Ο ΜΕΓΑΣ π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΕΤΣΗΣ ΑΝΑΧΩΡΗΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Με τον μακαριστό π. Γεώργιο κατά την αναγόρευσή του σε Επίτιμο Διδάκτορα 
του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (Μάϊος 2018) 

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Αναχώρησε για την αιωνιότητα ο όντως Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας π. Γεώργιος Τσέτσης (1934-2024). Μια πραγματικά μοναδική περίπτωση και για μένα αναντικατάστατος. 

Ο π. Γεώργιος, αληθινά αρχοντικός και αξιοσέβαστος, δεν είχε καμία πόζα, καμία επιτήδευση, καμία απολύτως υπεροχική διάθεση έναντι του ανθρώπου τον οποίον συναναστρεφόταν. 

Την ώρα που ουκ ολίγοι «παιδαριογέροντες» κληρικοί σού …πετάνε στα μούτρα το χέρι τους για να τους το φιλήσεις, ο π. Γεώργιος το …έκρυβε… 

Η συνομιλία μαζί του ήταν μία πνευματική απόλαυση. Ο λόγος του δεν είχε ίχνος διδακτισμού και ο τόνος της φωνής του ήταν απολύτως φυσιολογικός, χωρίς τον παραμικρό στόμφο. 

Μια αξιοσημείωτη λεπτομέρεια: Ο π. Γεώργιος δεν υπέγραφε ποτέ και πουθένα ως "π. Γεώργιος", διότι γνώριζε πολύ καλά ότι το "πατήρ" δεν μπορεί να το αποδίδει ο ίδιος στον εαυτό του, αλλά ο άλλος, ο οποίος αναγνωρίζει την πνευματική του πατρότητα (αντιστοίχως το ίδιο συμβαίνει και με το "κύριος"). 

Μπορούσες άνετα να συνομιλήσεις μαζί του για μία απίστευτη ποικιλία θεμάτων. Από το Φανάρι (όπου ανδρώθηκε πνευματικά) και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (όπου υπηρέτησε επί σειρά ετών ως εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου), ως την όπερα και τις εκτελέσεις του Nikolaus Harnoncourt στους «Επτά λόγους του Χριστού στον Σταυρό» του Χάϋδν. 

Από την πατριαρχική ψαλτική παράδοση και λειτουργική πράξη του Φαναρίου (των οποίων υπήρξε γνήσιος φορέας) ως την ευρωπαϊκή λογοτεχνία, την ορειβασία και το σκι στις Άλπεις! 

Έζησε μια ζωή στη Γενεύη, ως γνήσιος Φαναριώτης. 

Ο π. Γεώργιος Τσέτσης μας δίδαξε με τα κείμενα του για την Εκκλησία ένα ήθος που σπανίζει – φευ – στον καιρό μας. Ήταν η νήφουσα συνείδηση της Εκκλησίας. Δεν αδιαφορούσε, αλλά γρηγορούσε. Δεν προσπερνούσε τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, αλλά τον κατήγγελλε ευθαρσώς, αντιτάσσοντας τον οικουμενικό χριστιανοανθρωπισμό. Με σύνεση έκανε ανατομία της πραγματικότητας, καθώς είχε μάθει να την προφέρει σωστά. Ο ρεαλισμός του ήταν διάχυτος, αλλά ο λόγος του ήταν προφητικός, δηλαδή μάχαιρα του πνεύματος. 

Την ώρα που οι πολλοί λουφάζουν στην ανία τους, ο π. Γεώργιος Τσέτσης ανεδείχθη «δρακοντοκτόνος». Συνέτριψε τας κεφαλάς των αοράτων δρακόντων: της υποκρισίας, της αναλγησίας, της αδιαφορίας, της στρέβλωσης, της προπαγάνδας. 

Κι όλα αυτά τα έκανε φυσικά. Χωρίς κραυγές, χωρίς βερμπαλισμούς, χωρίς ανασφάλειες (που αφθονούν και στον εκκλησιαστικό χώρο). Καμιά λέξη δεν περισσεύει στα αυστηρά αρχιτεκτονημένα κείμενά του. Των αναγκαίων υπολαμβάνει. Μακριά από αυτόν οι ανέξοδες ρητορείες και οι πάσης φύσεως υστερίες. Τα κείμενα του π. Γεωργίου αποτελούν οδοδείκτες. Πώς σκέφτεται, γράφει και ζει ένας εκκλησιαστικός ανήρ και δη Φαναριώτης. Πολύτιμες είναι και οι παρατηρήσεις του για τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, που πλήττεται βάναυσα στις μέρες μας από κάθε λογής υπερβολές και παραχαράξεις. 

Αποτελεί μεγάλη τιμή για το «Φως Φαναρίου» και την «Ιδιωτική Οδό» το γεγονός ότι πολλά κείμενά του πρωτοδημοσιεύτηκαν στους ιστοτόπους μας (αρκετά από αυτά συμπεριλήφθηκαν στο τελευταίο του βιβλίο, με τίτλο "Σταχυολογήματα περί Πόλης και Φαναρίου" Εκδόσεις Τσουκάτου, 2023). 

Το τελευταίο κείμενό του, μόλις πριν μία εβδομάδα (26/5/2024), με τίτλο "Νεοφανείς Λειτουργικές Παρατυπίες", το δημοσιεύσαμε στο Φως Φαναρίου. 

Ευγνώμων Γέροντα μου, για όλα!

Αιωνία σας η μνήμη! 

Διαδικτυακή παρουσίαση βιβλίου του π. Γεωργίου Τσέτση περί Πόλης και Φαναρίου

Η Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών & ο Σύλλογος Ελλήνων εκ Κωνσταντινουπόλεως στην Ελβετία, οργανώνουν διαδικτυακά την Πέμπτη 5 Οκτωβρίου 2023 και ώρα Ελλάδος 19:00 παρουσίαση του βιβλίου του Μεγάλου Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Τσέτση, «Σταχυολογήματα περί Πόλης καί Φαναρίου» που κυκλοφόρησε πρόσφατα στις εκδόσεις Τσουκάτου. 

Συμμετέχοντες στην διαδικτυακή παρουσίαση: 

- Ο Πανοσιολογιώτατος Μέγας Πρωτοσύγκελλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου κ. Θεόδωρος, Καθηγητής Πατριαρχικής Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Κρήτης (Π.Α.Ε.Α.Κ.). 

- O Αντώνιος Χατζόπουλος, Αρχειοφύλακας των Πατριαρχείων, Άρχων της ΜΧΕ, 

- Ο Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, Καθηγητής, Μουσικός, Δημοσιογράφος, Άρχων της ΜΧΕ, 

- Ο Αριστείδης Βικέτος, Δημοσιογράφος, Άρχων της ΜΧΕ, 

- Η Πηνελόπη Τσουκάτου, εκ μέρους των Εκδόσεων Τσουκάτου. 

- Συντονιστής: Ο Νικόλαος Ουζούνογλου, Ομ. Καθηγητής, Πρόεδρος της ΟΙ.ΟΜ.ΚΩ, Άρχων της ΜΧΕ. 

Στοιχεία εκδήλωσης στο zoom: Meeting ID: 821 2603 8261 / Passcode: 005713 

ΕΔΩ

Ο ΜΕΓΑΣ π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΕΤΣΗΣ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο π. Γεώργιος Τσέτσης, Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μας έδωσε πρόσφατα ένα βιβλίο – εγκόλπιο και παρακαταθήκη, με τίτλο «Σταχυολογήματα περί Πόλης και Φαναρίου» (εκδόσεις Τσουκάτου) και βιωματικό πρόλογο του Κωνσταντινουπολίτη θεολόγου Γεώργιου Λαιμόπουλου, ο οποίος είναι Άρχων Ιερομνήμων της Μ.τ.Χ.Ε. 

Ο τίτλος του βιβλίου παραπέμπει στην θητεία του π. Γεωργίου Τσέτση στην Πόλη και το Φανάρι. Θητεία και διακονία μιας ολόκληρης ζωής. Κι έτσι είναι. Μιλάει ένας αυθεντικός και γνήσιος Φαναριώτης, που έζησε στην Ελβετία! Γι’ αυτό και εκείνος μπορεί να πλέξει το κατάλληλο εγκώμιο για την Πόλη και την Ρωμιοσύνη. Εκείνος αναδεικνύει τις Φαναριώτικες Μορφές που τις σπούδασε και τις έζησε. Εκείνος μπορεί να μιλήσει για τη θέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, αφού διηκόνησε επί σειρά ετών στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και εκπροσώπησε το Σεπτόν Κέντρον πάση τη κτίσει. 

Όμως, το βιβλίο αφορά στην Ορθοδοξία και το Γένος γενικώς. Ο π. Γεώργιος διακρίνεται για την ευρυμάθειά του, για την ανοιχτοσύνη του, για την υψηλή αισθητική του. Κι αυτί αποτυπώνεται εμφαντικά στα κείμενα για τον πολιτισμό της Ρωμιοσύνης. 

Αλλά ο π. Γεώργιος Τσέτσης μας διδάσκει με τα κείμενα του για την Εκκλησία ένα ήθος που σπανίζει – φευ – στον καιρό μας. Είναι η νήφουσα συνείδηση της Εκκλησίας. Δεν αδιαφορεί, αλλά γρηγορεί. Δεν προσπερνά τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, αλλά τον καταγγέλλει ευθαρσώς, αντιτάσσοντας τον οικουμενικό χριστιανοανθρωπισμό. Με σύνεση ανατέμνει την πραγματικότητα, καθώς έχει μάθει να την προφέρει σωστά. Ο ρεαλισμός του είναι διάχυτος, αλλά ο λόγος του είναι προφητικός, δηλαδή μάχαιρα του πνεύματος. 

Την ώρα που οι πολλοί λουφάζουν στην ανία τους, ο π. Γεώργιος Τσέτσης αναδεικνύεται «δρακοντοκτόνος». Συντρίβει τας κεφαλάς των αοράτων δρακόντων: της υποκρισίας, της αναλγησίας, της αδιαφορίας, της στρέβλωσης, της προπαγάνδας. Το κεφάλαιο «Φανάρι – Μόσχα – τέως Ανατολική Ευρώπη» είναι εν σμικρώ το σύμπαν, για όποιον καταλαβαίνει… 

Κι όλα αυτά τα κάνει φυσικά. Χωρίς κραυγές, χωρίς βερμπαλισμούς, χωρίς διδακτισμό. Καμιά λέξη δεν περισσεύει στα αυστηρά αρχιτεκτονημένα κείμενά του. Των αναγκαίων υπολαμβάνει. Μακριά από αυτόν οι ανέξοδες ρητορείες και οι πάσης φύσεως υστερίες. 

Τα κείμενα του π. Γεωργίου αποτελούν οδοδείκτες. Πώς σκέφτεται, γράφει και ζει ένας εκκλησιαστικός ανήρ και δη Φαναριώτης. Πολύτιμες είναι και οι παρατηρήσεις του για τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, που πλήττεται βάναυσα στις μέρες μας από κάθε λογής υπερβολές και παραχαράξεις.

Αποτελεί μεγάλη τιμή για το «Φως Φαναρίου» και την «Ιδιωτική Οδό» το γεγονός ότι πολλά από τα κείμενα του βιβλίου πρωτοδημοσιεύτηκαν στους ιστοτόπους μας. Κι ακόμα ότι στο βιβλίο δημοσιεύεται και η συνέντευξη που παραχώρησε ο π. Γεώργιος Τσέτσης στο «Φως Φαναρίου» και τον – πρεσβύτερο σήμερα – Ηρακλή Φίλιο. 

Ευχόμαστε από καρδιάς στον π. Γεώργιο τα κάλλιστα και κράτιστα! Του πρέπει πάσα τιμή, αλλά και ευχαριστία! Πολλά τα έτη του!

Ο Μ. ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΕΤΣΗΣ ΨΑΛΛΕΙ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΦΗΜΗ "ΤΟΝ ΔΕΣΠΟΤΗΝ ΚΑΙ ΑΡΧΙΕΡΕΑ"

Ο Πατριάρχης και ο π. Γ. Τσέτσης στο αναλόγιο της Χάλκης

Επί τη σημερινή 29η επετείω απὀ της αναρρήσεως του Γέροντος Χαλκηδόνος Βαρθολομαίου στον Οικουμενικό Θρόνο (2 Νοεμβρίου 1991), δημοσιεύουμε μια ανέκδοτη και σημαντική ηχογράφηση. 

Ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας π. Γεώργιος Τσέτσης, ψάλλει την παλαιά φήμη "Τον Δεσπότην και Αρχιερέα...", σε ήχο βαρύ και μέλος αρχαίον. Το μέλος αποδίδεται κατά την Κωνσταντινουπολίτικη μουσική παράδοση. 

Πρόκειται για ζωντανή ηχογράφηση στον Ιερό Σταυροπηγιακό Ναό του Αποστόλου Παύλου του Ορθοδόξου Κέντρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ Γενεύης, το 2004. Της Θ. Λειτουργίας, προέστη ο Σεβ. Μητροπολίτης Ελβετίας, νυν δε Αγκύρας, κ. Ιερεμίας.

 

Ο "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ" ΨΕΥΔΕΤΑΙ;

Η εφημερίδα "Ορθόδοξος Τύπος" στο φύλλο της Παρασκευής 18-5-2018, δημοσιεύει ένα σχόλιο υπό τον τίτλον: "Παταγώδης αποτυχία".

Είναι έκδηλος και ανεκλάλητος η χαρά του συντάκτου διότι δεν υπήρχε προσέλευσις κοινού στην τελετή αναγόρευσης σε επίτιμο διδάκτορα της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών του "γνωστού οικουμενιστού" Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου της Μ.τ.Χ.Ε π. Γεωργίου Τσέτση. 

Παραθέτει μάλιστα και ένα απόσπασμα από ανακοινωθέν του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο οποίο αναγράφεται ότι στην τελετή ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος εκπροσωπήθηκε από τον Επίσκοπο Αβύδου Κύριλλο, ο οποίος - κατά την εφημερίδα - "δεν ενεφανίσθη". 

Επειδή ο πληροφοριοδότης της εφημερίδος φαίνεται πως είναι ...αόμματος, παραθέτουμε ενδεικτικώς κάποιες φωτογραφίες από την τελετή στην οποία κανονικότατα εκπροσώπησε τον Πατριάρχη ο Θεοφιλέστατος Αβύδου. 

Με την ευχή η καλή εφημερίδα να αναζητήσει πιο ...ανοιχτομάτηδες ρεπόρτερ. Γιατί είναι κρίμα μια εφημερίδα που είναι στις "επάλξεις της Ορθοδοξίας" να φέρεται ψευδομένη...

Π.Α.Α.

ΠΑΤΗΡ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΕΤΣΗΣ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ!

π. Γεώργιος Τσέτσης, Μανόλης Χατζηγιακουμής, Π. Ανδριόπουλος

Σκέψεις με αφορμή την αναγόρευση του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας π. Γεωργίου Τσέτση σε επίτιμο διδάκτορα της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Ο π. Γεώργιος, αληθινά αρχοντικός και αξιοσέβαστος, δεν έχει καμία πόζα, καμία επιτήδευση, καμία απολύτως υπεροχική διάθεση έναντι του ανθρώπου τον οποίον συναναστρέφεται. 

Την ώρα που ουκ ολίγοι «παιδαριογέροντες» κληρικοί σου …πετάνε στα μούτρα το χέρι τους για να τους το φιλήσεις, ο π. Γεώργιος το …κρύβει… 

Η συνομιλία μαζί του είναι μία πνευματική απόλαυση. Ο λόγος του δεν έχει ίχνος διδακτισμού και ο τόνος της φωνής του είναι απολύτως φυσιολογικός, χωρίς τον παραμικρό στόμφο. 

Μπορείς άνετα να συνομιλήσεις μαζί του για μία απίστευτη ποικιλία θεμάτων. Από το Φανάρι (όπου ανδρώθηκε πνευματικά) και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (όπου υπηρέτησε ως εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου), ως την όπερα και τις εκτελέσεις του Nikolaus Harnoncourt στους «Επτά λόγους του Χριστού στον Σταυρό» του Χάϋδν. 

Από την πατριαρχική ψαλτική παράδοση και λειτουργική πράξη του Φαναρίου (των οποίων υπάρχει γνήσιος φορέας) ως την ευρωπαϊκή λογοτεχνία, την ορειβασία και το σκι στις Άλπεις! 

Ζει μια ζωή στη Γενεύη, ως γνήσιος Φαναριώτης. 

Μας διδάσκει με το ήθος του και την τολμηρή – για την ηλικία του – παρεμβατικότητά του στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ορθοδοξία σήμερα, χωρίς να εθελοτυφλεί, χωρίς άσκοπους κομπασμούς, χωρίς κορώνες «περί της αμωμήτου πίστεως». 

Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα, αλλά σταματώ για να αναφωνήσω: ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΕΤΗ ΤΟΥ! 

Μας είναι πολύτιμος, ως οικουμενικός! 

Από ομφαλοσκόπους μπουχτήσαμε… 

Π.Α.Α.

Υ.Γ. Ο π. Γεώργιος δεν υπογράφει ως π. Γεώργιος, διότι γνωρίζει πολύ καλά ότι το "πατήρ" δεν μπορεί να το αποδίδει ο ίδιος στον εαυτό του, αλλά ο άλλος, ο οποίος αναγνωρίζει την πνευματική του πατρότητα. 

Πολύ ...ψιλά γράμματα για τους εγχώριους, υπερφίαλους γεροντάδες...

Ο π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΕΤΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΛΟΓΙΚΗ" ΤΩΝ "ΟΡΘΟΔΟΞΙΣΤΩΝ" ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ

Όπως γράψαμε σε προηγούμενη ανάρτηση, οι "ορθοδοξιστές", με αφορμή την μεγάλη φωτιά που έπληξε τα Κύθηρα διετύπωσαν στα ιστολόγιά τους την πρωτοφανή "λογική", με ...ρητορικό ερώτημα ερώτημα προς τον Μητροπολίτη Κυθήρων Σεραφείμ: 

«Τι σχέση έχει η φωτιά που ΚΑΙΕΙ τα Κύθηρα, με τη φωτιά του Οικουμενισμού που καίει μετά την Σύνοδο της Κρήτης, που εμμέσως (κοινωνώντας με τους Οικουμενιστές) ⇨ ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΑΤΕ κ. Σεραφείμ; Υπάρχει κάποια σχέση ή συμβαίνει κάτι ΤΥΧΑΙΑ;»
Ο Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ θα έπρεπε να έχει ήδη καταδικάσει αυτή τη "λογική". Αλλά, σκέπτομαι, πώς θα το κάνει τώρα, όταν δεν το έκαμε σε πλείστες όσες ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν; 

Ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας π. Γεώργιος Τσέτσης, με αφορμή αυτή την εξωφρενική "λογική", απέστειλε στην Ιδιωτική Οδό το ακόλουθο σχόλιο:

Η ανωτέρω ειδεχθής ερμηνεία των «ορθοδοξιστών» αυτών, θυμίζει τον αφορισμό ενός επώνυμου ιεράρχου, σημαιοφόρου του «αντι-οικουμενισμού», ο οποίος ισχυρίζεται πως η Μικρασιατική καταστροφή του 1922-23 ήταν τιμωρία Θεού για τις οικουμενιστικές εγκυκλίους του Οικουμενικού Πατριάρχου Ιωακείμ Γ΄κατά τα έτη 1902 και 1904! 

Θυμίζει όμως και την αποτρόπαια εκείνη γνώμη ουκ ολίγων «αμυντόρων» (;) της Ορθοδοξίας που διαλαλούν αναίσχυντα πως ο Θεός τιμώρησε με καρκίνο τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο επειδή αυτός εδέχθη τον Πάπα στην Αθήνα! 

Επέστη πλέον καιρός όπως εκ μέρους της Εκκλησίας καταλογισθούν ευθύνες σε όσους συνετέλεσαν στην δημιουργία του νοσογόνου αυτού κλίματος στην Ελλάδα, αλλά και στις γειτονικές Ορθόδοξες χώρες. Είτε είναι αυτοί ιεράρχες, είτε πρεσβύτεροι, μοναχοί, πανεπιστημιακοί ή εκδότες και δημοσιογράφοι. 

Πρ. Γεώργιος Τσέτσης

π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΕΤΣΗΣ: Πόσα γνωρίζει περί Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών Γρηγόριος ο «Αρχιπελαγίτης»;

Του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση 

Με αφορμή τον σχολιασμό στην «Ιδιωτική Οδό» ενός πρόσφατου άρθρου του Πανοσιολογιωτάτου Ηγουμένου της Ι. Μονής Δοχειαρίου Αρχιμανδρίτου κ. Γρηγορίου, τουπίκλην «Αρχιπελαγίτη», περί του Πᾳγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ), να μου επιτραπεί να αναφερθώ, με την σειρά μου, σε μερικές υπερβολές, ανακρίβειες και παρασιωπήσεις του ιδιόρρυθμου και οξύθυμου αυτού Αθωνίτου. 

Σχολιάζοντας τα όσα είχε πει προ έτους η εν Κρήτη Αγία και Μεγάλη Σύνοδος περί της συμμετοχής των Ορθοδόξων στο ΠΣΕ, Γρηγόριος ο «Αρχιπελαγίτης» ρωτούσε στο εν λόγω άρθρο του: «τὶ ὠφέλεια ἔχουμε νὰ συνδιαλεγώμαστε μ᾽ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους (δηλ. τούς Διαμαρτυρομένους)..., ποιός λόγος συντρέχει νὰ παρευρισκώμαστε ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι στὰ συνέδρια τῶν ἀρειανῶν καὶ ἀντιτριαδιτῶν»; 

Οίκοθεν νοείται ότι το να ασκεί κανείς κριτική για τις Θεολογικές τοποθετήσεις ή τις ανεπάρκειες του ΠΣΕ, είναι θεμιτό και επιβαλλόμενο. Το να χαρακτηρίζει, όμως, με μονοκονδυλιά όσους συμμετέχουν στον Διαχριστιανικό αυτό οργανισμό ως «αρειανούς» και «αντιτριαδίτες», αποτελεί, αν μη τι άλλο, άγνοια ή ηθελημένη παραποίηση της πραγματικότητας, με σκοπό την παραπληροφόρηση και τον ερεθισμό των πιστών. 

Δεν γνωρίζει ο άγιος Ηγούμενος ότι η εισδοχή μελών στο εν λόγω Συμβούλιο γίνεται επί τη βάσει του πρώτου άρθρου του Καταστατικού του Οργανισμού αυτού που ορίζει ότι: «Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών είναι μια αδελφότητα εκκλησιών οι οποίες ομολογούν τον Κύριον Ιησούν Χριστόν ως Θεό και Σωτήρα και συνεπώς επιδιώκουν να εκπληρώσουν ομού την κοινή τους κλήση προς δόξαν του ενός Θεού, Πατρός Υιού και Αγίου Πνεύματος»; Νομίζει ότι Αγγλικανοί, Λουθηρανοί, Παλαιοκαθολικοί, Μεθοδισταί, Πρεσβυτεριανοί, Κόπτες, Αρμένιοι , Συρο-Ιακωβίτες, Αιθίοπες είναι «αντιτριαδικοί»; Δεν γνωρίζει ότι όλοι αυτοί αναγνωρίζουν το Σύμβολο Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως, δηλαδή το δικό μας «Πιστεύω», ως το κατ΄εξοχήν Οικουμενικόν Σύμβολον της Πίστεως; 

Στο εν λόγω άρθρο του ο άγιος Καθηγούμενος μας πληροφορεί ότι αυτό το Συμβούλιο των «Εκκλησιών» το είχε γνωρίσει από μικρό παιδί. Έστελνε, μας λέγει, τρόφιμα στα εκκλησιαστικά ιδρύματα. «Ἔστελνε μία φασολάδα κομμένη στὴν μέση, ἴσως ὁ προορισμός της δὲν ἦταν γιὰ ἀνθρώπους, κι ἕνα κίτρινο ὀλλανδικὸ τυρί. Τρώγωντάς τα αὐτὰ τὰ παιδιὰ στὴν τράπεζα τῆς Σχολῆς, γέμιζε ἡ ψυχή τους ἀγωνία νὰ προλάβουν. Κι ἐμεῖς (εννοεί προφανώς τους «ακραιφνείς» Ορθοδόξους!), προτιμούσαμε νὰ μείνουμε νηστικοί, παρὰ νὰ τὰ γευθοῦμε». (Ισως νόμιζαν ότι προερχόμενα από τη Δύση, φασόλια και τυρί δεν ήταν «χαλάλ»)! 

