ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ ΑΠΟ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ Β΄ ΤΟΣΙΤΣΕΙΟΥ ΑΡΣΑΚΕΙΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΕΚΑΛΗΣ

Ο κυρ-Αλέξανδρος ανθεί και φέρει κι άλλο!
Με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων από τον θάνατό του, 29 μαθήτριες και μαθητές του Γ’ 1 τμήματος του Β’ Τοσιτσείου Αρσακείου Γυμνασίου Εκάλης ψάχνουν στο διαδίκτυο, γράφουν κείμενα και δημιουργούν έργα τέχνης για τον κυρ-Αλέξανδρο.
Ένα από τα δημιουργήματα των μαθητών είναι και το σκίτσο του Παπαδιαμάντη, που δημοσιεύουμε εδώ, το οποίο φιλοτέχνησε η μαθήτρια Λίλιαν Αναγνωστοπούλου.

Ευχάριστη έκπληξη για την Ιδιωτική Οδό η αναδημοσίευση δύο άρθρων της:
Το πρώτο είναι η αναφορά στην ημέρα της μετάστασης του Σκιαθίτη.
Σαν απόψε στην Σκιάθο πριν εκατό χρόνια...
Οι μαθητές το αναδημοσιεύουν εδώ.
Το δεύτερο είναι Το μέλος της Μ. Εβδομάδος κατά τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Βημόθυρο.
Οι μαθητές το αναδημοσίευσαν εδώ.
Δεν μπορεί παρά να συγχαρεί ο καθείς την πρωτοβουλία των Γυμνασιόπαιδων του Β' Τοσιτσείου της Εκάλης - και των δασκάλων τους που τους καθοδήγησαν - να ασχοληθούν διαδικτυακώς με τον Παπαδιαμάντη, δημιουργώντας μια μικρή ψηφιακή βιβλιοθήκη. Εύχομαι να συνεχίσουν ακάθεκτοι όλο το 2011, ώστε να γευθούν όσο γίνεται περισσότερο τους εύχυμους καρπούς του αειθαλούς κυρ-Αλέξανδρου. Σε μια εποχή τόσης ξηρασίας...

Και για να επεκτείνουμε τον διαδικτυακό διάλογο για τον Παπαδιαμάντη, δημοσιεύουμε εδώ το πρόγραμμα του μουσικοποιητικού, ας το ονομάσουμε έτσι, αναλογίου για την "μυστική συνομιλία" του Ελύτη με τον Παπαδιαμάντη, που παρουσιάσαμε την Δευτέρα 11 Απριλίου στον πολυχώρο του Αρσακείου Πατρών με τους μαθητές της Α' και Β' Λυκείου.


ΜΟΥΣΙΚΟ ΑΝΑΛΟΓΙΟ ΚΑΙ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ

ΑΡΣΑΚΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ

- Για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, τραγούδι σε στίχoυς Δ. Γιαλαμά και μουσική Χρ. Τσιαμούλη

Προτού το τρίτο τάλαντο σημάνει εσπερινό
είχε τελειώσει το στερνό του το ποτήρι
ο κυρ-Αλέξανδρος κρατούσε το ψαλτήρι
και χάραζε πορεία στον ουρανό.

Αχ, κυρ-Αλέξανδρε, αυτή η ώρα έχει περάσει,
η νέα γλώσσα κι η εποχή μας απαρνήθηκαν,
γιατί η κτίση έχει γεράσει.

Τα λόγια του μικρές φωτιές, απόμειναν κρυφές
κάπου βαθιά στα σπλάχνα του η ομορφιά πονάει
κι εκείνος παίρνοντας πνοή απ' το γλυκύ το ναι,
μετρά τις ταπεινές του τις γραφές.

- Αυτοβιογραφικό σημείωμα, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

- Νυν το έαρ ανέτειλε (ήχος δ'), ύμνος Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, από την ακολουθία του Αγίου Αντίπα Επισκόπου Περγάμου (11 Απριλίου).

Νυν το έαρ ανέτειλε, νυν η χάρις εξήνθησε, νυν το Ευαγγέλιον επεκράτησεν· η γαρ σταγών η εκβλύσασα, εκ της Παναχράντου σου, και ζωοποιού πλευράς, τα της κτίσεως πέρατα, πάντα ήρδευσε· και εβλάστησαν δάφναι και μυρσίναι, και υάκινθοι και ρόδα, μαρτυρικώς εν σοι θάλλοντα.

