ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΗ ΥΣΤΕΡΙΑ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Ο Ιωάννης Καποδίστριας βρίσκεται δυναμικά στο προσκήνιο της Ελλάδας των τελευταίων χρόνων.

Είναι ο «άγιος» της πολιτικής, είναι ο κυβερνήτης που μετά από αυτόν το ...χάος, αλλά είναι και ο κυβερνήτης που είπε  ότι το Σύνταγμα στα χέρια των Ελλήνων «είναι σαν το ξυράφι στα χέρια μικρού παιδιού».

Ένα κείμενο, προ ετών, του Αριστείδη Χατζή, καθηγητή Φιλοσοφίας και Θεωρίας Θεσμών και Δικαίου στο ΕΚΠΑ, που αφορά στην ...σχετικοποίηση του Συντάγματος από τον Καποδίστρια, ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων από όσους θέλουν τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας οιονεί άγιο!

Ήδη από το 2013 ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος πρότεινε στην Ι. Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος την αγιοποίηση (ή αγιοκατάταξη, αν προτιμάτε) του Ιωάννη Καποδίστρια, αλλά η πρόταση παραπέμφθηκε - ευτυχώς - στις καλένδες...

Αυτό δεν πτόησε πολλούς και διάφορους ...πατριώτες να προβάλλουν μετ’ επιτάσεως την «αγιότητα» του κυβερνήτη, ο οποίος πήρε και θέση σε μια σύγχρονη εικόνα της Παναγίας της «Πατριώτισσας». Αυτήν την εικόνα εγκατέστησε με τιμές και δόξες στο Πεντάγωνο, επί των ημερών του, ο Πάνος Καμμένος.

Οι φανατικοί υποστηρικτές του Καποδίστρια θεωρούν πως ο κυβερνήτης αποτελεί «γέφυρα μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας», αφού διετέλεσε υπουργός των Εξωτερικών της ομόδοξης χώρας. Μάλιστα έχουν επιστρατεύσει όλες τις σύγχρονες ρωσικές δυνάμεις (πολιτικές και εκκλησιαστικές), προκειμένου να προβληθεί η «αγιότητα» του κυβερνήτη από πολλές πλευρές.

Αυτοί οι ένθερμοι υποστηρικτές του Καποδίστρια ...διέρρηξαν τα ιμάτια τους στην ανάγνωση του κειμένου του καθηγητή Αριστείδη Χατζή, ο οποίος αμφισβητεί την ...δημοκρατικότητα του κυβερνήτη. 

Η «αγιοποίηση» του Καποδίστρια είναι μια αστεία υπόθεση. Δεν του χρειάζεται το «φωτοστέφανο» του κυβερνήτη.

Από την άλλη, η όποια προσπάθεια αντικειμενικής, ας πούμε, προσέγγισης της περίπτωσής του, θέλει καθαρότητα και όχι ιδεοληψίες. Και φυσικά γνώση των εξαιρετικά δύσκολων συνθηκών κάτω από τις οποίες εργάστηκε ο Καποδίστριας, με αληθινό πάθος για την ανάσταση του Γένους.

Αλλά ο κυβερνήτης δεν θα πρέπει, επίσης, σε καμία περίπτωση να γίνεται σημαία των εν Ελλάδι φιλορώσων, οι οποίοι πιστεύουν ακόμα – φευ! - στη σωτηρία της Ελλάδας από το «ξανθό γένος».

Τα κάθε λογής περιττά και ιδεοληπτικά επιχρίσματα θα πρέπει να αφαιρεθούν από την «αγιογραφία» του Καποδίστρια.

Τώρα, με αφορμή την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή για τον Καποδίστρια, βλέπουμε μια Καποδιστριακή υστερία! Η ταινία "αγιοποιεί" τον Κυβερνήτη και λειτουργεί αναγωγικά δια τα καθ' ημάς. Ο Καποδίστριας είναι ο αδιάφθορος, ενώ εμείς υποφέρουμε από τους διεφθαρμένους πολιτικούς, από το 1831 που δολοφονήθηκε. Σα να σταμάτησε ο χρόνος την ημέρα της δολοφονίας του και μετά ενέσκηψε στη χώρα η άφατη διαφθορά. Υστερικές υπερβολές που χαϊδεύουν τα ταπεινά ένστικτα του λαού. Ο Καποδίστριας προβάλλεται ως το απόλυτο πρότυπο. Μια υστερία που καταντά επικίνδυνη. 

Η Ελλάδα πάντα ανέτρεχε στον Καποδίστρια. Ενδεικτικά θυμίζουμε το έργο του Νίκου Καζαντζάκη, που έγινε και θεατρική παράσταση ήδη από το 1946, στο Εθνικό Θέατρο, και επαναλήφθηκε το 1976 και το 1982. Στις μέρες μας, το 2022, ανέβηκε το πρωτότυπο έργο μουσικού θεάτρου "Καποδίστριας: Μονόδραμα μιας μυστικής ζωής" της Καλλιόπης Τσουπάκη, στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Το 2022 ανέβηκε και το θεατρικό έργο "Ιωάννης Καποδίστριας – στα βήματα ενός μεγάλου ηγέτη", παραγωγή του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. Επίσης, "Ιωάννης Καποδίστριας, Δόξα και Μοναξιά": Ένα πρωτότυπο ιστορικό έργο της Ιωάννας Παπανδρόπουλου Berthoud, που παρουσιάστηκε από το Θέατρο Ελλήνων Γενεύης και στην Πάτρα, με αφορμή τα 200 χρόνια από την Επανάσταση. Επίσης, ο Καποδίστριας έχει μεγάλη μερίδα και στο ραδιοφωνικό θέατρο, αλλά και στο συνεδριακό κομμάτι. 

Όμως, η υστερία έγινε με την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, γιατί - δυστυχώς - η ταινία λειτουργεί καταγγελτικά για το σήμερα, έχει, δηλαδή, αρκετή δόση λαϊκισμού. 

Ο Καποδίστριας απαιτεί, επιτέλους, νηφαλιότητα και επιστημοσύνη. Το μεγαλείο του δεν έχει ανάγκη υστερίας. 

ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ «ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΧΟΛΙΑΣΤΗ» ΜΑΝΟΥ ΛΑΜΠΡΑΚΗ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ποιος είναι τελικά ο «εθνικός σχολιαστής» μας, που έχει άποψη επί παντός επιστητού και δημιουργεί «ρεύμα» στα social media; 

Ο θεατρικός συγγραφέας Μάνος Λαμπράκης είναι σχετικά νέος …αστήρ του διαδικτύου και δη στην λαϊκή εκδοχή του. 

Γράφει ασταμάτητα και μ’ ένα τρόπο που σε πείθει πως λέει κάτι σοβαρό και πρωτοποριακό (sic)! Στην πραγματικότητα είναι εγκλωβισμένος σε μιαν αδιέξοδη και ανέξοδη θρησκευτικότητα, η οποία τον θέλει «αντισυστημικό», «αντιοικουμενιστή», «αντιδυτικό», «αντιστασιακό» (γενικώς) και τάχα θηρευτή της αλήθειας και της γνησιότητας. 

Στο πλαίσιο αυτό έγραψε ένα κείμενο για τον Οικουμενικό Πατριάρχη, με τον τίτλο: «Η Οικουμενική Μοναξιά: 35 χρόνια Πατριάρχης Βαρθολομαίος και το ερώτημα του μετά». Εκεί διακρίνει κανείς εύκολα τις θρησκευτικές του εμμονές που χαρακτηρίζουν και πολλούς «γνήσιους πιστούς». 

Γράφει …έμπλεος αγωνίας: «Μπορεί η Ορθοδοξία να γίνει οικουμενική χωρίς να γίνει οικουμενιστική; Μπορεί να μιλήσει για ειρήνη, οικολογία, συνύπαρξη, χωρίς να χάνει το μυστήριο της μετάνοιας; Μπορεί να είναι πολιτικά παρούσα χωρίς να γίνει πνευματικά αμήχανη;». 

Πρώτα πρώτα ο Μάνος Λαμπράκης δεν γνωρίζει τι σημαίνει Οικουμενική Κίνηση και Οικουμενικός Διάλογος. Ως εκ τούτου σαν τους φοβικούς χριστιανούς, …τρέμει μήπως δεν προτάσσεται «το μυστήριο της μετάνοιας», το οποίο φαίνεται πως …βιώνουν όλοι αυτοί στον υπέρτατο βαθμό που έχουν βρει το μετανοιόμετρο! 

Και μετά αναρωτιέται ταλανιζόμενος: «Μπορεί να υπάρξει Πατριάρχης μετά τον Βαρθολομαίο που να σταθεί ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση χωρίς να γίνει υπάλληλος καμίας; Ποιος λόγος μπορεί να αρθρωθεί μετά την αγάπη, όταν η αγάπη έχει γίνει πλέον πολιτική έννοια;». Γιατί ο Μάνος Λαμπράκης έχει και αγαπόμετρο! 

Ας πάει να δει τον Πατριάρχη σε ένα ταξίδι του στο εξωτερικό πώς στέκεται και διαλέγεται και μετά ίσως καταλάβει πόσο νάνος και θλιβερός επαρχιώτης είναι αυτός για να μιλήσει για τον όντως Οικουμενικό Βαρθολομαίο. 

Μετά ο κ. Μάνος Λαμπράκης πιάνει τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Γεώργιο, γιατί φυσικά είναι υπέρ του πρ. Πάφου Τυχικού, δηλαδή του εκπροσώπου μια νοσηρής θρησκευτικότητας που διεκδικεί την πλήρη αλήθεια. 

Για τον Μ. Λαμπράκη «ο λόγος του Αρχιεπισκόπου φανερώνει τον απόλυτο εκκοσμικευμένο χαρακτήρα της ιεραρχίας, μια εκκλησία που ομιλεί πλέον για «διαδικασίες», για «εξέταση θεμάτων» και «αποφάσεις», χωρίς ποτέ να αναφέρει τη λέξη «μετάνοια». Πάλι μας κάνει κήρυγμα μετανοίας! Αυτός ο κανών ο ακριβέστατος της θεολογίας! Ως εκ τούτου, κατά τον Μ. Λαμπράκη «η στάση του Τυχικού δεν υπήρξε «αντικανονική», αλλά μυστικά ορθόδοξη, γιατί όποιος υπερασπίζεται το άναρχο της χάριτος, υπερασπίζεται την Εκκλησία στην πιο βαθιά της μορφή». 

Και βέβαια και αυτό το κείμενο – σεντόνι, πασπαλισμένο με άφθονο «πόνο»: «Γιατί όποιος μιλά για τον αδελφό του χωρίς πόνο, χωρίς αίσθηση της ιερότητας του προσώπου, δεν ποιμαίνει, απλώς επιβλέπει». 

Σειρά τώρα έχει ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. Ποιο το αμάρτημά του; Μα δέχθηκε τη νέα πρέσβη των ΗΠΑ. 