Μιλώντας, όμως, ειρωνικά και απαξιωτικά για την φασολάδα και το ολλανδικό τυρί, ο πολιός πατέρας, είναι σαν να αγνοεί την άκρως σημαντική για την Ελλάδα δραστηριοποίηση του ΠΣΕ στον τομέα της Διακονίας και της κοινωνικής πρόνοιας. Είναι σαν να μην έχει ακούσει ποτέ για την καταλυτική πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σπυρίδωνος στις αρχές του ΄50 όπως συστήσει την Συνοδική Επιτροπή Αλληλοβοηθείας και αναθέσει στον καθηγητή Αμίλκα Αλιβιζάτο την συνεργασία της Ελλαδικής Εκκλησίας με το ΠΣΕ σε έργα που αποσκοπούσαν στη θεραπεία όχι μόνο των τεράστιων αναγκών των ευαγών ιδρυμάτων της, αλλά και των ζωτικών αναγκών σύνολης τής μετά μεγάλων δυσκολιών ανακάμπτουσας τότε μεταπολεμικής και μετεμφυλιακής Ελλάδας. 

Πόσοι γνωρίζουν σήμερα ότι η ανάπτυξη της πτηνοτροφίας στην Ήπειρο, από το 1951 ήδη, οφείλεται στην δραστηριοποίηση ενός κλιμακίου του ΠΣΕ; Επρόκειτο για πρωτοποριακό για την εποχή εκείνη έργο, το οποίο εκ των υστέρων και επί Αρχιερατείας Σεραφείμ ολοκληρώθηκε με την ανέγερση και τον εξοπλισμό του τελειότερου πτηνοσφαγείου των Βαλκανίων στα Γιάννενα. Πόσοι ξέρουν πως η γεωργική, κτηνοτροφική, μελισσοκομική ανάπτυξη των Κυθήρων και ποικίλα προγράμματα τουριστικής αναπτύξεως, οδοποιίας, αναδασώσεως, υδρεύσεως και ηλεκτροδοτήσεως πολλών χωριών του νησιού αυτού, υλοποιήθηκαν από κλιμάκιο του ΠΣΕ που είχε καλέσει για τον σκοπό αυτό ο τότε ποιμενάρχης της Επισκοπής αυτής, ο οξυδερκής και ευρύς τον νουν μακαριστός Μητροπολίτης Μελέτιος ο Γαλανόπουλος; Πόσοι Κυθήριοι σήμερα γνωρίζουν ότι το πρώτο αεροπλάνο της Ολυμπιακής που πέταξε προς το νησί τους τον Δεκέμβριο του 1971, προσγειώθηκε σε αεροδρόμιο, του οποίου τα σχέδια είχαν εκπονηθεί από το εν λόγω «οικουμενικό» κλιμάκιο; Πόσοι έχουν ακούσει πως, αν σήμερα η Σύμη δεν έχει πρόβλημα πόσιμου νερού, τούτο οφείλεται στο ότι ένα άλλο «οικουμενικό» κλιμάκιο του ΠΣΕ, είχε εγκαταστήσει στις αρχές της δεκαετίας του ΄60, μια πιλοτική μονάδα αφαλατώσεως του θαλάσσιου ύδατος; Πόσοι, τέλος, γνωρίζουν ότι δύο τυπογραφεία της Αποστολικής Διακονίας, επί Αρχιεπισκοπείας Σπυρίδωνος το 1951 και Σεραφείμ το 1981, είχαν συσταθεί με την συνδρομή του ΠΣΕ; 

Η «χέρι-χέρι» συνεργασία της Εκκλησίας της Ελλάδος με το ΠΣΕ και με άλλους φορείς της Οικουμενικής Κινήσεως, υπήρξε πολυδιάστατη. Στα πλαίσια του ευρύτατου αυτού διακονικού προγράμματος, ανεγέρθηκαν και συντηρήθηκαν, (με την αποστολή τόνων κλινοσκεπασμάτων, ρουχισμού και τροφίμων), Εκκλησιαστικά ιδρύματα εξήκοντα εννέα (69) Ι. Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος, ήτοι οικοτροφεία, γηροκομεία, ορφανοτροφεία, κέντρα νεότητος, παιδικοί σταθμοί, οικοκυρικές σχολές, συσσίτια, σχολές διακονισσών και νοσοκόμων. Από το Αιγαίο μέχρι τα Επτάνησα και από τη Μάνη ως την Μακεδονία και την Ήπειρο. Και θα μπορούσε να λεχθεί παρενθετικά ότι, από την ενίσχυση που εστάλη στην Ελλαδική Εκκλησία μέσω του ΠΣΕ, την «μερίδα του λέοντος» την είχαν λάβει οκτώ «Καντιωτικά» ιδρύματα, στην Πτολεμαΐδα, στο Αμύνταιο και την Φλώρινα! 

Ουσιαστική πτυχή της συνεργασίας αυτής, υπήρξε και το πρόγραμμα υποτροφιών, χάρις στο οποίο, από το 1948 ήδη, μετεκπαιδεύθηκαν σε διάφορες ετερόδοξες (αν θέλετε, «αιρετικές») Πανεπιστημιακές Θεολογικές Σχολές της Εσπερίας, περί τα 150 κληρικά και λαϊκά στελέχη της Ελλαδικής Εκκλησίας, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται Αρχιερείς, επώνυμοι Αγιορείτες, Πανεπιστημιακοί και καθηγηταί Μέσης Εκπαίδευσης, που επ΄ εσχάτων κράτησαν και συνεχίζουν να κρατούν ψηλά το λάβαρο του «αντιοικουμενισμού»! Ὀπως λ.χ. ο μακαριστός Γρηγοριάτης Ηγούμενος Γεώργιος Καψάνης, ο καθηγητής κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης και ο Μητροπολίτης Γλυφάδος κ. Παύλος, ο οποίος (ας λεχθεί ανεκδοτικά!) προ τριετίας, στην Αίθουσα του Θρόνου στο Φανάρι, ενώπιον πλειάδος Αρχιερέων μου φίλησε το χέρι, εμού του Πρεσβυτέρου, ευγνωμονών, διότι το 1974 του είχα εξασφαλίσει υποτροφία του ΠΣΕ (δηλ. του θεσμικού οργάνου της «παναιρέσεως» του Οικουμενισμού, σύμφωνα με την γνώμη των «υπερμάχων» της Ορθοδοξίας), για ανώτερες σπουδές στις ΗΠΑ!! 

Τέλος, θα ήταν χρήσιμο να αναφερθεί ότι σε συνεργασία μεταξύ της Εκκλησίας της Ελλάδος και του ΠΣΕ, λειτούργησε επί χρόνια η καίρια Υπηρεσία υποδοχής και καθοδηγήσεως των παλιννοστούντων από την Δυτική Ευρώπη Ελλήνων εργατών, όπως και ένα πρόγραμμα επιστεγάσεως και επαγγελματικής αποκαταστάσεως των επαναπατριζομένων Ομογενών από την Ρουμανία, την Γιουγκοσλαβία, την Κίνα και την Σοβιετική Ένωση, σε συνεργασία, αυτήν τη φορά, με τις Ελληνικές Αρχές και την Υπάτη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Όλα αυτά, ήταν κάτι παραπάνω από «ακατάλληλα προς βρώσιν» φασόλια και ολλανδικά τυριά!!!

ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΜΙΣΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, απαντώντας σε κείμενο του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου της Μ.τ.Χ.Ε. π. Γεωργίου Τσέτση, έγραψε (5-7-2016) ότι «οι ισχυρισμοί του αυτοί [του π. Γεωργίου] αποτελούν την αντικειμενική υπόστασι του εγκλήματος της συκοφαντίας, εάν υφίστατο το στοιχείο του δόλου στο συγκεκριμένο σεβαστό αδελφό, γεγονός που ασφαλώς δεν υφίσταται». 

Άλλαις λέξεσιν: Θα σου έκανα μήνυση, παπά μου, για συκοφαντική δυσφήμιση, αλλά κρίνω ότι δεν έχεις δόλο όταν γράφεις αυτά που γράφεις για μένα. 

Το …περιλάλητο Γραφείο Αιρέσεων της Μητροπόλεως Πειραιώς, σχολιάζοντας σήμερα (7-7-2016), το κείμενο του θεολόγου Γιώργου Βλαντή «Ο φόβος μπροστά στο πνεύμα» που δημοσιεύθηκε και στην Ιδιωτική Οδό και στο Φως Φαναρίου, γράφει ενοχλημένο: « …η θεολογική πενία των επιχειρημάτων του σκιάζεται από τις απαράδεκτες ύβρεις, οι οποίες, πολλές από αυτές, ξεπερνούν και αυτά τα όρια της νομιμότητας!» 

Και εδώ έχουμε μια απειλή για μηνυσούλα, αφού ξεπερνιούνται «τα όρια της νομιμότητας». 

Για να βάλουμε, λοιπόν, τα πράγματα στη θέση τους: 

Κατηγορώ το Γραφείο επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών της Μητροπόλεως Πειραιώς και τον κληρικό της Μητροπόλεως Άγγελο Αγγελακόπουλο, που αποτελεί …ουρά του εν λόγω Γραφείου, για συστηματική ρητορική μίσους και μισαλλοδοξίας, που εκθέτουν την Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα και το εξωτερικό και αλλοιώνουν την διδασκαλία της Εκκλησίας στο όνομα μιας – κατ’ αυτούς – καθαρότητας της πίστεως. 

Φυσικά την ευθύνη για την κατάσταση αυτή φέρει ακεραία ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ. 

Αν νομίσουν ότι πρέπει να πούμε τα υπόλοιπα στα δικαστήρια, ας το κάνουν. Είναι μια ευκαιρία να τα πούμε – επιτέλους – από κοντά και εφ' όλης της ύλης. 

Η συνάντηση της Κούβας: Χρονικό «χωρίς λόγια»

Η προ ημερών, απρόσμενη για πολλούς, δίωρη συνάντηση του Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου με τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο στην Κούβα, έδωσε, ως γνωστόν, αφορμή για ποικίλες ερμηνείες και σχόλια όσον αφορά στα ελατήρια και τον σκοπό του γεγονότος αυτού. Τόσο ο θύραθεν, όσο και ο εκκλησιαστικός Τύπος σε παγκόσμιο επίπεδο, ηναλώθη στο να παρουσιάσει τις διαφόρους παραμέτρους της συναντήσεως αυτής που εθεωρήθη ως «κοσμοϊστορική». 

Μια από τις δοθείσες ερμηνείες, «χωρίς λόγια» όμως, ήταν και το εικονιζόμενο σκίτσο του Herrmann που δημοσιεύθηκε στην «Tribune de Genève» και το οποίο παρουσιάζει την «επί της γης» συνάντηση Φραγκίσκου–Κυρίλλου, σε συνάφεια με το αντάμωμα «εν τοις ουρανοίς» του Βλαδιμήρου Πούτιν με το Θεό Πατέρα! Τελικά, μήπως o Herrmann δίνει την σωστή ερμηνεία; 

πρ. Γ.Θ.Τσέτσης

π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΕΤΣΗΣ: ΠΑΡΑΤΥΠΙΕΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΤΟΝ Μ. ΑΓΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ

Παρατυπίες που μεταπλάθουν την Λειτουργική Παράδοση της Εκκλησίας 

Του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση 

Η άκριτη και καταχρηστική εφαρμογή από κληρικούς όλων των βαθμών της νηφάλιας υποδείξεως του Τυπικού «ως δόξη τω προεστώτι», συνετέλεσε, προϊόντως του χρόνου, στο να παρεισφρήσουν στην Ορθόδοξο λατρεία πάσης μορφής εκκεντρικότητες και παρατυπίες, οι οποίες φαίνονται μεν ευλαβείς και εντυπωσιακές, αλλ΄ ουδέν έχουν έρεισμα στην από αιώνων ισχύουσα λειτουργική πράξη και παράδοση της Εκκλησίας μας. 