- “Μανιφέστο” Παπαδιαμάντη – προοίμιο από τον Λαμπριάτικο Ψάλτη

- Οδυσσέα Ελύτη: Η μαγεία του Παπαδιαμάντη (αποσπάσματα)

- Τω θεώ τω ποιήσαντι (ήχος δ'), ύμνος Αλεξ. Παπαδιαμάντη, από την ακολουθία του Αγ. Αντίπα.

Τω Θεώ τω ποιήσαντι θαυμαστά και τεράστια, άσμα αναπέμψωμεν, ω φιλόχριστοι· ιδού γαρ όντως συνήχθησαν, τα έθνη ως γέγραπται, και τα πρώην ακουστά, αληθώς εισεδέξατο· όθεν σήμερον, Ιουδαίος ουκ ένι ουδέ Έλλην, ουκ ελεύθερος ου δούλος, αλλ' εν Χριστώ πάντες έν εσμέν.


- Λαμπριάτικος Ψάλτης, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (εκλογή Οδυσσέα Ελύτη)

- Ο λαός: απόσπασμα από το δοκίμιο Η Μαγεία του Παπαδιαμάντη του Οδυσσέα Ελύτη

- Στα μάτια τα ψιχαλιστά, στίχοι: Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, μουσική Μανώλη Λιαπάκη

Στα μάτια τα ψιχαλιστά ποχ' έρωτας καρτέρι
πόσο μεθύσι μέθυσα ένας Θεός το ξέρει

- Ο Ελύτης μας εισάγει στο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη Η Φαρμακολύτρα
Η Φαρμακολύτρα, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (Όραμα στην Εκκλησία- εκλογή Οδ. Ελύτη)

- Νεκρώσαι τον έξω επιποθών (ήχος πλ. δ'), η α' ωδή από τον Κανόνα στην Παναγία την Γοργοεπήκοον, ποίημα Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Νεκρώσαι τον έξω επιποθών και ζωοποιήσαι νεκρωθέν το πνευματικόν, προς σε μόνην, Άχραντε, προστρέχω, την αρωγόν την εμήν και προστάτιδα.

Η κόσμον φωτίσασα τον τυφλόν, και τον της μορφής σου επιτρίψασα καπνιστήν, και τούτον οικτείρασα δε πάλιν, συ φώτισόν με, σεμνή παναμώμητε.

Φωνής σου ακούων της φοβεράς, ουχ όμως συνήκεν ο αμόναχος μοναχός, πλην τούτον επαίδευσας παιδεία, του συνιέναι και σώζεσθαι, Πάναγνε.

- Ο Ελύτης μας οδηγεί στην ανάγνωση του διηγήματος Τ' αστεράκι
Τ' αστεράκι, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (Η Πούλια – εκλογή Οδυσσέα Ελύτη)


- Εικόν' αχειροποίητη, στίχοι Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη - μουσική Ορφέα Περίδη

Eικόν' αχειροποίητη, που στην καρδιά μου σ' είχα,
κ' είχα για μόνο φυλαχτό μια της κορφής σου τρίχα.

Oνείρατα στον ύπνο μου μαυροφτερουγιασμένα,
σαν περιστέρι στη σπηλιά μ' ετάραξαν για σένα.

Kίνδυνο, μαύρο σύννεφο, οι μάγισσες μου λένε·
τ' αηδόνια αυτά που κελαδούν μου φαίνονται να κλαίνε.

Να σε χαρεί κι η άνοιξη μαζί με τα λουλούδια
όπου 'ναι σαν αμέτρητα ζωγραφιστά τραγούδια.

Συ στο σκολειό δεν έμαθες να γράφης ραβασάκια·
στα χείλη σου τα ρόδινα πού τά 'βρες τα φαρμάκια;

Στα μάτια τα ψιχαλιστά πόχ' έρωτας καρτέρι,
πόσο μεθύσι μέθυσα ένας Θεός το ξέρει.

Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί, όπου και να θολώνει ο νους σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.

Πορτραίτο Αλ. Παπαδιαμάντη: Έλενα Μπουζούκα, μαθήτρια της Β' Λυκείου

Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΤΗΣ ...ΑΝΩΝΥΜΙΑΣ!