Για τον Μ. Λαμπράκη: «Ο Ιερώνυμος εμφανίζεται σήμερα ως ο ευγενικός θυρωρός της αμερικανικής πολιτικής σκηνής, έτοιμος να ανοίξει τις πόρτες του συνοδικού μεγάρου σε κάθε πολιτικό προϊόν της υπερατλαντικής αγοράς, ακόμη και σε εκείνα που δεν αντέχουν ούτε για πέντε λεπτά την επιθεώρηση μιας σοβαρής μορφωτικής ή θεσμικής πυκνότητας. 

Γιατί το ότι ο Αρχιεπίσκοπος ήταν «ο πρώτος που τηλεφώνησε» στην Γκιλφόιλ δεν είναι μια χαριτωμένη λεπτομέρεια αλλά μια θεολογικά και πολιτικά αποκαλυπτική πράξη. Φανερώνει έναν εκκλησιαστικό ηγέτη ο οποίος αναζητά την ισχύ όχι στην ευχαριστιακή κοινότητα, όχι στο πνευματικό κύρος, όχι στα σώματα που καθημερινά πενθούν, παλεύουν και φέρουν τα τραύματα αυτής της χώρας — αλλά στην επικοινωνιακή φιέστα της διεθνούς παρουσίας. 

Η εικόνα του Ιερωνύμου να εκθειάζει την «τιμή και ευλογία» της γνωριμίας με μια πρώην τηλεοπτική περσόνα, πολιτικά στρατολογημένη από το περιβάλλον Τραμπ, αποκαλύπτει το βάθος της εκκλησιαστικής αποσύνδεσης από την ίδια της τη θεολογία». 

Φυσικά ο Λαμπράκης υποδεικνύει συγκεκριμένη ατζέντα στον Αρχιεπίσκοπο: «Και τι να πει κανείς για το συμβολικό βάρος του να εμφανίζεται ο Αρχιεπίσκοπος, όχι για να μιλήσει για τα Τέμπη, όχι για να μιλήσει για την εκκλησιαστική διαφάνεια, όχι για να μιλήσει για την κοινωνική αδικία, την ανεργία, την πείνα, την αξιοπρέπεια των αδύναμων, αλλά για να φωτογραφηθεί με την εκπρόσωπο μιας υπερδύναμης που εξάγει παγκοσμίως ιδεολογικά πακέτα — είτε «woke» είτε «anti-woke» ανάλογα με την περίσταση, αρκεί να υπηρετείται η στρατηγική της εικόνας;» 

Και μετά από διάφορες πομφόλυγες, ο Μ. Λαμπράκης κλείνει δραματικά: «Αν ο Ιερώνυμος νομίζει ότι η Γκιλφόιλ προσδίδει κύρος στην Εκκλησία, τότε η Εκκλησία έχει ήδη χάσει το κύρος της — όχι λόγω της Γκιλφόιλ, αλλά λόγω του Ιερωνύμου». 

Ίσως πρέπει η Εκκλησία να προσλάβει τον κ. Μάνο Λαμπράκη για να ανορθώσει το χαμένο κύρος της.

Αλλιώς ο «πύρινος» λόγος του θα της θυμίζει την …χαμένη της αποστολή! 

Ο ταλαίπωρος… 

Ο “ΕΘΝΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΣ” ΜΑΝΟΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ ΚΑΤΑ ΣΤΑΥΡΟΥ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο “εθνικός σχολιαστής” μας Μάνος Λαμπράκης αυτή τη φορά καταπιάνεται με τον Σταύρο Ζουμπουλάκη. 

Με αφορμή το πρόσφατο βιβλίο του Στ. Ζουμπουλάκη “Η ανακοίνωση της αλήθειας στον άρρωστο” (εκδόσεις Πόλις, 2025), ο Μάνος Λαμπράκης εξαπολύει έναν “φιλιππικό”, για την γραφή του Σταύρου Ζουμπουλάκη, η οποία κατ’ αυτόν “αφήνει πάντοτε μια αίσθηση ανολοκλήρωτου. Όχι από αδυναμία - αλλά από πρόθεση”. 

Μεταξύ άλλων πολλών φληναφημάτων, ο Μάνος Λαμπράκης γράφει: “Ο λόγος του Ζουμπουλάκη κινείται ανάμεσα στη μελαγχολία του πιστού και την αμφιβολία του διανοουμένου — ένας λόγος που δεν τολμά να κατονομάσει το μυστήριο, μήπως και το προδώσει. Και όμως, αυτή η αποφυγή του ονόματος «Χριστός» λειτουργεί σαν παραδοχή: ότι κάθε ονομασία Του είναι ήδη αποτυχία. Όμως, ποιον Θεό υπονοεί; Ο γιατρός που ανακοινώνει την αλήθεια στον άρρωστο, στο τελευταίο του «βιβλίο», δεν είναι απλώς συμβολική μορφή, είναι το τεκμήριο ενός κόσμου χωρίς θεϊκή παρουσία, όπου η ευθύνη αντικαθιστά την Χάρη και η προσοχή παίρνει τη θέση της προσευχής. Ο Θεός του Ζουμπουλάκη είναι ένας Θεός που έχει γίνει σχέση -  όχι Σταυρός, αλλά βλέμμα και όχι Σάρκα, αλλά λέξη... Κι έτσι η απορία μένει: μήπως ο Ζουμπουλάκης δεν επιχειρεί να μιλήσει για τον Θεό, αλλά να Τον προστατεύσει από την εποχή του; Μήπως αυτή η διαρκής μετριότητα της πίστης - όπου ο Θεός δεν κηρύσσεται, αλλά υπαινίσσεται - είναι το τίμημα για να διασωθεί κάτι από το ιερό μέσα στην εξάντληση του λόγου”. 

Διερωτώμαι: Τι θέλει ο κ. Λαμπράκης από τον Σταύρο Ζουμπουλάκη; Μια ξεκάθαρη “ομολογία πίστεως”; Όποιος έχει παρακολουθήσει την πορεία και την σκέψη του Σταύρου Ζουμπουλάκη θα διαπιστώσει ότι είναι εξαιρετικά “χριστοκεντρικός”! Αλλά αυτό δεν το κραδαίνει, δεν το κραυγάζει. Υπάρχει παντού στο έργο του. Κι έτσι πρέπει να είναι. Ο Ζουμπουλάκης δεν είναι ιεροκήρυκας κι ούτε πρέπει να γίνει. 

Η Λίνα Πανταλέων είχε γράψει για τον Σταύρο Ζουμπουλάκη, με αφορμή το βιβλίο του “Μυθιστορηματικό Αναγνωστήριο”: “Η χριστιανική πίστη διαπερνά τόσο τον αναγνωστικό τρόπο όσο και τη γραφή του Ζουμπουλάκη. Έχω την εντύπωση πως δεν κατέβαλε ιδιαίτερο κόπο για να βρει τα λογοτεχνικά έργα που θίγουν, είτε πλαγίως είτε εμφατικά, είτε θερμά είτε απορριπτικά, το ζήτημα της πίστης. Τα διαβάσματα του Ζουμπουλάκη φανερώνουν τον πυρήνα της πίστης του, την πίστη του στη δυνατότητα της καλοσύνης και στο δικαίωμα της χαράς... Όταν ο Ζουμπουλάκης κάνει λόγο για αγάπη μιλάει για κάτι το απόλυτο, το υπέρτατο, που κατισχύει ακόμη και του θανάτου. Η άνευ όρων αγάπη είναι «εκείνη που δεν μπορεί να διανοηθεί τον θάνατο του άλλου, γιατί δεν μπορεί να διανοηθεί τον κόσμο και τη ζωή χωρίς αυτόν τον άλλο». «Η αγάπη δεν ξέρει από προφύλαξη, δεν υπάρχει υπό όρους. Η αγάπη είναι ασυμφιλίωτη με τον θάνατο του αγαπημένου […]». 

Όλα τα παραπάνω απαντούν στις θλιβερές αιτιάσεις του Μάνου Λαμπράκη για την γραφή του Σταύρου Ζουμπουλάκη. Ίσως θα έπρεπε να ενημερωθεί ο κ. Λαμπράκης για τις βαθιές χριστιανικές καταβολές του Στ. Ζουμπουλάκη, αλλά κυρίως να μελετήσει προσεκτικά την “Ανθοδέσμη για τη Μεγάλη Εβδομάδα”. 

Αίφνης, θυμάμαι ένα χριστολογικό άρθρο του Σταύρου Ζουμπουλάκη για τα Χριστούγεννα στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ (24-12-2005), όπου σημειώνει με έμφαση: “...ἡ κατὰ σάρκα γέννηση τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ τὴν ἀπαρχὴ τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου του καὶ ἡ ἑορτὴ μὲ τὴν ὁποία τὴν τιμοῦμε εἶναι ἀληθινὰ «μητρόπολις πασῶν τῶν ἑορτῶν» (Ἅγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος). Ἡ Ἐνσάρκωση τοῦ Χριστοῦ ὁρίζει τὴν κατεξοχὴν ἀγεφύρωτη διαφορὰ τῆς χριστιανικῆς θρησκείας ἀπὸ τὴν ἰουδαϊκὴ καὶ ἐν γένει τὴν ἰδιαιτερότητα, τὸ μυστήριο καὶ τὸ σκάνδαλο τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὁ ἕνας καὶ μόνος Θεός, ὁ Δημιουργός του κόσμου, ἐπὶ τῆς γῆς ὤφθη καὶ ἐν τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη (Βαροὺχ 3, 38), γεννήθηκε καὶ ἔζησε στὴ σκόνη καὶ στὴ λάσπη τῆς Παλαιστίνης, ἄνθρωπος ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους”. Και στη συνέχεια ο Ζουμπουλάκης αναλύει το Αποστολικό ανάγνωσμα των Χριστουγέννων, εστιάζοντας στο περίφημο χωρίο της Προς Φιλιππησίους επιστολής (2, 6 -10) του Αποστόλου Παύλου. 

Εύχομαι από καρδιάς στον “εθνικό σχολιαστή” μας Μάνο Λαμπράκη να αξιωθεί κάποτε να φτάσει στο ύψος της χριστολογίας του Σταύρου Ζουμπουλάκη. Μέχρι τότε τού συνιστώ σιωπή, διάβασμα, κένωση από το αφόρητο “εγώ” του και διακινδύνευση.

ΜΑΙΝΟΜΕΝΗ ΕΥΗ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗ ΚΑΤΑ ΣΤΑΥΡΟΥ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Η μονίμως μαινομένη κα Εύη Βουλγαράκη αυτή τη φορά «τα έβαλε» με τον Σταύρο Ζουμπουλάκη. Αφορμή το πρόσφατο άρθρο του Στ. Ζουμπουλάκη στην "Καθημερινή", με τίτλο «Γενοκτονία και Δημοκρατία». 

