"Τ(Ρ)ΟΠΟΙ ΛΑΤΡΕΙΑΣ": ΜΙΑ ΑΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΗ ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΒΡΕΤΤΟΥ

Ο σπουδαίος φωτογράφος Τάσος Βρεττός, που εμπνεύστηκε και υλοποίησε την έκθεση,
φωτογραφίζεται για την Ιδιωτική Οδό 

Απόψε, Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2016, στο Μουσείο Μπενάκη, για την εκδήλωση την αφιερωμένη στην έκδοση που συνόδεψε την εξαιρετική από κάθε άποψη έκθεση «Τ(ρ)όποι Λατρείας. Τάσος Βρεττός», αλλά και στους ήχους που κατεγράφησαν και αποτέλεσαν οργανικό τμήμα της. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο και το καφέ-εστιατόριο του κτηρίου της οδού Πειραιώς. 

Το σπονδυλωτό αυτό αφιέρωμα συνόψισε τα θέματα που ανέδειξαν οι συγγραφείς της έκδοσης σχετικά με το περιεχόμενο και τη φωτογραφική πρακτική της έκθεσης και φιλοξενεί παρεμβάσεις από μέλη των λατρευτικών κοινοτήτων που παρουσιάζονται σε αυτήν καθώς και ανθρώπους που συνεργάστηκαν με τον φωτογράφο στην αναζήτησή του. 

Η φωτογραφική έρευνα πεδίου, οι ανθρωπολογικές, πολεοδομικές και κοινωνικές προεκτάσεις του βιώματος των αυτοσχέδιων χώρων λατρείας των μεταναστών και των προσφύγων της Αθήνας και η επιμελητική συμμετοχή στο συλλογικό συμβάν αυτής της διοργάνωσης, είναι μερικά από τα θέματα που εξετάστηκαν στο πρώτο μέρος της εκδήλωσης. 

Στο τελευταίο μέρος της εκδήλωσης, μουσικοί που ανήκουν και λατρεύουν σε αυτούς τους τόπους μας μετέφεραν τους ήχους, τους ρυθμούς, τους θορύβους και τα τραγούδια τα οποία αποτέλεσαν οργανικό κομμάτι του φωτογραφικού σώματος με την συμμετοχή του ταλαντούχου μουσικού Μιχάλη Καλκάνη.
Μια καταπληκτική και ολοκληρωμένη δουλειά! Μπράβο και πάλι μπράβο στον Τάσο Βρεττό, στον Μιχάλη Καλκάνη και σε όλους τους συντελεστές. 

Ο Μιχάλης Καλκάνης που επιμελήθηκε το cd World Echoes in Athens

ΔΙΗΜΕΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΡΑΒΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΪΣΤΡΟΣ ΣΤΟ "ΑΙΤΙΟΝ" (ΦΩΤΟ)

φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός

Οι εκδόσεις Μαΐστρος, για τα 15 χρόνια λειτουργίας τους, και το Αίτιον διοργανώνουν διήμερη εκδήλωση «Αραβικός κόσμος, ο γνωστός άγνωστος – λόγος, τέχνη, θρησκείες, συναντήσεις, πολιτισμός» την Παρασκευή 27 και το Σάββατο 28 Νοεμβρίου, ώρα 19:30, στο Αίτιον / Πολυχώρος (Τζιραίων 8-10, Στήλοι Ολυμπίου Διός, Αθήνα – στάση μετρό Ακρόπολη). 

Την Παρασκευή 27 Νοεμβρίου το βράδυ το πρόγραμμα είχε ως εξής: 

Ποίηση και λογοτεχνία 

- Ελένη Κονδύλη, Αραβολόγος, Καθ. Παν/μίου Αθηνών: «Η αραβική πεζογραφία του 20ού αιώνα». 

- Ελένη Καπετανάκη, Μεταφράστρια από τα Αραβικά: «Η πίστη της Ανατολής στην αραβική πεζογραφία». 

-  Ρόνι Μπου Σάμπα, Αραβολόγος, Φιλόλογος, Θεολόγος, Δάσκαλος Αραβικής: «Μεταξύ θάλασσας και ερήμου. Η αραβική ποίηση στην Ελλάδα». 

Συντόνισε ο Άγγελος Καλογερόπουλος, Δρ. Φιλολογίας, ποιητής. 

Ο Γιάννης Σιούτης και η Κωνσταντίνα Γιασεμίδου, από τη θεατρική ομάδα "Νομάδες", απήγγειλαν αραβική ποίηση, μεταφρασμένη στα ελληνικά, με συνοδεία μουσικής. 

Τραγούδια από την αραβική μουσική παράδοση ερμήνευσε η Lamia Bedioui. Η Λουκία Κωνσταντάτου συνόδευσε τις απαγγελίες και το τραγούδι με το κανονάκι.

Αύριο Σάββατο 28 Νοεμβρίου και ώρα 19:30, το πρόγραμμα έχει ως εξής: 

Στο μεταίχμιο θρησκειών και πολιτισμών 

- Γρηγόρης Στουρνάρας, Δρ. Πολεοδομίας-Χωροταξίας Ε.Μ.Π. / Αρχαιολόγος, Επιστημονικός Υπεύθυνος στο ΚΔΒΜ1 ΑΚΑΔΗΜΙΑ Λόγου & Τέχνης: «Χριστιανικές κοινότητες στον αναδυόμενο πρώιμο ισλαμικό κόσμο» 

- Ηλίας Μαλεβίτης,Υπ. Δρ. Ισλαμικής Ιστορίας, SOAS, Πανεπιστήμιο του Λονδίνου: «Η ανάδυση του Ισλάμ στην Ύστερη Αρχαιότητα» 

- Εύη Βουλγαράκη-Πισίνα Δρ. Θεολογίας, ΑΠΘ [Ιεραποστολική | Διαθρησκειακός Διάλογος], Διευθύντρια Παραγωγής των εκδόσεων Μαΐστρος: «Μια πολυδύναμη γειτνίαση» 

- Συντονίζει η Μαρία Πισίνα, φιλόλογος.  

Στον χώρο του Αίτιον εκτίθενται τα πρωτότυπα έργα της Εύης Βουλγαράκη-Πισίνα που κοσμούν την έκδοση του Γιάχια Χάκι, Το Καντήλι της Ουμ Χάσιμ.

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ISIS: ΜΙΑ ΑΡΧΗ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ

Ηρακλής Φίλιος 

Βαλκανιολόγος 

Αν κάποιος μελετήσει την πορεία του ISIS, θα διαπιστώσει πως δεν χρειαζόταν να συμβούν οι βομβιστικές επιθέσεις στη Γαλλία, στα δύο μεγαλύτερα από άποψη κίνησης πληθυσμού (και δη νέου) διαμερίσματα του Παρισιού, αλλά όλη η δράση των εγκληματιών ισλαμιστών είναι βαμμένη με αίμα εδώ και χρόνια. 

Η προσπάθεια για δημιουργία Ισλαμικού Κράτους (ISIS) ξεκίνησε το 1999. Το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε συμμετείχε στην Αλ - Κάιντα τον Οκτώβριο του 2004, διασπάστηκε από την Αλ – Κάιντα στις 3 Φεβρουαρίου 2013 και η ανακήρυξη του Χαλιφάτου έγινε το 2014. Αρχικά το Ιράκ, στην πορεία η Συρία και οι επεκτατικές ορέξεις των μαχητών του ISIS κάνουν λόγο για ένα Ισλαμικό Κράτος, ο χάρτης του οποίου επεκτείνεται παντού και περιλαμβάνει τη Β. Αφρική, την Ισπανία και Πορτογαλία, Ελλάδα, Βαλκάνια Τουρκία, Ισραήλ Ιορδανία, Σαουδική Αραβία, Λιβύη, Ινδία, μέρος της Κίνας, Ρωσία. 

Βέβαια αυτό δεν εξαρτάται μόνο από την απόλυτη αφοσίωση τους στον Αλλάχ, την πίστη τους στον αγώνα και στην ιαχή «Allahu Akbar» (ο θεός είναι μεγάλος), αλλά εξαρτάται από αμέτρητους εξωτερικούς παράγοντες που συνθέτουν το διεθνές γεωστρατηγικό σκηνικό, το οποίο δεν είναι ομοιόμορφο, αλλά σύνθετο καθώς το γεωπολιτικό τοπίο περιλαμβάνει δυνάμεις με αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα και εύπλαστες ως προς τα συμφέροντα που θέλουν να διαφυλάξουν και τους εθνικούς και πολιτικούς σκοπούς (goals) που θέλουν να πετύχουν.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στη συνέχεια. 

η Τρομοκρατια Του Isis - Μια Αρχη Διχωσ Τελοσ

ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ - ΣΥΓΚΛΙΣΗ, ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ, ΔΙΑΛΟΓΟΣ

Αλέξανδρος Κ. Παπαδερός

Αφιέρωμα στο Παρίσι της 13ης Νοεμβρίου 2015 

«Ελπίζω πως έρχεται η εποχή που η ανθρώπινη θρησκεία, κατά το μέρος που παραμένει ακόμη κρυμμένη και σκοτεινή (ανεξερεύνητη), θα μας γίνει ολοένα και περισσότερο κατανοητή, και ότι η Θρησκειολογία, που μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε σήμερα ως ένα όραμα και μία σπορά, θα οδηγήσει στην εκπλήρωση και σε ένα πλούσιο θερισμό. Όταν θα έχει έλθει αυτός ο χρόνος του θερισμού, όταν θα εκσκαφτούν και θα ανασυνδεθούν οι βαθύτατες ρίζες όλων των Θρησκειών του κόσμου, ποιός ξέρει αν δεν θα συγκεντρώσουν γύρω τους, όπως οι κατακόμβες και οι κρύπτες των καθεδρικών μας ναών, την κοινότητα εκείνων, που, μέλη ως τότε κάποιας Ομολογίας, επιζητούν με θέρμη κάτι καλύτερο, καθαρότερο, αρχαιότερο και πιο αληθινό, από εκείνο που μπορούν να βρουν στις κατά παράδοση θυσίες, στις λατρείες και στα κηρύγματα, μέτοχοι των οποίων έγιναν εκ γενετής... Καθένας από τους πιστούς ας κατεβάσει μαζί του στην ήρεμη εκείνη κρύπτη ό,τι του είναι περισσότερο αγαπητό, τον πολύτιμο μαργαρίτη του· ο Ινδουιστής την έμφυτη απιστία του στα επίγεια και την πρόθυμη πίστη του σε έναν άλλο κόσμο, ο Βουδιστής την αντίληψή του για τον αιώνιο νόμο, την υπακοή σ’ αυτόν, την προσήνεια και τη συμπάθειά του, ο Μουσουλμάνος, αν όχι κάτι άλλο, τη νηφαλιότητά του, ο Ιουδαίος την κατά τις αγαθές και τις πονηρές ημέρες διάπυρη προσήλωσή του στον ένα Θεό, που το όνομά του είναι "εγώ ειμι", ο Χριστιανός το καλύτερο απ’ όλα, εκείνο, για το οποίο κανείς από όσους το δοκίμασαν δεν πρόκειται να αμφιβάλει: την αγάπη μας στο Θεό, όπως και να τον ονομάζουμε, τον Αόρατο, τον Αιώνιο, τον Πατέρα, το ύψιστον Εγώ και ο οποίος αποκαλύπτεται στην αγάπη μας προς τους ανθρώπους, τους ζώντες και τους απελθόντες.»