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

amen.gr

Το τελευταίο διάστημα ξεκίνησε σε κάποια εκκλησιαστικού περιεχομένου ιστολόγια μια συζήτηση περί ανωνυμίας και επωνυμίας. Μπορεί ένα ιστολόγιο με εκκλησιαστική θεματολογία να είναι ανώνυμο; Να δημοσιεύει σχόλια ανωνύμων και γενικώς να κρύβει επιμελώς την ταυτότητα των διαχειριστών του;
Πολλοί λένε ότι με βάση το «δίκαιο του blogger» ο καθείς έχει το δικαίωμα στην ανωνυμία στο διαδίκτυο κι αυτό δεν είναι κακό, αλλά μάλλον ευεργετικό, αφού αλλιώς πολλές σωστές απόψεις δεν θα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας αν οι φορείς τους έπρεπε να αποκαλύψουν την ταυτότητά τους. Κι αυτό είναι πλουτισμός, ισχυρίζονται, του διαλόγου και δη του θεολογικού.
Το ερώτημα όμως, που τίθεται αμείλικτο, είναι: Οι χριστιανοί του διαδικτύου μπορεί να κρύβονται; Να γίνονται κριτές της οικουμένης χρησιμοποιώντας απλά, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ένα ψευδώνυμο; Να κρύβονται πίσω από ένα ηλεκτρονικό προσωπείο;
Όμως μια τέτοια πρακτική για χριστιανούς - και μάλιστα ελεγκτικούς προς τους άλλους για την ορθοδοξότητά τους, δεν είναι δυνατόν να γίνει αποδεκτή.
Στην Εκκλησία η ανωνυμία δεν χωρεί. Στην Εκκλησία το πρόσωπο κυριαρχεί, ήτοι ο βαπτισμένος στο όνομα της Αγίας Τριάδος χριστιανός, ο οποίος δεν μπορεί να υιοθετεί άκρως κοσμικές λογικές, ως αυτής της ανωνυμίας στην έκφραση των απόψεών του.
Τα επιχειρήματα είναι πολλά και δεν θα τα παραθέσουμε εδώ. Αρκεί να σκεφθούμε ότι πολλές φορές ιστολόγοι και σχολιογράφοι σε εκκλησιαστικού περιεχομένου blogs καταφεύγουν για να θεμελιώσουν τις θέσεις τους σε αγωνιστές πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι υπέστησαν δεινά και αυτόν τον θάνατο ακόμη ως επώνυμοι, φυσικά. Θαυμάζουν τινές την μαχητικότητα του ιερού Χρυσοστόμου και μας την προτείνουν ως παράδειγμα προς μίμησιν και την ίδια ώρα κρύβονται όσο καλύτερα μπορούν πίσω από την ασυλία του ιστολογίου. Κατακεραυνώνουν ιερείς, επισκόπους, πατριάρχες, θεολόγους κ.α., οι οποίοι είναι όλοι επώνυμοι, κι αυτοί μένουν ταμπουρωμένοι στην ανωνυμία τους, αρνούμενοι στην ουσία να αναλάβουν το κόστος των όσων μετά πάθους υποστηρίζουν.
Βέβαια υπάρχουν και οι ανώνυμοι σχολιογράφοι στους οποίους δίνει βήμα και ένας επώνυμος blogger. Αυτός είναι ίσως ο μόνος “όρος” του διαδικτύου που μπορεί να παραμείνει, υπό όρους και προϋποθέσεις. Το ιδανικό και το ορθόδοξο είναι όλοι όσοι δηλώνουν χριστιανοί να είναι επώνυμοι. Σκεφθείτε ότι αυτό θα ήταν μια επανάσταση στο διαδίκτυο, αν συνέβαινε. Οι χριστιανοί είναι επώνυμοι, δηλ. πρόσωπα κι όχι ανώνυμοι, ήτοι μάζα και μάλιστα άμορφη. Αν δεν συμβαίνει αυτό τότε θα πρέπει ο κάθε ιστολόγος να εγκρίνει ή να απορρίπτει τα σχόλια σύμφωνα με το κριτήριό του, κάνοντας χρήση της σχετικής δυνατότητας που του παρέχει το σύστημα Blogger. Αυτό συμβαίνει μέχρι τώρα στα περισσότερα “θρησκευτικά” ιστολόγια, αλλά πρέπει μερικές φορές τα κριτήρια για τη δημοσίευση να είναι πιο αυστηρά, κυρίως όταν ανώνυμοι θίγουν επώνυμους κατά τρόπο κατάφωρα προσβλητικό και μέχρις εξουθενώσεως.
Οι προασπιστές της ανωνυμίας έχουν, βέβαια, κι ένα δίκιο όταν λένε ότι θα μπουν στο στόχαστρο της εκκλησιαστικής ηγεσίας και όχι μόνο αν δηλώσουν την ταυτότητά τους. Όμως αυτή είναι πραγματική αντίσταση και μάλιστα ενός χριστιανού. Να αναλαμβάνει το κόστος της άποψής του στο ακέραιο. Αυτό δεν σημαίνει ότι με σημαία την επωνυμία μπορεί να αυθαιρετεί και με τραμπουκικό τρόπο να εκβιάζει όσους δεν τού είναι αρεστοί και να υπερβαίνει τα εσκαμμένα που ορίζει το χριστιανικό ήθος.
Η ανωνυμία, σε κάθε περίπτωση, αποτελεί μάστιγα για την εκκλησιαστική ζωή. Είναι η λογική του ανεμοσκορπίσματος, της διασποράς της συκοφαντίας, της σπίλωσης μέχρι εξουθένωσης ενίοτε, που αποτελεί λογική και πρακτική των άνευ στοιχειώδους ήθους κοσμικών. Διότι υπάρχουν και κοσμικοί με διακεκριμένο ήθος έναντι πολλών “εκκλησιαστικών”.

