ. Μπαχά Μία ιστορία για τον Διονύσιο Σολωμό". 

Την συνεδρία σχολίασαν ο Α' Αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων κ. Διονύσης Φλεμοτόμος και η Διευθύντρια του Μουσείου κ. Κατερίνα Δεμέτη. 

Ακολούθησε Εργαστήριο για εκπαιδευτικούς από την κ. Μπαχά. 

Το απόγευμα το πρόγραμμα περιλάμβανε εισηγήσεις από:

• τον ποιητή κ. Ορφέα Απέργη μαζί με τη συγγραφέα, με θέμα: "Ποιήματα και Ιστορίες με τον Διονύσιο Σολωμό" και 

• τον δοκιμιογράφο κ. Δημήτρη Καράμπελα με θέμα: “Λογοτεχνικές αναπαραστάσεις του Διονυσίου Σολωμού: από τον 19ο στον 21ο αιώνα”. 

Κυριακή 9 Οκτωβρίου

• ο Α' Αντιπρόεδρος του Μουσείου-ποιητής κ. Διονύσης Φλεμοτόμος ξεναγεί τους συμμετέχοντες στο Σεμινάριο στους τόπους που περπάτησε ο Ποιητής Διονύσιος Σολωμός. Τόπος συνάντησης: Μουσείο.Σολωμού & Επιφανών Ζακυνθίων 11.00΄ π.μ. 

• Η διευθύντρια του Μουσείου κ. Κατερίνα Δεμέτη, ξεναγεί στο Μουσείο τους συμμετέχοντες με θέμα: “Η σολωμική ποίηση μέσα στα σχολικά εγχειρίδια Α΄/θμιας & Β΄/θμιας εκπαίδευσης και τα εκπαιδευτικά προγράμματα του Μουσείου Σολωμού & Επιφανών Ζακυνθίων. ”.

"ΠΡΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΝ" ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΜΑΡΙΟΥΠΟΛΗΣ (ΒΙΝΤΕΟ)

Όταν πριν ένα χρόνο περίπου, στο πλαίσιο της διαδικτυακής εκπομπής μας «Προς Εκκλησιασμόν», μια παραγωγή της Ενορίας του Ι. Ναού Αγίου Γεωργίου Νέου Ψυχικού, είχαμε προσκεκλημένο τον κ. Βασίλειο Σηφακάκη, ιδρυτικό μέλος του "Συνδέσμου Φίλων Μαριουπόλεως", δεν φανταζόμασταν ότι θα ζούσαμε τώρα τον βομβαρδισμό της Μαριούπολης και τον ξεριζωμό των ομογενών μας από τις πατρογονικές εστίες τους στην πολύπαθη Ουκρανία. 

Η εκπομπή αυτή καθίσταται τραγικά επίκαιρη λόγω της ρωσικής εισβολής, η οποία πλήττει βάναυσα και τους έλληνες της Μαριούπολης, τον πολιτισμό και τα μνημεία τους.

 

Ο Βασίλειος Σηφακάκης γεννήθηκε στὸ Ρέθυμνο τῆς Κρήτης τὸ 1946. Σπούδασε στὴν Θεολογικὴ καὶ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ ὑπηρέτησε στὴν Μέση Ἐκπαίδευση ὡς Φιλόλογος Καθηγητὴς μέχρι τὸ ἔτος 2008. Τὰ τελευταῖα δέκα χρόνια τῆς ὑπηρεσίας του χρημάτισε Λυκειάρχης στὰ σχολεῖα Ψυχικοῦ καὶ Φιλοθέης. Εἶναι μέλος τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ο.Δ.Ε.Γ. καὶ τὰ τελευταῖα δέκα χρόνια Ἀντιπρόεδρός του και Πρόεδρος. Ἀσχολεῖται μὲ θέματα ποὺ ἀφοροῦν τὴν γλῶσσα. 

Δραστηριοποιεῖται κυρίως μὲ τὴν ἐνίσχυση τῆς ἐκμάθησης τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας στοὺς ὁμογενεῖς ἐκτὸς τῆς Πατρίδος μας, ἐκεῖ ποὺ τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος δὲν μπορεῖ νὰ παρέμβει. Ἔτσι μὲ τὴν συνεργασία τῆς συζύγου του συνέστησε τὸν «Σύνδεσμο τῶν Φίλων τῆς Μαριούπολης», ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ ὁποίου λειτουργοῦν σήμερα ἕνδεκα σχολεῖα ἐκμάθησης τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας στοὺς ὁμογενεῖς στὴν Ἀζοφική, στὴν ὁμώνυμη πόλη τῆς Οὐκρανίας, τέσσερα σχολεῖα - φροντιστήρια στὴν Βόρειο Ἤπειρο, ὅπου δὲν ὑπάρχουν ἐθνικὰ μειονοτικὰ σχολεῖα καὶ ἕνα φροντιστήριο στὴν περιοχὴ τοῦ Μοναστηρίου τῶν Σκοπίων. Οἱ μαθητὲς ποὺ φοιτοῦν σ' αὐτὰ ἀνέρχονται σὲ 850. Πολλὲς ἐργασίες του μὲ διάφορα θέματα ἔχει παρουσιάσει σὲ διάφορες ἐκδηλώσεις τοῦ ΟΔΕΓ καὶ ἀλλοῦ (ἡμερίδες, συνέδρια, βιβλιοπαρουσιάσεις), ἐνῶ ἔχει παρουσιάσει τὴν δραστηριότητα τοῦ ΟΔΕΓ καὶ τοῦ «Συνδέσμου τῶν Φίλων τῆς Μαριούπολης» μέσα ἀπὸ τὸ Κρατικὸ ραδιόφωνο, στῆλες ἐφημερίδων, περιοδικῶν καὶ τηλεοπτικὲς ἐκπομπές. 

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ ΨΑΛΛΟΥΝ ΤΗΝ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ

Εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου σήμερα και η εθνική επέτειος του 1821, που φέτος έχει μια ιστορική σημασία καθώς συμπληρώνονται 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση. 

Οι μαθητές του μουσικού σχολείου Αργολίδας, τιμούν την εύσημο αυτή ημέρα με τους δύο κύριους ύμνους της εορτής, το λαοφιλές Κοντάκιο της εορτής «Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια» (ήχος πλ. δ'), και το Απολυτίκιο "Σήμερον τῆς σωτηρίας..." (ήχος δ΄). 

Μια αξιέπαινη διαδικτυακή παραγωγή, λόγω της πανδημίας, από τους φιλόπονους μαθητές του Μουσικού Σχολείου Αργολίδας, σε διδασκαλία και διεύθυνση του μουσικολόγου και καθηγητή βυζαντινής μουσικής στο Μουσικό Σχολείο Αργολίδας, κ. Άγγελου Μπέντη.

   

 

ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΠΑΡΙ ΔΟΜΑΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΣΑΚΕΙΟ

Πάρις Δόμαλης

THE ATHENIAN TIMES

Τις τελευταίες μέρες, με μεγάλη μου λύπη, διαβάζω πολλά σχετικά με το Αρσάκειο. Η εικόνα που έχει δημιουργηθεί γι’ αυτό είναι τελείως παραπλανητική. Πολλά sites και δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο το παρουσιάζουν σαν το “σχολείο των σκανδάλων”, έναν χώρο εξ’ ολοκλήρου συνδεδεμένο με συμπεριφορές ανάρμοστες ή και εγκληματικές πολλές φορές. Δεν θα σταθώ στην κίνηση των 285 αποφοίτων που υπέγραψαν την επιστολή. Θεωρώ αξιέπαινη οποιαδήποτε προσπάθεια αποκάλυψης και καταγγελίας τέτοιων περιστατικών. 