«Μία τιτανική πάλη προετοιμάζεται..., η ύψιστη, η πιο λαμπρή στιγμή στην Ιστορία της ανθρωπότητας θα είναι εκείνη, κατά την οποία θα εγερθούν και θα συγκρουστούν όχι πια συστήματα πολιτικά, όχι συμφέροντα κοινωνικά, αλλά οι Θρησκείες της ανθρωπότητας και, ύστερα από τις πρώτες εικονικές αψιμαχίες γύρω από τους μυθολογικούς και τους δογματικούς φλοιούς και τα περιβλήματα..., θα φθάσει τελικά ο αγώνας στο υψηλό εκείνο επίπεδο, όπου, επιτέλους, συγκρούονται πνεύμα με πνεύμα, όπου ο καθένας είναι υποχρεωμένος να πει απροκάλυπτα τί βαθύτερο, τί γνήσιο έχει, αν έχει κάτι!» 

«Η ανθρωπότης πορεύεται προς μίαν νέαν φάσιν της Ιστορίας αυτής, κατά την οποίαν, ως προβλέπουν πολλοί, η Θρησκεία, ο Πολιτισμός και η Γλώσσα θέλουσιν ανακτήσει και πάλιν κεντρικήν θέσιν, ως συνέβη και κατά τας μεγάλας μεταβατικάς ιστορικάς φάσεις του παρελθόντος. Τούτο αποτελεί προφανώς θετικήν προοπτικήν, υπό τον όρον ότι βαίνομεν όχι προς σύγκρουσιν Θρησκειών, Πολιτισμών και Γλωσσών, αλλά προς δημιουργικόν διάλογον αυτών.» 

Μεταφράσαμε προ ετών τις προβλέψεις δυο μεγάλων Θρησκειολόγων, του Friedrich Max Müller και του Rudolf Otto, προσθέσαμε την πρόβλεψη του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, τις οποίες προτάξαμε και σχολιάσαμε σε μελέτη μας, στο πλαίσιο των ακόλουθων ενοτήτων: 

ΕΝΑΣ «ΡΕΦΕΝΕΣ» ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ; 

ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΣΕ ΠΑΛΗ ΤΙΤΑΝΙΚΗ; 

ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΣΕ ΔΙΑΛΟΓΟ; 

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ 

ΤΑ ΜΕΛΛΟΥΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΘΟΥΜΕΝΑ 

«Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ» 

ΝΕΑ «ΠΑΡΑΠΕΤΑΣΜΑΤΑ» 

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΤΟΠΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΓΥΡΟΣ 

Ως προς την Τουρκία 

Ως προς την Ελλάδα 

(βλπ. Αλέξανδρος Κ. Παπαδερός, ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ. ΣΥΓΚΛΙΣΗ, ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ, ΔΙΑΛΟΓΟΣ, στον Τόμο: ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ Η ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΕΝΟΤΗΣ, Έκδοσις Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου, Άγιον Όρος 1997, σ. 193-207.

ΜΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΠΟΥ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΤΗΝ ΙΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

Δημήτρης Μπαλτᾶς 

M. Midgley, Ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης ὡς θρησκεία, μετ. Ἀ. Κιουπκιολής, Ἐκδόσεις Κουκίδα, 2011, σελ. 311 

Ἡ συγγραφέας, ἡ ὁποία δίδαξε παλαιότερα φιλοσοφία στό Πανεπιστήμιο τοῦ Νιούκαστλ, ἀσχολεῖται στό παρόν βιβλίο μέ τό ζήτημα τῆς σχέσεως τῆς θρησκείας μέ τήν ἐπιστήμη. Πιό συγκεκριμένα, γράφει ὅτι «ἡ στρέβλωση πού ὑφίσταται ἡ ἐπιστήμη ὅταν καταλαμβάνει τή θέση τῆς θρησκείας εἶναι κεντρικό στοιχεῖο τοῦ θέματος μου. Καί δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι οἱ προσπάθειες κατάργησης τῆς θρησκείας δημιούργησαν ἕνα κενό πού ἀπορρόφησε μέσα του ὥς ἕνα βαθμό τήν ἐπιστήμη» (σ. 259). Προσθέτει δέ ἡ Midgley ὅτι «οἱ ἄνθρωποι πού ἔχουν σήμερα μιά ἰδιαίτερη ἰσχυρή πίστη στήν ἐπιστήμη δέν ἐκφέρουν ἕνα ἀμιγῶς ἐπιστημονικό λόγο» (σ. 55). Εἶναι λοιπόν εὐνόητο ὅτι ἡ συγγραφέας δέν ἀπορρίπτει τήν ἀξία τῆς ἐπιστήμης, ἀλλά τήν ἱεροποίησή της. 

Παρά τό γεγονός ὅτι ἡ ἐπιστήμη ἀντιμάχεται κατά κανόνα τήν θρησκεία, προσπαθώντας νά ἀποδείξει τό ἀβάσιμο τῶν θέσεών της, καί παρά τόν σκεπτικισμό ἤ τήν ἀδιαφορία πολλῶν ἀνθρώπων πρός τήν θρησκεία, δέν μπορεῖ νά ἀμφισβητήσει κανείς ὅτι «σχεδόν ὅλοι πιστεύουν σέ κάτι» (σ. 44). Ἀναλυτικότερα, ἐπισημαίνει ἡ Midgley ὅτι «ἀναμφίβολα κάθε βαθύ καί ἀπρόσωπο ἐνδιαφέρον μπορεῖ νά ὀνομαστεῖ θρησκευτικό μέ μιά εὐρύτερη ἔννοια- μέ αὐτήν τήν ἔννοια καί ὁ μαρξισμός εἶναι θρησκεία … Ὁποιοσδήποτε ἐπιθυμεῖ πάνω ἀπ’ ὅλα νά ἀποφύγει τή θρησκευτική διάσταση θά πρέπει νά σκεφτεῖ ὅτι ὁ ἔντονος ἀτομικισμός πού ἔχει ἐπικεντρώσει τήν προσοχή μας ἀποκλειστικά στό μοντέλο τοῦ κοινωνικοῦ συμβολαίου εἶναι καί ὁ ἴδιος πλήρως μυστικιστικός. Δοξάζει τήν ἀνθρώπινη ψυχή ὡς ἕνα ἀντικείμενο πού ἔχει ἄπειρη καί ὑπερβατική ἀξία, τήν ἐξυμνεῖ ὡς τόν μόνο πραγματικό δημιουργό καί τήν ἔχει ἐπενδύσει μέ πολλά στοιχεῖα τῆς πανοπλίας τοῦ Θεοῦ» (σ. 308). 

Ἡ συγγραφέας ἀναμετρᾶται σέ διάφορα σημεῖα τοῦ βιβλίου της μέ τήν «θεωρία τῆς ἐξελίξεως», ἡ ὁποία εἶναι «ὁ μύθος τῆς ἐποχῆς μας γιά τή δημιουργία», διευκρινίζοντας ὅτι «χαρακτηρίζοντάς τη ὡς μύθο δέν ἐννοοῦμε ὅτι εἶναι μιά πλαστή ἱστορία. Ἐννοοῦμε ὅτι ἔχει μεγάλη συμβολική δύναμη, ἡ ὁποία εἶναι ἀνεξάρτητη ἀπό τήν ἀληθειά της» (σ. 71). Ἐπίσης, ἡ Midgley προσεγγίζει κριτικά τίς ἀπόψεις τοῦ Ντώκινς (σ. 101, σσ. 252-256), τοῦ Μονό (σσ. 155-162) καί τοῦ Ράσσελ (σσ. 200-202).

Ἀπό τήν πραγμάτευση τῶν ζητημάτων φαίνεται ὅτι ἀκόμα κι ἄν δέν πιστεύει κανείς στήν θρησκεία (λ.χ. στόν χριστιανισμό) δέν μπορεῖ οὔτε νά ἀπορρίψει τήν ἠθική προτείνοντας ἕνα ἀνεδαφικό ἀτομικισμό, οὔτε τόν πνευματικό χαρακτῆρα πού ἡ ἴδια ἡ ἐπιστήμη θέλει νά ἔχει, οὔτε φυσικά μπορεῖ νά ἀντικαταστήσει τήν θρησκεία μέ τήν ἐπιστήμη. Εἶναι σαφές ὅτι ἡ ἀποϊεροποίηση τοῦ κόσμου μας πού ἐπιχειρεῖται μέχρι σήμερα καί μάλιστα ἐν ὀνόματι τῆς ἐπιστήμης, ἐκ τῶν πραγμάτων δέν μπορεῖ νά γίνει ἀποδεκτή. 

Σέ μία συνολική ἀποτίμηση, νομίζω ὅτι οἱ ἀπόψεις τῆς Midgley θά προκαλέσουν τό ἐνδιαφέρον ἑνός εὐρύτερου κοινοῦ μέ προβληματισμούς καί ἀνησυχίες, ἑνός κοινοῦ πού πιστεύει ἤ δέν πιστεύει σέ κάποια συγκεκριμένη θρησκεία. Ἡ συγγραφέας ὑπερασπίζεται τήν θρησκεία καί ἀντιμάχεται τήν μετατροπή τῆς ἐπιστήμης σέ θρησκεία.