Ποιο είναι το …βαρύ αμάρτημα του Ζουμπουλάκη κατά την κα Εύη Βουλγαράκη; Ας την …απολαύσουμε: 

«Γράφει και ο Ζουμπουλάκης την παρλάτα του, για να παραδεχτεί ότι πρόκειται για γενοκτονία. Αυτό που έχει δει ο κάθε τυφλός, περίμενε πρώτα να ολοκληρωθεί το έργο για να το δει ο ανοιχτομάτης Ζουμπουλάκης. Πολύ όψιμος ο όλος πόνος. Πάρα πολύ όψιμος. Με τη συνταξιοδότηση. Πού ήταν το 2014 ο περίβλεπτος συγγραφέας, όταν βομβαρδιζόταν η δυτική όχθη με πάνω από 170 νεκρούς και 1250 τραυματίες, και οι Ισραηλινοί χειροκροτούσαν το θέαμα στον νυχτερινό ουρανό; 

Πού ήταν επί τόσους μήνες που μας έλεγε για τις σφαγές του Αβραάμ; Ως τι αξίζει να διαβαστεί ένα κείμενο που έρχεται καταϊδρωμένο; Για την υπογραφή; ως κείμενο μετανοίας; μεταμελείας; νεότερου υπολογισμού; ως παλιοπαρέα; για το πώς πάει το ποτάμι της οργανικής διανόησης; με το ρεύμα; για τη σκυτάλη που έχει περάσει σε νεότερους; 

Άνθρωποι που έστησαν καριέρα σχεδόν μονοθεματική, μπορεί να λέγονται άνθρωποι όταν περιμένουν να ολοκληρωθεί η γενοκτονία, για να πουν την τζάμπα πάρλα τους; 

Και όχι δεν είμαι η κακιά εγώ. Αλλά δεν επιτρέπεται τέτοιος ηθικός χυλός. Κακοί είναι εκείνοι με τους οποίους μας χωρίζει μια θάλασσα από αίμα, και θυμούνται να ενοχληθούν και να παίξουν ένα παιχνιδάκι ισορροπιών κατόπιν εορτής. 

Δεν ξέρω πώς θα ησυχάσουν τη μέσα τους φωνή, πώς θα κοιμούνται τα βράδια. 

Κοιτάξτε, εμένα οι φιλίες μου δεν είναι κομπολόι δημοσίων σχέσεων άνευ νοήματος. Πολύ συχνά σκεπάζω επίσης τα ολισθήματα όλων μας, δεν παριστάνω συνεχώς τον κήνσορα των πάντων και ιδίως της εκκλησίας. Όλοι με τα λάθη μας πορευόμαστε. Όμως εδώ το λάθος είναι συστηματικό, επαναληπτικό, επίμονο και το κόστος αυτού του λάθους είναι το πάθος και ο θάνατος ενός ολόκληρου λαού. 

Δεν με νοιάζει λοιπόν το απαγορευτικό από την ισραηλινή πρεσβεία, που έφαγα για ένα μετριοπαθέστατο κείμενο το 2014. Όσοι δεν μίλησαν μήτε το 14, μήτε σε πλείστες όσες ακόμα ευκαιρίες και αφορμές έχουν διατελέσει το παχύ εκείνο στρώμα υποστήριξης που χρησιμοποιεί το γενοκτόνο κράτος για να ολοκληρώνει το έγκλημα του σήμερα. 

Και δεν είναι μια υπόθεση μιας ακροδεξιάς, για να φαντάζεται ο Έλληνας πως είναι μια περιθωριακή υπόθεση, λίγων ακραίων. Είναι μια κρατική υπόθεση, ενός κράτους που παριστάνει το δυτικό. 

Δυστυχώς δεν ξέρω πώς ο Θεός μπορεί να συγχωρεί τέτοια αμαρτήματα. Δεν είμαι Θεός, δεν γνωρίζω. Εύχομαι για όλους το καλό τους. Εύχομαι για όλους μας την τελική συγχώρηση. Ξέρω όμως ότι δικαίως υπάρχουν και εκκλησιαστικά επιτίμια για κάποια αμαρτήματα, που είναι βαρύτατα. Και τα επιτίμια είναι δώρο, είναι θεραπεία, είναι έγνοια και πρόνοια. 

Αυτό που είναι πραγματική καταδίκη για τον άνθρωπο, κάθε άνθρωπο, είναι να λες περίπου, εντάξει μωρέ, ας πάμε με το κύμα, ας αποκομίσουμε στη ζήση μας ό,τι μπορούμε να αποκομίσουμε, και δεν τρέχει κάστανο, αλλάζουμε άποψη και στάση όταν είναι ασύμφορη η προηγούμενη. Αυτό το πράγμα στερεί τους σημερινούς ανθρώπους από κάθε ηθική ραχοκοκαλιά». 

Ο παραπάνω θρήνος και κοπετός της κας Εύης Βουλγαράκη προέκυψε, λοιπόν, επειδή ο Σταύρος Ζουμπουλάκης …καθυστέρησε να αναγνωρίσει την γενοκτονία των Παλαιστινίων. Επειδή δεν ήταν τόσο …ανοιχτομάτης όσο η κα Βουλγαράκη για να καταδικάσει την γενοκτονία των Παλαιστινίων στον χρόνο που θα ήθελε η κα Βουλγαράκη. Επειδή ο Σταύρος Ζουμπουλάκης υπέπεσε σε λάθος «συστηματικό, επαναληπτικό, επίμονο» και δεν μπορεί να το …σκεπάσει η κα Βουλγαράκη, η οποία – κατά την δήλωσή της πολύ συχνά σκεπάζει επίσης τα ολισθήματα όλων μας! Ειρήσθω εν παρόδω, ζητώ εξαίρεση. Τα δικά μου τα λάθη δεν τα θέλω υπό τας πτέρυγας της κας Βουλγαράκη. Είναι μεγάλο το βάρος των πτερύγων της για μένα. 

Δεν θρήνησε, λοιπόν, όπως έπρεπε ο Σταύρος Ζουμπουλάκης. Και μας θυμίζει με την «λογική» της η κα Βουλγαράκη ότι πολλοί βορειοκορεάτες που δεν ανταποκρίθηκαν αρκούντως στον θρήνο για τον θάνατο του ηγέτη τους Κιμ Γιονγκ Ιλ, καταδικάστηκαν και κάποιοι θανατώθηκαν. Επομένως, στον Ζουμπουλάκη πρέπει πάσα καταδίκη! 

Η κα Βουλγαράκη αφήνει τα τοιούτα …αμαρτήματα στην κρίση του Θεού, αλλά και στα εκκλησιαστικά επιτίμια ως «δώρο και θεραπεία»! 

Αίφνης, θυμάμαι το περίφημο συνέδριο που είχε διοργανώσει το 2013 ο Σταύρος Ζουμπουλάκης για την Συγχώρηση, με τον "Άρτο Ζωής". Ίσως η κα Βουλγαράκη θα πρέπει να εντρυφήσει στα πρακτικά εκείνου του συνεδρίου, μήπως και αντιληφθεί την …άλλη διάσταση των πραγμάτων. Μάλιστα, ο Σταύρος Ζουμπουλάκης έχει απαντήσει από τότε στις σημερινές αιτιάσεις της με την εισήγησή του: «Η συγχώρηση του πολιτικού κακού: ΠΟΤΕ;». 

Και φυσικά στον Σταύρο Ζουμπουλάκη είμαστε ευγνώμονες και για την αναζωπύρωση της Βιβλικής Θεολογίας. Μια υπόθεση που την πήρε πάνω του και την αναπτύσσει με πολλούς τρόπους. 

Στο άρθρο του στην Καθημερινή μας δίνει εύστοχα την βιβλική εκδοχή της σημερινής πραγματικότητας στη Γάζα: «Οταν ο Θεός της Βίβλου δίνει την εντολή στον λαό του να μην κακομεταχειρίζεται τον ξένο, αλλά να τον φροντίζει, τη θεμελιώνει αυτή την εντολή του πάνω στην εμπειρία των Εβραίων στην Αίγυπτο: «γιατί και σεις ξένοι ήσασταν κάποτε στη γη της Αιγύπτου» (Εξοδος, 22:20, και σε αρκετά άλλα χωρία). Από ό,τι φαίνεται ούτε η οδυνηρή μνήμη αυτού που υποστήκαμε μπορεί να μας συγκρατήσει από το να κάνουμε και εμείς το ίδιο. Η μνήμη μάλιστα του αποτρόπαιου κακού που υπέστης μπορεί, αντίθετα, να αποτελέσει και τη δικαιολογητική βάση για να διαπράξεις το ίδιο κακό, δίνοντάς του άλλο όνομα. Τέτοιοι είμαστε οι άνθρωποι και κανείς δεν εξαιρείται». 

Πάντως, επειδή η κα Βουλγαράκη υπαινίσσεται ότι ο Σταύρος Ζουμπουλάκης «αλλάζει στάση» κατά το συμφέρον του, νομίζω πως ο Ζουμπουλάκης είναι αταλάντευτος. Κι αυτό το πιστοποιεί, για άλλη μια φορά, η τελική φράση του άρθρου του: «Όποιος είναι ειλικρινά και γνήσια ενάντιος σε αυτή την πολιτική του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων συνανθρώπων μας, είναι την ίδια στιγμή και για τους ίδιους λόγους εξίσου ενάντιος σε κάθε λόγο ή πράξη αντισημιτισμού, που τον βλέπουμε, αλίμονο, και αυτόν να φουντώνει στον τόπο μας και παντού». 

Πάντως, το ρεσιτάλ της κας Βουλγαράκη στο φεϊσμπουκικό σχόλιό της είναι η αυτοδικαίωση: «Και όχι δεν είμαι η κακιά εγώ. Αλλά δεν επιτρέπεται τέτοιος ηθικός χυλός… εμένα οι φιλίες μου δεν είναι κομπολόι δημοσίων σχέσεων άνευ νοήματος… δεν παριστάνω συνεχώς τον κήνσορα των πάντων και ιδίως της εκκλησίας…». Δεν είναι, λοιπόν, «ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων». 

Η κα Βουλγαράκη φαίνεται, γενικώς, πως …θλίβεται πολύ! Και έχει την απαίτηση και οι άλλοι να είναι ισοστάσιοι της. Μήπως, όμως, πρέπει να θυμάται κάπου κάπου ότι το πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνην;

ΗΡΩΔΙΑΣ Ο "ΕΘΝΙΚΟΣ ΜΑΣ ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΣ" ΜΑΝΟΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο «εθνικός μας σχολιαστής» κ. Μάνος Λαμπράκης ενοχλήθηκε σφόδρα από την αντίδρασή μου για την ανάρτηση του που αφορούσε στην Πατριαρχική Μεγάλη του Γένους Σχολή και με μία οργίλη ανάρτηση του με «περιποιήθηκε» δεόντως. 

Παραθέτω το κείμενό του ως μνημείο ρηχού λόγου. 

«Το πρωί μου κοινοποιήθηκε μια ανάρτηση κάποιου κυρίου, ο οποίος αποφάσισε να υπερασπιστεί έναν θεσμό αιώνων – όπως δήλωσε με επισημότητα – από την απειλή μιας φράσης, ενός σχολίου, μιας αράδας που τόλμησε να θέσει ερωτήματα και όχι να ψάλλει ύμνους. Ο εν λόγω κύριος, με ύφος βαθιά προσβεβλημένο, επιτέθηκε όχι μόνο στο περιεχόμενο, αλλά και σε εμένα προσωπικά, κατηγορώντας με, μεταξύ άλλων, για «φιλοσοφική σαντιγί», «γοητευτική απελπισία» και – το κορυφαίο – για το ότι έχω γίνει «εθνικός σχολιαστής». 