Όταν όμως διάβασα τα περί “διαχρονικής νοοτροπίας” θορυβήθηκα διότι μία τέτοια διατύπωση στρέφεται αδιακρίτως ενάντια όλων των εκπαιδευτικών κατηγορώντας τους για συγκάλυψη ή και για παρεμπόδιση αναφοράς περιστατικών προσβάλλοντας τους συνολικά. 

Η κίνηση #MeToo έχει τη δύναμη να αλλάξει την κοινωνία μας προς το καλύτερο. Ωστόσο η προοπτική εκτροπής είναι ορατή. Και εξηγούμαι: Αυτή την επιστολή δυστυχώς εκμεταλλεύτηκαν διάφοροι άνθρωποι και sites αμφιβόλων προθέσεων, ενδεχομένως με σκανδαλοθηρικά κίνητρα, εκκινώντας από προσωπικές έριδες, χρησιμοποιώντας την υστερόβουλα ως δούρειο ίππο για να διαβάλλουν το σχολείο συνολικά και να εξυπηρετήσουν τις δικές τους σκοπιμότητες. Η παραπάνω τακτική υποβαθμίζει την ποιότητα της κίνησης και έτσι χάνεται το πραγματικό νόημα της. 

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω παρακολουθούμε στη δημόσια σφαίρα ένα γενικευμένο και αδικαιολόγητο κύμα μίσους προς τα Αρσάκεια Σχολεία. Πολλοί κάνουν λόγο για “ελίτ” και “αριστείες” δημοσιεύοντας ανακριβή άρθρα γραμμένα, κοινώς, στο πόδι από ανθρώπους που δεν ξέρουν ούτε που είναι το Αρσάκειο. Ενδεικτική της προχειρότητας η φωτογραφία που συνόδευε κείμενα που απεικονίζει το Αρσάκειο Μέγαρο που στεγάζει το Συμβούλιο της Επικρατείας! 

Η ευκολία της ανώνυμης διαδικτυακής καταγγελίας είναι επικίνδυνη, ανεύθυνη και ανεξέλεγκτη στη μιντιοκρατούμενη εποχή μας. Για να λυθεί το όποιο πρόβλημα υπάρχει χρειάζεται επωνυμία, σαφήνεια, σοβαρότητα και απόδειξη. Αλλιώς το πρόβλημα θα μένει άλυτο και θα διαιωνίζεται. 

Η κλήση από την εισαγγελία δεν είναι εκφοβισμός ούτε “δικαστικός εκβιασμός”. Το αντίθετο μάλιστα. Πως θα λυθεί το όποιο πρόβλημα υπάρχει εάν δεν λάβουν γνώση οι αρμόδιοι για τον χρόνο, τον τόπο του εκάστοτε συμβάντος και το όνομα του φερόμενου ως δράστη; Επίσης το “τσουβάλιασμα” της λεκτικής – ψυχολογικής βίας (έννοιες που είναι πολύ ευρείες) με την σεξουαλική κακοποίηση είναι πραγματικά απαράδεκτο. Σε κάθε περίπτωση όμως επώνυμης ή και ανώνυμης καταγγελίας δεν επιτρέπεται να προσβάλλεται συνολικά το προσωπικό του Αρσακείου. 

Η προσφορά του Αρσακείου σε μία ιστορική διαδρομή 185 ετών είναι ανεκτίμητη. Για 6 χρόνια ήμουν μαθητής στο Αρσάκειο. Ήρθα σε επαφή με άριστους εκπαιδευτικούς, πραγματικούς δασκάλους. Πέρα από το επίπεδο της γνώσης και την ποιότητα της εκπαίδευσης που είναι αδιαμφισβήτητα, το Αρσάκειο με δίδαξε δύο σημαντικά πράγματα. Το πάθος και το ήθος. Μόνο όταν ασχολείσαι με κάτι λίγο παραπάνω, όταν κάνεις το παραπάνω βήμα, τότε καταλαβαίνεις την αγάπη σου γι’ αυτό. Και αυτό το σχολείο με μύησε σ’ αυτό. Πολλά ερεθίσματα, πολλές προσλαμβάνουσες με εκδηλώσεις, συνέδρια, συζητήσεις, τέχνη, αθλητισμό, φιλανθρωπικές δράσεις που διαρκώς “δουλεύουν” μέσα σου και σου επιτρέπουν να ανοίξεις τα φτερά σου. Και μιλάω για το πάθος για πρόοδο. Ότι πέρα από τα μαθήματα και την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο προσφέρει και κάτι άλλο, κάτι μεγαλύτερο. Ενδεικτικά αναφέρω ότι μέσω των Αγώνων Λόγου και Τέχνης, γράφοντας και σκηνοθετώντας δύο ταινίες μικρού μήκους, ανακάλυψα και καλλιέργησα τη μεγάλη μου αγάπη για τον κινηματογράφο και έτσι όταν αποφοίτησα, δεν δίστασα παράλληλα με το Πανεπιστήμιο να γραφτώ και σε σχολή Σκηνοθεσίας ώστε να σπουδάσω και σινεμά. Γιατί όχι; 

Αυτή την ευκαιρία μου την έδωσε το Αρσάκειο και μου δίδαξε να κυνηγάω τις ιδέες, τα όνειρά μου και να είμαι διαρκώς ερωτευμένος μ’ αυτά. Οι σπουδαίοι καθηγητές μου με εφοδίασαν με γνώση και αξίες, με στήριξαν και με αγάπησαν. Και τους χρωστάω πολλά. Εκτιμώντας τους βαθιά λοιπόν τους δηλώνω ότι είμαι εδώ, μαζί τους και δεν τους ξέχασα ποτέ!

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ: "ΔΕΝ ΑΝΕΧΟΜΑΙ ΤΙΣ ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΙΕΣ"

Toυ Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Στην εποχή της πανδημίας του κορωνοϊού και της αναγκαστικής τηλεκπαίδευσης, μια ποιητική εικόνα αλλοτινών εποχών, που παρήλθαν ανεπιστρεπτί...