Τοιουτοτρόπως, τελετουργικές πράξεις που αποτελούν μέρος αυτοτελών Ιερών Ακολουθιών του λατρευτικού κύκλου, όπως του Εσπερινού και του Όρθρου, ενσωματώθηκαν στην Θεία Λειτουργία, χωρίς να έχουν οποιαδήποτε λειτουργική συνάφεια με αυτήν, παραβιάζοντας έτσι την Τυπική Διάταξη και διακόπτοντας την φυσική ροή των τελεσιουργουμένων. Και τούτο, με το πρόσχημα να υπάρχει περισσότερος κόσμος κατά την τέλεσή τους! 

Μια τέτοια αυθαίρετη παρατυπία, η οποία παραποιεί τον σκοπό και το νόημα μιάς μεγαλειώδους ιεροτελεστίας, είναι και η μετακίνηση της Ακολουθίας του Αγιασμού των Θεοφανείων από τον Όρθρο στο τέλος της Θείας Λειτουργίας της Δεσποτικής αυτής εορτής. 

Αφορμή στο να θίξω το θέμα αυτό στάθηκε το πρόσφατο καταγγελτικό γράμμα του Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ προς την ΕΡΤ. Σε αυτό η Σεβασμιότης του διαμαρτυρόταν διότι μετέδωσε αυτή σε ζωντανή σύνδεση την εόρτιο αρχιερατική Θεία Λειτουργία από τον Ιερό Ναό του Αγίου Διονυσίου, ενώ από το λιμάνι του Πειραιά «μόνο» την τελετή Αγιασμού των υδάτων. Συναφώς δε παρατηρούσε ότι «η τελετή Αγιασμού των υδάτων απ’ το λιμάνι του Πειραιά είναι η κατάληξις ολόκληρης της Ιεράς Τελετουργίας του εορτασμού που άρχεται με τον Όρθρο, την Θ.Λειτουργία, συνεχίζεται με την τελετή του Μεγάλου Αγιασμού εντός του Ι. Ναού και κατακλείεται με την κατάδυση του Τιμίου Σταυρού στην θάλασσα». 

Να μου επιτραπεί να παρατηρήσω ότι η θέση του Σεβασμιωτάτου, σύμφωνα με την οποία ο εντός του Ναού τελούμενος Μέγας Αγιασμός έπεται της Θείας Λειτουργίας, χωλαίνει θεολογικώς τε και λειτουργικώς. 

Ο πιστός δεν συμμετέχει στη Θεία Λειτουργία της εορτής των Θεοφανείων προκειμένου να γίνει κοινωνός του «βαπτισθησομένου» Χριστού. Όπως ομιλούν αφ’ εαυτών οι ευχές του Αγιασμού και γενικά η όλη ασματική ακολουθία της Δεσποτικής αυτής Εορτής, ο εκκλησιαζόμενος την ημέρα αυτή πιστός προτρέπεται όπως γίνει πρώτα μάρτυς της Θεοφανείας διαρκούντος του Όρθρου, και δη κατά την Ακολουθία του Αγιασμού. Καλείται να δει «τό ἀληθινόν φῶς» το οποίο «ἐπεφάνη καί πᾶσι τόν φωτισμόν δωρεῖται (Ιδιόμελα των Αίνων). Παροτρύνεται να βοήσει το «ἁγίασον ἐμέ καί τά ὕδατα Σωτήρ ὁ αἴρων τοῦ κόσμου τήν ἁμαρτίαν» (Ιδιόμελο της α΄ Ώρας και της Ακολουθίας του Αγιασμού). Να ανακράξει το «ὁ ἐπιφανείς καί σώσας ἡμᾶς Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, δόξα σοι» (Ιδιόμελο Αίνων). Ούτως ώστε κατά την ιερουργία της Θείας Ευχαριστίας, να αξιωθεί να γίνει κοινωνός και όμαιμος όχι του προς το βάπτισμα προσερχομένου Ιησού, αλλά του ήδη εν Ιορδάνη επιφανέντος και υπό του Προδρόμου βαπτισθέντος ηγαπημένου Υιού του Πατρός, του Σταυρωθέντος δε στη συνέχεια, και παθόντος και ταφέντος και αναστάντος δια την ημών σωτηρίαν Χριστού. Παρέλκει, λοιπόν, να υπογραμμισθεί ότι η ετερόχρονη και «κατόπιν εορτής» τέλεση του Αγιασμού των Θεοφανείων είναι άνευ νοήματος. 

Είναι αξιοπερίεργο πώς η θεολογικώς και λειτουργικώς ανακριβής αυτή τοποθέτηση του αγίου Πειραιώς διέλαθε της προσοχής των λαλίστατων και πολυγραφότατων θεολογικών συμβούλων του, οι οποίοι ευκαίρως - ακαίρως, και με μεγεθυντικό φακό στο χέρι, πασχίζουν να βρουν και να καταγγείλουν θεολογικά ολισθήματα ή κανονικές παρεκτροπές Πατριαρχών, Αρχιερέων, Πρεσβυτέρων, Μοναχών, Πανεπιστημιακών διδασκάλων ή θεολογούντων λαϊκών. 

Όσο για τον αγιασμό της θαλάσσης ή των ποταμών διά της καταδύσεως του Τιμίου Σταυρού (η κατάδυσις σε δεξαμενές και κολυμβητήρια «σηκώνει συζήτηση»!), να σημειωθεί ότι η ιεροτελεστία αυτή ουδεμία έχει σχέση με τα εντός του Ναού τελεσιουργούμενα. Εξάλλου, δεν αναφέρεται ούτε στο Μηναίο Ιανουαρίου, ούτε στο Τυπικό. Πρόκειται για μια ευπρόσδεκτη ευλαβή τοπική παράδοση, η οποία στην Ελλάδα, την «χώρα των τριών θαλασσών», καθιερώθηκε επισήμως μόλις το 19ο αιώνα.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ (3-8-2015)

Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος

3 Αυγούστου 2015

Σεβασμιώτατον 

Μητροπολίτην Πειραιώς 

κ. Σεραφείμ 

Σεβασμιώτατε, 

Με το θάρρος της πολυχρόνιας γνωριμίας μας και της κατά καιρούς δημόσιας – διαδικτυακής συνομιλίας μας για σύγχρονα εκκλησιαστικά ζητήματα, απευθύνομαι σε Σας με αφορμή πρόσφατο (31-7-2015) κείμενο του κληρικού σας Άγγελου Αγγελακόπουλου. Όπως γνωρίζετε επανειλημμένως έχω γράψει για την αντιεκκλησιαστική συμπεριφορά του εν λόγω κληρικού και τώρα επανέρχομαι καθώς έχει υπερβεί τα εσκαμμένα. 

Εν πρώτοις θα ήθελα να διευκρινίσω - για την ιστορία - ότι το ιστολόγιο Φως Φαναρίου δεν είναι ιστολόγιο “του Οικουμενικού Πατριαρχείου”, όπως γράφει ο κληρικός σας. Είναι ένα ιστολόγιο για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο αποτελεί καθαρώς προσωπική μου πρωτοβουλία και απορρέει από την αγάπη μου για τον μακραίωνο αυτό θεσμό του Γένους μας και την Πολίτικη Ρωμιοσύνη. Κατανοώ ότι είναι δύσκολο να χωνέψει κανείς ότι πρόκειται για μια ολωσδιόλου ανιδιοτελή πρωτοβουλία και ότι είμαι “αυτοκίνητον όργανον”, αλλά αυτή είναι η αλήθεια και μόνον αυτή. 

Εν συνεχεία, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι σε ένα μικρό σχόλιο του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Τσέτση στο ιστολόγιό μου, ο κληρικός σας εστιάζει σε μία φράση (που αφορά στον π. Θ. Ζήση) και απαντάει με ένα κείμενο – σεντόνι! Η περίπτωσή του μάλλον χρήζει παρακολούθησης....

Το γεγονός, επίσης, ότι γράφει – και μάλιστα με τόσες λεπτομέρειες - για λογαριασμό του π. Θεοδώρου Ζήση είναι, επίσης, ανεξήγητο και βάζει σε υποψίες.... 

Μας λέει ο κληρικός σας ότι στις 10-4-2011 ο π. Θεόδωρος Ζήσης “ζήτησε συγγνώμη γιά ’κεῖνο τό νεανικό του ἀτόπημα” να απαντήσει στον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς για θέματα “Οικουμενισμού”, υποστηρίζοντας τότε το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Παρέλειψε, όμως, ο κληρικός σας να μας πει ότι αυτή η “συγγνώμη” του π. Θ. Ζήση ήρθε μετά από σχετικό κείμενο δικό μας (20-3-2011) που αποκάλυπτε το “οικουμενιστικό” παρελθόν του π. Θ. Ζήση, το οποίο μέχρι τότε επιμελώς απέκρυπτε. 

Αλλά ας έρθουμε στα πλέον ουσιώδη. Γράφει ο κληρικός σας: “Ἀλλοίμονο ἄν δέν ἐξακολουθοῦμε νά ἀγαπᾶμε τή μητέρα μας Ἐκκλησία, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο. Δεν ἀγαπᾶμε, ὅμως, αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν αἰχμαλωτίσει τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο. Γιατί, ἡ ἀληθινή αἰχμαλωσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου δέν εἶναι ἡ αἰχμαλωσία του στούς Τούρκους, εἶναι ἡ αἰχμαλωσία του στόν Οἰκουμενισμό καί τήν αἵρεση”. 

Συγγνώμη, Σεβασμιώτατε, αλλά κατά το κοινώς λεγόμενον ο κληρικός σας “δεν αγαπάει ούτε τα έντερά του”. Τον καταγγέλλω σε Σας για ασύλληπτη μισανθρωπία, αδιανόητη για κληρικό. 

Δεν αγαπάει αυτούς “οἱ ὁποῖοι ἔχουν αἰχμαλωτίσει τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο”! Δηλ. τον Οικουμενικό Πατριάρχη, τους Αρχιερείς του Θρόνου και την Πατριαρχική Αυλή! Αυτό σημαίνει, Σεβασμιώατε, ότι ο κληρικός σας ταυτίζεται πλήρως με τους αποτειχισμένους και κάθε λογής ταλιιμπάν οι οποίοι γράφουν ότι “ο Βαρθολομαίος είναι καταληψίας του θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως”! 

Είναι δυνατόν να γράφονται τέτοια πράγματα από κληρικό σας; Δεν μπορώ να σκεφθώ ότι συμμερίζεστε τέτοιες αισχρές απόψεις. 

Σας ζητώ, ως ελαχιστότατος εν τη Εκκλησία, να συμμαζέψετε τον κληρικό σας, ο οποίος δεν γράφει απλώς μια αντίθετη άποψη. Γράφει εντελώς αντιεκκλησιαστικά και αντεθνικά. 

Οι Τούρκοι έχουν πολύ περισσότερο σεβασμό στον Πατριάρχη. Και φυσικά τους προτιμώ από τον κληρικό σας. 

Καλό Δεκαπενταύγουστο! 

Φιλώ το χέρι σας 

Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος

ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ "ΤΥΜΒΩΡΥΧΟ ΡΑΣΟΦΟΡΟ" ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

Από περιοδικό που εκδίδει η αντικανονική - σχισματική αδελφότητα της Μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους,
με της οποίας το "αντι-οικουμενιστικό" πνεύμα, ...φλερτάρει ο κληρικός Αναστάσιος Γκοτσόπουλος
και όχι μόνο...

Στην έκδοση και κυκλοφορία φυλλαδίου από τον κληρικό της Μητροπόλεως Πατρών Αναστάσιο Γκοτσόπουλο για τον «αντι-οικουμενισμό» του νέου Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, όπου σπιλώνεται η μνήμη Οικουμενικών Πατριαρχών και εξάγονται ποικίλα αυθαίρετα συμπεράσματα, αντέδρασε πρώτη η Ιδιωτική Οδός (10-7-2015), με το κείμενό μας «Η καπηλεία της μνήμης του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου από κληρικό της Μητροπόλεως Πατρών». 