ΟΙ "ΓΑΝΤΖΟΜΑΝΙΑΚΟΙ";

Αριστοτέλης: παρεκκλήσιο της Πορταϊτίσσης στην Ι. Μ. Ιβήρων, Άγιον Όρος. Φωτό: Δημ. Τσιρόγλου

ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 

"Διαβὰς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ὑμῖν" (Πράξ. 16, 9) 

Ὡς γνωστόν, παρὰ τὰς ποικίλας ἀγνωστικιστικὰς καὶ ἀντιθεϊκὰς τάσεις τῆς ἐποχῆς μας ὑπάρχει, Δόξᾳ τῷ Θεῷ, καὶ μία ἔντονος καὶ παρήγορος στροφὴ τῆς νεολαίας ἑκασταχοῦ πρὸς τὴν θρησκείαν. Ἀρκετοὶ νέοι ἔχουν ἐπὶ τέλους κατανοήσει, ὅτι ἡ μόνη ἐλπὶς ἐξόδου ἀπὸ τὸ σύγχρονον ἀδιέξοδον εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ πρὸς τὸν Θεόν, τὸν "γάντζον" ὅπως ἐχρησιμοποίησε τὸν ὅρον καίτοι ἀλλοῦ, καὶ ὁ μεγάλος Γερομελίτων. Διὰ τοῦτο καὶ παρακάτω ἀναφέρονται κάποιες προφητικές, σημαντικὲς ρήσεις τόσον τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ὅσον καὶ τοῦ συγχρόνου θεολογικοῦ λόγου.1 

Ἔτσι στὰ ἀναγνώσιμα ἐπιγράμματα τῶν εἰληταρίων τῶν εἰκονιζομένων Φιλοσόφων εἰς τὸ Καθολικὸν τῆς Ἱ. Μ. Βελλᾶς, ἀπαντοῦν τὰ ἀκόλουθα ἐξαίσια: 

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: «Ἀκάματος φύσις θεοῦ γέννησις δι’ αὐτοῦ γὰρ ὁ αὐτὸς οὐσιοῦται Λόγος». ΣΟΛΩΝ: «Καὶ δίχα σφάλματος γενήσεται σάρξ ἀνίατον παθῶν λύσει φθορὰν καὶ τοῦτο φθόνος». ΠΛΑΤΩΝ: «Ὁ παλαιὸς νέος καὶ ὁ νέος ἀρχαῖος, ὁ πατὴρ ἐν τῷ γόνῳ καὶ ὁ γόνος ἐν τῷ πατρί, τὸ ἓν διαιρεῖται εἰς τρία καὶ τὰ τρία εἰς ἕν». 

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: «Πλὴν ἐγὼ καταγγέλω ἐν τρισὶν ἕνα μόνον ὑψιμέδοντα, εἰς τὰ ὕψη κρατοῦντα βασιλεύοντα».2 

Ὅσον δὲ ἀφορᾶ τὰς νεοτέρας μαρτυρίας, μεταξὺ αὐτῶν ὑπάρχουν καὶ οἱ ἑξῆς: 

Ὁ Θεὸς καθιστᾶ τοὺς ἀνθρώπους εὐτυχεῖς. Τοὺς χαρίζει εἰρήνην καὶ ἠρεμίαν, ποὺ τόσον ἔχουν ἀνάγκην. Ἀνεξαρτήτως ἐάν τις εἶναι Χριστιανός, Μουσουλμᾶνος ἢ Βουδιστής. Πολλοὶ ἄνθρωποι ἀναζητοῦν μίαν ἀνωτέραν ἀλήθειαν καὶ τὴν εὑρίσκουν εἰς θρησκευτικὰς καὶ πνευματικὰς κοινότητας. 

Οἱ Χριστιανοί, ζητοῦν τὸν Θεὸν εἰς τὸν ἄλλον, ψάλλουν ἀπὸ κοινοῦ, προσεύχονται καὶ ἀνάπτουν κηρία: Ὅταν νέοι ἄνθρωποι ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμον, συνέρχονται εἰς μίαν "λειτουργίαν", νοιώθουν ἓν ἰσχυρὸν αἴσθημα ἀλληλεγγύης. Οὕτω 30.000 νέοι ἐξ 70 χωρῶν συμμετεῖχον εἰς τὰς πολυημέρους ἑορταστικὰς ἐκδηλώσεις τῆς διεθνοῦς συναντήσεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Κέντρου τοῦ Taizé. Ὁ ἄνθρωπος ἀνακαλύπτει τὴν θεϊκὴν δύναμιν εἰς τὸν ἑαυτόν του. 

Κατὰ τοὺς Μουσουλμάνους, "Δὲν ὑπάρχει ἕτερος Θεὸς ἀπὸ τὸν Θεόν, καὶ ὁ Μωάμεθ εἶναι ὁ ἀπεσταλμένος του". Τοῦτο ἀποτελεῖ τὴν βασικὴν διδασκαλίαν τοῦ Ἰσλάμ. Αἱ τακτικαὶ τελετουργίαι τῆς θρησκείας δίδουν εἰς τὴν ζωὴν τῶν πιστῶν δομήν, στήριγμα καὶ ἰσορροπίαν. Ἰδία ἡ ἐξωτικὴ φύσις καὶ ἡ ἁπλότης αὐτοῦ, καθιστοῦν τὸ Ἰσλὰμ ἑλκυστικόν. Πολλοὶ λαχταροῦν μίαν πλέον σαφῆ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν κανόνων. 

Κατὰ τοὺς Ἰνδουϊστάς, οἱ θεοὶ πρὸς τοὺς ὁποίους προσεύχονται εἶναι πολύμορφοι καὶ πλήρεις δυνάμεως. Διὰ τὴν ἐλπιζομένην σωτηρίαν ἐκ τοῦ κύκλου τῶν ἀναγεννήσεων, ὁδηγοῦν συμφώνως πρὸς τὰς ἑκασταχοῦ παραδόσεις τελετουργικοὶ ἢ περισυλλογικοί–ἀσκητικοὶ δρόμοι ἢ καὶ ἰσχυρὰ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. 

Κατὰ τοὺς Ἰουδαίους, ἡ θεϊκὴ ἀποκάλυψις τοῦ Μωϋσέως ἐπὶ τοῦ Ὄρους Σινᾶ, ἵσταται εἰς τὸ κέντρον τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς αὐτῶν. Διαρκῶς τὰ ἀρχαιότατα λόγια ἀποτελοῦν μίαν πηγὴν δυνάμεως δι’ ὅλους, οἱ ὁποῖοι εἶναι πεπεισμένοι εἰς τὴν ἁγιότητά των. Τὸ Σάββατον εἶναι ἀφιερωμένον εἰς τὸν Θεόν. 

Αἱ "χαρισματικαὶ ἐλεύθεραι ἐκκλησίαι" ἔχουν μεγάλην διάδοσιν, διοργανώνουν "λειτουργίας", ὅπως συναυλίας Pop, καὶ καλοῦν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐπὶ τῆς σκηνῆς! Κυρίως νέοι Χριστιανοὶ ἑλκύονται ἐκ τούτου. Εἰς τὴν Στουτγάρδην, εἰς τὸ "Gospel Forum" ἑόρτασαν περὶ τοὺς 3.500 ἄνθρωποι τὴν νύκτα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μίαν ἑορτὴν λατρείας πρὸς τὸν Θεόν, ὡς μὴ ὤφελε, μετὰ φωταγωγιῶν, μουσικῆς Rock καὶ χοροῦ.3 

Ἐπιλέξατε τοίνυν καὶ λάβετε. 

"Δωρεὰν (γὰρ) ἐλάβετε, 

δωρεὰν δότε". 

(Ματθ. 10, 9) 

 ____________________________________________ 

1- Mein Glaube. Auf der Suche nach einer höheren Wahrheit, Der Spiegel, Wissen ἀρ. 2/2013. 

2- Εὐχαριστῶ τὸν Πρόεδρον τῆς Δ.Ε. τῆς Α.Ε.Α. Βελλᾶς, Ἀρχιμ. Δημήτριον Ἀργυρὸν διὰ τὴν ἀποστολήν των. 

3- Περὶ τῶν ἐξωφρενικῶν ἐξ ἑτέρας πλευρᾶς ἐκτροπῶν τῶν "ἐκκλησιῶν" αὐτῶν καὶ ἄλλων, δές: Μαξίμου, Αἴνου καὶ Προέδρου Πιττσβούργου, Ἡ πρόκλησις τῶν μεταφυσικῶν ἐμπειριῶν ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἡ Ὀρθόδοξος ἀπάντησις, Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, Δ’ Σύναξις Ἱεραρχίας (29 Αὐγούστου – 1 Σεπτεμβρίου 1998), Φανάριον, Ὀρθοδοξία περ. Β’, 5 (1998) 443-466.

"Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΩΡΟ" ΣΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΑΠΘ

H Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου με τη συνεργασία του Μεταπτυχιακού σεμιναρίου Μαθημάτων των Τομέων: "Δίκαιο, Οργάνωση, Ζωή και Διακονία της Εκκλησίας" και "Λατρείας, Αρχαιολογίας και Τέχνης" του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του ΑΠΘ, διοργανώνει στρόγγυλη τράπεζα στη Θεσσαλονίκη, την Τρίτη 27 Μαρτίου 2012, στις 6.00 μ.μ, στην αίθουσα συνεδριάσεων της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ, με θέμα:

«Η θέση της θρησκείας στο δημόσιο χώρο»

Στη στρογγυλή τράπεζα συμμετέχουν με εισηγήσεις τους :

- Έφη Φωκά, Δρ Κοινωνικών Επιστημών, Διευθύντρια του Φόρουμ για τις θρησκείες του London School of Economics

- Κωνσταντίνος Κωτσιόπουλος, Επ. Καθηγητής Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ΑΠΘ

- Δημήτριος Νικολακάκης, Λέκτωρ Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ΑΠΘ

- Παντελής Καλαϊτζίδης, Δρ Θεολογίας, Διευθυντής της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών

Συντονισμός: Καθηγητής Θεόδωρος Γιάγκου, Αναπληρωτής Πρόεδρος Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ΑΠΘ.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

Με αφορμή ποικίλα δημοσιεύματα και διαρροές που είδαν το φως της δημοσιότητας, προς αποκατάσταση της αλήθειας η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου είναι υποχρεωμένη να δημοσιοποιήσει την απάντηση του Διευθυντή της Παντελή Καλαϊτζίδη προς τον Διευθυντή του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του ΑΠΘ καθηγητή Σ. Πασχαλίδη.