Πρότεινε μάλιστα και «μονομαχία». Όχι στον δημόσιο διάλογο, αλλά σε κάτι πιο δραματικό, πιο προσωπικό, πιο τιμητικό: «πρόσωπο με πρόσωπο», για να λυθούν τα… θεολογικά ζητήματα με τον τρόπο της καφενειακής ιπποσύνης. Δεν ενοχλήθηκε λοιπόν από την κατάσταση της Πόλης, ούτε από την απουσία μαθητών από τη Σχολή, ούτε από τη σιωπή των θεσμών. Ενοχλήθηκε από το ότι κάποιος τόλμησε να το πει. Και μάλιστα το είπε χωρίς να του έχει δοθεί η άδεια να μιλά. Δεν ήταν «θεολόγος», δεν ήταν Κωνσταντινουπολίτης, δεν ήταν «εκ των έσω». Δεν ήταν δικός τους. Αυτό είναι που πονάει.

Δεν είναι η ανάρτηση που τους ενοχλεί. Είναι η απήχηση. Είναι ότι ο λόγος αυτός κυκλοφορεί χωρίς σφραγίδες. Ότι δεν ανήκει σε κανένα κώδικα. Ότι δημιουργεί ρωγμές εκεί όπου οι άλλοι προσπαθούν να χτίσουν μουσειακή σιωπή. Δεν μπορούν να ανεχθούν πως κάποιος, χωρίς να υπηρετεί θεσμό, νομίζουν ότι ασκεί επιρροή. Πως κάποιος μπορεί να πει κάτι που αγγίζει τη μορφή της εποχής. 

Τι σημαίνει, άραγε, «εθνικός σχολιαστής»; Σημαίνει ίσως κάποιον που ακούγεται ευρέως; Που μιλά με εσωτερική ακρίβεια για θέματα που όλοι αποφεύγουν; Που δεν έχει ανάγκη από οπαδούς, γιατί ο λόγος του δεν στηρίζεται στη μαζικότητα, αλλά στη διαύγεια; Είναι παράξενο: όταν συμφωνούν μαζί σου οι πολλοί, είσαι λαϊκιστής, όταν σε αγνοούν, είσαι ασήμαντος, όταν σε μιμούνται, είσαι επικίνδυνος. 

Δεν θέλουν, λοιπόν, «σχολιαστές». Θέλουν μόνο ελεγχόμενες φωνές. Να λένε αυτό που αρμόζει. Να νουθετούν τον λαό, όχι να σπάνε την εικόνα. Να ψιθυρίζουν ότι όλα είναι δύσκολα, αλλά όλα πάνε καλά. Ότι χάνουμε παιδιά, χάνουμε σχολεία, χάνουμε την Ιστορία – αλλά δεν φταίει κανείς. Είναι οι καιροί. Είναι το κλίμα. Είναι η Τουρκία. Είναι η μοίρα μας. 

Κι όταν κάποιος λέει ότι ίσως φταίμε κι εμείς; Ότι ίσως έχουμε παραιτηθεί από την επιθυμία, από τη μορφή, από τη γλώσσα; Τότε τον καταγγέλλουν ως «εξυπνάκια». Γιατί τους ενοχλεί όχι η πρόθεση, αλλά η ακρίβεια. Όχι το ύφος, αλλά η στόχευση. Γιατί είπε την απώλεια με τρόπο που δεν μπορεί να διαψευστεί. Και γιατί τόλμησε να ονομάσει την αποτυχία ως αυτό που είναι: μεταφυσική παραίτηση και όχι γραφειοκρατική δυσκολία. 

Κι ύστερα, βέβαια, η «μονομαχία». Ο συμβολισμός ενός σώμα με σώμα – τάχα δημοκρατικός – στην ουσία βαθιά ελιτίστικος. Δεν ζητούν διάλογο. Ζητούν υποταγή. Θέλουν να επιβεβαιώσουν την πατρωνία τους. Να αποφανθούν αν «δικαιούσαι» να γράφεις. Αν «γνωρίζεις». Αν «ανήκεις». Αν είσαι εν τέλει ένας από αυτούς που έχουν το δικαίωμα να θρηνούν. 

Μα ο θρήνος για τη Μεγάλη του Γένους Σχολή δεν είναι ζήτημα γνώσης. Είναι ζήτημα ευαισθησίας. Είναι αντανακλαστικό μορφής. Και είναι πιο έντιμος από τη σιωπή όσων επί δεκαετίες φωτογραφίζονταν μπροστά στην πύλη, χωρίς να ρωτούν πού είναι οι μαθητές. 

Οπότε, όχι, δεν θα γίνει «μονομαχία». Γιατί η Ιστορία δεν είναι άθροισμα «ανδρισμών». Και η σκέψη δεν είναι αρένα. Είναι μορφή ευθύνης. Κι όποιος τη χλευάζει, επειδή τον ξεπερνά, δεν επιτίθεται στον σχολιαστή. Επιτίθεται στο πρόσωπο του μέλλοντος – στο παιδί που δεν εγγράφηκε. Και τελικά, επιτίθεται στη δική του αντανάκλαση στον καθρέφτη. Κι ασφαλώς —για όσους δεν αρκούνται στις λέξεις— υπάρχει πάντοτε και η άλλη οδός, η νομική. Δεν είναι του παρόντος, αλλά δεν είναι και εκτός ορίων». 

Και τώρα ο ημέτερος σχολιασμός. 

Τι νόμιζε ο κ. Μάνος Λαμπράκης ότι θα γράφει πάντοτε ανενόχλητος; Το επιχείρημα του επιστρέφεται. Γράφει ότι ενοχλήθηκα «από το ότι κάποιος τόλμησε να το πει. Και μάλιστα το είπε χωρίς να του έχει δοθεί η άδεια να μιλά». 

Ε, ο κ. Λαμπράκης εταράχθη ως η Ηρωδιάς διότι βρέθηκε κάποιος να τον αμφισβητήσει. Ο ίδιος λέει ότι τάχα «δεν έχει ανάγκη από οπαδούς, γιατί ο λόγος του δεν στηρίζεται στη μαζικότητα, αλλά στη διαύγεια». Τότε γιατί αντέδρασε μαινόμενος; Αφού έχει τέτοια αυτάρκεια θα έπρεπε να με προσπεράσει. Να μη με δει καν! Κι όμως ξεσήκωσε αντάρα γιατί ακριβώς βρέθηκε ΕΝΑΣ, μόνον ΕΝΑΣ, που τον αμφισβήτησε δημοσίως. Μέσα στη δόξα των χιλιάδων likes και κοινοποιήσεων, δεν άντεξε ο κ. Λαμπράκης την αμφισβήτηση του ΕΝΟΣ! 

Και φυσικά απέρριψε τον διάλογο πρόσωπο με πρόσωπο, με διάφορα φληναφήματα και πομφόλυγες, επειδή – δυστυχώς για τον ίδιο- δεν δύναται να αντέξει το βάρος του αληθινού διαλόγου. «Η σκέψη δεν είναι αρένα. Είναι μορφή ευθύνης», μας κραδαίνει ο κ. Λαμπράκης. Κι εμείς του λέμε το περίφημο του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρου: «Ελάτε να κοιταχτούμε». Δεύτε και διαλεχθώμεν κ. Λαμπράκη. 

Λυπάμαι που δεν ανταποκρίνεστε. Αν και γράφετε διάφορες μεγαλοστομίες περί προσώπου. Φαίνεται πως σας αρέσει να δοξάζεστε κρυπτόμενος και με προσωπείο! 

Ένα είναι το σίγουρο πάντως. Δημόσια και πληθωρικά γράφετε και δημοσίως θα κρίνεστε. Όσο πιο σύντομα το συνηθίσετε τόσο καλύτερα για σας.

Ο “εθνικός μας σχολιαστής” Μάνος Λαμπράκης και η Μεγάλη του Γένους Σχολή

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ένας κύριος που ακούει στο όνομα Μάνος Λαμπράκης, έχει γίνει εσχάτως ο «εθνικός μας σχολιαστής» στα social media, με μεγάλη επιδραστικότητα σε ανθρώπους πολλών χώρων (πολιτιστικό, εκκλησιαστικό, εκπαιδευτικό κ.ο.κ.). 

Το επ’ εμοί δεν συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό του φιλοθεάμονος κοινού για τις τοποθετήσεις του κ. Μάνου Λαμπράκη, καθώς διακρίνω έναν ενοχλητικό εξυπνακισμό, πασπαλισμένο με μπόλικη «φιλοσοφική» σαντιγί και εν τέλει έναν λαϊκισμό που τέρπει τα ώτα ενός κόσμου που αρέσκεται, στις μέρες μας, σε μια …γοητευτική απελπισία σε όλα τα επίπεδα. 

Σήμερα, όμως, ο κ. Μάνος Λαμπράκης ξεπέρασε τα εσκαμμένα με ανάρτησή του για την Πατριαρχική Μεγάλη του Γένους Σχολή. Έγραψε, λοιπόν, μεταξύ άλλων: 

«Φέτος για πρώτη φορά μετά από πεντέμισι αιώνες, 571 χρόνια ακριβώς, δεν εγγράφηκε κανένας μαθητής στην Α’ Γυμνασίου της Μεγάλης του Γένους Σχολής στην Κωνσταντινούπολη. Άνοιξε λοιπόν ένα χάσμα: ανάμεσα σε αυτό που ήμασταν και σε αυτό που δεν θέλουμε πια να είμαστε. Κι αυτό το κενό δεν είναι απλώς εκπαιδευτικό, αλλά οντολογικό, πολιτικό, εκκλησιαστικό. Μια ρωγμή όπου αποσύρεται η μορφή και μαζί της, η επιθυμία για συνέχεια. 

Όταν η πρώτη τάξη ενός σχολείου δεν έχει παιδί, δεν σημαίνει απλώς «μικρή φετινή ζήτηση». Σημαίνει ότι δεν υπάρχει πλέον υποκείμενο για να μπει στην αρχή. Δεν υπάρχει επιθυμία για μύηση, δεν υπάρχει πρόσωπο για να μεταλάβει τη γλώσσα, δεν υπάρχει μέλλον. Δεν πρόκειται για απλή πληθυσμιακή εξάντληση. Πρόκειται για στρατηγική παραίτηση – ένα είδος μεταμοντέρνου αφανισμού, χωρίς ήχο, χωρίς αντίσταση, χωρίς ανάληψη ευθύνης. 

Το Πατριαρχείο, στο ρόλο του διαχειριστή αυτής της σιωπής, έχει εδώ και δεκαετίες αποδεχθεί το τέλος ως δομή. Αντί να επιμείνει στην οργανική ανασυγκρότηση του ποιμνίου, να συγκροτήσει πολιτική απέναντι στην τουρκική διοικητική σκληρότητα, ή να συγκινήσει τον ελλαδικό ελληνισμό με σχέδιο ουσίας, επέλεξε την εκκλησιολογική νάρκωση. Διοικεί τη φθορά σαν να είναι εκκλησιαστικό προτέρημα. Επεξεργάζεται τον αφανισμό όχι ως κρίση, αλλά ως μεταφυσικό βάθος. Λειτουργεί με τον ρυθμό της λήθης – προσφέροντας διαρκώς ένα «ήθος επιβίωσης» που δεν εμπεριέχει καμία πρόταση ζωής. Η θεολογία του τέλους έχει μετατραπεί σε διοικητική στρατηγική κι η παιδεία έγινε ζήτημα διατήρησης πινακίδων, όχι προσώπων. 