Η επόμενη αντίδραση ήρθε μία εβδομάδα μετά (18-7-2015), από τον θεολόγο Παναγιώτη Μαρτίνη, ο οποίος ζει στην Πάτρα, και με επιστολή του σε φιλικό του ιστολόγιο σχολίασε – μεταξύ άλλων – πως «το φυλλάδιο αυτό δεν είχε σκοπό να τιμήσει τον Άγιο Παΐσιο, αλλά ένα αντι-πατριαρχικό μένος». Ο κ. Μαρτίνης σημείωσε με έμφαση πως «τέτοια απαράδεκτα κείμενα που εκφράζουν φανατισμό, μισαλλοδοξία, εγωισμό και κυρίως έλλειψη αγάπης, για την οποία μίλησε τόσο πολύ ο όσιος Παΐσιος» και ακόμα ότι «χρησιμοποιήθηκε ένα τέτοιο ευλογημένο γεγονός [του πρώτου εορτασμού του αγίου], ως αφορμή, για ένα ξέσπασμα κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου». 

Ο κληρικός Αναστάσιος Γκοτσόπουλος δημοσίευσε την ίδια μέρα (18-7-2015) νέο κείμενο «προς αντιφρονούντες», όπου – μεταξύ άλλων – θεωρεί υπεύθυνο τον αείμνηστο Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα για δεινά της Ρωμιοσύνης της Πόλης κατά την περίοδο της πατριαρχίας του, αφού δεν μπόρεσε να τα προβλέψει και να τα αποτρέψει. 

Τα όσα έγραψε ο εν λόγω κληρικός, σχολίασε στην Ιδιωτική Οδό ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας π. Γεώργιος Τσέτσης ως εξής: 

Θα ήταν καλό ο πατήρ Αναστάσιος Γκοτσόπουλος να ασχολείται με το γνωστό περί συμπροσευχών «χόμπυ» του και να μη αναλαμβάνει ρόλους πολιτικού αναλυτή, παρέχοντας ανιστόρητες ερμηνείες σχετικά με την συρρίκνωση του Ελληνικού στοιχείου της Κωνσταντινούπολης και τις τύχες της Πολίτικης Ρωμιοσύνης. 

Όταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας ήλθε στην Πόλη τον Ιανουάριο του 1949, βρήκε ένα ποίμνιο το οποίο δεν υπερέβαινε τις εκατό χιλιάδες ψυχές. Οι 250 χιλιάδες Έλληνες για τις οποίες κάμει λόγο ο π. Αναστάσιος, ζούσαν στην Πόλη των αρχών του εικοστού αιώνα! Για τα αίτια όμως, της εξαφάνισης μιας μεγάλης μερίδας των Ελλήνων αυτών μέσα σε μια πεντηκονταετία, να μη καταλογίζει ευθύνες στο Πατριάρχη Αθηναγόρα. Ευθύνη για την δραματική πτώση των αριθμών της ανθούσης τότε Ρωμιοσύνης, φέρει η ανώριμη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Ελλάδος της εποχής εκείνης, που συνέβαλε στην Μικρασιατική καταστροφή και ώθησε στην προσφυγιά το ακμάζον Ελληνικό στοιχείο της Ιωνίας, της Καππαδοκίας, του Πόντου και της Θράκης, τουτέστι όλη την Ανατολική ενδοχώρα της Εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Αλλά και η εκδίωξη, το 1964, των εγκατεστημένων στην Πόλη Ελλήνων υπηκόων δεν οφείλεται σε τυχόν αδράνεια ή ποιμαντική αδιαφορία του Πατριάρχου Αθηναγόρα, καθώς υπονοεί ο π. Αναστάσιος. Οφείλεται στην ολιγωρία της Αθήνας, η οποία είχε λησμονήσει ότι το «Σύμφωνο Εγκαταστάσεως και Εμπορίου» μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας που είχε υπογραφεί στην Άγκυρα το 1930, έφερε ημερομηνία λήξεως! Ως εκ τούτου δεν φρόντισε να προβεί σε ενέργειες ανανέωσής του. Καθώς εύστοχα παρατηρεί ο καθηγητής Νικόλαος Ουζούνογλου, η αντίδραση των ελληνικών κυβερνήσεων της περιόδου εκείνης «υπήρξε από αδιάφορη μέχρι ερασιτεχνική, και πήγαζε από την αρχή ότι είναι καλό να ξεμπερδεύουμε από πονοκεφάλους της ύπαρξης μειονοτήτων»! 

Άσχετα με το τι φρονεί ο π. Γκοτσόπουλος και οι ομόφρονές του, όντως Μέγας υπήρξεν ο Πατριάρχης Αθηναγόρας, η δε προσωπικότης του «εγράφη χρυσοίς γράμμασιν εις τας σελίδας της ορθοδόξου ιστορίας». Τα ρήματα αυτά δεν είναι δικά μου! Ούτε του γερο-Πανώτη!! Ανήκουν στον μέντορα του π. Αναστασίου, πατέρα Θεόδωρο Ζήση και περιλαμβάνονται σε ένα άρθρο του, με το οποίο κατακεραύνωνε τον Αρχιμανδρίτη τότε, νυν δε Όσιο Ιουστίνο Πόποβιτς, επειδή χαρακτήριζε τον Πατριάρχη ως «Φλωρεντιανό»! 

Λοιπόν, ας αφήσουμε ήσυχο τον Αθηναγόρα να αναπαύεται εις τας αιωνίους Μονάς όπου αυλίζεται η ψυχή του. Το έργο του θα το κρίνει ο Θεός και ουδείς άλλος. 

Μ. Πρ. Γεώργιος Τσέτσης 

Στον κληρικό της Μητροπόλεως Πατρών απάντησε με τον δικό του τρόπο και ο πολιός καθηγητής Αριστείδης Πανώτης, ο οποίος με άρθρο του στο ιστολόγιό μας Φως Φαναρίου, αναφέρεται σε μια άγνωστη πτυχή της εθνικής δράσης του αειμνήστου Πατριάρχου Αθηναγόρα, όταν ήταν Αρχιδιάκονος στο Μοναστήρι (των Σκοπίων σήμερα). 

Ο Αριστείδης Πανώτης γράφει: «Σε μια περίοδο που βάλλεται η μνήμη του πρωτεύοντος αυτού ιεράρχη της Εκκλησίας με ανόσιες και αισχρές φαντασίες και ψεύδη κάποιου τυμβωρύχου ρασοφόρου, που άγευστος της τεράστιας προσφοράς του Αθηναγόρα στην Εκκλησία και στο Γένος μας, επιχειρεί και πάλι να εκμαυλίσει αναγνώστες στον διεστραμμένο φανατισμό του. Ο κακεντρεχής αυτός τύπος ας διαβάσει άρθρο του ταπεινού δασκάλου που ευλογήθηκε να γνωρίσει όσο ελάχιστοι το ορθόδοξο και πατριωτικό φρόνημα του μακαριστού Πατριάρχη». 

Δεν περιμένει κανείς να αλλάξει μυαλά ο κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών. Αυτό που επισημαίνεται είναι η αντιεκκλησιολογική του συμπεριφορά, στο όνομα – δήθεν – της ελεύθερης έκφρασης της γνώμης του. 

Και το τραγικότερο όλων είναι ότι υποστηρίζεται από έναν «εκκλησιαστικό υπόκοσμο» (με παλαιοημερολογητικά χαρακτηριστικά), που δεν σέβεται όχι μόνο το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά και κανέναν άλλο εκκλησιαστικό θεσμό, επικαλούμενος – φευ! - την «πατερική παράδοση» και την «καθαρότητα της πίστης». 

Π.Α.Α.

Διαβάστε σχετικές αναρτήσεις στην Ιδιωτική Οδό: 
- Η "ευτελής" μου αντίδραση για τον κληρικό Αναστάσιο Γκοτσόπουλο
- Εάν είχε καλή γνώμη για μένα θα αισθανόμουν άρρωστος...
- Οι "ταλιμπάν" της Ορθοδοξίας είναι εδώ!
- Ο Μέγας Πατριάρχης Αθηναγόρας και το νανάκι Γκοτσόπουλος

"ΘΡΗΝΩ ΚΑΙ ΟΔΥΡΟΜΑΙ" ΤΟΥ ΜΑΝΟΥΗΛ ΧΡΥΣΑΦΗ ΑΠΟ ΤΟΝ π. ΓΕΩΡΓΙΟ ΤΣΕΤΣΗ

Στον ψηφιακό δίσκο υπ. αρ. 6 ΑΜΩΜΟΣ - ΝΕΚΡΩΣΙΜΑ ΚΑΙ ΕΠΙΜΝΗΜΟΣΥΝΑ (Κέντρον Ερευνών και Εκδόσεων, Αθήνα 2005),της σειράς Σύμμεικτα Εκκλησιαστικής Μουσικής, που επιμελείται ο Μανόλης Χατζηγιακουμής, ψάλλει ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας π. Γεώργιος Τσέτσης. 

Ανάμεσα στα μέλη του δίσκου ξεχωρίζει και το περίφημο μάθημα «Θρηνώ και οδύρομαι» ηχ. πλ δ΄ («Εις τεθνεώτας») του Μανουήλ Δούκα του Χρυσάφη (ακμή περ. 1440-1465), το οποίο ψαλλόταν παλαιότερα κατά την εκφορά του νεκρού από το ναό στον τόπο ταφής. 

Ο Μανόλης Χατζηγιακουμής παρατηρεί για την ερμηνεία του π. Γεωργίου Τσέτση: 

"Το Θρηνώ και οδύρομαι εκτελείται, ως οδοιπορικό στην ουσία μέλος, αργά, στοχαστικά, εύρυθμα, με έμφαση στις ειδικές χρωματικές αποκλίσεις, χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς και επιτηδεύσεις, όπως ταιριάζει ακριβώς σε ένα λιτό και στοχαστικό μέλος."
Το κείμενο του ύμνου, ο οποίος ψάλλεται και ως ιδιόμελο στην Νεκρώσιμη Ακολουθία, που είναι ποίημα του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, έχει ως εξής: 

Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι, ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατον, καὶ ἴδω ἐν τοῖς τάφοις κειμένην τὴν κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ, πλασθεῖσαν ἡμῖν ὡραιότητα, ἄμορφον, ἄδοξον, μὴ ἔχουσαν εἶδος. Ὢ τοῦ θαύματος! Τί τὸ περὶ ἡμᾶς τοῦτο γέγονε μυστήριον; Πῶς παρεδόθημεν τῇ φθορᾷ, καὶ συνεζεύχθημεν τῷ θανάτῳ; Ὄντως Θεοῦ προστάξει, ὡς γέγραπται, τοῦ παρέχοντος τοῖς μεταστᾶσι τὴν ἀνάπαυσιν.

Παραθέτουμε στη συνέχεια την μοναδική αυτή εκτέλεση από τον π. Γ. Τσέτση.

ΕΝΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΜΕΛΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ π. ΓΕΩΡΓΙΟ ΤΣΕΤΣΗ

Ακούω τον μέγιστο π. Γεώργιο Τσέτση, Μέγα Πρωτοπρεσβύτερο του Οικουμενικού Θρόνου να ψάλλει το Ο Θεός ήλθοσαν έθνη σε ήχο πλ. δ’ και μεταφέρομαι πραγματικά στη Βασιλεύουσα του Μανουήλ Δούκα του Χρυσάφη λίγο μετά την Άλωση. 

Την ηχογράφηση αυτού του ειδικού και μοναδικού στην ιστορία μέλους οφείλουμε στον κράτιστο Μανόλη Χατζηγιακουμή, ο οποίος στη σειρά Σύμμεικτα Εκκλησιαστικής Μουσικής έχει εκδώσει τον Άμωμο κατά την παράδοση της Κωνσταντινούπολης (cd 6o: Άμωμος - Νεκρώσιμα και Επιμνημόσυνα, Κέντρον Ερευνών και Εκδόσεων, Αθήνα 2005). 

Ο σπουδαίος αυτός ψηφιακός δίσκος – πραγματική καταγραφή και συμβολή – κλείνει με τη σύνθεση του Χρυσάφη (ακμή περ. 1440 – 1465) «εις την ανάλωσιν της Κωνσταντινουπόλεως». 

Ο π. Γεώργιος Τσέτσης ερμηνεύει εδώ την μοναδική σύγχρονη μεταγραφή του μέλους από τον πατριαρχικό μουσικό Μάρκο Βασιλείου. Η μεταγραφή δεν στοιχείται στην μεταγραφική παράδοση των Τριών Διδασκάλων, αλλά στη νεώτερη των Δυτικών εξηγητών (ας το πούμε έτσι κάπως συμβατικά).