“Και στις μαθήτριες, πρέπει να προσθέσω, τις όμορφες, που κάθε μεσημέρι ξεχύνονται στους δρόμους με τις ριγωτές ποδιές και τα λευκά κορδελλάκια στα μαλλιά τους (κουτές, που βιάζονται να τα πετάξουν) βάζοντας κάποτε κατά μέρος την αισθησιακή καθαρή χαρά που μούδιναν, δεν μπορούσα να μη βλέπω τις μεθαυριανές γυναίκες και ν' αναλογίζομαι το λόγο του Σολωμού για το γλυκοβύζαστο γάλα της αντρείας και της λευτεριάς”.
Αυτά έγραφε πριν εξήντα δύο χρόνια (1955) ο Οδυσσέας Ελύτης στον φίλο του φιλόλογο και ποιητή Λευτέρη Αλεξίου, αποτυπώνοντας σε μερικές επιστολές του την γοητεία που άσκησε πάνω του η Κρήτη εκείνης της εποχής (η σχετική αλληλογραφία δημοσιεύθηκε στη Ν. Εστία, Μάϊος 2002. Επιμέλεια: Μάρθα Αποσκίτη).
Μεταξύ των πολλών άλλων εικόνων που έκαναν εντύπωση στον Ελύτη από την καθημερινή ζωή της μεγαλονήσου – όπου βλέπει “τη συνέχιση της παράδοσης που συντήρησε και κράτησε ζωντανή την Ελλάδα μαζί και παράλληλα με τ' άρματα και τις τέχνες” - ξεχωριστή θέση κατέχει και η θέα των όμορφων μαθητριών που ξεχύνονται στους δρόμους με τις ριγωτές ποδιές και τα λευκά κορδελλάκια στα μαλλιά τους. Μια εικόνα που δεν βλέπει πια κανείς παρά μόνο στις ταινίες και τις φωτογραφίες εκείνου του καιρού. Εικόνα μιας πραγματικότητας, που, όμως, στα μάτια του ποιητή προσλάμβανε άλλες διαστάσεις. “Τα μάτια μου δεν έφθασαν να δουν καμμιά μισητή πεζότητα”, λέει ο Ελύτης στο ίδιο γράμμα του, περιγράφοντας τις εικόνες της καθημερινότητας στην Κρήτη.
Μια καθημερινότητα χωρίς πεζότητα. Αυτό είναι το ζητούμενο για τον ποιητή. Και οι μαθήτριες με τις ποδιές και τα κορδελλάκια, υπηρετούν – χωρίς να το γνωρίζουν διόλου – αυτή την πραγματικά ποιητική ζωή που προτρέχει της καθημερινής. Γι' αυτό ο ποιητής χαρακτηρίζει “κουτές” τις μαθήτριες, που βιάζονται να πετάξουν τα λευκά κορδελλάκια απ' τα μαλλιά τους! Θεωρώντας, προφανώς, τα κορδελλάκια ένα στοιχείο που θα διατηρήσει τη φωτιά του μύθου της νεότητας...
Μιας νεότητας που για τον ποιητή είναι -

Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
Με τον άσπρο γιακά και την κορδέλα

(Το φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά)

Μιας νεότητας που δεν προβαίνει στην κατάργηση της αθωότητας, στο ξεθώριασμα της ποιητικής εικόνας των μαθητριών, που παρά την συντηρητική (για την εποχή μας) εμφάνισή τους, γεμίζουν με “αισθησιακή καθαρή χαρά” τον ποιητή και ταυτόχρονα τον ανάγουν στο μέλλον. Τις αναλογίζεται ''μεθαυριανές γυναίκες'', που θα υπηρετήσουν την ανδρεία και τη λευτεριά, καθώς θα βυζάξουν τα παιδιά τους μ'αυτό το “γλυκοβύζαστο γάλα”. Γιατί λέει ο ποιητής: “αντρεία και λευτεριά, μην το ξεχνάτε, θα χρειαστούμε περισσότερο στην ειρήνη παρά στους πολέμους, στην κοινωνική ζωή και στον έρωτα....”.
Οι ριγωτές ποδιές και τ' άσπρα κορδελλάκια σήμερα, θα προκαλούσαν – το ολιγότερο – χλευαστικό γέλωτα. Τι δουλειά έχει η ομοιομορφία στην πολυπόθητη πολυμορφία του καιρού μας; Γιατί να μην απαλλαγούμε, επιτέλους, από την “τάξη” που με τον σχολαστικισμό της συνθλίβει τη ζωή μας; Κι έτσι καταργείται η μαθητική περιβολή και μαζί της μια ποιητική εικόνα. Μετά την παρέλευση ετών πάλι και πάλι καταφεύγω στον Ελύτη:

Ώστε λες δίκιο θα 'χε ο Υπερίων που μιλούσε
“γι' άλλες μνήμες ευγενέστερων καιρών” και προσέθετε
“μας υπολείπεται πολλή και ωραία δουλειά
όσο ν' αγρεύσωμε το μεγαλείο”.

(Το φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά)

Δεν πρόκειται για νοσταλγία ή φτηνή συναισθηματολογία, αλλά για μια πραγματικότητα που απεργάζεται την αποϊέρωση παιδείας και ζωής. Μια διαστροφή που αλλοιώνει το νόημα των λέξεων και των εννοιών, των εικόνων των ποιητικών. Γιατί το σχολείο είναι μια σύνθεση “εικόνων” που καλλιεργούν ή ευνουχίζουν - δυστυχώς συμβαίνει κι αυτό στους καιρούς μας - την ευαισθησία.
Η σπουδή στην δυναμική της ευαισθησίας δεν προϋποθέτει μόνο την πολυμάθεια ή την υποταγή σε κώδικες συμπεριφοράς. Έχει σχέση με την Αλήθεια, που αφορά στην ψυχική περιουσία, δηλ. στην ψυχική σχοινοβασία που οδηγεί στην όντως Παιδεία, την οποία οι όχι ενήμεροι των ιερών αγνοούν. Αυτό, λοιπόν, που ονομάζουμε “σχολική διαδικασία” είναι στην ουσία μια ποιητική συν-ουσία. Κι όταν μιλάμε, ας πούμε, ευφυία, θα πρέπει να εννοούμε μια εξαιρετικά οξυμένη ευαισθησία. Κι όταν προσβλέπουμε σε μιάν αληθινή παιδεία, θα πρέπει να έχουμε υπ' όψιν μας τον λόγο του ποιητή της Ιδιωτικής Οδού: “Η αλήθεια μόνον έναντι θανάτου δίδεται” (Τα ελεγεία της Οξώπετρας). Δεν έχουμε, δηλαδή, άλλη επιλογή από την ακατάπαυστη σπουδή που νοηματοδοτεί τον θάνατο και τη ζωή. Για να την ψαύσουμε μάς είναι απαραίτητη η “άλλη γλώσσα” του ποιητή:
"Η πολυαιώνια παρουσία του Ελληνισμού πάνω στα δώθε ή εκείθε του Αιγαίου χώματα έφτασε να καθιερώσει μιαν ορθογραφία, όπου το κάθε ωμέγα, το κάθε ύψιλον, η κάθε οξεία, η κάθε υπογεγραμμένη, δεν είναι παρά ένας κολπίσκος, μια κατωφέρεια, μια κάθετη βράχου πάνω σε μια καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοί αμπελώνες, υπέρθυρα εκκλησιών, ασπράκια ή κοκκινάκια, εδώ ή εκεί, από περιστεριώνες και γλάστρες με γεράνια. Είναι μια γλώσσα με πολύ αυστηρή γραμματική, που την έφκιασε μόνος του ο λαός, από την εποχή που δεν πήγαινε ακόμα σχολείο. Και την τήρησε με θρησκευτική προσήλωση και αντοχή αξιοθαύμαστη, μέσα στις πιο δυσμενείς εκατονταετίες. Ώσπου ήρθαμ' εμείς, με τα διπλώματα και τους νόμους, να τον βοηθήσουμε. Και σχεδόν τον αφανίσαμε. Δεν αναφέρομαι σε καμιά χαμένη γραφικότητα. Απλώς, δεν ανέχομαι τις ανορθογραφίες" (Ελύτης, Τα δημόσια και τα ιδιωτικά).

ΤΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΕΞΑΙΡΕΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΟΝ ΓΕΩΡΓΙΟ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ

Του Αριστείδη Βικέτου 

Με την Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας συνδέθηκε η απονομή από τον πρόεδρο Αναστασιάδη του Μεταλλίου Εξαίρετης Προσφοράς της Κυπριακής Δημοκρατίας στον καθηγητή Γλωσσολογίας, Γεώργιο Μπαμπινιώτη, ο οποίος τόνισε ότι το αποδέχεται ως “την μεγαλύτερη εξωακαδημαϊκή τιμή”. 