Δεν θα υπάρξει μαθητής όσο δεν υπάρχει πρόταση ζωής. Και δεν θα υπάρξει πρόταση ζωής όσο το Πατριαρχείο σιωπά διαχειριζόμενο τον αφανισμό, και το ελληνικό κράτος διαχειρίζεται τον εαυτό του ως νομική ψευδαίσθηση. Το παιδί δεν εγγράφηκε. Εμείς, όμως, αποσυρθήκαμε πρώτοι. Από τη γλώσσα. Από τη σκέψη. Από τη μορφή. Και ίσως, πολύ σύντομα, να αποσυρθούμε κι από την ίδια την Ιστορία. Χωρίς να ακουστεί ούτε ένα «παρών». 

Δεν έχω την απαίτηση από τον κ. Μάνο Λαμπράκη να γνωρίζει τον αγώνα και την αγωνία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Πατριάρχου Βαρθολομαίου προσωπικά, για την διατήρηση και την αύξηση της ελληνικής παιδείας στην Πόλη, παρά τα κατά καιρούς μύρια προβλήματα και τις απρόβλεπτες συγκυρίες. Όπως, επίσης, δεν έχω την απαίτηση να γνωρίζει ο κ. Λαμπράκης το «θαύμα» της Ίμβρου, ήτοι την επαναλειτουργία ελληνικών σχολείων μετά από μισό αιώνα στο νησί. 

Δεν έχω την απαίτηση να γνωρίζει ο κ. Μάνος Λαμπράκης τους καθημερινούς και πολυχρόνιους αγώνες της ομογένειας της Πόλης και των εκπαιδευτικών της, για τη Ρωμιοσύνη και την ενίσχυση της ελληνικότητας, μέσα σε ένα περιβάλλον με ανείπωτες αντιξοότητες. 

Δεν έχω την απαίτηση από τον κ. Μάνο Λαμπράκη να γνωρίζει τις άοκνες προσπάθειες της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών και άλλων ιστορικών Συλλόγων εκτός Πόλης, προκειμένου να συνδράμουν την παιδεία του Γένους πολυμερώς και πολυτρόπως. 

Έχω, όμως, την απαίτηση από τον κ. Μάνο Λαμπράκη να μη μιλάει για θέματα που δεν γνωρίζει και μιλάει, μάλιστα, με τρόπο αφοριστικό, χωρίς να έχει επίγνωση των λόγων του για θεσμούς 1700 χρόνων (Οικουμενικό Πατριαρχείο) και 571 ετών (Πατριαρχική Μεγάλη του Γένους Σχολή). 

Τον καλώ σε δημόσιο διάλογο για την ανάρτηση του αυτή. Όταν λέω δημόσιο διάλογο εννοώ πρόσωπο με πρόσωπο, όχι μέσω του φατσοβιβλίου. Τον περιμένω! Εκείνος έχει ένα πιστό πλήθος που αλαλάζει για τις αναρτήσεις του. Το επ’ εμοί δεν έχω οπαδούς. Οπότε μια τέτοια …μονομαχία θα έχει κάποιο ενδιαφέρον.

Η ΑΕΝΑΩΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΣΑ ΚΑΙ ΘΡΗΝΩΔΟΥΣΑ ΓΟΕΡΩΣ ΚΥΡΙΑ ΕΥΗ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Φαίνεται πως ο Ιούλιος …ταιριάζει στην θεολόγο κα Εύη Βουλγαράκη! Η διδάσκουσα στο Τμήμα Θεολογίας ανήρτησε πέρυσι (20 Ιουλίου 2024), στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook ένα …καυστικό σχόλιο που αφορούσε σε συναδέλφους θεολόγους, οι οποίοι φέρονται ως «στρατευμένοι» σε μια «ιδεολογική εκστρατεία» υπέρ της Ουκρανίας. 

Έγραφε επί λέξει η κα Βουλγαράκη: 

«Μετά δε τον πόλεμο στην Ουκρανία, έγινε επόμενη ρελάνς για να μας πείσουν ότι αυτός είναι ο δικός μας πόλεμος, είναι πόλεμος υπαρξιακής σημασίας για τον λεγόμενο free world, ότι είναι ανθρώπινο χρέος να μετατρέψουμε τη Ρωσία σε κράτος παρία και τους Ρώσους σε κοινωνικά απόβλητα, όλα αυτά για μια Ουκρανία που εκλέχθηκε ένας πρωθυπουργός μαριονέτα, βαθύτατα διεφθαρμένος, μετά από πραξικόπημα 200 τουλάχιστον νεκρών, υποκινούμενο από τις ΗΠΑ και τον κύριο Πάιατ προσωπικά. [Μέρες που είναι, 50 χρόνια από την προδοσία της Κύπρου, καιρός να θυμόμαστε αυτά που πρέπει να θυμόμαστε για προδοτικά πραξικοπήματα αμερικανοκινούμενα). Με μια κυβέρνηση που η ναζιστική της συνιστώσα είναι καθοριστική, που είναι εκεί μόνο για να υπηρετεί τις πολιτικές των αποικιακών δυτικών δυνάμεων, τις προσωπικές επενδύσεις του καταδικασμένου υιού Μπαϊντενάκη, την περιουσία της Blackrock (διαβάστε τι είναι) που ήδη διαθέτει το μεγαλύτερο μέρος της γης της Ουκρανίας. Μιας χώρας που είναι ήδη χρεωμένη για 77 γενιές με αποφάσεις της ηγεσίας της. Δυστυχώς τον χορό της ιδεολογικής αυτής εκστρατείας έσυραν και θεολόγοι, παίζοντας πρώτο βιολί σε μια ορχήστρα όπου ο καθένας είχε τον οργανικό του ρόλο. Αμείφθηκαν με ψίχουλα και δόξα, την οποία θα ακολουθήσει ανάλογη πτώση και χλεύη (πράγματα για τα οποία συνθλίβομαι και κλαίω, καθώς τους αγαπώ, αλίμονο!)». 

Όταν την προκάλεσα να μιλήσει καθαρά, μου απάντησε ως εξής: 

«Κατανοώ τις ανησυχίες σου Παναγιώτη, αλλά δεν θα ανταποκριθώ, μήτε θα χλευάσω εγώ. Αυτό θα είναι μια ιστορική αποτίμηση. Αν εσένα σε ζώνουν κάποιες ενοχές δεν θα έπρεπε να είναι για την όποια γνώμη σου, γιατί σέβομαι τη διαφορά γνώμης, αλλά για τις θλιβερές δημόσιες συκοφαντίες σου και μόνο. Και για το έλασσον, τις κατευχές. Δεν σε θεωρώ δούλο κανενός αυτοκράτορα, αλλά τον τίτλο του άρχοντα δικαιοκρίτη [σημείωση δική μου: Δικαιοφύλαξ] που σου έδωσε το σεπτό Πατριαρχείο φρόντισε να τον τιμάς. Και να μιλάς μόνο όταν γνωρίζεις τα θέματα με ασφάλεια». 

Επομένως, το σχόλιό της αφορούσε και μένα, αλλά αντιπαρήλθα το παραλήρημα της κας Βουλγαράκη, κατανοώντας την ως μαινάδα. 

Λίγο μετά η κα Βουλγαράκη επιτέθηκε, με ανάρτηση της, στους Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Αμερική (Τάγμα του Αγίου Ανδρέου), με αφορμή ένα βίντεο για τον Αλεξέι Ναβάλνι, που ετοιμάστηκε στο πλαίσιο της απονομής του Αθηναγόρειου Βραβείου 2024 στην χήρα του Ναβάλνι. 

Έγραφε επί λέξει: 

«Χθες στεναχωρήθηκα πάρα πολύ. Και εκτός από την ανάρτηση που ήδη έκανα στα αγγλικά (ολιγόλογη, ακριβώς από κάτω), θα γράψω δυο λόγια και στη μητρική μου γλώσσα, όπου είμαι περισσότερο βέβαιη ότι ο τόνος και το αίσθημα που βγαίνει είναι ακριβές και σωστό. Η αφορμή είναι ένα βίντεο για τον Ναβάλνι. Έναν άνθρωπο για τον οποίο προσωπικά δεν μπορεί να γνωρίζω τα πάντα, μήτε να επιλύσω τη διχογνωμία των απόψεων γύρω από το πρόσωπό του (αν είναι ένας ήρωας της ελευθερίας ή ένα ξένος πράκτορας που απεργάστηκε τη διάλυση της Ρωσίας, για να σχηματοποιήσω τις βασικές διιστάμενες απόψεις, ή (όπως μάλλον φαντάζομαι) κάτι λίγο από τα δύο). Σε κάθε περίπτωση λυπήθηκα πολύ για τη δηλητηρίασή του και ασφαλώς και για τον θάνατό του, πράγματα που φανερώνουν πόσο πάσχει το ρωσικό καθεστώς. Όμως το βίντεο αυτό δεν έγινε από κάποιον πολιτικό φορέα, έγινε (αλίμονο!) από τους άρχοντες του Οικουμενικού θρόνου. Σαν να μην φτάνει ο “άρχων” Ανδριόπουλος που περιλαβαίνει όποιον δεν του κάνει, ή δεν του κάθεται με συκοφαντικές και αλλεπάλληλες επιθέσεις επιπέδου κίτρινου τύπου, και ζητώντας διώξεις στη δουλειά των ανθρώπων, τώρα το σώμα των αρχόντων βγάζει ένα πολιτικό βίντεο για πολιτικό πρόσωπο, αναμειγνυόμενο ευθέως στα εσωτερικά ενός άλλου κράτους και σέρνοντας το Πατριαρχείο να γίνεται μέρος του προβλήματος. Εάν το Πατριαρχείο μας γκρεμιστεί από τον θεσμικό του ρόλο σε σχέση με την πίστη και την Ορθοδοξία και ευθυγραμμιστεί με την αμερικανική πολιτική αναθέρμανσης του ψυχρού πολέμου, τότε γκρεμίζεται η βάση μας και η ψυχή μας σωριάζεται σε χιλιάδες συντρίμια. Χρήμα, διασυνδέσεις, προγράμματα και (ψευτο-) κύρος συνοδεύουν τη ΝΑΤΟθεολογία των ημερών. Γνωρίζω, ή μάλλον υποψιάζομαι και περισσότερα για το πώς και το τι της δημιουργίας αυτού του βίντεο, που δεν φέρει υπογραφή δημιουργού, αλλά αντλεί κύρος από τον Οικουμενικό θρόνο. Βάλτε την υπογραφή σας, άνθρωποι. Το όνομά σας. Την υπογραφή του ακαδημαϊκού φορέα σας ή της εταιρείας σας. Της φυσικής ή θετής πατρίδας σας που είναι οι ΗΠΑ. Μην εμπλέκετε τον Οικουμενικό θρόνο, αλλοιώνοντας τη θεολογία τόσο πολύ όσο ακριβώς γίνεται στη Μόσχα. Μου έχει μαυρίσει η ψυχή, χάνεται το φως από τον ορίζοντα με τον προϊόντα υποχειριασμό της θεολογίας. Απλώς παρηγορούμαστε ότι διά του τάφου προς ζωήν η οδός, ο Χριστός». 