Ο Μ. Χατζηγιακουμής σημειώνει για το μάθημα αυτό:
"Το μέλος O θεός ήλθοσαν έθνη ηχ πλ δ΄ είναι ένα ειδικό και μοναδικό στην ιστορία μέλος, το οποίο ο μεγάλος αυτός μουσικός του Βυζαντίου, και οικείος των δύο τελευταίων Βυζαντινών αυτοκρατόρων, έχει συνθέσει αποκλειστικά για την Άλωση (1453) της Κωνσταντινούπολης, «εις την ανάλωσιν της Κωνσταντινουπόλεως», όπως σημειώνεται σε μεταγενέστερο χειρόγραφο (τέλος 18ου αι.). Πρόκειται για ένα θρηνώδες άσμα, επιτάφιο της Μεγάλης Πόλης (και της Μεγάλης Αυτοκρατορίας), και το οποίο θα πρέπει να θεωρηθεί ως η απαρχή των πολυάριθμων μετέπειτα λαϊκών θρήνων για τη χαμένη Βασιλεία. Στην ουσία, πρόκειται για μελοποίηση των πρώτων στίχων (1-8, με μικρές τροποποιήσεις και αναδιπλώσεις λέξεων) του οη΄ (78ου) Ψαλμού, του οποίου το κείμενο έχει ιδιαίτερη συμβολική αντιστοιχία προς το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός: O θεός, ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν σου, εμίαναν τον ναόν τον άγιόν σου [εμίαναν Κύριε]. | Έθεντο τα θνησιμαία των δούλων σου βρώματα τοις πετεινοίς του ουρανού, τας σάρκας των οσίων σου τοις θηρίοις της γης· | εξέχεαν το αίμα αυτών [εξέχεαν Κύριε] ωσεί ύδωρ κύκλω Ιερουσαλήμ, και ουκ ην ο θάπτων. | Εγενήθημεν όνειδος τοις γείτοσιν ημών, μυκτηρισμός και χλευασμός τοις κύκλω ημών. | Έως πότε, Κύριε, οργισθήση εις τέλος, εκκαυθήσεται ως πυρ ο ζήλος σου [έως πότε Κύριε]; | Έκχεον την οργήν σου [έκχεον] επί τα έθνη τα μη γινώσκοντά σε και επί βασιλείας, αί το όνομά σου ουκ επεκαλέσαντο. | Μη μνησθής ημών ανομιών αρχαίων, αλλά βοήθησον ημίν ταχύ και ελέησον ημάς [Θεέ, κατακτήσανε τη χώρα σου άπιστα έθνη, εμίαναν τον ναό σου τον άγιο. Πρόσφεραν τα πτώματα των δούλων σου βορά στα όρνεα του ουρανού, τις σάρκες των πιστών σου στα θηρία της γης· έχυσαν το αίμα τους σαν το νερό γύρω από την Ιερουσαλήμ, και δεν υπήρχε αυτός που θα τους θάψει. Γίναμε όνειδος στους γείτονές μας, εμπαιγμός και χλευασμός στους γύρω μας. Έως πότε, Κύριε, θα οργίζεσαι χωρίς τελειωμό, θά ’ναι καυτές σαν τη φωτιά οι απαιτήσεις σου; Σκόρπισε την οργή σου στα άπιστα έθνη που δεν σε αναγνωρίζουν και σε βασιλείες που δεν επικαλούνται το όνομά σου. Μη μας καταλογίσεις αμαρτίες αρχαίες, αλλά βοήθησέ μας γρήγορα και δείξε μας το έλεός σου]. Το πρωτότυπο αυτό μέλος του Χρυσάφη έχει συντεθεί αμέσως μετά την Άλωση, κάτω από την (αυτοπρόσωπη ασφαλώς) εμπειρία του συγκλονιστικού γεγονότος, και συμπεριλαμβάνεται στο σωζόμενο προσωπικό του αυτόγραφο, μιά ογκωδέστατη Ανθολογία της Παλαιάς Παπαδικής (του έτους 1458, Μονή Ιβήρων, αρ. χφ 986, φ 451r-52r). To ίδιο έχει επισημανθεί επίσης και σε πολύ μεταγενέστερο χειρόγραφο (του τέλους του 18ου αι., Μονή Λειμώνος της Λέσβου, αρ. 8, φ 53r, με την ίδια ακριβώς παλαιά σημειογραφία, και Μανόλης Κ. Χατζηγιακουμής, «Μουσικά Χειρόγραφα Τουρκοκρατίας», Αθ. 1975, πίν. αρ. ΧVII). Του τόσο σημαντικού αυτού ιστορικού μέλους δεν έχει (ατυχώς) επισημανθεί, παρά την επίμονη έρευνα, μεταγραφή στη Νέα μέθοδο των μεγάλων πατριαρχικών μουσικών και δασκάλων Χουρμουζίου Χαρτοφύλακος και Γρηγορίου πρωτοψάλτου (ούτε και των Αγιορειτών εξηγητών του α΄ μισού του 19ου αι.). Ίσως γιατί δεν επρόκειτο για ενεργό λειτουργικό μέλος ή, τουλάχιστον, για μέλος κοινής μουσικής Συλλογής ή κοινού μουσικού Βιβλίου, ενώ πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η ανάμνηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ως εθνικού ιστορικού ιδεολογήματος είναι προϊόν της Μεγάλης Ιδέας (μέσα 19ου αι. κ.εξ. ως τη Μικρασιατική Καταστροφή, 1922, με κορύφωση ακριβώς στις αρχές του 20ού αι.).

Αντίθετα, στο τελευταίο ιστορικό δεδομένο ακριβώς φαίνεται ότι οφείλεται και η μοναδική σύγχρονη (περ. «Μουσική», τεύχ. 1, 1912) μεταγραφή του μέλους, του πατριαρχικού μουσικού Μάρκου Βασιλείου, που έχει επισημανθεί (δημοσιοποιημένη ήδη στα «Χειρόγραφα Τουρκοκρατίας», 1975, και στη μεγάλη έκδοση της Εθνικής Τράπεζας, 1980), με την χαρακτηριστική μάλιστα ένδειξη «Μελωδία Βυζαντινή» (και ταυτόχρονη μεταγραφή «εις την γραμμικήν [ευρωπαϊκή] παρασημαντικήν υπό Γ. Δ. Πακτίκου»). Ωστόσο, η μεταγραφή αυτή δεν στοιχείται στα κλασικά (αναλυτικά και μελισματικά) πρότυπα των μεγάλων πατριαρχικών εξηγητών και δασκάλων. Η παραβολή της με το πρωτότυπο αυτόγραφο μέλος του Χρυσάφη (από το οποίο και δηλώνεται ότι έγινε) και το σύνολο άκουσμα (όπως ηχεί στην οικεία έκδοση) δείχνουν ότι πρόκειται περισσότερο για μια «μετροφωνική» μεταγραφή (κατά τα γνωστά πρότυπα του κύκλου της Κοπεγχάγης). Από την άποψη αυτή, η ανάγκη για μια νέα, και περισσότερο πιστή (όσο γίνεται), παραμένει πάντοτε ανοικτή (για την ειδική έρευνα). Παρόλ’ αυτά, ο μελικός χαρακτήρας της σύνθεσης και το σύνολο ηχόχρωμα διαγράφονται (στην παρούσα μεταγραφή) με αρκετή ευκρίνεια, το ίδιο και όλα τα βασικά δομικά στοιχεία. Παντού είναι ευδιάκριτος ο θρηνητικός, ελεγειακός χαρακτήρας, η διαμαρτυρία και η επίκληση (στοιχεία τα οποία τονίζονται εντελώς ιδιαίτερα με τις συχνές αναδιπλώσεις των λέξεων), ακόμη ο λαμπρός μουσικός τονισμός στα κατάλληλα, και αναγκαία, σημεία του κειμένου. Με τα δεδομένα αυτά, το μέλος αυτό του Χρυσάφη δεν είναι μόνο ένα σπουδαίο ιστορικό μουσικό τεκμήριο, αλλά και ένα εξίσου σπουδαίο καλλιτεχνικό δημιούργημα."

Πολύ ενδιαφέρουσες οι παρατηρήσεις του Μανόλη Χατζηγιακουμή και για την ερμηνεία του π. Γεωργίου Τσέτση στο συγκεκριμένο μέλος για την Άλωση:
"Στο μέλος για την Άλωση, παρά την αμφισημία της μεταγραφής, εξαίρεται λαμπρά ο καθαυτό ελεγειακός χαρακτήρας, η σύστοιχη διαμαρτυρία και επίκληση, χωρίς ωστόσο υπερτονισμούς και, σημαντικό για την περίπτωση, χωρίς ιδεολογικές φορτίσεις."

Ο π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΕΤΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΧΡΗΣΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΟΦΦΙΚΙΩΝ

Σύγχυση Πατριαρχικών Οφφικίων 

Του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση 

Αφορµή για το παρόν σχόλιο έδωσε η δημοσίευση στην Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων ΑΜΕΝ.gr, στις 4 και 5 μηνός Απριλίου, δύο ανταποκρίσεων οι οποίες αφορούσαν σε συναυλίες Εκκλησιαστικής, (αλλά και παραδοσιακής), μουσικής και είχαν πραγματοποιηθεί παραμονές της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος. Η µία, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Κιλκίς, µερίμνη του επιτοπίου Συλλόγου Ιεροψαλτών «Πέτρος ο Γλυκύς» και η έτερη, στον Ιερό Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισµού Ρόδου, φροντίδι της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου και του Συλλόγου Ιεροψαλτών Ρόδου «Ευάγγελος Μουτάφης». 

Aναγινώσκοντας τα ως άνω δηµοσιεύματα, διεπίστωσα ότι δύο βασικοί συντελεστές των ως άνω συναυλιών παρουσιάσθηκαν από τους συντάξαντες αυτά ως «Άρχοντες Πρωτοψάλται της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας» (Μ.τ.Χ.Ε.). Συγκεκριµένα, στην ανταπόκριση που παρουσίαζε την συναυλία του Κιλκίς, αναφερόταν ότι την 40µελή χορωδία του Συλλόγου «Πέτρος ο Γλυκύς», διηύθυνε «ο Άρχων Πρωτοψάλτης της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας και Πρωτοψάλτης του Μητροπολιτικού Ναού Κιλκίς κ. Κωνσταντίνος Γαϊτανίδης», ενώ σε εκείνην που περιέγραφε τα της συναυλίας της Ρόδου, δηλωνόταν ότι στην εκδήλωση «Το Θείο Πάθος µέσα από την παράδοση», συµµετείχε «ο Άρχων Πρωτοψάλτης του Πατριαρχείου και Μ.τ.Χ.Ε. κ. Γρηγόριος Νταραβάνογλου». 

Θέλω να πιστεύω ότι σε αµφότερες τις περιπτώσεις, η απόδοση του Οφφικίου του Άρχοντος Πρωτοψάλτου της Μ.τ.Χ.Ε. στους εν λόγω γνωστούς Ιεροψάλτες, έγινε εκ παραδροµής ή άγνοιας, όχι δε προς εντυπωσιασµό του κοινού. Και τούτο διότι, σ’ όλο το Ορθόδοξο στερέωµα, τον εν λόγω ιστορικό τίτλο φέρει κατ’ αποκλειστικότητα ένα µόνο πρόσωπο. Τουτέστιν εκείνος που κοσµεί το δεξιό Αναλόγιο του Πανσέπτου Πατριαρχικού Ναού στο Φανάρι. Τον θώκο αυτό που λάµπρυναν κατά τον ρου της ιστορίας ο Μανουήλ Χρυσάφης ο Νέος, οι Ραιδεστηνοί α΄και β΄, ο Χαλάτζογλους, Πέτρος ο Βυζάντιος, ο Βιολάκης, ο Ναυπλιώτης, ο Πρίγγος, ο Στανίτσας. Και που σήμερα τον κατέχει ο Λεωνίδας Αστέρης, έστω και αν αδυνατεί να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του, λόγω προβλημάτων υγείας. Και συνεχίζει ακόμη να κατέχει τον θώκο αυτό, απλούστατα διότι ο Σεπτός µας Προκαθήμενος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος, αναγνωρίζοντας την πολύτιμη προσφορά του «Δάσκαλου» στην πατρώα Εκκλησιαστική µας μουσική και στην Μεγάλη Εκκλησία γενικά, τον τιμά και δεν τον απομακρύνει από την θέση την οποία διηκόνησε µε αφοσίωση και ζήλο επί μία ολόκληρη τριακονταετία. 