Καθηγητή Σ. Πασχαλίδη

Διευθυντή Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών

Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ΑΠΘ

Αξιότιμε κ. Πασχαλίδη,

Λυπάμαι, αλλά είμαι παντελώς αναρμόδιος να αποφασίσω περί θεμάτων οργάνωσης μεταπτυχιακών σπουδών του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του ΑΠΘ. Νομίζω, λοιπόν, πως το ηλεκτρονικό σας μήνυμα έχει λάθος αποδέκτη: αντί για εμένα θα έπρεπε να απευθυνθεί στα εμπλεκόμενα με την εκδήλωση μέλη ΔΕΠ του Τμήματός σας.

Επιτρέψετε μου, επιπλέον, να παρατηρήσω ότι ενώ το μήνυμά σας, στο οποίο επικαλείστε ζητήματα τάξεως, μας εστάλη μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου την Πέμπτη το βράδυ 22-3-2012, στις 10.30, και επομένως λογικό θα ήταν να αναμένετε, έστω και για λίγο, τις τυχόν διευκρινίσεις και εξηγήσεις μας, το ίδιο βράδυ, λίγα λεπτά της ώρας αργότερα, το περιεχόμενο του μηνύματός σας είχε ήδη αναρτηθεί σε ιδιωτικό ιστολόγιο (και την επομένη σε πλειάδα ιστολογίων και ιστοσελίδων του θρησκευτικού-εκκλησιαστικού χώρου), και μάλιστα με τον ηχηρό και καθόλου φιλικό τίτλο: "Μία απάντηση στη νοοτροπία της καπηλείας των θεσμικών οργάνων του Αριστοτελείου".

Για την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών, πάντως, και για εμένα προσωπικά, πέρα και πριν από όλα αυτά, προέχει ο θεολογικός διάλογος και η ακαδημαϊκή ελευθερία της οποίας κατεξοχήν χώρος έκφρασης και προστασίας είναι το Πανεπιστήμιο και οι πάσης φύσεως ακαδημαϊκοί θεσμοί. Ελπίζω να συμμερίζεστε και εσείς τις ίδιες αξίες και προτεραιότητες.

Με εκτίμηση,

Παντελής Καλαϊτζίδης,

Διευθυντής Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου

ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΗ ΝΙΓΗΡΙΑ!

Την ώρα που στην Ελλάδα οι χριστιανοί ομφαλοσκοπούμε, στη Νιγηρία οι χριστιανοί γίνονται κυριολεκτικά ολοκαύτωμα, εξαιτίας των επιθέσεων φανατικών μουσουλμάνων. 

Η φωτογραφία είναι ενδεικτική της βαρβαρότητας.

ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση

Ευλογούντος του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, με την οργανωτική ευθύνη της Επιτροπής Διεθνών Υποθέσεων (ΕΔΥ) του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ), και την συμμετοχή συνέδρων προερχομένων από εκκλησιαστικούς, ακαδημαϊκούς, πολιτικούς και νομικούς κύκλους της Αφρικής, Ασίας, Μέσης Ανατολής, Ευρώπης, Βορείου και Νοτίου Αμερικής, πραγματοποιήθηκε στην Πόλη, από 28ης Νοεμβρίου έως 2ας Δεκεμβρίου λ. έ., Διεθνής Διάσκεψη υπό το θέμα «Θρησκευτική Ελευθερία και Δικαιώματα των Θρησκευτικών Μειονοτήτων». Η σύγκληση της Διασκέψεως αποτελούσε ανταπόκριση του ΠΣΕ σε αίτημα πολλών Εκκλησιών-Μελών του, όπως τούτο ενδιατρίψει περί το καίριο θέμα της θρησκευτικής ελευθερίας και των υπαρξιακών προβλημάτων τα οποία αντιμετωπίζουν διάφορες θρησκευτικές μειονότητες σε πολλές χώρες της υφηλίου, και προβεί σε ενέργειες που θα συνηγορούν υπέρ της απρόσκοπτης άσκησης της θρησκείας, σύμφωνα με τις περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων διεθνείς διατάξεις.

Την έναρξη των εργασιών κήρυξε, εξ ονόματος του Οικουμενικού Πατριάρχου, ο Μητροπολίτης Σασίμων Γεννάδιος, Αντιπρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΣΕ, διαβιβάσας τις Πατριαρχικές ευχές για την ευόδωση του έργου της Διασκέψεως. Ευχές προς τους συνέδρους απηύθυνε και προσωπικά ο Πατριάρχης κατά την ακρόαση της 29ης Νοεμβρίου στο Φανάρι, παρατηρών, μεταξύ άλλων, ότι «η θρησκευτική ελευθερία αποτελεί θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, και ως εκ τούτου ο σεβασμός προς τις θρησκευτικές μειονότητες συνιστά εκδήλωση σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Ο Πατριάρχης μίλησε διά μακρών περί του πανάρχαιου θεσμού του Οικουμενικού Πατριαρχείου και περάτωσε τον χαιρετισμό Του, τονίζοντας ότι «το μήνυμα του Φαναρίου προς όλον τον κόσμον είναι μήνυμα αγάπης, αλληλοσεβασμού και συνεργασίας μεταξύ ανθρώπων και λαών, εν πνεύματι αμοιβαίας κατανοήσεως και καταλλαγής».

Σύμφωνα με την ημερησία διάταξη, πρώτος μίλησε ο Πρέσβυς Θεόδωρος Θεοδώρου, αναφερθείς στις «Διεθνείς παραμέτρους» του υπό εξέταση θέματος. Στην συνέχεια, τον λόγο έλαβε ο Μ. Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Τσέτσης και μίλησε για την διαχρονική παρουσία στην Κωνσταντινούπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το οποίο, αφού επέζησε δύο πανίσχυρων Αυτοκρατοριών, της Βυζαντινής και της Οθωμανικής, αποτελεί σήμερα τον μοναδικό θεσμό μέσα στο «λαϊκό» Τουρκικό Κράτος, ο οποίος επί 17 και πλέον αιώνες, συνεχίζει αδιάκοπα να διακονεί την Πανορθοδοξία και να δίνει την χριστιανική του μαρτυρία σ΄ολόκληρο τον κόσμο. Τούτον ακολούθησε στο βήμα ο Άρχων Μ. Χαρτοφύλαξ Παντελής Βίγκας, ανεφερθείς στο νομικό καθεστώς των ιδρυμάτων (βακουφίων) της Ομογένειας και των λοιπών θρησκευτικών μειονοτήτων που προστατεύονται από τη Συνθήκη της Λωζάννης, (Αρμενίων και Ιουδαίων), αλλά και στις προσπάθειες που καταβάλλονται επ΄εσχάτων, όπως τα κατά καιρούς, υπό της Διευθύνσεως Βακουφίων κατασχεθέντα εκκλησιαστικά, εκπαιδευτικά και άλλα κοινωφελή ιδρύματα, επιστραφούν στους από αιώνων δικαιούχους αυτών.

Για την κατάσταση των Χριστιανικών, Ιουδαϊκών, αλλά και των μη Σουνιτικών Μουσουλμανικών μειονοτήτων στην Τουρκία (Αλεβιτών, Σιιτών, Μεβλεβίδων, Νουσαϊρίδων, Γιεζιντίδων) μίλησαν διεξοδικά ο Δρ Doǧan Bermek, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αλεβιτικών Ιδρυμάτων και οι καθηγηταί Samim Akgönül, Cengiz Aktar και Emre Öktem, των Πανεπιστημίων Στρασβούργου, Μπαχτσέτεπε και Γαλατάσαραϋ αντιστοίχως. Συνοπτικά, το μήνυμα που δόθηκε από τις εισηγήσεις των ως άνω ομιλητών, ήταν ότι το μέτρο με το οποίο θα κριθεί ο βαθμός εκδημοκρατισμού της Τουρκίας, θα είναι ο τρόπος με τον οποίο οι Αρχές θα αντιμετωπίζουν στο εξής τις θρησκευτικές μειονότητες που ζουν από αμνημονεύτων χρόνων στη χώρα αυτή.

Ανάλογες εισηγήσεις/εκθέσεις έγιναν και εκ μέρους συνέδρων προερχομένων από χώρες όπου η στέρηση της θρησκευτικής ελευθερίας των μειονοτήτων είναι εμφανής, όπως λ.χ. η Ινδονησία, το Πακιστάν, η Ινδία, η Μαλαισία, το Αζερμπαϊτζάν, το Ουζμπεκιστάν, το Νεπάλ, το Ιράκ, η Συρία, η Ιορδανία, η Παλαιστίνη, η Αίγυπτος, η Ερυθραία. Περί του θέματος μίλησαν ωσαύτως ο Μητροπολίτης Κωνσταντίας-Αμμοχώστου Βασίλειος όσον αφορά στην Κύπρο, ο Σέρβος Επίσκοπος Ουλπιάνας Γιόβαν σχετικά με το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια, η καθηγήτρια Μαρίνα Κολοβοπούλου ως προς την Ελλάδα, και η Ανίλα Μπάμπα όσον αφορά στην κατάσταση στην Αλβανία. Λόγος όμως έγινε και για την αντιμετώπιση των θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων εκ μέρους της γηγενούς κοινωνίας και σε Δυτικές χώρες, όπως η Γαλλία, η Σουηδία, η Γερμανία και οι ΗΠΑ.

Υπό το φως των εκτεθέντων και συζητηθέντων, η Διάσκεψη προέβη στις εξής διαπιστώσεις: α) Πλείστες όσες θρησκευτικές κοινότητες στον κόσμο, στερούνται νομικής υποστάσεως. Ως εκ τούτου, αδυνατούν να κατέχουν, να ιδρύουν και να συντηρούν ελεύθερα τόπους λατρείας, θεολογικά εκπαιδευτήρια ή κοινωφελή ιδρύματα. Πράγμα το οποίο παρακωλύει την ομαλή και απρόσκοπτη λειτουργία τους. β) Διακρίσεις με βάση τις θρησκευτικές πεποιθήσεις ενός ανθρώπου, και οι συνακόλουθες βιαιοπραγίες εις βάρος μειονοτήτων, συντελούν στην αποδυνάμωση του κοινωνικού συνόλου. γ) Σε πολλές χώρες, τα Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως που προβάλλουν αρνητικά και απαξιωτικά τις θρησκευτικές μειονότητες, συντελούν στην διαιώνιση στερεοτύπων και τοιουτοτρόπως υποθάλπουν φυλετικές και θρησκευτικές διακρίσεις. δ) Η αποτυχία ή απροθυμία πολλών κρατών να προστατεύουν τις θρησκευτικές μειονότητες από την βία που ασκούν σ΄αυτές παντοίου είδους κοινωνικοί παράγοντες, βρίσκεται σε αντίθεση με τις διεθνείς υποχρεώσεις των όσον αφορά στα ανθρώπινα δικαιώματα. Η «κουλτούρα ατιμωρησίας» που επικρατεί σε πολλές χώρες, μπορεί να συντελέσει μακροπρόθεσμα στην αποσταθεροποίησή τους.