Η ανωνυμία στα εκκλησιαστικού περιεχομένου ιστολόγια είναι υπεκφυγή, δειλία, όντως αμαρτία, εν τέλει. Οι κουκουλοφόροι των εκκλησιαστικών ιστολογίων καλούνται να αποκαλύψουν το προσωπείο τους και να ενδυθούν το φωτεινό ένδυμα του προσώπου εν Χριστώ Ιησού, στη Βασιλεία του οποίου μάσκες και προσωπεία δεν χωρούν.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ FACEBOOK

Του Roni Bou Saba

Όταν ο Mark Zuckerberg αποφάσισε να δημιουργήσει τον ιστοχώρο Facebook το 2004, μάλλον δεν είχε υπ’ όψιν του τις εξελίξεις που θα γίνουν στο δημιούργημά του σε επίπεδα δημοφιλίας, μορφής, χρήσης κ.λπ. Το Facebook ξεκίνησε ως δίκτυο για τους φοιτητές του Harvard, και κατέληξε να είναι ένα παγκόσμιο δίκτυο που χρησιμοποιείται σε περισσότερες από 45 γλώσσες. Ο ιστοχώρος αυτός δεν απευθύνεται σε κάποια κοινωνικά στρώματα αλλά σε όλους τους ανθρώπους, γι’ αυτό χρήστες του είναι πολιτικοί, καλλιτέχνες, φοιτητές, κ.λ.π. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που το εκμεταλλεύτηκαν κάποιες οργανώσεις και νομικά πρόσωπα, αφού είναι μια μεγάλη θάλασσα με πολλά και εύκολα ψάρια. Και το Facebook που αφορούσε φυσικά πρόσωπα πλημμύρισε από οργανώσεις, και δεν έλειψε ούτε η Εκκλησία.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη η χρήση του διαδικτύου ποικιλοτρόπως από την Εκκλησία δεν είναι μεμπτή, αλλά αναγκαία και επιθυμητή, εφ’ όσον δεν αποτελεί κατάχρηση και δεν γίνεται με κοσμική νοοτροπία. Το Facebook είναι μια από τις πολλές δυνατότητες επικοινωνίας που προσφέρει το ίντερνετ και η Εκκλησία το αξιοποιεί με διάφορους τρόπους. Υπάρχουν μητροπολίτες που έχουν μια προσωπική τους σελίδα στο Facebook όπως ο Μητροπολίτης Φιλαδελφείας Βενέδικτος (Πατριαρχείο Ιεροσολύμων), όπου στη λίστα φίλων είναι περίπου 250 Έλληνες και Άραβες χρήστες του Facebook.
Προσωπικές σελίδες έχουν και Μητροπόλεις, όπως η Μητρόπολις Καλύμνου με 200 περίπου χρήστες και η Μητρόπολις Τανζανίας με 900 περίπου χρήστες. Επίσης το Facebook περιέχει πολλές σελίδες για πρεσβύτερους και αρχιμανδρίτες όπως ο Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου αρχιμανδρίτης Ελπιδοφόρος Λαμπρυνιάδης. Και μοναχούς όπως ο π. Νεκτάριος Μουλατσιώτης, του οποίου η λίστα των φίλων του ανέρχεται, περίπου, στους 3300 χρήστες.