Η τελετή της απονομής του Μεταλλίου έγινε στο προεδρικό μέγαρο. 

Παραλαμβάνοντας το Μετάλλιο Εξαίρετης Προσφοράς της Κυπριακής Δημοκρατίας ο καθηγητής Μπαμπινιώτης τόνισε ότι μεταξύ του ιδίου και της Κύπρου “υπάρχει ένας στενός δεσμός, που είναι εθνικός, που είναι επιστημονικός, που είναι βιωματικός, συναισθηματικός”. 

Ο Γ. Μπαμπινιώτης σημείωσε ότι ως δάσκαλος είναι περήφανος, γιατί εκατοντάδες Κυπρίων φοιτητών και φοιτητριών μυήθηκαν από την διδασκαλία του στην ελληνική γλώσσα και αποτελούν στελέχη σήμερα της εκπαίδευσης στην Κύπρο. 

«Η μεγαλύτερη χαρά μου, είτε όταν ευρισκόμενος στην Κύπρο, είτε στην Ελλάδα, είτε στο εξωτερικό, συναντώ Κύπριους φοιτητές μου, οι οποίοι θυμούνται, αναγνωρίζουν και μου θυμίζουν την φοίτησή τους στο Πανεπιστήμιο Αθηνών», ανέφερε και πρόσθεσε: «είμαι περήφανος γι΄ αυτό και είναι ένας στενός και ουσιαστικός δεσμός μου με την Κύπρο».

Επίσης, ο καθηγητής Μπαμπινιώτης ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι ως Κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής, πριν από τριάντα χρόνια, το Πανεπιστήμιο άρχισε να φέρνει φοιτητές και μέλη του διδακτικού προσωπικού στην Κύπρο κάθε χρόνο. Μέχρι σήμερα, έχουν επισκεφθεί σε ένα προσκύνημα, κατά την έκφρασή του, την Κύπρο 4.500 φοιτητές του Πανεπιστημίου Αθηνών και 500 περίπου μέλη του Πανεπιστημίου. “Γιατί θέλαμε οι άνθρωποι της ελληνικής εκπαίδευσης να γνωρίζουν το Κυπριακό θέμα, τι είναι η Κύπρος, τι σημαίνει Κύπρος, ποιο είναι το πρόβλημα, και η συνέχεια και η σύνδεση με την Ελλάδα” ανέφερε και τόνισε: «Ο δάσκαλος στην ελληνική εκπαίδευση πρέπει να ξέρει αυτό το θέμα». 

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης αναφέρθηκε εκτενώς στην ομιλία του στο έργο και τις τιμητικές διακρίσεις, τις οποίες έχει λάβει ο καθηγητής Μπαμπινιώτης κατά τη διάρκεια της πολύχρονης πορείας του. «Αναπτύσσοντας ποικίλη επιστημονική και ερευνητική δράση έχει κατορθώσει να καταστήσει κοινό κτήμα και δεξαμενή γνώσης ένα ογκώδη και σπουδαίο λεξιλογικό θησαυρό, ο οποίος συνοψίζεται μέχρι στιγμής σε εννέα λεξικά που καταλαμβάνουν συνολικά 12.500 σελίδες», είπε. Ως εκ τούτου, σημείωσε ο πρόεδρος Αναστασιάδης, «η σπάνια και ανεκτίμητης αξίας σχετική με τη λεξικογραφία δημιουργία του, καθώς και το υπόλοιπο εκτεταμένο διδακτικό και συγγραφικό του έργο συνέβαλαν τα μέγιστα, αφενός στη διάσωση, τη διατήρηση, την εξέλιξη και τη θωράκιση της ελληνικής γλώσσας από παγιοποιημένα γλωσσικά λάθη και δάνειες απειλές και, αφετέρου, στον εκσυγχρονισμό της επιστήμης της γλωσσολογίας».

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης εξήρε “την ειλικρινή και ανιδιοτελή αγάπη” του Γ. Μπαμπινιώη για την Κύπρο και την αγαστή συνεργασία, που ανέπτυξε διαχρονικά με τους πολιτειακούς και εκκλησιαστικούς παράγοντες, αναλαμβάνοντας πληθώρα υποδειγματικών δράσεων και πρωτοβουλιών επ’ ωφελεία της προστασίας της κυπριακής διαλέκτου και της προόδου του κυπριακού εκπαιδευτικού συστήματος. Επίσης, ο πρόεδρος χαρακτήρισε «σημαίνουσας ιστορικής αξίας» την εισήγηση Μπαμπινιώτη για την ίδρυση στη Λευκωσία, Αρχείου Ηλεκτρονικής Καταγραφής του «Θησαυρού της Κυπριακής Ελληνικής Γλώσσας». 

Το αρχείο, το οποίο λειτούργησε με χρηματοδότηση από την Ιερά Μονή Κύκκου και υπό την επίβλεψη για πολλά έτη του καθηγητή, πέραν της ηλεκτρονικής καταγραφής του συνόλου της ελληνικής γραμματείας της Κύπρου από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα, καθώς και του αντίστοιχου γλωσσικού υλικού, αποσκοπεί στη σύνταξη Ιστορικού, Τοπωνυμικού και Ονομαστικού λεξικού της ελληνικής γλώσσας της Κύπρου.  

Στο πλαίσιο αυτό, επεσήμανε ο πρόεδρος Αναστασιάδης, «κατέγραψε και παρουσίασε την Κυπριακή Ελληνική ως ενότητα, η οποία συμπεριλαμβάνει την αρχαία, μεσαιωνική, νέα, λόγια και λαϊκή, αποδεικνύοντας και αναδεικνύοντας την Ελληνική Ιστορία και παράδοση του Κυπριακού Ελληνισμού».

Επίσκεψη στο Παγκύπριο Γυμνάσιο  

Ο καθηγητής Μπαμπινιώτης επισκέφτηκε το Παγκύπριο Γυμνάσιο, όπου μίλησε σε καθηγητές και μαθητές και αντάλλαξε μαζί τους απόψεις, κυρίως για θέματα της ελληνικής γλώσσας και της κυπριακής διαλέκτου. 

Παρών ήταν ο υπουργός Παιδείας, Παιδείας, Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας, Πρόδρομος Προδρόμου, ο οποίος απηύθυνε χαιρετισμό.