Η Διάσκεψη προέτρεψε να ενισχυθούν οι ήδη υφιστάμενοι διεθνείς μηχανισμοί προστασίας των θρησκευτικών μειονοτήτων, και πρότεινε την εκ μέρους θρησκευτικών ταγών, εκπροσώπων της «κοινωνίας των πολιτών» και κρατικών παραγόντων, από κοινού εμβάθυνση στο καίριο τούτο ζήτημα. Επιπλέον, κάλεσε την ΕΔΥ όπως προβεί σε μια μελέτη, αναφερόμενη στη σχέση θρησκείας και εκκοσμικεύσεως, στην πολιτικοποίηση της θρησκείας, και στο ολονέν και περισσότερο αυξανόμενο ανησυχητικό φαινόμενο του εθνικισμού. Τέλος, εισηγήθηκε την εκ μέρους του ΠΣΕ σύσταση ενός διαχριστιανικού Φόρουμ, με την εντολή να παρακολουθεί τις εξελίξεις όσον αφορά στο θέμα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της Θρησκευτικής Ελευθερίας. 

Απογευματινή Κωνσταντινουπόλεως, 19.12.2011

ΣΦΑΓΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ ΕΝΕΚΑ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΥ

Η είδηση από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου είναι συγκλονιστική!

Σκοτώθηκαν 21 Κόπτες χριστιανοί και τραυματίστηκαν πάνω από 40 καθώς έβγαιναν από την εκκλησία των Αγίων Πάντων, ύστερα από την θεία λειτουργία.

Οι αιτίες της έκρηξης ως τώρα δεν εξακριβώθηκαν, αν και οι πρώτες έρευνες δείχνουν προς ένα κομάντο αυτοκτονίας που αφαίρεσε τη ζωή των πιστών.

Η πρώτη αντίδραση ήταν να επιτεθούν οι χριστιανοί σε ένα τζαμί δίπλα στην εκκλησία, όπου συνέβη το ατυχές γεγονός, και να γίνουν συμπλοκές με τους μουσουλμάνους που ήσαν εκεί. Οι δυνάμεις της ασφάλειας, μετά από έντονες συγκρούσεις, κατάφεραν να απομακρύνουν τις δυο πλευρές.

Υπενθυμίζουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που οι χριστιανοί στην Αίγυπτο διώκονται και μαρτυρούν την πίστη τους με το βάπτισμα του αίματος. Η κατάσταση στην Αίγυπτο, εξ αιτίας πολιτικών και κοινωνικών λόγων, επιδεινώνεται και ξεπερνά κιόλας τα σύνορα της Αιγύπτου για να συνδεθεί με τα τελευταία επεισόδια της Αλ Κάιντα στο Ιράκ.

Τα βλέμματα τώρα είναι στραμμένα στην 6η Ιανουαρίου, ημέρα κατά την οποία οι Κόπτες γιορτάζουν τα Χριστούγεννα. Πέρυσι, αυτή η γιορτή βάφτηκε με αίμα 6 νεαρών. Ο κίνδυνος έγκειται στο γεγονός ότι εύκολα ο κόσμος παρασύρεται στον φαύλο κύκλο του φανατισμού.

Ας ευχηθούμε, πρωτοχρονιά που είναι, να εξαλειφθεί ο φανατισμός από της καρδιές όλων των σούπερ πιστών. Οι δε εγχώριοι “Ορθόδοξοι Ταλιμπάν” να συνειδητοποιήσουν ότι πολλοί ανά τον κόσμο “αιρετικοί” κατ' αυτούς δίνουν τη ζωή τους για τον Χριστό.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ: Ένα βαρυσήμαντο κείμενο του π. Γεωργίου Τσέτση

Του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση

[Περίληψη εισηγήσεως κατά την συνάντηση κλιμακίου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του «Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος» (ΕΛΚ) στό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με Ἀντιπροσωπεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που πραγματοποιήθηκε στην Πόλη (8-9 Δεκεμβρίου 2010), υπό την αιγίδα της Α.Θ.Π., του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου].

Ενώ το θέμα των σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας βρίσκεται εδώ και πολλές δεκαετίες στο επίκεντρο των ενδιαφερόντων πολλών Κυβερνήσεων και Εκκλησιών του Ευρωπαϊκού χώρου, και όχι μόνο, εκείνο που αφορά στην σχέση Θρησκείας και Πολιτικής, παρέμεινε σε δεύτερο πλάνο και δεν έτυχε της δεούσης προσοχής. Ως εκ τούτου, πρέπει να χαιρετισθεί η πρωτοβουλία των Ευρωπαίων Χριστιανοδημοκρατών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, όπως στην ημερησία διάταξη της παρούσης συναντήσεως ενταχθεί και το λεπτό και άκρως επίκαιρο τούτο ζήτημα.
Από αμνημονεύτων χρόνων η Ευρώπη, αλλά και η γειτνιάζουσα προς αυτήν Ανατολική Μεσόγειος, υπήρξαν κατ΄επανάληψη θύματα προστριβών και διενέξεων, οι οποίες παρά τα σαφή πολιτικά τους ελατήρια και τους εμφανείς στρατηγικούς στόχους που σημάδευαν, είχαν χαρακτηρισθεί ως «θρησκευτικές διενέξεις». Αυτοκράτορες και Βασιλείς συχνά χρησιμοποίησαν τον θρησκευτικό παράγοντα προκειμένου όπως αποκτήσουν επιρροή σε μια δεδομένη περιοχή, ή να προωθήσουν τα γεωπολιτικά τους σχέδια και προβούν, έτσι, σε εδαφικές κατακτήσεις.
Τo θέμα της χρησιμοποιήσεως, ή μάλλον της «εργαλειοποιήσεως», (instrumentalisation) της θρησκείας για πολιτικούς λόγους, έντονα απασχόλησε την παγκόσμια κοινή γνώμη κατά τις τελευταίες δεκαετίες, έπειτα από το ξέσπασμα πολιτικών, ιδεολογικών και εθνοφυλετικών διενέξεων σε πολλά σημεία της υφηλίου. Στο Κασμίρ, στον Καύκασο, στη Ρουάντα, στην Αιθιοπία, στην Παλαιστίνη, στο Λίβανο. Φυσικά δε, μετά την κατάρρευση τού Ανατολικού Μπλοκ, και στην γειτονική Γιουγκοσλαβία. Στη χώρα αυτή που αποτελούσε, κατά κάποιο τρόπο, ένα πρότυπο της πολυεθνικής, πολυθρησκευτικής, πολυπολιτισμικής και πολύγλωσσης «Ενωμένης Ευρώπης» την οποία με πολύ κόπο προσπαθούν να διαπλάσουν οι Βρυξέλλες. Μια «εν σμικρογραφία Ευρώπη», η οποία, ωστόσο, διελύθη με την σύμπραξη πολλών κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για ποικίλους στρατηγικούς, γεωπολιτικούς και οικονομικούς λόγους και συμφέροντα. Και τούτο, παρά την ξεκάθαρη ρήτρα της Συμφωνίας τού Ελσίνκι (Helsinki Final Act) το 1975, η οποία μιλούσε περί «εδαφικής ακεραιότητος» και θέσπιζε το «απαραβίαστο των συνόρων»!
Πολλοί θυμούνται πως ευθύς μετά την έναρξη του εμφυλίου πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, οι εμπόλεμοι είχαν χαρακτηρισθεί όχι υπό το πρίσμα των εθνικιστικών στόχων και των ιδεολογικών τους πεποιθήσεων, αλλά βάσει του θρησκεύματος στο οποίο αυτοί ανήκαν. Τουτέστι, «Σέρβοι ορθόδοξοι εναντίον ρωμαιοκαθολικών Κροατών», «Βόσνιοι μουσουλμάνοι εναντίον Σέρβων ορθοδόξων», «ορθόδοξοι Σέρβοι και καθολικοί Κροάτες εναντίον Βοσνίων μουσουλμάνων», «Βόσνιοι μουσουλμάνοι και καθολικοί Κροάτες εναντίον ορθοδόξων Βοσνο-Σέρβων»! Ειρήσθω δ΄ εν παρόδω ότι στο αποκορύφωμα του πολέμου στην Κροατία και την Βοσνία-Ερζεγοβίνη, όπως και κατά τους βομβαρδισμούς της Σερβίας από το ΝΑΤΟ, μετά την κρίση του Κοσσυφοπεδίου, κατά κόρον είχε λεχθεί πως τα διαδραματιζόμενα αποτελούσαν ένα είδος νεοφανούς «σταυροφορίας» της «καθολικο-προτεσταντικής» Δύσεως εναντίον της «ορθοδόξου» Ανατολής. Μερικοί μάλιστα είχαν την έμπνευση να επικαλεσθούν ακόμη και την θεολογική διαμάχη μεταξύ ορθοδόξων και ρωμαιοκαθολικών ως προς την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος, το γνωστό filioque, προκειμένου όπως δώσουν κάποια «θεολογική»(!) ερμηνεία στη συμπεριφορά της Ατλαντικής Συμμαχίας έναντι της «ορθοδόξου Σερβίας»! Άσχετο αν οι πολιτικοί ηγέτες της εποχής εκείνης, στο άκουσμα της λέξης filioque, θα διερωτώντο με κάποια απορία «περί τίνος ο λόγος»;!