Άλλη δυνατότητα, επίσης, που παρέχεται στους χρήστες του Facebook, είναι να δημιουργήσουν ομάδες συζήτησης ανάλογα με τα ενδιαφέροντά τους. Έτσι βρίσκει κανείς χρήστες συναθροισμένους σε ομάδες πολιτιστικές, πολιτικές, αθλητικές, και άλλες. Σημειώνω ότι οι ομάδες που αφορούν π.χ. ένα καλλιτέχνη, μπορεί να φτιαχτούν χωρίς τη συναίνεση του ιδίου του καλλιτέχνη. Γι’ αυτό να διευκρινίσω ότι πολλές ομάδες που αφορούν σε μοναστήρια ή εκκλησίες μπορεί να δημιουργηθούν από χρήστες φίλους και όχι απαραίτητα από τους ίδιους τους μοναχούς ή κληρικούς.

Κάποιες σελίδες επίσης δημιουργούνται για ανερμήνευτους λόγους, και δεν μπορούν παρά να κάνουν εντύπωση, όπως, λόγου χάριν, η σελίδα του κέντρου νεότητος μιας Μητρόπολης στο Πατριαρχείο Αντιοχείας. Ο σκοπός δηλώνεται με τα εξής: «Αγαπητοί φίλοι, το κέντρο νεότητος, στην Ιερά Μητρόπολη [....], δημιούργησε αυτό το κοινωνικό και εκκλησιαστικό δίκτυο για να διαδίδει την πνευματική παράδοση της Ανατολικής Εκκλησίας προς πάσα κατεύθυνση, και ιδιαίτερα προς τον Ελληνόφωνο Χριστιανικό κόσμο. Το περιεχόμενο αντανακλά τον Χριστιανικό πολιτισμό της Μέσης Ανατολής σε ποικίλες πληροφορίες για μοναστήρια, λειτουργική ζωή, τοπικές εκκλησιαστικές ειδήσεις κ.λπ. Ο σκοπός αυτού του κέντρου είναι η δημιουργία μίας παγκόσμιας δυναμικής κοινότητας, υλοποιώντας την μεταπολιτιστική πραγματικότητα της Χριστιανικής παγκόσμιας αποστολής».

Η σελίδα αυτή είναι η τρίτη σελίδα για την ίδια οργάνωση, δηλ. το Κέντρο Νεότητας της Μητρόπολης. Ας αναφέρω ότι η μια είναι για τους αραβόφωνους και δυο για τους ελληνόφωνους! Απευθύνεται στους ελληνόφωνους για να μεταδίδει σ’ αυτούς την πνευματική παράδοση της Ανατολικής Εκκλησίας, γιατί φαίνεται ότι οι έλληνες ανήκουν σε μια ...δυτική Εκκλησία. Το περιεχόμενο αντανακλά τον ...χριστιανικό πολιτισμό της Μέσης Ανατολής, που είναι απ’ ό,τι είδα βιντεάκια από το Youtube του Γιώργου Νταλάρα, του Σταμάτη Σπανουδάκη, του Θρασύβουλου Στανίτσα, του Πασχάλη Τερζή... οι οποίοι, αυτοί όλοι, είναι αναμφισβήτητα μεσανατολίτες από διάφορες γειτονιές της Αντιοχείας, αλλά μας το έκρυβαν. Συνεχίζει όμως το κείμενο και ορίζει ως σκοπό τη «δημιουργία μίας παγκόσμιας δυναμικής κοινότητας, υλοποιώντας την μεταπολιτιστική [το σωστό: διαπολιτισμική] πραγματικότητα της Χριστιανικής παγκόσμιας αποστολής». Αν κατάλαβα σωστά μιλάμε για σχέδιο δημιουργίας χριστιανικού ΟΗΕ!

Αυτό το παράδειγμα ίσως είναι ένα από τα πιο περίεργα που συναντά κανείς στο Facebook και δεν εκπροσωπεί τις εκκλησιαστικού περιεχομένου σελίδες, για να μην γενικεύσω άδικα. Το πρόβλημα, εν τέλει, παραμένει να βρει η Eκκλησία ένα σύγχρονο και ουσιαστικό λόγο εν πρώτοις και ύστερα ακολουθεί το μέσο, είτε είναι Facebook, είτε κάτι άλλο. Αλλιώς θα συνεχίζουμε να ζούμε στην αυταπάτη των κενών φιλοδοξιών της αυτοπροβολής του διαδικτύου, παρασύροντας και άλλους εκεί όπου δεν κατασκηνώνει ο Χριστός.

ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΥΡΙΑΣ

Μη χάσετε, αγαπητοί φίλοι τις εξώπορτες της Δαμασκού και τις φιγούρες της Συρίας που δημοσιεύει στο ιστολόγιό της η Δέσποινα Καποδίστρια, η οποία ταξίδεψε πρόσφατα στη Συρία και φιλεύει και την Ιδιωτική Οδό κάποια υπέροχα φωτογραφικά στιγμιότυπα. Την ευχαριστώ και πάλι από καρδιάς.

Φωτό: - Κωμόπολη Μααλούλα, η τελευταία περιοχή όπου μιλούνται τα Αραμαϊκά (1,2) - Βράδυ στην παλιά πόλη της Δαμασκού (3) - Στο τζαμί Ομεγιάντ της Δαμασκού. Εδώ φυλάσσεται η κεφαλή Ιωάννου του Προδρόμου (4) - Η κλειστή αγορά στο Χαλέπι (5)

ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ

Η φίλη συν-ιστολόγος Δέσποινα Καποδίστρια, νέα κοπέλα με σπουδές στη Γαλλία και καλλιέργεια ευρύτατη, ταξίδεψε πριν λίγο καιρό στη Συρία. Και αντί άλλου φιλέματος ή αναμνηστικού μού έστειλε μερικές φωτογραφίες, που σαν ιστολόγος του κόσμου που είναι πια, τράβηξε κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην ιστορική αυτή χώρα της Μέσης Ανατολής.

Έτσι, σ' αυτή την πρώτη φωτογραφία βλέπουμε μια από τις λεωφόρους της πρωτεύουσας της χώρας Δαμασκού, έδρα του Πατριαρχείου Αντιοχείας.

Στην αγορά της Δαμασκού

Στο Εθνικό Μουσείο της Δαμασκού

Το σημείο της οχύρωσης της παλιάς πόλης της Δαμασκού, απ' όπου δραπέτευσε με το καλάθι ο Απόστολος Παύλος

Εξωτερική άποψη του μοναστηριού της Παναγίας της Σαϊντνάγια στην ομώνυμη πόλη

Το εσωτερικό παρεκκλησίου στο μοναστήρι της Αγίας Θέκλας στην πόλη Μααλούλα

Στην αγορά του Χαλεπιού

Ευχαριστώ από καρδιάς την Δέσποινα για τις φωτογραφίες που έστειλε στην Ιδιωτική Οδό και τής εύχομαι από καρδιάς κάθε καλό και πολλά ταξίδια ανά τον κόσμο!