Προς άρσιν, λοιπόν, παρεξηγήσεων δέον να διευκρινισθεί ότι, ο µεν κ. Κωνσταντίνος Γαϊτανίδης τιμήθηκε από τον Πατριάρχη µας µε το (σχετικά νεοφανές) Οφφίκιο του «Άρχοντος Μουσικοδιδασκάλου», ενώ ο κ. Γρηγόριος Νταραβάνογλου µε εκείνο του «Άρχοντος Μαΐστορος». Ένα Οφφίκιο που είναι δανεισμένο από το πολιτειακό «αρχοντολόϊ» του Βυζαντίου, και το οποίο απονέμεται όχι µόνο σε Ιεροψάλτες, (µε σκοπό να αναγνωρισθούν αυτοί ως εφάμιλλοι του Κουκουζέλη!) αλλά και σε επιστήμονες, επιχειρηματίες και αρχιτέκτονες, όπως λ.χ. ο αείμνηστος Αριστείδης Πασαδαίος, Καθηγητής Χριστιανικής τέχνης και αισθητικής στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης, που τιμήθηκε µε το Οφφίκιο του Άρχοντος Πρωτοµαΐστορος της Μ.τ.Χ.Ε. 

Δεν είναι η πρώτη φορά που παρερμηνεύονται και παραποιούνται Οφφίκια τα οποία απονέμονται από την Μητέρα Εκκλησία σε Ιεροψάλτες του Ελλαδικού χώρου. Προ πολλών ετών, επώνυμοι ψάλται της Θεσσαλονίκης και των Αθηνών, τιµηθέντες µε το (νεοφανές και αυτό) ήσσονος βαθμού Οφφίκιο του Άρχοντος Πρωτοψάλτου της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως, υπέγραφαν, εμφανίζονταν και διαφημίζονταν ως Άρχοντες Πρωτοψάλται της Μ.τ.Χ.Ε., συγχέοντες (ηθελημένα;) την Αρχιεπισκοπή Κωνσταντινουπόλεως µε τον Θρόνο Κωνσταντινουπόλεως, ήτοι η Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία. 

Κατακλείοντας, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι οι ψάλται που τιµώνται, (µε πολλή γενναιοδωρία μάλιστα), από το Φανάρι µε κάποιο Οφφίκιο, οφείλουν µε τη σειρά τους να τιμούν τόσο το Οφφίκιο το οποίο φέρουν, (έτσι όπως είναι διατυπωμένο στο εγχειριζόμενο σ’ αυτούς σχετικό Πιττάκιο), όσο και Αυτόν που τους το απένειμε «κατ’ ιδίαν Πατριαρχικήν φιλοτιµίαν και προαίρεσιν». Και το κυριώτερο, να µη λησμονούν ότι το Οφφίκιο απενεµήθη σ’ αυτούς προς αναγνώριση του λειτουργικού διακονήµατός των, ως κληρικών κατωτέρου βαθμού, από το Αναλόγιο κάποιου Ιερού Ναού και όχι για τις τυχόν επιδόσεις και επιτυχίες τους στον θύραθεν καλλιτεχνικό μουσικό χώρο. 

Απογευματινή Κωνσταντινουπόλεως

Ο π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΕΤΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ "ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ" ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ

Το είπε ή όχι; 

Και αν το είπε, πώς το είπε; 

Του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση 

Ιδού, λοιπόν, τα ερωτήματα που τίθενται επ΄ εσχάτων σχετικά με ένα απόφθεγμα που αποδίδεται στον λαοφιλή ιεραπόστολο και αφυπνιστή του υπόδουλου Γένους, τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό. Το περιβόητο εκείνο «Tον Πάπα να καταράσθε»! Και το οποίο αναμασάται διαρκώς σε κηρύγματα, ομιλίες, βιντεοσκοπημένα σχόλια, βιβλία και αντιρρητικά άρθρα «Λατινοφάγων» Ιεραρχών, Πρεσβυτέρων, Μοναχών, Πανεπιστημιακών και παντός είδους κληρικών και λαϊκών ιστολόγων, στα πλαίσια της αντιπαπικής φρενίτιδας που μαίνεται, εδώ και πολύ καιρό, στους θεμελιοκρατικούς κύκλους του Ελλαδικού Εκκλησιαστικού χώρου. 

Ήρκεσε ένας νουνεχής, προσγειωμένος και άνευ παρωπίδων Ιεράρχης, ο Μητροπολίτης Αργολίδος Νεκτάριος, να ισχυρισθεί ότι το κέλευσμα αυτό δεν είχε αρθρωθεί από τον Πατροκοσμά, αλλά από τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος Ιωάννη Κωλέττη, για να αρχίσει πάραυτα μία οξεία αντιπαράθεση περί του αν είναι γνήσια ή νόθα η επίμαχη αυτή φράση που απαντά στα διδάγματα Κοσμά του Αιτωλού! 

Τοιουτοτρόπως είδαμε, άλλους μεν να ομνύουν μανιωδώς ότι ο αφορισμός αυτός είναι γνήσιος, σωζόμενος μάλιστα σε δύο εκδοχές, στην ελληνική και στην αλβανική (με μερικές παραλλαγές η δεύτερη), έτερους δε, να ισχυρίζονται με επιστημοσύνη και βεβαιότητα πως η φράση είναι νόθα και ότι αποτελεί πονηρό επινόημα του Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη, ο οποίος σ΄ένα σύγγραμμά του περί Αγίου Κοσμά, θεώρησε σκόπιμο να ενσφηνώσει σε ένα κείμενο του Αγίου την αρά του Κωλέττη. Kαι τούτο, προκειμένου όπως προσδώσει κάποιο «πατερικό έρεισμα» στον αντιπαπικό του αγώνα! 

Τελικά, εξεστόμισε ο Πατροκοσμάς το περίφημο αυτό «να καταράσθε τον Πάπα» ή όχι; Και αν το είπε, σε ποιάν εκδοχή το είπε; Την ελληνική ή την αλβανική; Προσωπικά τείνω να συνταχθώ με όσους φρονούν ότι η προτροπή αυτή είναι εμβόλιμη. Από ποίον, Κύριος οίδε! Διότι είναι αδιανόητο να φαντασθεί κανείς ότι ο πεπαιδευμένος στην περιώνυμη Αθωνιάδα Σχολή (της εποχής εκείνης!), και μαθητής Ευγενίου του Βουλγάρεως, Κοσμάς ο Αιτωλός, να μην είχε ποτέ αναγνώσει την προς Ρωμαίους Επιστολή και να αγνοούσε την ρητή επιταγή του Αποστόλου των εθνών Παύλου «Ευλογείτε και μή καταράσθε» (Ρωμ. 12,14). Ή, ακόμη, να μην γνώριζε την μακρόθυμη εκείνη ευχή του Μεγάλου Αποδείπνου, με την οποία ικετεύουμε τον Θεό να συγχωρεί «τους μισούντας και αδικούντας ημάς»! 

Εκείνο, όμως, το οποίο ενοχλεί στην διελκυστίνδα αυτή, δεν είναι το τι είπε ή δεν είπε Κοσμάς ο Αιτωλός περί του Πάπα, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίσθηκε ένας σώφρων Ορθόδοξος Ιεράρχης, επειδή είχε το θάρρος να εκφράσει μια γνώμη. Και ναι μεν, μπορεί κατά τινα τρόπον να ερμηνευθούν οι αγενείς και χυδαίες κατά του Μητροπολίτου Αργολίδος επιθέσεις που αναρτήθηκαν σε ιστολόγια αποκομμένων από το σώμα της Εκκλησίας παρασυναγωγών, οργανώσεων ή ελευθέρων σκοπευτών. Διότι, στο κάτω-κάτω, υπερασπίζονταν τα «χωράφια» τους! Αλλά, ακατάληπτη και λίαν προβληματική παραμένει η οποιαδήποτε εκ των ένδον και από το περιβάλλον ενός Ιεράρχου προερχόμενη κατά μέτωπο επίθεση, εναντίον κάποιου άλλου Ιεράρχου της Εκκλησίας. 

Μια από τις πλέον βάναυσες επιθέσεις κατά του Μητροπολίτου Αργολίδος, ήταν εκείνη η οποία προήλθε από τον κάλαμο κληρικού, στενού συνεργάτου ενός Επισκόπου, που θεωρείται σημαιοφόρος του αντιαιρετικού αγώνος. Σε μια φλύαρη δεκαεξασέλιδη φύρδην μίγδην «απανταχούσα» του, ο εν λόγω κληρικός δεν δίστασε να χαρακτηρίσει, με ουκ ολίγη έπαρση, τον Μητροπολίτη Νεκτάριο «αδιάβαστο», «αθεολόγητο», «ακριβές αντίγραφο και υπόδειγμα Οικουμενιστή Επισκόπου», που προβάλλει «σαθρά» επιχειρήματα προκειμένου να τεκμηριώσει τα λεγόμενά του, και δεν διστάζει να προβαίνει στην «νόθευση της (περί Πάπα) προφητείας του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού», ή στην «κολόβωση» ρημάτων του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού. 

Το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής. Πώς, δεκαπέντε, μόλις, μέρες μετά την εξαπόλυση μιας εγκυκλίου της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της κατά Ελλάδα Εκκλησίας περί συνετής χρήσεως ιστοσελίδων εκ μέρους «παντός βαθμού» κληρικών και μοναχών, (εγκυκλίου που δεν αποτελούσε ποσώς «φίμωτρο», ως ελέχθη, αλλά μάλλον πρόσκληση σε κοσμιότητα και αυτοσυγκράτηση), πώς, λοιπόν, ένας Ιεράρχης ανέχεται (αν δεν ευλογεί) μιαν απρεπέστατη και ταπεινωτική συμπεριφορά κληρικού του, έναντι ενός συνεπισκόπου του; 

Παρόμοια φαινόμενα, αν μη τι άλλο, δηλώνουν πως «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας» (Σαίξπηρ, «Άμλετ»).

- Δείτε, επίσης, στην Ιδιωτική Οδό:

ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ εἶναι λόγος παντελῶς ἄσχετος μέ τήν Ἐκκλησία, ἀποτελεῖ «αἵρεση»

Ο π. Γεώργιος Τσέτσης παρουσιάζει το "Κυριακάτικο απόγευμα στην Πρίγκηπο" της Έλενας Δαρμή

Του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση

Η Πρίγκηπος της Έλενας Δαρμή 

Πέρασα προ ημερών από τα γραφεία του «Πολίτη» στην Αθήνα για καφέ και κουβέντα περί των καθ΄ημάς με την εκδότριά του, την φίλη κυρία Πηνελόπη Τσουκάτου. Και έφυγα, έχοντας υπό μάλης ένα Χριστουγεννιάτικο δώρο της! Το μόλις κυκλοφορήσαν βιβλίο της Έλενας Δαρμή «Κυριακάτικο απόγευμα στην Πρίγκηπο» (Εκδόσεις Τσουκάτου, 2014). Κάτι μεταξύ εκτεταμένης νουβέλας και σύντομου μυθιστορήματος (όλο κι΄όλο 203 σελίδες), που διάβασα απνευστί κατά το ταξίδι της επιστροφής μου στη Γενεύη. Ένα βιβλίο γραμμένο με πολλή χάρη και συστολή σε μια απλή δημοτική και με έκδηλη αγάπη προς την γενέτειρά της και τους παντοίου είδους τάξεως, φυλής και θρησκεύματος κατοίκους της. 

Πρόκειται για μια τρυφερή ιστορία δυό πικραμένων από την ζωή υπάρξεων. Της λυγερόκορμης και ολόξανθης Πριγκηπιανής Ερατώς (Ερατούς, όπως την αποκαλεί σε καθαρεύουσα κλίση η Δαρμή), που ζεί απομονωμένη στο οικογενειακό της αρχοντικό στα υψώματα του νησιού, και ενός Αθηναίου, του Στράτου, «πρόδρομου», θα έλεγε κανείς, των σημερινών «Νεο-Πολιτών», που έρχεται την Πόλη για να διδάξει μαθηματικά σ΄ένα Πανεπιστήμιο και νοικιάζει σπίτι στην Πρίγκηπο, προκειμένου να ζήσει την καθημερινότητά του εδώ στην ησυχία του νησιού. Και μεταξύ των δύο, βρίσκεται ένας έφηβος ο Μέμο, «τσιράκι» στο «Σούπερ-μάρκετ» του νησιού. Ένα κιουρτάκι, το οποίο από ευγνωμοσύνη προς στην Ερατώ, για κάποιο καλό που του είχε κάμει, μηχανεύεται την συνάντηση των δύο και γίνεται, ουσιαστικά, ο αίτιος των όσων ακολουθούν εκ των υστέρων. 