Θρησκευτικός χαρακτήρας είχε αποδοθεί προηγουμένως και στον εμφύλιο πόλεμο του Λιβάνου. Έστω και αν το βασικό αίτιο της αδελφοκτόνου αυτής διαμάχης δεν ήταν μια οποιαδήποτε θεολογική έριδα μεταξύ Μαρωνιτών Χριστιανών και Σιϊτών Μουσουλμάνων, αλλά η μιζέρια του κόσμου που ζούσε στην Κοιλάδα της Μπέκαα και στους πέριξ της Βηρυτού παλαιστινιακούς προσφυγικούς καταυλισμούς. Ενός απεγνωσμένου κόσμου, που δεν μπορούσε πλέον να ανεχθεί τον προκλητικό τρόπο ζωής μιας εύπορης και αλαζονικής Λιβανικής «υψηλής κοινωνίας», την οποία αποτελούσαν ομού χριστιανοί και σουνίτες μουσουλμάνοι. Καθώς έλεγε κάποτε ο (ορθόδοξος) Υπουργούς Πολιτισμού του Λιβάνου Τάρεκ Μίτρι, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου αυτού πολέμου «εκατέρωθεν των χαρακωμάτων υπήρχαν άνθρωποι που ποτέ δεν είχαν πάει σε Εκκλησία ή σε Τέμενος, που ουδέποτε είχαν αναγνώσει το Ευαγγέλιο ή το Κοράνιο»!
Το ίδιο μπορεί να λεχθεί και για όσους σήμερα χρησιμοποιούν τον θρησκευτικό παράγοντα προκειμένου όπως προωθήσουν τις εαυτών ιδεολογικές, γεωπολιτικές και εθνοτικές επιδιώξεις, ενίοτε δε και εδαφικές διεκδικήσεις.
Είναι αλήθεια ότι Εκκλησίες και Διεκκλησιαστικοί οργανισμοί επανειλημμένα καταδίκασαν την εκμετάλλευση της θρησκείας από τον πολιτικό παράγοντα, και συνηγόρησαν υπέρ της κινητοποιήσεως των Εκκλησιών, και γενικά των θρησκευμάτων, στην προσπάθεια επιλύσεως των διενέξεων κατά τρόπο ειρηνικό. Ποιός δεν θυμάται τον αφορισμό της «Διακηρύξεως του Βοσπόρου», την οποία είχε εξαπολύσει το «Διεθνές Συνέδριο περί Ειρήνης και Ανεξιθρησκείας», που συνήλθε στην Πόλη το 1994 υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ότι «η εκμετάλλευση θρησκευτικών συμβόλων προς προώθηση επιθετικού εθνικισμού αποτελεί προδοσία της παγκοσμιότητος της θρησκευτικής πίστεως», και ότι «κάθε έγκλημα που διαπράττεται εν ονόματι της θρησκείας, αποτελεί έγκλημα εναντίον αυτής ταύτης της θρησκείας»;
Ωστόσο, παρά τις προσπάθειες να εμπεδωθεί ειρήνη στο κόσμο και επιτευχθεί μια αρμονική συμβίωση των λαών, η θρησκεία συνεχίζει να γίνεται, κατα διαφόρους τρόπους, αντικείμενο εκμεταλλεύσεως εκ μέρους των πολιτικών για την προώθηση στρατηγικών και γεωπολιτικών στόχων τους οποίους επιδιώκουν. Το διαπιστώνουμε κατά διαστήματα στο χώρο της Βαλτικής, στον Καύκασο, στην Ουκρανία, την Μολδαβία, την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, φυσικά δε και στη Βόρειο Ιρλανδία, την τραγική αυτή χώρα, όπου εδώ και ένα αιώνα περίπου συγκρούονται ανελέητα θρησκεία και πολιτική.
Ενώπιον του φαινομένου αυτού γεννάται το εξής ερώτημα. Με ποιό τρόπο οι εκκλησιαστικοί ηγέτες αφ΄ενός, και οι πολιτικοί που κινούνται στην Χριστιανοδημοκρατική τροχιά αφ΄ετέρου, θα μπορούσαν να τείνουν χείρα συνεργασίας και να συμβάλουν από κοινού στον τερματισμό της εκμετάλλευσης της θρησκείας από τον πολιτικό παράγοντα; Πώς θα μπορούσαν να συμβάλουν μαζί στην πρόοδο και ευμάρεια της χώρας στην οποία ζουν; Πώς θα εύρισκαν τρόπους συνεργασίας, προκειμένου να επιτύχουν την αρμονική συμβίωση των, από πλευράς γλώσσας, θρησκείας και πολιτισμού, «ετερόκλητων» πολιτών της σημερινής Ευρωπαϊκής κοινωνίας;
Και το συνακόλουθο ερώτημα είναι το εξής: Με τον τρόπο που εξελίσσεται ο κόσμος, και έτσι όπως η κοινωνία οδεύει αλματωδώς προς μιά μη αναστρέψιμη κατεύθυνση εκκοσμίκευσης (το διαπιστώνουμε σε καθημερινή βάση τόσο στα εθνικά Κοινοβούλια, όσο και στην Ευρωβουλή), πώς τα πολιτικά εκείνα κόμματα που χαρακτηρίζουν εαυτά ως «Χριστιανοδημοκρατικά», θα μπορούσαν προβάλλουν χριστιανικές αξίες στον αγώνα δημιουργίας ενός καλλίτερου κόσμου, μιας πιο δίκαιης, ανεκτικής και «ανθρώπινης» κοινωνίας; Πώς στρατευμένοι χριστιανοί, τους οποίους η ψήφος του λαού έταξε να διαδραματίζουν ρόλο πολιτικό μέσα στην εθνική ή διεθνή πολιτική κονίστρα, θα μπορούσαν να διανθίσουν τον πολιτικό τους λόγο και με κάποια Ευαγγελικά-«Κυριακά» λόγια (έστω με τον κίνδυνο να λοιδορηθούν από «προοδευτικούς» κοινοβουλευτικούς συναδέλφους τους!), όσον αφορά στις ανθρώπινες σχέσεις, τις κοινωνικές αδικίες, την αντιμετώπιση του «άλλου» και του «ξένου», την θεραπεία των αναγκών του πάσχοντος, την συμπαράσταση του εμπερίστατου;
Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι ρητορικά. Αφορούν αυτή την υπόσταση ενός πολιτικού κόμματος που χαρακτηρίζει εαυτό ως «Χριστιανικό». Δεν μπορεί, λ.χ. να υπάρχει ένα κόμμα, αυτοχαρακτηριζόμενο (προφανώς για ψηφοθηρικούς λόγους) ως «Ορθόδοξο», και στην πράξη να ασκεί ανορθόδοξη πολιτική, κηρύττοντας μισαλλοδοξία, ξενοφοβία και εθνοφυλετισμό.
Κατά τον ΙΑ΄ Διάλογο μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του ΕΛΚ, που συνήλθε προ διετίας στο Ιάσιο της Ρουμανίας, είχαμε υπογραμμίσει την ανάγκη ενός συνεχούς διαλόγου και μιας στενής συνεργασίας των Εκκλησιών με τους πολιτικούς παράγοντες του Ευρωπαϊκού χώρου, σε μια κοινή προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας Ευρώπης. Μιας Ευρώπης συμφιλιωμένης με το αμαρτωλό παρελθόν της. Μιας δίκαιης και «φιλάνθρωπης» Ευρώπης, που θα συνειδητοποιεί τις ευθύνες της και θα παραμένει ανοικτή προς όλους.
Στην προσπάθεια αυτή, και με πρωτεργάτη το Οικουμενικό Πατριαρχείο, συμμετέχει ολόθυμα η Ορθόδοξη Εκκλησία. Και είναι έτοιμη να κομίσει την συμβολή της στην εφαρμογή των αξιών και αρχών εκείνων που κηρύττει το Ευαγγέλιο. Αρχών και αξιών που είναι σημαντικές, τόσο για την οριοθέτηση της ευρωπαϊκής ενότητας, όσο και για τον προσδιορισμό της ευρωπαϊκής ταυτότητας.

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΜΗΧΑΝΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ ΦΙΛΤΡΑΡΟΥΝ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ!

Η είδηση είναι καταπληκτική, αγαπητοί συνοδίτες, και αποδεικνύει περίτρανα πόσο μεγάλη σχέση έχουν οι "ευσεβείς" χριστιανοί με τους αντίστοιχους μουσουλμάνους και εβραίους. Αποδεικνύει πόσο τα καυχώμενα ως "ορθόδοξα και πατερικά" ιστολόγια είναι απλώς προτεσταντικά ως το μεδούλι! Η ίδια νοοτροπία, η ίδια πρακτική, ακριβώς η ίδια απαίτηση για "καθαρότητα"!

Απολαύστε το σχετικό ρεπορτάζ:

Ουάσινγκτον

Μηχανές αναζήτησης που σχεδιάστηκαν ειδικά για ευσεβείς χριστιανούς, μουσουλμάνους, ή εβραίους φιλτράρουν τα αποτελέσματα για να διαφωτίζουν τους πιστούς και να μην τους βάζουν σε πειρασμό.

«Θέλαμε να προσφέρουμε μια λύση για την εξερεύνηση του Παγκόσμιου Ιστού σε ένα ασφαλές περιβάλλον, στο οποίο δεν συναντάς προκλητικό περιεχόμενο ή ανήθικους δικτυακούς τόπους» εξήγησε στο AFP o Ρέζα Σαρντέχα, ιδρυτής της «μουσουλμανικής» μηχανής αναζήτησης I'mHalal, με έδρα το Άμστερνταμ.

Αν για παράδειγμα πληκτρολογήσει κανείς τη λέξη «αλκοόλ» στο I'mHalal, η μηχανή προτείνει ιστοσελίδες που εξηγούν τη μουσουλμανική στάση για το ποτό. Αν πάλι πληκτρολογήσει τη λέξη «πορνογραφία», η μηχανή δεν δίνει κανένα αποτέλεσμα.

Όπως ανέφερε ο Σαρντέχα, 21 ετών και με καταγωγή από το Κουβέιτ, οι περισσότεροι χρήστες προέρχονται από το Πακιστάν, την Ινδονησία, τη Μαλαισία, τις ΗΠΑ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Η αντίστοιχη λύση για τους χριστιανούς, τουλάχιστον της Ευαγγελικής Εκκλησίας, είναι το SeekFind.org. Πρόκειται για «ένα ερευνητικό εργαλείο για ανθρώπους που αναζητούν βιβλικό και θεολογικό περιεχόμενο από την προοπτική των ευαγγελιστών».