Blog - κρατία, η 5η εξουσία

Λέγεται ότι ο τύπος είναι η τέταρτη εξουσία, πρέπει λοιπόν εύλογα να πούμε μάλλον ότι ζούμε σε μια εποχή «μιντιοκρατίας» και αυτό για να περιλάβουμε όλα τα μέσα επικοινωνίας που διαθέτει σήμερα ο κάθε μοντέρνος άνθρωπος (πολίτης βέβαια κυρίως των ανεπτυγμένων κοινωνιών), και όχι μόνο ο ειδικός χειριστής και διαχειριστής κάποιας δημοσιογραφικής ιδιότητας.
Για του λόγου το αληθές, οι παραδοσιακές ευχετήριες κάρτες παραγκωνίστηκαν φέτος από τα περίφημα SMS, τα ηλεκτρονικά μηνύματα (ο αριθμός τους προκάλεσε δυσλειτουργία στο όλο ηλεκτρονικό σύστημα) την παρουσία στο διαδίκτυο (στα web sites) κάθε είδους πληροφοριών που προέρχονται από αμφίβολες συχνά μη έγκυρες πηγές, άγνωστης συνήθως προέλευσης. Και βέβαια την αστραπιαία διάδοση των selfmedia, δηλαδή των blogs που τείνουν να αντικαταστήσουν τα παραδοσιακά massmedia.
Ενδεικτικά μόνο, το blog της Arianna Huffigton με τον τίτλο Huffigton Post έχει εκθρονίσει στην Αμερική τον Τύπο (συμπεριλαμβανομένου και του περίφημου Time). H Arianna ρυθμίζει τώρα στις ΗΠΑ κάθε πολιτικό διάλογο. Εμφανίζονται πάνω από 100.000 καινούργια blogs την ημέρα στον κόσμο χωρίς ακόμη να διαφαίνεται κάποιος κορεσμός. Blogs που διεκδικούν από τα πιο παραδοσιακά μίντια (τον Τύπο, την τηλεόραση) το δικαίωμα του καθενός να πληροφορεί, να πληροφορείται, να σχολιάζει την καθημερινότητα επαινώντας και κακίζοντας κατά βούληση, χωρίς να είναι υπόλογος σε κανέναν. Όποιο από τα νέα αυτά μιντιακά δημοσιεύματα πετυχαίνει να προσελκύσει τους δικτυοναύτες, απορροφά ικανό μέρος της διαφήμισης, που βέβαια αφαιρείται από τον Τύπο, θέτοντας σε κίνδυνο την ύπαρξη του. Τη δύναμη των blogs γνωρίζουν άριστα οι πολιτικοί που προσπαθούν να τα εκμεταλλευτούν προωθώντας blog παραγωγές των ίδιων αλλά και των οπαδών τους.
Έτσι τώρα μιλούν για την 5η εξουσία, την blog-κρατία που έχει σήμερα και την εγκυκλοπαίδεια της με την περίφημη Wikipedia (τη γρήγορη δηλαδή εγκυκλοπαίδεια, όπου ο καθένας γράφει και συμπληρώνει ελεύθερα τα διάφορα λήμματα της. Τόσο που εμπνευστής της, ο Λάρι Σάνγκερ, δηλώνει πως η δική του εγκυκλοπαίδεια υπερέχει της British, δεδομένου ότι εκσυγχρονίζεται αδιάκοπα, υπό τον έλεγχο μάλιστα διαιτητών συντακτικής ομάδας ειδικών. «Blogo ergo sum». Τη δύναμη όμως των blogs γνωρίζουν και οι υπό εκκόλαψη λογοτέχνες που δημοσιεύουν τώρα τα βιβλία και έργα τους στο διαδίκτυο χωρίς να έχουν ανάγκη από απαιτητικούς εκδότες.
Τα γνωστά πια blooks (σύμπτυξη όρων blog και book) δεν περιλαμβάνουν μόνο πρωτόλεια νέων και άγνωστων συγγραφέων. Για την ευρύτητα που έλαβε η blog-λογία θα σημειώσω διασκεδαστικά το αποτέλεσμα έρευνας μεταξύ Βρετανών φοιτητών γνωστών πανεπιστημίων. Τα 85% χρησιμοποιούσαν blog, αλλά μόνο το 5% ήξερε να βράσει ένα αβγό. Η ποιότητα των δεδομένων που παρέχει είναι πάντως λίαν αμφιβόλου αξίας. Η ανάγκη άλλωστε για την επεξεργασία ελέγχου, από ειδικούς διαιτητές, των πληροφοριών που παρέχει γρήγορα, άμεσα και πλουσιοπάροχα το διαδίκτυο, αποδεικνύει τον κίνδυνο που διαβλέπουν οι σοβαροί χρήστες του, από τη διάδοση ανεύθυνων, κακόβουλων, λανθασμένων και διαστρεβλωμένων στοιχείων.
Όλα αυτά ελληνικά, μολονότι το φληνάφημα αυτό είναι βουλγαρικής προέλευσης. Είμαστε μακριά ακόμη από τη λύση του προβλήματος αυτού, που μετατρέπει το διαδίκτυο, από δυναμική πηγή παιδαγωγικού πλούτου, σε φορέα σίγουρου σκοταδισμού. Το πρόβλημα απασχολεί τους ειδικούς, όπως άλλωστε και το συναφές ζήτημα της ανάγνωσης και σύνταξης της εικόνας, που, όπως είναι γνωστό, αποτελεί, ως νέο παγκόσμιο γλωσσικό ιδίωμα τη βάση γνώσης, αλλά και διαμόρφωσης του χαρακτήρα της καλλιέργειας και της πολιτισμικής ενημέρωσης του σύγχρονου ανθρώπου.

Απόσπασμα ομιλίας της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ κατά την αναγόρευσή της σε επίτιμη διδάκτορα του τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (15/1/2007).