Τους ανωτέρω τρεις πρωταγωνιστές πλαισιώνουν διάφοροι ρωμηοί του νησιού. Οικοκυρές, παραδουλεύτρες, τεχνίτες, κηπουροί, αλλά και κουτσομπόληδες! Δεν λείπει και αυτός ακόμη ο Πριγκηπιανός την καταγωγή και Γαλλοτραφής Δεσπότης, που, όπως λέγει η Δαρμή, έσερνε το «ρ», και όταν θύμωνε με τους θορυβώδεις πιστούς, φώναζε: «δεν ντβέπεσται»! (Ο Δεσπότης, που όταν κάποτε επισκέφθηκε τη Γενεύη, συνοδευόμενος από ένα Πριγκηπιανής προέλευσης κάτοικό της, πήγε σ΄ένα κατάστημα ανδρικής μόδας, ζητώντας να αγοράσει ένα πανωφόρι χρώματος «γκβι σουβί» (gris souris)! 

Η διήγηση ρέει ομαλά και ήπια, με προβλέψιμη μάλλον κατακλείδα όσον αφορά στη σχέση της Ερατώς και του Στράτου. Και τούτο μέχρι τη σελίδα 178. Αίφνης, όμως, παίρνει μιαν άλλη τροπή και προκαλεί αναστάτωση στην Ερατώ, όταν στο πατάρι του αρχοντικού, ανακαλύπτει ένα σκονισμένο από το χρόνο κιβώτιο το οποίο περιείχε φωτογραφίες και επιστολές, που μιλούσαν για την προέλευσή της και εξηγούσαν το «γιατί» των ξανθιών μαλλιών της και της, ασυνήθιστης για την Πρίγκηπο (και την Πόλη), Σκανδιναυικού τύπου κομψής σιλουέτας της. 

Το χάρηκα το βιβλίο. Διότι κατά κάποιο τρόπο με μετέφερε στην Πρίγκηπο της νιότης μου. Βέβαια, η ιστορία διαδραματίζεται μάλλον την δεκαετία του ΄80. Τότε αρχιεράτευε στα Πριγκηπόννησα ο Δεσπότης που έσερνε το «ρ»! Κατά την εποχή, όμως, της διακονίας μου στην Πρίγκηπο, την δεκαετία του ΄60, δεν είχαμε «Σούπερ-μάρκετ», παρά τα μπακάλικα του Λευθέρη, του Λεωνίδα, του Παντελή, του Μαντατζή, το χασάπικο του Ζώτου, το μανάβικο του Γιώργου του Καραμανλή, τους φούρνους του Μούντη και του Τάκη. Τα θυμήθηκα με νοσταλγία όλα αυτά τα μαγαζιά. Όπως θυμήθηκα και το πρατήριο-«παρατηρητήριο» του Χρυσάφη στην βαπορόσκαλα, και άλλα πολλά. 

Τι μένει σήμερα από όλα αυτά; Σχεδόν τίποτα. Απομένει όμως κάτι, το οποίο ίσως δεν συνειδητοποιούμε. Και αυτό το «κάτι» είναι η θέληση μερικών ανθρώπων, όπως, παρά τις αντιξοότητες, συνεχίσουν την Πολίτικη παράδοση της ασχολίας με την ποίηση και την λογοτεχνία. Οι ολίγοι αυτοί είναι σαν τους Ρωμηούς εκείνους, που σε δίσεκτους καιρούς, πασχίζουν να κρατούν αναμμένες τις κανδήλες της Βασιλεύουσας. 

Γενεύη, 17.12.2014 

Μ. Πρ. Γεώργιος Τσέτσης

Ο π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΕΤΣΗΣ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΑΡΕΚΤΡΟΠΕΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ [Ρ]ΤΥΠΟΥ"

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΑΡΕΚΤΡΟΠΕΣ
Του Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Τσέτση 

Ο λόγος για το πρόσφατο ατόπημα της εφημερίδας «Ορθόδοξος Τύπος», η οποία, ερειδόμενη σε μυθεύματα ενός ζηλωτικών τάσεων Αγιορείτου Μοναχού, στο από 1ης Αυγούστου 2014 φύλλο της, δημοσίευσε πρωτοσέλιδα μια πλήρη φαιδροτήτων «είδηση» (;) με τον βαρύγδουπο τίτλο «Κατάργηση του Αβάτου του Αγίου Όρους απεφάσισε το Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών ή Αιρέσεων». Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η ως άνω απόφασις ελήφθη κατά την τελευταία Γενική Συνέλευση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ) στο Μπουσάν της Νοτίου Κορέας (30 Οκτωβρίου-8 Νοεμβρίου 2013). 

Σωστά διαβάσατε, φίλοι αναγνώσται, τον τίτλο του «αποκαλυπτικού» αυτού δημοσιεύματος. «Απεφάσισε το ΠΣΕ την κατάργηση του Αβάτου του Αγίου Όρους»! Ωσάν η Γενική Συνέλευσή του να ήταν η Διπλή Σύναξη Καθηγουμένων και Αντιπροσώπων των 20 Ιερών Μονών του Αγίου Όρους και η Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων! Τα μόνα αρμόδια Σώματα, δυνάμενα να επιφέρουν καθεστωτικές τροποποιήσεις σε αυτό το αυτοδιοικούμενο τμήμα της Ελληνικής Επικράτειας! 

Κατά το ανυπόγραφο αυτό δημοσίευμα, (στο οποίο συμπεριλαμβάνεται συνημμένως αυτούσιο το παραληρηματικό κείμενο του εν λόγω Μοναχού), η υπό του ΠΣΕ ληφθείσα απόφασις εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους. Διότι συνεπεία αυτής, και της συναφούς «συμφωνίας που υπεγράφη» (από ποιούς;), είναι «πιθανή» η αλλοίωση του χαρακτήρος του Άθω. Παραδείγματος χάριν, διά της καταργήσεως της Αθωνιάδος Σχολής και της ανεγέρσεως αντ΄ αυτής, μιας «Πνευματικής Οικουμενικής Αθωνιάδος Ακαδημίας»˙ της εγκαταστάσεως «τελεφερίκ» προκειμένου να διευκολυνθεί η άνοδος τουριστών στην κορυφή του Άθωνα˙ της τοποθετήσεως αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου από αρχαιολάτρες-Δωδεκαθεϊστές στο Ιερό βουνό του Άθω˙ της αναστηλώσεως της Μονής Αμαλφηνών, προκειμένου να εγκαταβιώσουν Λατίνοι μοναχοί στο Άγιον Όρος˙ ή ακόμη διά της ιδρύσεως στο Όρος, ή παρά το Ὀρος, ενός (άκουσον, άκουσον) «Ινδουϊστικού Κέντρου», κατόπιν αιτήματος Θιβετιανών Ινδουϊστών μοναχών!! Μ΄άλλα λόγια, «ιστορίες δι΄αγρίους»! 

Και διερωτάται κανείς. Πώς αρθρογράφος μιας σοβαρής εφημερίδας, προβαίνει αβασάνιστα στην δημοσίευση και τον σχολιασμό φαντασιώσεων και χονδροειδών ισχυρισμών ενός ζηλωτού, χωρίς να μπεί στον κόπο να διασταυρώσει τα λεγόμενά του; Η κοινή λογική επέβαλε να έλθει πρώτα σε επαφή με άτομα που ήταν παρόντα στο Μπουσάν. Τουτέστι, με κάποιους αντιπροσώπους της Εκκλησίας της Ελλάδος, της Εκκλησίας Κύπρου, του Οικουμενικού Πατριαρχείου, του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, προκειμένου να βεβαιωθεί διά του λόγου το ασφαλές. Πολύ περισσότερο εφ΄ όσον ήταν ηλίου φαεινότερον πως το κείμενο του ζηλωτού Μοναχού (το οποίο, σημειωτέον, είχε πρωτοδημοσιευθεί σε κάποιο Παλαιοημερολογιτικό έντυπο), ουσιαστικά δεν στόχευε το ΠΣΕ, αλλά τους «Νεοημερολογίτες», ειδικώτερα δε Ιεράρχες και Θεολόγους της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Προς αποκατάσταση της αληθείας πρέπει να αποσαφηνισθεί ότι στα κείμενα που εξέδωσε η Συνέλευση τού Μπουσάν, ουδείς γίνεται λόγος περί Αγίου Όρους ή περί Πάτμου και Ρόδου. Και, ως εικός, ουδεμία συμφωνία υπεγράφη μεταξύ ορθοδόξων και ετεροδόξων ή χριστιανών και ετεροθρήσκων, καθώς ισχυρίζεται ο Μοναχός. Εξάλλου, τα κείμενα που εκπονούνται από Γενικές Συνελεύσεις ή από άλλα διοικητικά και συμβουλευτικά σώματα του ΠΣΕ, ουδεμίαν υπογραφήν φέρουν. Ούτε και έχουν δεσμευτικόν χαρακτήρα. Είναι απλώς κείμενα εργασίας, υποβαλλόμενα στις Εκκλησίες-μέλη προς αξιολόγηση και απόφανση. Θετική ή αρνητική. 

Είναι αλήθεια ότι στην εξηκονταπενταετή και πλέον πορεία του ΠΣΕ πάντοτε υπήρξαν προβλήματα. Και ασφαλώς δεν θα λείψουν στο μέλλον, λόγω της ανομοιογένειας των Εκκλησιών και Ομολογιών που συμμετέχουν σ΄αυτό, όπως και των θεολογικών και εκκλησιολογικών τοποθετήσεων των συνομιλητών μας. Εξ ου και το συχνάκις τιθέμενο ερώτημα, αν αξίζει τον κόπο να επιμένουν οι Ορθόδοξοι στην συνεργασία τους με τους ετεροδόξους, μιας και δεν φαίνεται να ευοδούται το θέμα της χριστιανικής ενότητος, λόγω ακριβώς των αδιεξόδων που δημιουργούνται. 

Ωστόσο, το ΠΣΕ παρά τις δυσκολίες που παρουσιάζει, είναι ένας μοναδικός χώρος, όπου παρέχονται ποικίλες ευκαιρίες συναντήσεως, αλληλογνωριμίας, αλληλοεκτιμήσεως και συμφιλιώσεως των χριστιανών. Σε μια εποχή δε κατά την οποία ο χριστιανισμός βάλλεται πανταχόθεν και από παντοίου είδους πολέμιους, η συμμετοχή της Ορθοδοξίας στην Οικουμενική Κίνηση και τα θεσμικά της όργανα, αποτελεί όχι μόνο κέντρισμα, αλλά και υπόμνηση ότι, αν πράγματι εμείς οι Ορθόδοξοι θέλουμε να διαδραματίσουμε κάποιο ρόλο στη διάπλαση της κοινωνίας του μέλλοντος, είναι ανάγκη να βγούμε από τα στενά πλαίσια μέσα στα οποία εγκλωβισθήκαμε και να πλησιάσουμε τους «άλλους». 

Παραμένει, όμως, μια απορία. Ποιός ήταν ο λόγος που επέβαλε, αρχές Δεκαπενταυγούστου, την προβολή ατεκμηρίωτων φληναφημάτων για κάτι που δήθεν συνέβη προ οκτώ μηνών στη Νότια Κορέα; Προκειμένου να αυξηθεί η κυκλοφορία της εφημερίδας; Για να δοθεί το μήνυμα ότι οι αμύντορες της Ορθοδοξίας ευρίσκονται στις επάλξεις, αγρυπνούντες ακόμη και μέσα στην καλοκαιρινή ραστώνη; Ή μήπως στην προκειμένη περίπτωση ισχύει αυτό που είπε κάποτε ένας «μαχητικός» θεωρούμενος Ιεράρχης, ο οποίος απαντώντας σε ερώτημα συνεπισκόπου του γιατί διαρκώς γράφει με τόσο μένος κατά των Δυτικών, απεκρίθη με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «μα, αυτά ζητά ο κόσμος»!!