Τώρα, Ιούλιος 2025, η αενάως καταγγέλλουσα και θρηνωδούσα γοερώς κα Εύη Βουλγαράκη …περιέλαβε τον Διευθυντή της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου, κ. Παντελή Καλαϊτζίδη, γράφοντας τα ακόλουθα: 

«Το σκέφτηκα μια νύχτα και ξεκινώ το πρωί μου με διαγραφή του Παντελή Καλαϊτζίδη. Ο λόγος είναι ότι σε κριτική μου απάντησε με απειλή για μηνύσεις. Καλώς να τις δεχτούμε και να τις αντιμετωπίσουμε. Αυτό που δεν γίνεται δεκτό είναι 1) η πολιτική ιδεολογικής τρομοκράτησης που ασκεί ο Καλαϊτζίδης όπως π.χ. για να μαζέψει υπογραφές για να υπηρετήσει τις ΝΑΤΟικές πολιτικές στην Ουκρανία και να βαθύνει το σχίσμα μεταξύ των Ορθοδόξων με γεωπολιτικά κριτήρια, 2) η βλάβη που έχει προξενήσει στην επαγγελματική πορεία ανθρώπων με τους οποίους διαφωνεί, πάντα κάτω από το τραπέζι, 3) η εργαλειοποίηση της Ακαδημίας για την προαγωγή εξωθεολογικής αντζέντας με πολύ συγκεκριμένα κριτήρια, και δ) οι πρακτικές (μη διαλόγου αλλά απειλών) που ακολουθεί για να αποσοβήσει κάθε κριτική σε όσα ο ίδιος γράφει,. Είναι θλιβερό ότι ο άνθρωπος που έστησε το ιδεολογικοθεολογικό του προφίλ πάνω στην κριτική του Γιανναρά, και γενικότερα της θεολογίας του 60 (εκτός συγκειμένου), ουδέποτε μπαίνει σε συνομιλία, μήτε δέχεται κριτική - βασική λειτουργία της δημοκρατίας- αλλά απαντά με απειλές, όπως χθες. ΑΠΕΙΛΕΣ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ. Η ανάρτηση στην οποία δέχτηκε κριτική ήταν μια γελοιογραφία που κοινοποίησε ο ίδιος, η οποία συνταύτιζε τον Μελανσόν με τον (όχι την) Λεπέν για να προάγει την ιδέα ότι είναι εξίσου αντισημίτες. Είναι πολύ έξυπνος ο Καλαϊτζίδης για να δεχτούμε ότι δεν ξέρει τι κάνει ή τι λέει ή ότι μπερδεύτηκε. Ξέρει πολύ καλά τι κάνει και μάλιστα σε ώρα που συντελείται μια γενοκτονία κατά την οποία όλη η ακροδεξιά, ευρωπαϊκή και αμερικανική, στηρίζει το Ισραήλ στις ναζιστικές του μεθόδους. Νομίζω ότι μετά από τόσες δεκαετίες ανοχής, έκανα μια κίνηση που θα μου επιτρέψει να ζήσω τη ζωή μου με λιγότερη θεολογική ασχήμια. Δεν θα μου λείψει η ρηχότητα της αποδομητικής και θλιβερής θεολογίας του, με την οποία κατά καιρούς μας αφήνει άναυδους σε φόρα όπου μπαίνει με όρους "ηγεμονικούς" χάρη σε ένα δίκτυο σχέσεων και αλληλεξαρτήσεων που έχει καλλιεργήσει. Με άλλους ανθρώπους με τους οποίους έχω σφοδρά διαφωνήσει και αντιπαρατεθεί στο πεδίο των ιδεών δεν έχω κανένα άλλο θέμα, πέρα από το αντικείμενο της διαφωνίας. Όπως είπα, απειλές δεν δέχομαι. Και σε αθέμιτες πρακτικές δεν υποτάσσομαι. Αρκετή πατρωνία έχουμε υποστεί από το άτομο αυτό. Αντιός. 

ΥΓ. Δεν περιμένω λάικ γι' αυτή τη θλιβερή ανάρτηση, αλλά πάντως είναι αναγκαία για να βγάλω ένα βάρος πάνω από το στήθος μου. Μήτε περιμένω την απάντηση του Καλαϊτζίδη εδώ, μήτε με αφορά πια το τι λέει ή τι κάνει, ακόμα και σε βάρος μου στον δικό του τοίχο. Δικός του τοίχος είναι να τον χαίρεται. Δεν είναι πια συνομιλητής μου». 

Θέλω να θυμίσω στην κα Βουλγαράκη ότι την έχω καλέσει επανειλημμένως σε δημόσιο διάλογο – όχι μέσω των social, αλλά πρόσωπο με πρόσωπο – και τον αποφεύγει επιμελώς. Επομένως, ας αφήσει την καραμέλα περί «απειλών», και ας προσέλθει στον διάλογο. Άλλωστε και με μένα αλλά και με τον κ. Καλαϊτζίδη, έχει συνυπάρξει σε ουκ ολίγες δημόσιες εκδηλώσεις. 

Καλό θα ήταν, λοιπόν, να αφήσει κατά μέρος τα φαντασιακά και τα αναφιλητά και να προσέλθει στον Διάλογο. Αν δεν το κάνει, ας συνεχίσει να ολοφύρεται κι εμείς θα την συμπαθούμε ως μια ψυχή στενάζουσα και τον αέρα δέρουσα.

ΚΥΠΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Γεώργιος είναι ο πρώτος προκαθήμενος Ορθόδοξης Εκκλησίας ο οποίος αποφάσισε να καθαρίσει την Εκκλησία από τα ζιζάνια των «καθαρών» και των «αποτειχισμένων». 

Ο Κύριος μάς είπε στην παραβολή των ζιζανίων: «Ὁ σπείρων τὸ καλὸν σπέρμα ἐστὶν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου· ὁ δὲ ἀγρός ἐστιν ὁ κόσμος· τὸ δὲ καλὸν σπέρμα, οὗτοί εἰσιν οἱ υἱοὶ τῆς βασιλείας· τὰ δὲ ζιζάνιά εἰσιν οἱ υἱοὶ τοῦ πονηροῦ· ὁ δὲ ἐχθρὸς ὁ σπείρας αὐτά ἐστιν ὁ διάβολος· ὁ δὲ θερισμὸς συντέλεια τοῦ αἰῶνός ἐστιν· οἱ δὲ θερισταὶ ἄγγελοί εἰσιν. ὥσπερ οὖν συλλέγεται τὰ ζιζάνια καὶ πυρὶ καίεται, οὕτως ἔσται ἐν τῇ συντελείᾳ τοῦ αἰῶνος· ἀποστελεῖ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ, καὶ συλλέξουσιν ἐκ τῆς βασιλείας αὐτοῦ πάντα τὰ σκάνδαλα καὶ τοὺς ποιοῦντας τὴν ἀνομίαν, καὶ βαλοῦσιν αὐτοὺς εἰς τὴν κάμινον τοῦ πυρός· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων (Ματθ. ιγ΄ 38-42). 

Οι αποφάσεις της Εκκλησίας της Κύπρου υπό τον Αρχιεπίσκοπο Γεώργιο, για έκπτωση του Πάφου Τυχικού και καθαίρεση «αποτειχισμένου» κληρικού, είναι Κυριακές: «τὰ ζιζάνια πυρὶ καίεται». 

Ο Κύπρου Γεώργιος δεν υπολόγισε ισορροπίες, λοιδορίες και κάθε λογής αντιδράσεις, αλλά προχώρησε με την «μάχαιρα του πνεύματος» και ξεκαθάρισε το τοπίο, αφού είχε εξαντλήσει τα ποιμαντικά μέσα προς συνετισμόν των «ζιζανίων». 

Ο Κύπρου Γεώργιος στις αποφάσεις και δηλώσεις του είναι ευθύς, αποφασιστικός και αποτελεσματικός. 

Η Εκκλησία υποφέρει χρόνια τώρα από ακραία στοιχεία που διαφθείρουν τον αμπελώνα της, καθώς σπείρουν τα ζιζάνια της αποδόμησής της, στο όνομα της «καθαρής πίστης» και ενός νοσηρού «αντιοικουμενισμού». Το φαινόμενο δεν είναι τωρινό, έχει ρίζες. Όμως, με το διαδίκτυο πήρε μεγάλες διαστάσεις και τα ζιζάνια φυτρώνουν παντού. Μιλάμε για μια μειοψηφία «αποτειχισμένων» και αποτυχημένων, η οποία κρατά σε μιαν ιδιότυπη ομηρεία την Εκκλησία. 

Οι λογικές που επικρατούν είναι: «μη τους δίνετε σημασία γιατί τους δίνετε αξία», «αν τους τιμωρήσετε θα τους κάνετε ήρωες», «μη τα βάζετε μαζί τους γιατί έχουν …γλώσσα» και άλλα παρόμοια. 

Ο Κύπρου Γεώργιος, ρωμαλέω φρονήματι, προχώρησε με τόλμη και ρεαλισμό στην κάθαρση του αγρού από τα ζιζάνια. Δεν υπέκυψε σε τακτικισμούς, «ναι μεν, αλλά…», «ας το να πέσει χάμω» κ.ο.κ., αλλά κατόρθωσε να απομονώσει τα ζιζάνια, τα οποία ας φωνάζουν τώρα όσο θέλουν. Να είναι έκπτωτοι, καθηρημένοι και ας διεκδικούν την τάχα και «κανονικότητα» τους. Δεν είναι δυνατόν να κραδαίνουν τις κατηγορίες τους οι «αποτειχισμένοι» για όλες σχεδόν τις αποφάσεις της Εκκλησίας και να απολαμβάνουν μιας απίθανης ασυλίας, που τους καθιστά ακόμα πιο ασύδοτους. 

Ο Κύπρου Γεώργιος μας δείχνει τον δρόμο: Ομολογία Πίστεως! Και όποιος δεν την υπογράψει, εκβάλλεται ως ζιζάνιο. 

Τώρα οι «γνήσιοι και αντιοικουμενιστές» χριστιανοί πληρώνονται με το ίδιο νόμισμα! Το 2009-10 είχαν κυκλοφορήσει μια δική τους «Ομολογία Πίστεως», την οποία είχαν υπογράψει – φευ! - ακόμα και αρχιερείς! Αυτή την «Ομολογία πίστεως» είχε συντάξει μια παρασυναγωγή που αυτοαποκαλούνταν «Σύναξη ορθοδόξων κληρικών και μοναχών». Σήμερα, οι περισσότεροι από αυτούς είναι «αποτειχισμένοι». 

Τώρα την «Ομολογία Πίστεως» την προτάσσει ο Κύπρου Γεώργιος και δεν τους αρέσει… Έχει ο καιρός γυρίσματα… 

Γεωργίου του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Νέας Ιουστιανιανής και πάσης Κύπρου, πολλά τα έτη!