ΕΝΑ ΓΑΛΛΟΦΩΝΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ BLOG

Διάβασα σήμερα στο ΒΗΜΑ και τον Νίκο Μπακουνάκη τη συνέντευξη του γάλλου δημοσιογράφου και συγγραφέα Πιέρ Ασουλίν, ο οποίος είναι και blogger. Υπογράφει το μεγαλύτερο λογοτεχνικό blog του γαλλόφωνου κόσμου, το «La Republique des Livres» (Η Δημοκρατία των Βιβλίων) που «φιλοξενείται» στον δικτυακό τόπο της εφημερίδας «Le Monde». Αναδημοσιεύω εδώ κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα της συνέντευξης του Ασουλίν, που αφορούν στα blogs και έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Προσέξτε, παρακαλώ, και το σκεπτικό του για τη δημοσίευση των σχολίων των αναγνωστών:

- Τι κάνει ένα blog επαγγελματικό;
«Το να γράφεται από τους ειδικούς ενός πεδίου, κατ' εξοχήν από τους δημοσιογράφους. Μέσα από το blog ασκώ το επάγγελμά μου. Αν δεν ήταν να ασκήσω το επάγγελμά μου, δεν θα έκανα blog. Πιστεύω ότι το blog είναι το μέλλον της δημοσιογραφίας. Πριν από πέντε χρόνια το lemonde. fr μού πρότεινε να κάνω ένα εμπιστευτικό δελτίο (lettre confidentielle) για το βιβλίο, τη λογοτεχνία, τους λογοτεχνικούς κύκλους. Κάποια στιγμή είπα ότι πρέπει να τελειώσουμε με το εμπιστευτικό δελτίο και να περάσουμε σε ένα blog. Επρεπε να επινοήσω λοιπόν και το δημοσιογραφικό μοντέλο του blog αλλά και το οικονομικό».
- Πώς δουλεύετε;
«Οταν το άρχισα πριν από τέσσερα χρόνια, είπα ότι πρέπει να δουλεύω συνεχώς. Η επικαιρότητα δεν διακόπτεται. Είκοσι τέσσερις ώρες το 24ωρο. Και ως στοίχημα πειθαρχίας έβαλα να γράφω ένα άρθρο την ημέρα».
- Πώς κατανέμεται το περιεχόμενο του blog;
«Υπάρχει ένα κομμάτι ειδησεογραφικό, με ειδήσεις για το βιβλίο απ' όλον τον κόσμο, υπάρχει ένα κριτικό και σχολιογραφικό για τα βιβλία που κυκλοφορούν στη γαλλική γλώσσα και το οποίο είναι διαδραστικό, δηλαδή δημοσιεύονται όλα τα σχόλια των επισκεπτών, εκτός από ελάχιστα που περιέχουν ρατσιστικές ή ανάλογες κατηγορίες, και ένα τρίτο κομμάτι, όχι τόσο τακτικό, που είναι παρατηρήσεις και στοχασμός συγγραφέων».
- Ποιος ελέγχει τα σχόλια. Εσείς;
«Όχι, είναι ο modérateur της εφημερίδας. Η λειτουργία του είναι πολύ διακριτική. Ακόμη και η πιο σκληρή κριτική δημοσιεύεται. Αν μου γράψει κάποιος "Ασουλίν, λες πατάτες", θα δημοσιευθεί. Αν γράψει "εβραίοι γουρούνια" κλπ., αυτό είναι ρατσιστικό, δεν θα δημοσιευθεί».
- Πόσα άτομα απασχολείτε;
«Κανένα, τα κάνω όλα μόνος μου. Είναι ένα προσωπικό blog, με υπογραφή. Αφιερώνω στο blog πέντε ώρες κάθε ημέρα. Είναι το επάγγελμά μου».
- Πόσους επισκέπτες έχετε;
«Δέκα χιλιάδες την ημέρα. Είναι το τέταρτο γαλλόφωνο blog σε επισκεψιμότητα. Τα τρία πρώτα ασχολούνται με την πολιτική, την τεχνολογία και τις συνταγές μαγειρικής. Επομένως το δικό μου είναι το πρώτο με καθαρά λογοτεχνικό περιεχόμενο».
- Αισθάνεστε δημοσιογράφος κάνοντας blog;
«Αισθάνομαι πιο δημοσιογράφος από ποτέ. Ισως γιατί έχω τη δυνατότητα να αντιδράσω άμεσα. Για παράδειγμα, όταν ανακοινώνεται το βραβείο Goncourt, γράφω αμέσως, δεν περιμένω την επόμενη ημέρα. Ακόμη και τα μεσάνυχτα ή τις πρώτες πρωινές ώρες, όταν για παράδειγμα επιστρέφω από ένα λογοτεχνικό γεγονός, το ρεπορτάζ μου, η ιστορία μου, θα βγει στο blog μου».