Φωτογραφίες: Χρήστος Αβραμίδης – Στ. Ιωαννίδης (Προεδρία Κυπριακής Δημοκρατίας)

"ΔΕΝ ΑΝΕΧΟΜΑΙ ΤΙΣ ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΙΕΣ"

Toυ Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

“Και στις μαθήτριες, πρέπει να προσθέσω, τις όμορφες, που κάθε μεσημέρι ξεχύνονται στους δρόμους με τις ριγωτές ποδιές και τα λευκά κορδελλάκια στα μαλλιά τους (κουτές, που βιάζονται να τα πετάξουν) βάζοντας κάποτε κατά μέρος την αισθησιακή καθαρή χαρά που μούδιναν, δεν μπορούσα να μη βλέπω τις μεθαυριανές γυναίκες και ν' αναλογίζομαι το λόγο του Σολωμού για το γλυκοβύζαστο γάλα της αντρείας και της λευτεριάς”.
Αυτά έγραφε πριν εξήντα δύο χρόνια (1955) ο Οδυσσέας Ελύτης στον φίλο του φιλόλογο και ποιητή Λευτέρη Αλεξίου, αποτυπώνοντας σε μερικές επιστολές του την γοητεία που άσκησε πάνω του η Κρήτη εκείνης της εποχής (η σχετική αλληλογραφία δημοσιεύθηκε στη Ν. Εστία, Μάϊος 2002. Επιμέλεια: Μάρθα Αποσκίτη).
Μεταξύ των πολλών άλλων εικόνων που έκαναν εντύπωση στον Ελύτη από την καθημερινή ζωή της μεγαλονήσου – όπου βλέπει “τη συνέχιση της παράδοσης που συντήρησε και κράτησε ζωντανή την Ελλάδα μαζί και παράλληλα με τ' άρματα και τις τέχνες” - ξεχωριστή θέση κατέχει και η θέα των όμορφων μαθητριών που ξεχύνονται στους δρόμους με τις ριγωτές ποδιές και τα λευκά κορδελλάκια στα μαλλιά τους. Μια εικόνα που δεν βλέπει πια κανείς παρά μόνο στις ταινίες και τις φωτογραφίες εκείνου του καιρού. Εικόνα μιας πραγματικότητας, που, όμως, στα μάτια του ποιητή προσλάμβανε άλλες διαστάσεις. “Τα μάτια μου δεν έφθασαν να δουν καμμιά μισητή πεζότητα”, λέει ο Ελύτης στο ίδιο γράμμα του, περιγράφοντας τις εικόνες της καθημερινότητας στην Κρήτη.
Μια καθημερινότητα χωρίς πεζότητα. Αυτό είναι το ζητούμενο για τον ποιητή. Και οι μαθήτριες με τις ποδιές και τα κορδελλάκια, υπηρετούν – χωρίς να το γνωρίζουν διόλου – αυτή την πραγματικά ποιητική ζωή που προτρέχει της καθημερινής. Γι' αυτό ο ποιητής χαρακτηρίζει “κουτές” τις μαθήτριες, που βιάζονται να πετάξουν τα λευκά κορδελλάκια απ' τα μαλλιά τους! Θεωρώντας, προφανώς, τα κορδελλάκια ένα στοιχείο που θα διατηρήσει τη φωτιά του μύθου της νεότητας...
Μιας νεότητας που για τον ποιητή είναι -

Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
Με τον άσπρο γιακά και την κορδέλα

(Το φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά)

Μιας νεότητας που δεν προβαίνει στην κατάργηση της αθωότητας, στο ξεθώριασμα της ποιητικής εικόνας των μαθητριών, που παρά την συντηρητική (για την εποχή μας) εμφάνισή τους, γεμίζουν με “αισθησιακή καθαρή χαρά” τον ποιητή και ταυτόχρονα τον ανάγουν στο μέλλον. Τις αναλογίζεται ''μεθαυριανές γυναίκες'', που θα υπηρετήσουν την ανδρεία και τη λευτεριά, καθώς θα βυζάξουν τα παιδιά τους μ'αυτό το “γλυκοβύζαστο γάλα”. Γιατί λέει ο ποιητής: “αντρεία και λευτεριά, μην το ξεχνάτε, θα χρειαστούμε περισσότερο στην ειρήνη παρά στους πολέμους, στην κοινωνική ζωή και στον έρωτα....”.
Οι ριγωτές ποδιές και τ' άσπρα κορδελλάκια σήμερα, θα προκαλούσαν – το ολιγότερο – χλευαστικό γέλωτα. Τι δουλειά έχει η ομοιομορφία στην πολυπόθητη πολυμορφία του καιρού μας; Γιατί να μην απαλλαγούμε, επιτέλους, από την “τάξη” που με τον σχολαστικισμό της συνθλίβει τη ζωή μας; Κι έτσι καταργείται η μαθητική περιβολή και μαζί της μια ποιητική εικόνα. Μετά την παρέλευση ετών πάλι και πάλι καταφεύγω στον Ελύτη:

Ώστε λες δίκιο θα 'χε ο Υπερίων που μιλούσε
“γι' άλλες μνήμες ευγενέστερων καιρών” και προσέθετε
“μας υπολείπεται πολλή και ωραία δουλειά
όσο ν' αγρεύσωμε το μεγαλείο”.

(Το φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά)

Δεν πρόκειται για νοσταλγία ή φτηνή συναισθηματολογία, αλλά για μια πραγματικότητα που απεργάζεται την αποϊέρωση παιδείας και ζωής. Μια διαστροφή που αλλοιώνει το νόημα των λέξεων και των εννοιών, των εικόνων των ποιητικών. Γιατί το σχολείο είναι μια σύνθεση “εικόνων” που καλλιεργούν ή ευνουχίζουν - δυστυχώς συμβαίνει κι αυτό στους καιρούς μας - την ευαισθησία.
Η σπουδή στην δυναμική της ευαισθησίας δεν προϋποθέτει μόνο την πολυμάθεια ή την υποταγή σε κώδικες συμπεριφοράς. Έχει σχέση με την Αλήθεια, που αφορά στην ψυχική περιουσία, δηλ. στην ψυχική σχοινοβασία που οδηγεί στην όντως Παιδεία, την οποία οι όχι ενήμεροι των ιερών αγνοούν. Αυτό, λοιπόν, που ονομάζουμε “σχολική διαδικασία” είναι στην ουσία μια ποιητική συν-ουσία. Κι όταν μιλάμε, ας πούμε, ευφυία, θα πρέπει να εννοούμε μια εξαιρετικά οξυμένη ευαισθησία. Κι όταν προσβλέπουμε σε μιάν αληθινή παιδεία, θα πρέπει να έχουμε υπ' όψιν μας τον λόγο του ποιητή της Ιδιωτικής Οδού: “Η αλήθεια μόνον έναντι θανάτου δίδεται” (Τα ελεγεία της Οξώπετρας). Δεν έχουμε, δηλαδή, άλλη επιλογή από την ακατάπαυστη σπουδή που νοηματοδοτεί τον θάνατο και τη ζωή. Για να την ψαύσουμε μάς είναι απαραίτητη η “άλλη γλώσσα” του ποιητή:
"Η πολυαιώνια παρουσία του Ελληνισμού πάνω στα δώθε ή εκείθε του Αιγαίου χώματα έφτασε να καθιερώσει μιαν ορθογραφία, όπου το κάθε ωμέγα, το κάθε ύψιλον, η κάθε οξεία, η κάθε υπογεγραμμένη, δεν είναι παρά ένας κολπίσκος, μια κατωφέρεια, μια κάθετη βράχου πάνω σε μια καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοί αμπελώνες, υπέρθυρα εκκλησιών, ασπράκια ή κοκκινάκια, εδώ ή εκεί, από περιστεριώνες και γλάστρες με γεράνια. Είναι μια γλώσσα με πολύ αυστηρή γραμματική, που την έφκιασε μόνος του ο λαός, από την εποχή που δεν πήγαινε ακόμα σχολείο. Και την τήρησε με θρησκευτική προσήλωση και αντοχή αξιοθαύμαστη, μέσα στις πιο δυσμενείς εκατονταετίες. Ώσπου ήρθαμ' εμείς, με τα διπλώματα και τους νόμους, να τον βοηθήσουμε. Και σχεδόν τον αφανίσαμε. Δεν αναφέρομαι σε καμιά χαμένη γραφικότητα. Απλώς, δεν ανέχομαι τις ανορθογραφίες" (Ελύτης, Τα δημόσια και τα ιδιωτικά).

Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΓΑΡΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ π. ΛΙΒΥΟΥ ΣΤΟ FB ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΤΥΧΙΑ

Αγαπητέ κ. Παναγιώτη Ανδριόπουλε, 

Τον π. Λίβυο δεν τον γνωρίζω ούτε ποτέ έχω διαβάσει κάτι απ’ αυτόν. Η ένστασή μου επομένως δεν έχει κανένα ίχνος εμπάθειας παρά μόνο έχει να κάνει με τον κοινωνικά επικίνδυνο παραλογισμό τού επιχειρήματός του. 

Ένας πατέρας δίνει συγχαρητήρια στο γιο του για τη αποτυχία του, χωρίς να λέει το λόγο της αποτυχίας. Μήπως ο γιός τα ’χε γράψει όλα στα παλιά του τα παπούτσια; Ήταν κάνας ρεμπεσκές ο γιος; Θέλει ο πατέρας να εμψυχώσει το γιο του και να του πει δεν πειράζει; ας το κάνει, αλλά χρειάζεται να του πει και για ποιους λόγους απέτυχε, όχι να του δίνει και συγχαρητήρια από πάνω χωρίς πιθανόν να έχει κοπιάσει. Αλλιώς του χαϊδεύει τ’ αυτιά – ό,τι δηλαδή κάνουν και οι λαϊκιστές πολιτικοί. 

(Πρόκειται για έναν από τους βασικούς κανόνες στη Λογική που λέγεται "λήψη του ζητούμενου", το ψάξιμο δηλαδή των λόγων για να φτάσεις στο "συγχαρητήρια". Αν αυτό δεν είναι διευκρινισμένο, ο συλλογισμός γίνεται παραλογισμός ως προς το περιεχόμενό του). Άρα η ένσταση η δική μου έχει να κάνει με την ουσία της γλώσσας και το νόημα που αυτή εκφράζει. Από οποιονδήποτε κι αν εκπορεύεται ο λόγος. 

Δείτε πώς τσιμπήσανε πάρα πολλοί που ένιωσαν και να δικαιώνονται ίσως για την προσπάθεια που ουδέποτε πιθανόν κατέβαλαν. Ο λόγος του ιερέα τους δίνει άλλοθι με αυτό το παράλογο «συγχαρητήρια που απέτυχες». Ε, λοιπόν, δεν αδικούνται αυτοί που πάλεψαν; που αγωνίστηκαν; Αδικούνται. Εξ ου και η παρέμβαση μου. 

Με τιμή 

Κώστας Λογαράς

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ ΣΤΗ ΛΑΜΙΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΙΟΥΛΙΤΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Μια …Ελυτική εκδήλωση διοργάνωσαν την 1η Ιουνίου 2016 ο Δήμος Λαμιέων, η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Λαμίας, το 16ο Δημοτικό Σχολείο Λαμίας και το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Λαμίας με αφορμή τη συμπλήρωση είκοσι χρόνων από τον θάνατο του Νομπελίστα Οδυσσέα Ελύτη.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας, το οποίο κατακλύστηκε από κόσμο. 

Χαιρετισμό απηύθυνε ο Δήμαρχος Νίκος Σταυρογιάννης, ενώ μίλησαν για τον ποιητή η Σχολική Σύμβουλος Δημοτικής Εκπαίδευσης Ειρήνη Λουλακάκη, με θέμα: «Η ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη και η Δημιουργικότητα στην Εκπαίδευση» και η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου, με θέμα: «Η διαμόρφωση της ποιητικής ταυτότητας του Οδυσσέα Ελύτη.» 

Το 16ο Δημοτικό Σχολείο, με τη δασκάλα της Ε΄τάξης Αναστασία Κατόπη και την εκπαιδευτικό Φυσικής Αγωγής Αλεξάνδρα Καρμίρη σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς θεατρικής αγωγής Ευθυμία Σταυροθεοδώρου και εικαστικών Βασίλη Κοντογεώργο παρουσίασε ένα θεατρικό δρώμενο βασισμένο στον «Ήλιο τον ηλιάτορα» και η Χορωδία του Σχολείου, υπό τη διεύθυνση του μουσικού Νίκου Κακαβελάκη, τραγούδησε μελοποιημένα ποιήματα. 

Το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο συμμετείχε με εικαστικές δημιουργίες, ενώ την βραδιά συντόνισε ο Νίκος Παπαγεωργίου, Δρ. Φιλολογίας. 

Η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου είχε προσκληθεί και από το Ειδικό Σχολείο Λαμίας, το οποίο στις 2 Ιουνίου, σε συνεργασία με την Β1 τάξη του 7ου Δημοτικού Σχολείου Λαμίας, παρουσίασε το παραμύθι της Ιουλίτας Ηλιοπούλου «Βάγια κουκουβάγια», στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου.

«Μαθαίνουμε νοηματική μέσα από τον Οδυσσέα Ελύτη...» - Από μαθητές του Δημοτικού Κ. Καστριτσίου Πατρών

“Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά.” 

Αυτή την Ελυτική ρήση από τα «Μικρά έψιλον» επέλεξαν οι μαθητές των τμημάτων Δ1 και Δ2 του Δημοτικού Σχολείου Κάτω Καστριτσίου Πατρών για να μας ευχηθούν «Καλό καλοκαίρι», μετά βέβαια από μια γιορτή που παρουσίασαν εμπνευσμένη και αφιερωμένη στον ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, μιας και συμπληρώθηκαν φέτος 20 χρόνια από την αναχώρησή του στ’ άστρα. 

 Το ενδιαφέρον είναι ότι στο πρόγραμμα διαβάζουμε την φράση: «Μαθαίνουμε νοηματική μέσα από τον Οδυσσέα Ελύτη...» και φαίνεται πως στο πρόγραμμα της γιορτής αρκετά μέρη ήταν και στη νοηματική γλώσσα. 

Δεν ήμουν εκεί και δεν ξέρω να πω περισσότερα. Αξίζουν όμως συγχαρητήρια στα παιδιά και τους δασκάλους τους, που εξακολουθούν να σαγηνεύονται από τον ποιητή, ο οποίος για πολλά χρόνια περνούσε τα καλοκαίρια του στο Ρίο της Πάτρας! 

Π.Α.Α.

ΟΙ ΕΜΠΕΙΡΟΓΝΩΜΟΝΕΣ ΑΠΑΝΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΕΜΠΕΙΡΟΓΝΩΜΟΝΩΝ 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΟΝΗΣΗ ΝΕΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ 

ΣΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ – ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ & ΛΥΚΕΙΟΥ 

Απάντηση στις θέσεις της Επιτροπής Διαλόγου της Ιεράς Συνόδου 
 για το μάθημα των Θρησκευτικών 
 Οκτώ μύθοι για τα νέα Προγράμματα Σπουδών 

Οι θέσεις της Επιτροπής Διαλόγου της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος (ΕΔΕΕ) για το Μάθημα των Θρησκευτικών (ΜτΘ) στο κείμενο-επιστολή «Άξονες των θέσεων της Ιεράς Συνόδου περί του μαθήματος των Θρησκευτικών» της 18ης Απριλίου 2016 (αρ. πρωτ. 1895/18/4/2016) προς το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) είναι επτά (7) και έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: σε καμία από αυτές δεν γίνεται προσπάθεια επιστημονικής τεκμηρίωσης. Αντίθετα, αφιερώνονται δεκαοκτώ (18) σελίδες στην πολεμική εναντίον των νέων Προγραμμάτων Σπουδών (ΠΣ) με κατασκευασμένα επιχειρήματα, παρερμηνείες, αλλά και αποσπασματικές αναφορές επιστημονικών θεωριών. Οι θέσεις αυτές είναι γνωστές και μάλιστα δημοσιευμένες σε διάφορα κείμενα επικριτών των νέων ΠΣ. Όμως με σπουδή και μονομερώς φαίνεται δυστυχώς να υιοθετούνται και από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος. 