Η μηχανή «προσθέτει στον κατάλογό της αποκλειστικά τους δικτυακούς τόπους που βασίζονται στη Βίβλο, είναι ορθοί από θεολογική άποψη και βρίσκονται σε συμφωνία με τη δήλωση πίστης μας».

Για τα μέλη της εβραϊκής κοινότητας που θέλουν ένα «καθαρό» Διαδίκτυο, η λύση είναι το Jewogle (το όνομα φαίνεται να είναι συνδυασμός των λέξεων Google και Jew, δηλαδή εβραίος).

Σχολιάζοντας το θέμα στο AFP, ο Ντάνι Σάλιβαν, αρχισυντάκτης του δικτυακού τόπου SearchEngineLand.com, εκτιμά ότι οι μηχανές αυτού του είδους μπορεί και να είναι κερδοφόρες.

Επισήμανε, πάντως, ότι οι μηχανές αναζήτησης που απευθύνονται σε ειδικό κοινό σπάνια τα καταφέρνουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Rushmoredrive, μια «αφροαμερικανική» μηχανή αναζήτησης, η οποία τελικά έκλεισε το 2009.

ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ

Aπολαύσαμε για άλλη μια φορά τον παραληρηματικό λόγο του Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ, με αφορμή την δημόσια προσευχή των εν Αθήναις Μουσουλμάνων στην πλατεία Κοτζιά επί τη λήξει του Ραμαζανίου.
Ο θεολόγος Γιώργος Μάλφας μάς κοινοποίησε σχετικό σχόλιό του, το οποίο προσυπογράφουμε απολύτως και δημοσιεύουμε πανηγυρικά:

"Με αισθήματα οδύνης και βαθυτάτου παραπικρασμού" ...

για τη μικροψυχία μας που δεν υποφέρεται. Και για τον "χριστιανισμό" μας που απειλείται από την προσευχή του Άλλου.

Έψαξα να βρω μέσα στο πλήθος στην πλατεία Κοτζιά, έναν επίσκοπό μας. Κάπου παράμερα και διακριτικά.

Να με διδάξει την Αγάπη για το πρόσωπο του Άλλου. Να με απαλλάξει από τις φοβίες μου.

Δε βρήκα κανέναν...

Συγγνώμη στους αδελφούς μουσουλμάνους.

Και σε σένα Αρμάντο. Συγγνώμη αγόρι μου. Πέρυσι αρνήθηκες να πάρεις απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών και διδάχθηκες την παραβολή του σπλαχνικού Σαμαρείτη...

Δεν πειράζει που προσεύχεσαι σε πάρκα, σε πλατείες, σε υπόγειες αποθήκες και γκαράζ.

Παρηγορήσου στη σκέψη τουλάχιστον, ότι εδώ δεν καίμε το Κοράνιο όπως... Αμερική. Είμαστε ορθόδοξοι χριστιανοί.

Ο Θεός είναι Μεγάλος!

Ευτυχώς, αγαπητοί συνοδίτες, οι Πατριάρχες της Ανατολής ζουν και κινούνται σε άλλο κλίμα και δεν έχουν την Ελλαδίτικη λογική.
Διαβάστε εδώ το μήνυμα του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοδώρου Β' που απηύθυνε για την εορτή του Ραμαζανίου.

ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΣΤΑ ΙΦΤΑΡ

Oι γνωστοί ανεγκέφαλοι και θερμοκέφαλοι αποτειχισμένοι και σουπερορθοδοξούντες, έσπευσαν - με χαρά μάλιστα! - να αποκαλέσουν τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο "αρχιμουφτή" (!!!) επειδή παρακάθισε σε ιφτάρ την παραμονή της Παναγίας στην Τραπεζούντα.

Δεν είναι παράδοξο αυτό, αφού οι νοσηροί αυτοί νόες αφορμή ψάχνουν για να κατηγορήσουν τον πάσα ένα - και δη τον Πατριάρχη - για "αίρεση" κ.ο.κ.

Αγνοούν οι ταλαίπωροι ότι τα πρεσβυγενή Πατριαρχεία της Ανατολής υπάρχουν σε μουσουλμανικό έδαφος και περιβάλλον και άρα οι Ορθόδοξοι Προκαθήμενοι οφείλουν να είναι άγγελοι ειρήνης και καταλλαγής και όχι να υποδαυλίζουν, με τη συμπεριφορά τους, "ιερό πόλεμο".

Στις 26 Αυγούστου ο πρόεδρος του Λιβάνου Michel Suleiman παρέθεσε ένα ραμαζανικό - ας μου επιτραπεί ο νεολογισμός - τραπέζι (ιφτάρι) στο προεδρικό μέγαρο. Στο ιφτάρι πήραν μέρος όλοι οι θρησκευτικοί και πολιτικοί ηγέτες της χώρας, μεταξύ των οποίων και ο Ορθόδοξος Πατριάρχης Αντιοχείας κ. Ιγνάτιος.

Αυτό το ιφτάρι είναι καθιερωμένο κάθε χρόνο, και συμμετέχουν πάντα όλοι οι θρησκευτικοί ηγέτες όλων των θρησκειών και δογμάτων, ως ένδειξη αγάπης, ανεξιθρησκείας και συνύπαρξης, που βασίζεται στη συμμετοχή στην χαρά και την λύπη του άλλου.

Παρών ήταν, φυσικά, και ο Πατριάρχης των Μαρωνιτών καρδινάλιος Νasrallah Sfeir.

Παρών ήταν και ο ελληνομαθής Μητροπολίτης Βηρυττού Ηλίας.

Μιλάμε, λοιπόν, για μια συνηθισμένη πρακτική, από την οποία δεν μπορούν να απέχουν, για χίλιους λόγους, οι Ορθόδοξοι της Ανατολής.

Οι Ελλαδίτες Ορθόδοξοι μιλούν πάντα εκ του ασφαλούς και βέβαια ολότελα ανυποψίαστοι για το τι μπορεί να σημαίνει συνύπαρξη λαών και θρησκειών.

Η Παρθένος Μαρία στη χουρμαδιά

«Πώς θα έχω γιο, εφ᾽ όσον κανένα ανθρώπινο πλάσμα δεν μ᾽ έχει αγγίξει;», αναρωτιέται η παρθένος Μαρία στην αφήγηση του Κορανίου. Ενώ στο ιερό βιβλίο του Ισλάμ οι άγγελοι λένε στη Μαρία: «Ω Μαριάμ: ο ΑΛΛΑΧ σου αναγγέλλει ευχάριστα νέα μ᾽ έαν Λόγο Του, το όνομά του θα είναι Μεσσίας Ιησούς το παιδί της Μαριάμ, θα τύχει δε μεγάλης τιμής σε αυτό τον κόσμο και στο μελλοντικό» (Κοράνι, 3.45). Στην εικόνα ο Ευαγγελισμός της Μαρίας από μουσουλμανικό χειρόγραφο.

Είχε τοποθετήσει ένα προπέτασμα

(για να προφυλάξει τον εαυτόν της)

απ᾽ αυτούς. Τότε στείλαμε

σ᾽ αυτήν το πνεύμα μας

(έναν άγγελο) που

παρουσιάστηκε μπροστά της

-σαν ένα τέλειο ανθρώπινο πλάσμα.

Εκείνη είπε: «Αναζητώ

καταφύγιο, από σένα,

στον οικτίρμονα (ΑΛΛΑΧ) αν

(Τον) φοβάσαι (μη με πλησιάζεις)».

Εκείνος είπε: «Είμαι μόνο ένας

απεσταλμένος από τον Κύριό σου,

(να χαρίσω) σε σένα

ένα άγιο υιό».

Εκείνη είπε: «Πώς θα έχω γιο,

εφ᾽ όσον κανένα ανθρώπινο πλάσμα

δεν μ᾽ έχει αγγίξει,

κι ούτε είμαι ακόλαστη;»

Εκείνος είπε: «Έτσι (θα γίνει),

είπε ο Κύριός σου, αυτό

για Μένα είναι εύκολο.

Και (επιθυμία Μας είναι)

να τον προσδιορίσουμε σαν ένα

Θεϊκό Σημείο για τους ανθρώπους

και Έλεος από Μάς.

Είναι μια υπόθεση που

(έτσι) έχει θεσπιστεί.»

Έτσι τον σήκωσε (στη κοιλιά της)

-συνέλαβε- και αποσύρθηκε

μαζί του σ᾽ ένα απόμακρο μέρος.

Και την οδήγησαν οι πόνοι

του τοκετού στον κορμό

μιας χουρμαδιάς, και είπε

(μέσα στην αγωνία της):

«Αλλοίμονό μου! Μακάρι

να πέθαινα πριν απ᾽ αυτό

και να ήμουν ένα πράγμα

ξεχασμένο κι αόρατο»!

Αλλά (μια φωνή) την κάλεσε

από κάτω της (απ᾽ την χουρμαδιά):

«Μην λυπάσαι! γιατί

ο Κύριός σου έχει προβλέψει

ένα ποταμάκι κάτω από σένα».

«Και κούνησε -προς τη μεριά σου-

τον κορμό της χουρμαδιάς,

και θα πέσουν πάνω σου

φρέσκοι – ώριμοι χουρμάδες».

«Κι έτσι τρώγε και πίνε

και δρόσισε το μάτι (σου να ησυχάσεις)

Κι αν δεις κανένα ανθρώπινο

πλάσμα (και σε ρωτάει)

να του πεις. -Έχω, πραγματικά,

υποσχεθεί νηστεία

στο Φιλεύσπλαχνο (ΑΛΛΑΧ), κι έτσι

αυτή τη μέρα δεν θα μιλήσω

με κανέναν άνθρωπο».

Κοράνιο, Το Στάδιο «Μάριαμ», 19.17-26 (Από την έκδοση της Μαριάννας Λάτση με ερμηνεία επιτροπής Αράβων Ελληνιστών, 1987)

Από το εξαίρετο Ardalion's Weblog

Διαβάστε, επίσης, αγαπητοί συνοδίτες, το κείμενο του π. Παναγιώτη Καποδίστρια: Η Παναγία στο Κοράνιο. Συμβολή στις σχέσεις Χριστιανισμού και Ισλάμ.