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΙΓΚΑΠΟΥΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ: Ο Θεός δεν χρειάζεται προστασία

Μητροπολίτης Σιγκαπούρης και Νοτίου Ασίας, Κωνσταντίνος 

Διδάκτορας Κοινωνιολογίας 

Ένας βουλευτής, εκπρόσωπος της «ελληνορθόδοξης ηθικής» (όπως διαλαλούν), μπουκάρει στην Εθνική Πινακοθήκη και κάνει γυαλιά-καρφιά έργα τέχνης. Γιατί; Επειδή, λέει, κάτι του φάνηκε προσβλητικό για την πίστη του. Έτσι, πήρε το δίκιο στα χέρια του, σαν άλλος “σταυροφόρος”, και είπε να σταματήσει και να τιμωρήσει την προσβολή με τον τσαμπουκά. Και τώρα εμείς αναρωτιόμαστε: Είναι, αυτή, η βία μια «χριστιανική» απάντηση στη βλασφημία; Ή μήπως ο Χριστός, που τόσο εύκολα επικαλούμαστε, είχε διδάξει κάτι τελείως διαφορετικό; 

Ας αρχίσουμε από τα βασικά. Ο Χριστός όσο ζούσε δεν έκανε “γυαλιά καρφιά” τίποτα. Ούτε έργα τέχνης, ούτε κεφάλια. Δεν ήρθε με σφυριά και μαχαίρια να «καθαρίσει την κατάσταση». Ήρθε με έναν λόγο που μοιάζει σχεδόν σκανδαλώδης για τη φύση μας: «Αγαπάτε τους εχθρούς σας. Κάντε καλό σ’ αυτούς που σας μισούν. Προσευχηθείτε γι’ αυτούς που σας καταδιώκουν». Τι μας λέει, δηλαδή; Ότι η αγάπη έχει μεγαλύτερη δύναμη από το μίσος. Ότι το φως είναι πιο δυνατό από το σκοτάδι. Ότι η αλήθεια δεν χρειάζεται σπασμένα τζάμια για να ακουστεί. 

Εμείς, τώρα τι επιλέγουμε να κάνουμε; Μόλις δούμε κάτι που μας θίγει την πίστη και μας προσβάλει, γινόμαστε έξαλλοι. Οργιζόμαστε, φωνάζουμε, σπάμε. Παρασυρόμαστε από το θυμικό μας. Και μετά, για να δικαιολογηθούμε, λέμε ότι «υπερασπιζόμαστε τον Χριστό». Μα, αλήθεια τώρα, χρειάζεται ο Χριστός τη δική μας βία για να Τον υπερασπιστούμε; Αυτός που συγχώρεσε τους σταυρωτές Του; Αυτός που μπροστά στο απόλυτο κακό ψιθύρισε «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς»; Εμείς, λοιπόν, που δηλώνουμε χριστιανοί, πώς γίνεται να Τον προδίδουμε με τέτοιο τρόπο; 

Η βία είναι πάντα σημάδι αδυναμίας. Ξεκάθαρα πράγματα. Είναι η αντίδραση αυτού που δεν έχει επιχειρήματα, αυτού που δεν μπορεί να σταθεί απέναντι στο διαφορετικό χωρίς να θυμώσει. Στην πραγματικότητα, η βία δεν είναι μόνο αντιχριστιανική· είναι και αναποτελεσματική. Τι θα αλλάξει με το να σπάσεις έργα τέχνης; Θα κερδίσεις τον «άπιστο»; Θα πείσεις αυτόν που σε χλευάζει; Όχι. Το μόνο που θα κάνεις είναι να επιβεβαιώσεις την προκατάληψή του, να τον κάνεις να πει: «Να, αυτοί είναι οι χριστιανοί». 

Η πίστη δεν επιβάλλεται με το ζόρι. Ο Χριστός ποτέ δεν ανάγκασε κανέναν να Τον ακολουθήσει. Η αλήθεια Του δεν χρειάζεται βία για να κερδίσει, γιατί είναι φωτεινή από μόνη της. Όταν καταφεύγεις στη βία, στην ουσία ομολογείς ότι έχεις χάσει το παιχνίδι. Ότι δεν εμπιστεύεσαι την αλήθεια της πίστης σου. Ότι φοβάσαι. 

Κι όμως, πίσω απ’ όλα αυτά υπάρχει μια πραγματική αγωνία. Όταν βλέπεις κάτι που προσβάλλει την πίστη σου, κάτι που βλασφημεί τον Θεό σου, πονάς. Θες να αντιδράσεις. Είναι ανθρώπινο. Αλλά πώς αντιδράς χριστιανικά; Ποια είναι η σωστή απάντηση; 

Πρώτα απ’ όλα, η προσευχή. Ναι, αυτή η «ξεχασμένη τέχνη» που οι περισσότεροι θυμόμαστε μόνο όταν έχουμε ανάγκη. Ο Χριστός μας δίδαξε να προσευχόμαστε ακόμη και για τους εχθρούς μας. Όχι γιατί το αξίζουν, αλλά γιατί η προσευχή έχει τη δύναμη να αλλάζει καρδιές – τόσο τη δική τους, όσο και τη δική μας. 

Δεύτερον, η μαρτυρία. Όχι με φωνές και τσακωμούς, αλλά με τη ζωή μας. Ο αληθινός χριστιανός δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Η αγάπη του, η υπομονή του, η καλοσύνη του είναι το ισχυρότερο επιχείρημα. Όταν ζεις με ακεραιότητα και πίστη, γίνεσαι φως. Και το φως δεν χρειάζεται να φωνάξει.· Αρκεί η παρουσία του για να διαλύσει το σκοτάδι. 

Και, τέλος, η συγχώρεση. Ξέρω, είναι δύσκολο. Η συγχώρεση μοιάζει με αδυναμία. Αλλά στην πραγματικότητα είναι η μεγαλύτερη δύναμη. Όταν συγχωρείς, αρνείσαι να αφήσεις το κακό να σε δηλητηριάσει. Αρνείσαι να γίνεις μέρος του. Και, έτσι, νικάς. 

Η ουσία της πίστης μας δεν είναι να υπερασπιζόμαστε τον Χριστό με ρόπαλα και πέτρες. Είναι να Τον ακολουθούμε. Να ζούμε όπως Εκείνος. Να αγαπάμε όπως Εκείνος. Να συγχωρούμε όπως Εκείνος. Και, κυρίως, να εμπιστευόμαστε ότι η Αλήθεια Του είναι πιο δυνατή από οποιαδήποτε βλασφημία. 

Ο Θεός δεν χρειάζεται προστασία. Δεν είναι αδύναμος, δεν είναι ευάλωτος. Εμείς έχουμε την ανάγκη να Τον ακολουθούμε, να Τον εμπιστευόμαστε. Εμείς, Τον έχουμε ανάγκη. Όχι Αυτός εμάς. Κι αν το κάνουμε αυτό, τότε καμία βλασφημία, κανένα έργο τέχνης, κανένα σκοτάδι δεν μπορεί να Τον επισκιάσει. Γιατί ο Θεός είναι Φως. Και το φως δεν νικιέται.

Πηγή

ΟΙ ΚΥΡΙΕΣ ΕΥΗ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗ ΚΑΙ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΣΥΓΓΕΝΙΩΤΟΥ ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟ ΔΙΑΛΟΓΟ

Δύο εκλεκτές κυρίες και παλαιές φίλες, η κα Εύη Βουλγαράκη, διδάσκουσα στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, και η λυρική τραγουδίστρια κα Μαργαρίτα Συγγενιώτου, εργαζομένη στην Εθνική Λυρική Σκηνή, διατυπώνουν στο facebook διάφορους παραπικρασμούς - φευ - εξαιτίας μου! 

Επειδή εγώ δεν έχω κάποιο πρόβλημα με τις εν λόγω κυρίες, τις καλώ - στο όνομα και της παλαιάς γνωριμίας μας - σε δημόσιο διάλογο προς συνεξήγησιν. Ελπίζω να ανταποκριθούν στο κάλεσμά μου και να μη κρυφτούν πίσω από fbσχόλια. 

Εγώ παρρησία λελάληκα.

Διονύσης Σκλήρης: η «αντίσταση» σλαβικής Ορθοδοξίας και σιιτικού Ισλάμ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο Διονύσιος Σκλήρης έχει σπουδάσει Φιλολογία, Φιλοσοφία, Θεολογία και Ιστορία στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Λονδίνου και Παρισίων. Δημοσιεύει κείμενά του σε εφημερίδες, αλλά και στο διαδίκτυο, με συχνότερη παρουσία στο site Κοσμοδρόμιο. 

Το Κοσμοδρόμιο είναι – από τη φύση του, θα λέγαμε – ρωσόφιλο και ως εκ τούτου τα άρθρα του Διονύση Σκλήρη εκεί είναι ανάλογης «γραμμής». 

Ο Διονύσης Σκλήρης υπερασπίζεται μετά μένους την Εκκλησία του μητροπολίτου Ονουφρίου στην Ουκρανία, που είναι «παιδί» του Πατριαρχείου Μόσχας, και όχι την Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας που αναδείχθηκε με ειδικό Τόμο από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Τα άρθρα του Διονύση Σκλήρη είναι σαφώς Ονουφριακά, ξεκάθαρα φιλορωσικά και φιλοσερβικά (η Σερβική Εκκλησία στηρίζει απολύτως την Μόσχα) και αρκούντως αντιδυτικά! Παρότι δυτικοσπουδαγμένος ο ίδιος, η αντιδυτική ατζέντα είναι ψηλά! Κάτι άλλωστε που έχει μεγάλη πέραση και στους ακραίους συντηρητικούς κύκλους της Ελλάδας. 

Στο τελευταίο (6-8-2024) άρθρο του στο «Κοσμοδρόμιο», που τιτλοφορείται «Νόβακ Τζόκοβιτς: Η φωνή των αποκλεισμένων από τη «συμπερίληψη», μας λέει πολύ …αποκαλυπτικά πράγματα. Θα εστιάσουμε στα πιο καίρια, κατά τη γνώμη μας. 

Γράφει ο Διονύσης Σκλήρης στον ύμνο του προς τον Σέρβο Νόβακ Τζάκοβιτς: «Ο Τζόκοβιτς επέδειξε με παρρησία το χριστιανικό σύμβολο του σταυρού εντός της πρωτεύουσας του εκκοσμικευμένου ρεπουμπλικανισμού [ενν. το Παρίσι], η οποία διακατέχεται από αλλεργία στα θρησκευτικά σύμβολα. Πρόκειται για μια σταυρική αρρενωπότητα που διεκδίκησε την ορατότητά της, με αποτέλεσμα να ταυτιστούν μαζί του όλοι όσοι διεκδικούν παραδοσιακές μορφές οικογένειας, οι οποίες πλήττονται όχι λόγω του εποικοδομήματος του «woke ολοκληρωτισμού», όπως θέλει η κλισέ έκφραση, αλλά λόγω του όντως υπαρκτού καπιταλιστικού «βελούδινου ολοκληρωτισμού», ο οποίος αποσαρθρώνει τις κοινωνίες στην απεδαφικοποιημένη τρέχουσα εκδοχή του. Μυστικό του Τζόκοβιτς είναι, επίσης, ότι αποτελεί μία ήρεμη και ήπια δύναμη, τονίζοντας κυρίως τον συναισθηματικό του αυτοέλεγχο». 