Όσο καλοπροαίρετα, όμως, και να διαβάσει κανείς το κείμενο της ΕΔΕΕ, σε καμία περίπτωση δεν προκύπτει από την ανάλυσή του η επιστημονική ή έστω νοηματική σχέση των δύο μερών του. Μεταξύ της σκληρής κριτικής των νέων ΠΣ και της τελικής συμπερασματικής πρότασης της ΕΔΕΕ «χάσμα μέγα ἐστήρικται»...

Στη συνέχεια ολόκληρη η απάντηση των εμπειρογνωμόνων.

ΕΜΠΕΙΡΟΓΝΩΜΟΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ ΣΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ ΒΕΛΒΕΝΤΟΥ ΚΟΖΑΝΗΣ

Στην Ελλάδα του Οδυσσέα Ελύτη ταξίδεψαν τους θεατές 

 οι μαθητές-ηθοποιοί του 2ου Νηπιαγωγείου Βελβεντού. 

του παπαδάσκαλου Κωνσταντίνου Ι. Κώστα 

‘’Στην Ελλάδα του Οδυσσέα Ελύτη’’, όπως έγραφε κι η πρόσκληση, μέσα από μουσικές και τραγούδια, λόγο ποιητικό και παιδικές φιγούρες γεμάτες χάρη και ομορφιά, ταξίδεψαν τους θεατές, όσους παρακολουθήσαμε την παράσταση-γιορτή, οι μικροί μαθητές του 2ου Νηπιαγωγείου Βελβεντού με τη θεατρική διδασκαλία και τη φροντίδα των νηπιαγωγών Άννας Τσιανάκα, Ασπασίας Παπαμίχου και Ευανθίας Ζίγκου, τη Δευτέρα, 6-6-2016, στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Δημοτικού Σχολείου Βελβεντού. 

Στο πίσω μέρος της σκηνής προβαλλόταν στη σειρά πολλών εικόνων η μορφή του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη που έκανε το τοπίο να μεγαλώνει, λες και αναδυόταν στη σκηνή η Αιγαιο - πελαγίτικη αύρα. Αυτή η αύρα έγινε πιο αισθητή, όταν άρχισαν, ομάδες - ομάδες, να ανεβαίνουν στη σκηνή οι λιλιπούτειοι ηθοποιοί. Οι φωνούλες τους, οι κινήσεις των χεριών τους, το βάδισμά τους, το βλέμμα και τα προσωπάκια τους μαζί το λόγο, την ελληνική γλώσσα, ήταν το αναπόσπαστο κομμάτι της αύρας του Ελύτη, η ψυχή, η ανοιχτότητα και η ελπίδα, που συναντούμε στην Ελλάδα του Οδυσσέα Ελύτη. 

Στ’ αριστερά και στα δεξιά της σκηνής φράσεις του Ελύτη σε χαρτονάκια με γαλάζιο φόντο: ‘’Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος να είναι ήμερος, να είναι άκακος, λίγο φαΐ, λίγο κρασί, Χριστούγεννα κι Ανάσταση. Οδυσσέας Ελύτης’’ και ‘’Η ποίηση είναι μία, όπως ένας είναι και ο ουρανός. Το ζήτημα είναι από πού βλέπει κανείς τον ουρανό. Εγώ τον έχω δει από καταμεσής της θάλασσας. Οδυσσέας Ελύτης’’. 

‘’Διαπιστώσαμε ότι το θέμα της γιορτής άρεσε πολύ στα παιδιά’’ ανέφερε στην αρχή, απευθυνόμενη στο κοινό, η νηπιαγωγός Εύα Ζίγκου. Κι αυτό φάνηκε στη συνέχεια. Στη διάρκεια της παράστασης οι μαθητές-ηθοποιοί συμμετείχαν σε όλα τα επιλεγμένα και πολύ ωραία τραγούδια, είτε έπαιζαν το ρόλο τους είτε ήταν κάτω από τη σκηνή. Τα νήπια ‘’κατήρτισαν αίνο’’ και εποίησαν ήθος. 

Οι μαθητές σε ομάδες και με την κατάλληλη αμφίεση παρουσίασαν και μίλησαν για τον άνεμο, τη θάλασσα και τα πουλιά, έγιναν Αιγαίο πέλαγος και γλάροι, έγιναν αστέρια τ’ ουρανού (λόγος: φωτίζουμε το πέλαγο, φωτίζουμε και τα όνειρα, … όταν πέφτει ένα αστέρι κάνε μια ευχή…), έγιναν τζιτζίκια (λόγος: ήλιε μας, φώτιζε κι εμάς), έγιναν γοργόνες, (λόγος: Μέγας Αλέξανδρος, πλάσματα της θάλασσας μ’ ανθρώπινο μυαλό, βάρκα, αστέρια, ο βυθός είναι το σπίτι τα ψάρια τ’ αδερφάκια), έγιναν μαγισσάκι (λόγος: όνειρο άβατο). Εικόνα: Ο μαθητής που υποδυόταν τον Οδυσσέα Ελύτη μικρό παιδί τα ονειρεύεται όλα αυτά, η μάνα του τον ξυπνά και τώρα σε ώριμη πια και δημιουργική ηλικία ο ποιητής θυμάται και λέει: Είστε τα παιδικά μου όνειρα. 

Η γιορτή έκλεισε με μια θαυμάσια εικόνα: Ένα καράβι στο πέλαγος που ταξιδεύει και μέσα του ο Οδυσσέας Ελύτης κρατώντας σε ψηλό ιστό την ελληνική σημαία που ανεμίζει, μαζί μ’ αυτόν γύρω του κι όλα τα παιδικά του όνειρα που παρουσίασαν οι μικροί μαθητές. 

Εύχομαι σ’ αυτό το καράβι, που συμβολίζει και μεταφέρει τον πραγματικό πλούτο της Ελλάδας και αποτελεί την ποιότητα της ταυτότητάς της, να θελήσουμε να γίνουμε συν-επιβάτες όλοι εμείς και – οπωσδήποτε – το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και οι κάθε φορά ηγεσίες του Υπουργείου Παιδείας με την ελπίδα ότι θα υποστούμε την ‘’καλήν αλλοίωσιν’’. Έξω απ’ αυτό το καράβι (ή μέσα και απορρίπτοντάς το) κάθε μέρα και θα βουλιάζουμε πιο πολύ. 

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΩΝ

Δημήτρης Μπαλτᾶς 

Δρ. Φιλοσοφίας

Περί τῆς ἀριστείας 

Ἕνα σύντομο σχόλιο 

Δέν θά διαφωνήσω οὔτε μέ ἐκείνους πού θεωροῦν ὅτι ἡ ἐπίθεση ἐναντίον τῆς ἀριστείας τῶν μαθητῶν ἀνήκει σέ μία ἰσοπεδωτική (πρός τά κάτω, ἐννοεῖται) λογική, οὔτε μέ ἐκείνους πού ἀναγνωρίζουν ὅτι ὁ νῦν ὑπουργός Παιδείας εἶναι ἐκτός τῆς τρέχουσας πραγματικότητας. 