L'Islam par Hans Küng

Του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου της Μ.τ.Χ.Ε.
π. Γεωργίου Τσέτση

Τον περασμένο Απρίλιο, ο εκδοτικός οίκος Éditions du Cerf (Παρίσι), κυκλοφόρησε, σε γαλλική μετάφραση από το γερμανικό πρωτότυπο, ένα άκρως ενδιαφέρον θρησκειολογικής και ιστορικο-πολιτικής υφής σύγγραμμα του γνωστού ανά την χριστιανική οικουμένη Ρωμαιοκαθολικού καθηγητού Hans Küng, τιτλοφορούμενο Το Ισλάμ (L’Islam).
Πρόκειται για ένα ογκώδες, εκ 960 σελίδων, βιβλίο, που είναι καρπός πολυετούς έρευνας του προοδευτικού αυτού (αλλά αμφιλεγόμενου στους κύκλους του Βατικανού) Ελβετού θεολόγου, μέσα στα πλαίσια ενός προγράμματος «διαπολιτισμικού διαλόγου», το οποίο είχε εγκαινιάσει το 1982, με βασική ιδέα πως «δεν μπορεί να νοηθεί ειρήνη μεταξύ εθνών άνευ ειρήνης μεταξύ θρησκευμάτων˙ δεν νοείται ειρήνη μεταξύ θρησκευμάτων χωρίς διαθρησκειακό διάλογο˙ δεν μπορεί να υπάρξει διαθρησκειακός διάλογος χωρίς ένα σε βάθος διαλογισμό ως προς την έννοια της θρησκείας».

Καθώς αναφέρει ο συγγραφεύς στον πρόλογο του βιβλίου, βασικό κίνητρο για την ενασχόλησή του με τον κόσμο του Ισλάμ, αποτέλεσε η διαπίστωση ότι ο κόσμος βρίσκεται σήμερα σε μια ευαίσθητη καμπή της ιστορίας, όσον αφορά στις διεθνείς σχέσεις. Σχέσεις, κυρίως, της Δύσεως προς τον Ισλαμικό κόσμο, αλλά και σχέσεις μεταξύ των λεγομένων «Αβρααμικής παραδόσεως» τριών μονοθεϊστικών θρησκευμάτων, τουτέστι του ιουδαϊσμού, του χριστιανισμού και του μουσουλμανισμού.

Ο Küng παρατηρεί ότι ενώπιον της χαώδους καταστάσεως την οποία προκάλεσε η αλλοπρόσαλλη πολιτική των ΗΠΑ, μάλιστα δε Γεωργίου Bush του νεώτερου, στην Εγγύς και Μέση Ανατολή, όπως και στα δυτικά διαμερίσματα της Ασίας, ο κόσμος βρίσκεται σήμερα προ δύο επιλογών. Ή θα έχουμε διεθνείς συρράξεις, θρησκευτική αντιπαλότητα και σύγκρουση πολιτισμών (καθώς προέβλεψε προ ετών ο Samuel Huntington), ή διάλογο μεταξύ πολιτισμών και ειρηνική συνύπαρξη των θρησκευμάτων, που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μια ειρηνική συμβίωση των λαών.

Ο καθηγητής Küng υπογραμμίζει ότι μετά τα τραγικά γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στην Νέα Υόρκῃ, η «ισλαμιστική τρομοκρατία» έλαβε ανησυχητικές, για την ειρήνη του κόσμου, διαστάσεις. Ωστόσο, φρονεί ότι η επ’εσχάτων παρατηρούμενη απέχθεια των μουσουλμάνων προς την Δύση, δεν οφείλεται τόσο στον ανταγωνισμό θρησκευμάτων και πολιτισμών, όσο στις λανθασμένες πολιτικές επιλογές της Δύσεως, μάλιστα δε των ΗΠΑ. Τονίζει ότι η Δύση δέον να αντιμετωπίσει σθεναρά τους ακραίους εκείνους ισλαμιστές θεμελιοκράτες, οι οποίοι, επ΄ονόματι της θρησκείας, φανατίζουν τον λαό. H αντιμετώπιση όμως αυτή δέον να γίνει, προσθέτει, με σύνεση και όχι με τον τρόπο που επέλεξε η Κυβέρνηση Bush Jr, αναλαμβάνοντας «σταυροφορία» εναντίον του Iσλάμ. Αν θέλουμε, λέγει, να απομονώσουμε τους εξτρεμιστές και να εξισορροπήσουμε τις σχέσεις τού δυτικού κόσμου με το Ισλάμ, είναι ανάγκη να δημιουργήσουμε κλίμα εμπιστοσύνης μέσα σ΄ένα κόσμο, που σήμερα κυριαρχείται από καχυποψία και φόβο.

Ο Küng τάσσεται αναφανδόν υπέρ της προωθήσεως και ενισχύσεως του χριστιανο-ισλαμικού διαλόγου. Ενώπιον όμως της ποικιλίας εκφράσεων και τρόπων ζωής στον Ισλαμικό κόσμο, θέτει το εξής εύλογο ερώτημα: «Ποιά από τις διάφορες ανά τον κόσμο εκφάνσεις του Ισλάμ δέον να είναι ˝ο συνομιλητής˝ του Χριστιανισμού»;

Προτού δώσει κάποια απάντηση στο ερώτημα αυτό, ο Küng διά μακρών περιγράφει (στις σελίδες 223-613) πέντε διαφορετικές, αλλά αλληλοσυγκρουόμενες, τάσεις στο σύγχρονο Ισλάμ. Οι τάσεις αυτές κατά τον συγγραφέα είναι οι εξής:

α) Εκείνη η οποία θέλει να παραμείνει πιστή στην «ιδεώδη θρησκευτικότητα» που βιώθηκε από την πρωτογενή μουσουλμανική κοινότητα των πρώτων αιώνων από της ιδρύσεως του Ισλάμ,

β) Εκείνη του «Παναραβισμού», η οποία προωθεί το σχέδιο δημιουργίας ενός μεγάλου Αραβικού Έθνους,

γ) Εκείνη που θέλει να υλοποιήσει το όνειρο του «Πανισλαμισμού», ήτοι την δημιουργία μιας θρησκείας με παγκόσμιο βεληνεκές,

δ) Εκείνη που συνεχίζει την μυστικιστική παράδοση του Σουφισμού,

ε) Εκείνη, τέλος, η οποία τάσσεται υπέρ του «εκσυχγρονισμού» του Ισλάμ.

Το ερώτημα το οποίο τίθεται, λέγει ο Küng, είναι το εξής: «Ποία εκ των ως άνω πέντε τάσεων θα επικρατήσει τελικά».

Κατά την άποψη του Ελβετού καθηγητού, ο «Πανισλαμισμός» απέτυχε, απλώς διότι δεν μπόρεσε να ενώσει τα διάφορα, αραβικά ή μη, ισλαμικά έθνη/κράτη, λόγω αντιπαλοτήτων. Ομοίως, απέτυχε και ο «Παναραβισμός», λόγω μεγάλων γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων. Ενώ ο Σουφισμός παραμένει ένα μυστικιστικό «αδελφάτο», που έχει μεν βαθειά απήχηση στις λαϊκές μάζες, όχι όμως αποτελεσματική επιρροή στην κοινωνία. Ως εκ τούτου, πολλοί νηφάλιοι μουσουλμάνοι συνηγορούν υπέρ ενός έκτου «μετα-μοντέρνου» (postmoderne), «μετα-αποικιακού» (postcolonialiste) τύπου Ισλάμ. Ενός Ισλάμ, απαλλαγμένου από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος και ικανού να συνδυάσει πιστότητα στις θρησκευτικές αξίας του Ισλάμ και στράτευση σε ό,τι αφορά την πρόοδο και την ευημερία της κοινωνίας. Συναφώς, ο Küng αναφέρει ότι πολλοί, άγνωστοι στην Δύση, μουσουλμάνοι διανοούμενοι, όπως ο Αλγερινός Mohammed Arkoun, ο Αιγύπτος Hasan Hanafi, ο Ιρανός Abdolkarim Soroush, και η Πακιστανή Riffat Hassan, δραστηριοποιούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Είναι δε χρακτηριστικό ότι μιλώντας για το νέο αυτό «μετα-μοντέρνο» πρότυπο του Ισλάμ, ο Küng παρατηρεί ότι το καλλίτερο «παράδειγμα απαλλαγής από τον παλαιού τύπου ισλαμικό συντηρητισμό» αποτελεί η Τουρκία, η οποία τον τελευταίο καιρό εμφανίζεται στον κόσμο ως ένα άκρως ενδιαφέρον «εργαστήριο ισλαμικής δημοκρατίας» (un laboratoire de démocratie islamique).

Καθώς ελέχθη ανωτέρω, ο Küng είναι ένθερμος υποστηρικτής του χριστιανο-ισλαμικού διαλόγου. Και στο ερώτημα ποίοι πρέπει να είναι οι από ισλαμικής πλευράς συνομιληταί των χριστιανών, αδίστακτα αποκρίνεται: «οι μετριοπαθείς ισλαμισταί». Και τούτο διότι, κατά την άποψή του, είναι οι μόνοι που τολμούν να ασκήσουν κριτική κατά των αυταρχικών αραβικών καθεστώτων, που είναι επιτυχώς ενσωματωμένοι μέσα στην κοινωνία όπου διαβιούν και, επί πλέον, είναι ικανοί να επηρεάζουν μεγάλη μερίδα των ομοθρήσκων τους. Ωστόσο προσθέτει ότι, για να καρποφορήσει ο μετ’αυτών διάλογος, είναι απαραίτητο να διεξαχθεί αυτός χωρίς προκαταλήψεις, με κριτική διάθεση και φιλελεύθερο πνεύμα.

Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν σχέδια μεταγλωττίσεως του αξιόλογου αυτού βιβλίου στην ελληνική. Ευχή και ελπίδα μου είναι να μεταφρασθεί! Και τούτο, διότι κομίζει πολλά άγνωστα, στο ευρύτερο κοινό, στοιχεία περί του απέραντου κόσμου του Ισλάμ. Αλλά κυρίως διότι, σε μιά εποχή ραγδαίων γεωπολιτικών και οικονομικών ανακατατάξεων στα Βαλκάνια, την Νοτιοανατολική Μεσόγειο και τον Καύκασο, το εν λόγω βιβλίο μπορεί να βοηθήσει τον μάλλον εσωστρεφή και ομφαλοσκόπο νεοέλληνα, στο να ανανήψει και να συνειδητοποιήσει τις διαστάσεις αυτών που τεκταίνονται στην γύρω γειτονιά του.

amen.gr