Ὡστόσο, ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ νά ὑποστηρίξω στό σύντομο σχόλιό μου ὅτι αὐτή ἡ ἐπίθεση ἐναντίον τῆς ἀριστείας, ἤτοι μιᾶς ἀριστοκρατικῆς ἀντίληψης, δέν ἦταν πάντοτε ἀντίληψη τῆς (δημοκρατικῆς ἤ τῆς ἐπαναστατικῆς) ἀριστερᾶς, τόσο στήν Ἑλλάδα ὅσο καί στό ἐξωτερικό. 

Ἐπίσης ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ νά ἰσχυριστῶ ὅτι ἡ ἄποψη τοῦ νῦν ὑπουργοῦ Παιδείας ἀποτελεῖ περισσότερο μία θεωρητική ἐπιβεβαίωση αὐτῶν πού ἐπι δεκαετίες συμβαίνουν στήν χώρας μας. Διότι εἶναι τουλάχιστον ἀφελές νά πιστεύει κανείς ὅτι ἡ ἀριστεία στόν τόπο μας καταργήθηκε ἐπειδή ἄλλαξε ὁ τρόπος εἰσαγωγῆς τῶν μαθητῶν στά λεγόμενα «Πειραματικά Σχολεῖα». Δυστυχῶς ἡ ἀριστεία ἔχει περιθωριοποιηθεῖ ἀπό δεκαετίες σέ ὅλην τήν ἐκπαίδευσή μας καί ἡ περιθωριοποίηση αὐτή ἔχει γίνει κανόνας σέ ὅλην τήν ἑλληνική κοινωνία. 

Ἄς πάρουμε λοιπόν γιά παράδειγμα τήν ἐκπαίδευση. Κατάργηση τῆς ἀριστείας στήν πράξη δέν ἐπισυμβαίνει στήν τριτοβάθμια ἐκπαίδευση ὅταν ἐκλέγονται στίς ἀντίστοιχες βαθμίδες ὑποψήφιοι πού δέν κατέχουν οὔτε τά ἐκ τοῦ νόμου προβλεπόμενα προσόντα; Ἀλλά ἐκλέγονται μόνον ἐπειδή οἱ ἐκλέκτορες καθηγητές διάκεινται φιλικά πρός αὐτούς; Ὁπωσδήποτε αὐτό τό γνωρίζει καλῶς ὁ κος ὑπουργός Παιδείας. 

Ἀλλά καί στήν δευτεροβάθμια ἐκπαίδευση, ἡ πλειονότητα τῶν καθηγητῶν δέν ἔχει καταργήσει στήν πράξη (ἀπό δεκαετίες τώρα) τήν άριστεία εἴτε μοιράζοντας τά σχετικά «βραβεῖα» στήν ἀρχή κάθε σχολικῆς χρονιᾶς, εἴτε προβιβάζοντας μαθητές στίς ἑπόμενες τάξεις χωρίς αὐτοί νά ἀνταποκρίνονται στίς στοιχειώδεις γνωστικές ὑποχρεώσεις τους; Κατάργηση τῆς ἀριστείας δέν ἔχουμε ὅταν πριμοδοτοῦνται οἱ μαθητές στήν ἐξεταστική περίοδο τοῦ Ἰουνίου γιά νά μήν παραπεμφθοῦν σέ ἐπαναληπτική ἐξέταση τόν Σεπτέμβριο; 

Καί τέλος στήν πρωτοβάθμια ἐκπαίδευση, ἐν ὀνόματι τῆς ψυχολογίας κἄ. τῶν μικρῶν μαθητῶν, καί τῆς φυσικά τῆς πολύπαθης δημοκρατίας μας, δέν κυριαρχεῖ μία ἰσοπεδωτική λογική πού δέν εὐνοεῖ τήν διάκριση τῶν καλύτερων; 

Εἶναι βέβαιο ὅτι δέν κομίζω γλαῦκας ἐς Ἀθήνας μέ τά ἀναφερθέντα παραδείγματα, τά ὁποῖα εἶναι γνωστά σέ ὅλους. Καί στόν ὑπουργό Παιδείας, ὁ ὁποῖος διά τῶν λόγων καί τῶν ἀποφάσεών του δέν ἐπιτέθηκε ἁπλῶς ἐναντίον τῆς ἀριστείας, ἀλλά περισσότερο ἐπικύρωσε μία διαρκῆ κατάσταση στά πράγματα τῆς Παιδείας μας. Καί βεβαίως μία διαρκῆ κατάσταση σέ πολλούς τομεῖς (λ.χ. στήν δημόσια διοίκηση) τῆς κοινωνίας μας, ἡ ὁποία δέν ἀντέχει τήν ἀνάδειξη τῶν ἀρίστων.

ΜΑΡΙΑ ΧΑΤΖΗΑΠΟΣΤΟΛΟΥ: «Ο Νίκος Καζαντζάκης και ο αγώνας του ανήφορου- Η έννοια του Θεού στη σκέψη του μεγάλου Κρητικού»

Tο Τμήμα Σχολικών Δραστηριοτήτων Β/θμιας Εκπ/σης Δωδ/σου, το 4ο Γυμνάσιο Ρόδου, με την αρωγή του Συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του σχολείου και η Αδελφότητα Κρητών Ρόδου «Ο Ψηλορείτης», διοργάνωσαν ημερίδα με θέμα: «Ο Ν. Καζαντζάκης και ο αγώνας του ανθρώπου για τον ανήφορο». 

Η ημερίδα πραγματοποιήθηκε στο 5ο Γυμνάσιο Ρόδου, την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2015 και το πρόγραμμα της ημερίδας είχε ως εξής: 

• Χαιρετισμός: Μουλά Ε., Υπεύθυνη Σχολικών Δραστηριοτήτων Β/θμιας Δωδ/σου. 

• Στασινάκης Γ., πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Ν. Καζαντζάκη με έδρα τη Γενεύη και πρώην νομικός σύμβουλος του CERN: «Το έργο της 26ετούς προσφοράς της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Ν. Καζαντζάκη στη διάδοση του λόγου του μεγάλου λογοτέχνη ανά το κόσμο-Ο Ν.Καζαντζάκης στην εκπαίδευση». 

• Χατζηαποστόλου Μ., θεολόγος, υποψήφια διδάκτορας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ και βραβευμένη συγγραφέα του βιβλίου «Το πρόσωπο του Χριστού στον Νίκο Καζαντζάκη»: «Ο Νίκος Καζαντζάκης και ο αγώνας του ανήφορου- Η έννοια του Θεού στη σκέψη του μεγάλου Κρητικού». 

Η θεολόγος Μαρία Χατζηαποστόλου (φωτ. αρχείου)

• Θεατρικά δρώμενα από τους μαθητές του 4ου Γυμνασίου Ρόδου και τη Θεατρική Ομάδα της Αδελφότητας Κρητών Ρόδου, βασισμένα σε διαλόγους από τα έργα: «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά», «Αναφορά στο Γκρέκο», «Ο Φτωχούλης του Θεού» και «Ασκητική», υπό το συντονισμό της υπεύθυνης της ομάδας του πολιτιστικού προγράμματος, κας Κλιάρη Ιωάννας και με τη σκηνοθετική επιμέλεια του Γιάννη Φλώρου.

Παραθέτουμε στη συνέχεια την ομιλία της θεολόγου Μαρίας Χατζηαποστόλου. 

Μαρία Χατζηαποστόλου για Νίκο Καζαντζάκη