Όποιος παρακολουθεί τα πράγματα στη Γαλλία τα τελευταία κάμποσα χρόνια, θα δει ότι η χώρα αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων (διακρίσεις) να επιβάλλει την μη χρήση θρησκευτικών συμβόλων, κυρίως στα σχολεία. Κι αυτό πήρε χρόνο, δεν έγινε μονομιάς. Αλλά, βλέπεις, ο Διονύσης Σκλήρης δεν βλέπει τον ρωσικό ολοκληρωτισμό, αλλά μόνο τον «καπιταλιστικό βελούδινο ολοκληρωτισμό». Μέσα από αυτή την οπτική γωνία …μακαρίζει τον σέρβο αθλητή γιατί «επέδειξε με παρρησία το χριστιανικό σύμβολο του σταυρού» στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού! 

Πρόκειται δηλαδή για την εγχώρια λογική του λαϊκού τραγουδιστή Νίκου Οικονομόπουλου, ο οποίος σε πρόσφατη συναυλία του κάλεσε το κοινό του να «ομολογεί με παρρησία τον Χριστό»! Τελικά, πρόκειται για την λογική των «καθαρών» χριστιανών που θεωρούν ότι η δημόσια «ομολογία πίστεως» είναι το ζητούμενο. Καθαρά προτεσταντική λογική και ηθική, την οποία «καυτηριάζει», υποτίθεται, στο συγκεκριμένο άρθρο του ο Δ. Σκλήρης. 

Το ότι όμως γράφει ότι «είναι ποικίλα τα στοιχεία της προσωπικότητας και της ιστορίας του Τζόκοβιτς που για πολλούς τον καθιστούν μία σύγχρονη «μορφή του μεσσιανικού», είναι κάτι που μας ξεπερνάει! «Μεσσιανικός» ο Τζόκοβιτς! Ελπίζω ο Δ. Σκλήρης να αναδείξει και την «μεσσιανικότητα» των εγχώριων «ομολογητών» (Οικονομόπουλου, Αναδιώτη, του και ευρωβουλευτή κ.ο.κ.). 

Στην ίδια γραμμή της «καθαρότητας» κινείται ο Δ. Σκλήρης και ως προς το θέμα της woke ατζέντας, για την οποία ευθύνεται, επίσης, ο καπιταλισμός! Τόσο απλά. 

Όμως, εκεί που το …τερματίζει ο Δ. Σκλήρης είναι το ακόλουθο σημείο: «Αυτή τη στιγμή ο «Άξονας της Αντίστασης» στη νεοαποικιακή παγκοσμιοποίηση είναι ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός (σε μία περισσότερο σλαβική εκδοχή του) και το σιιτικό Ισλάμ, δηλαδή οι δύο ομολογίες, οι οποίες μειονεκτούν αριθμητικώς εντός κάθε αντίστοιχης θρησκείας (Χριστιανισμό και Ισλάμ εν γένει), έχουν περισσότερα χαρακτηριστικά οργανικού εξισωτισμού και έτσι παρουσιάζουν τη μέγιστη διαφοροποίηση από το πνεύμα του Προτεσταντισμού και της woke κουλτούρας που θεμελιώνεται στην ηθική και τη δυνητική ισότητα. Τη στιγμή αυτή μάλιστα, η woke ιδεολογία, παρά τα χειραφετητικά της προτάγματα, έχει καταστεί ασμένως το κύριο ιδεολογικό εποικοδόμημα του αμερικανοκίνητου πολιτισμικού ιμπεριαλισμού και της δυτικής νεο-αποικιοκρατίας σε σύγχρονες «ιριδοφορίες» που αντιγράφουν τις άλλοτε σταυροφορίες στο όνομα της χριστιανικής πίστης». 

Κατά τον Διονύση Σκλήρη ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός υπάρχει «σε μια περισσότερο σλαβική εκδοχή του»! Η ελληνόφωνη Ορθοδοξία – και όχι όλη – που έχει αναγνωρίσει την Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας, είναι - σύμφωνα με τους Ορθόδοξους σλάβους και με τον Δ. Σκλήρη - σε «πλάνη», για πολλούς και ποικίλους λόγους. Η σλαβική είναι πιο «καθαρή»! Αυτή, λοιπόν, η «σλαβική» Ορθοδοξία (δηλ. Ρωσία και Σερβία, κυρίως) «αντιστέκεται» (sic) και πάει – κατά τον Δ. Σκλήρη – χεράκι χεράκι με το σιιτικό Ισλάμ, καθώς «παρουσιάζουν τη μέγιστη διαφοροποίηση από το πνεύμα του Προτεσταντισμού και της woke κουλτούρας που θεμελιώνεται στην ηθική και τη δυνητική ισότητα»!

Πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα η Σκλήρεια άποψη περί «συμμαχίας» και «αντίστασης» σλαβικής Ορθοδοξίας και σιιτικού Ισλάμ, απέναντι στην Δύση πάντα! Άλλωστε η Ρωσία που διεξάγει διάλογο με το Ισλάμ, έχει δηλώσει πως είναι πιο κοντά με το Ισλάμ παρά με την χριστιανική Δύση, με την οποία, πάντως, προσπαθεί να μην κόβει τις γέφυρες (βλ. Βατικανό). 

Άραγε, σλαβική Ορθοδοξία και σιιτικό Ισλάμ, μήπως πρέπει – καλό θα ήταν να μας το έλεγε ο Δ. Σκλήρης – να αναλάβουν μια «σταυροφορία» αποκατάστασης των πάντων; 

"Επί του πιεστηρίου": 

Η Τεχεράνη ...δικαιώνει τον Διονύση Σκληρη: Ύψωσε τον Χριστό "ενάντια στο Σιωνισμό Ισραήλ και Σατανισμό Δύσης"! Σε κεντρικό αυτοκινητόδρομο σήκωσαν τεράστια αφίσα με το Μυστικό Δείπνο που θεωρούν ότι λοιδόρησε η Δύση! Συνοδεύεται, μάλιστα, από στίχο του Κορανίου 4:171 «Ο Ιησούς Χριστός, ο γιος της Μαρίας, ήταν αγγελιοφόρος (απεσταλμένος. προφήτης) του Θεού».

Η ΕΥΗ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗ "ΣΗΜΑΙΑ" ΤΟΥ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ"

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Πριν λίγο καιρό αντιδράσαμε σε κείμενο της κας Εύης Βουλγαράκη – Πισίνα, το οποίο ανήρτησε στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook (20 Ιουλίου 2024). 

Στην ανάρτηση αυτή, που αναφερόταν στο Ουκρανικό, έγραφε επίσης: 

«Δυστυχώς τον χορό της ιδεολογικής αυτής εκστρατείας έσυραν και θεολόγοι, παίζοντας πρώτο βιολί σε μια ορχήστρα όπου ο καθένας είχε τον οργανικό του ρόλο. Αμείφθηκαν με ψίχουλα και δόξα, την οποία θα ακολουθήσει ανάλογη πτώση και χλεύη (πράγματα για τα οποία συνθλίβομαι και κλαίω, καθώς τους αγαπώ, αλίμονο!)». 

Καλέσαμε την κα Βουλγαράκη να ονοματίσει τους συγκεκριμένους συναδέλφους θεολόγους και εκείνη αναφέρθηκε μόνο σε μας. 

Τώρα βλέπουμε, δυστυχώς, ότι εκείνη η ανάρτηση της κας Βουλγαράκη έγινε «σημαία» στην εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος». 

Στο τελευταίο φύλλο της εφημερίδας (26-7-2024), υπάρχει σχόλιο με τίτλο «Θεολόγοι αμείφθηκαν» δια το Ουκρανικόν! Σχολιάζει, λοιπόν, το αντιιεκκλησιαστικό αυτό έντυπο: 

«Αποκάλυψις μεγατόνων ήτο η ανάρτησις της κ. Εύης Βουλγαράκη – Πισίνα, η οποία διδάσκει εις την Θεολογικήν Σχολή Αθηνών, συμφώνως προς την οποίαν έλαβαν αντίτιμον θεολόγοι, οι οποίοι προπαγάνδισαν υπέρ του Ουκρανικού σχίσματος! Αν αυτό συνέβη εις θεολόγους, τότε τι να εικάση κανείς δια τους υψηλά ισταμένους εκκλησιαστικούς;» Και στη συνέχεια η εφημερίδα παραθέτει την σχετική ανάρτηση. 

Αντιλαμβάνεται, ελπίζω, η κα Βουλγαράκη, ότι το σχόλιο της εξελήφθη από τους Ορθοδοξοτυπίτες ως «αποκάλυψη μεγατόνων», άνευ, φυσικά, αντικρίσματος, αφού – πλην ημών – δεν ονομάτισε κανέναν «εξαγορασθέντα» - από ποιους άραγε; - θεολόγο. 

Εννοείται ότι προσωπικά αποκηρύσσουμε μετά βδελυγμίας και τον παραμικρό υπαινιγμό της κας Βουλγαράκη για οποιοδήποτε «αντίτιμο» της στάσης μας στο Ουκρανικό. 

Μάλλον θα πρέπει να σκεφτεί πόσο κενή περιεχομένου (και παραπλανητική) ήταν αυτή η ανάρτησή της, ώστε να εκληφθεί από τον «Ορθόδοξο Τύπο» ως «αποκάλυψη μεγατόνων»!

Η "ΚΛΑΙΟΥΣΑ" ΕΥΗ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥΣ ΠΟΥ "ΑΜΕΙΦΘΗΚΑΝ ΜΕ ΨΙΧΟΥΛΑ ΚΑΙ ΔΟΞΑ"

Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Κρήνης κ. Κύριλλον, 

Πρόεδρον του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας του ΕΚΠΑ 

Σεβασμιώτατε, 

Δια της παρούσης επιθυμώ να σας ενημερώσω για ένα ανάρμοστο κείμενο της κας Εύης Βουλγαράκη – Πισίνα - διδάσκουσα στο Τμήμα σας -, το οποίο ανήρτησε στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook (20 Ιουλίου 2024). 

Παραθέτω στη συνέχεια αυτούσιο το απόσπασμα που αφορά σε συναδέλφους θεολόγους, οι οποίοι φέρονται ως «στρατευμένοι» σε μια «ιδεολογική εκστρατεία» υπέρ της Ουκρανίας. 

Γράφει επί λέξει η κα Βουλγαράκη: 

«Μετά δε τον πόλεμο στην Ουκρανία, έγινε επόμενη ρελάνς για να μας πείσουν ότι αυτός είναι ο δικός μας πόλεμος, είναι πόλεμος υπαρξιακής σημασίας για τον λεγόμενο free world, ότι είναι ανθρώπινο χρέος να μετατρέψουμε τη Ρωσία σε κράτος παρία και τους Ρώσους σε κοινωνικά απόβλητα, όλα αυτά για μια Ουκρανία που εκλέχθηκε ένας πρωθυπουργός μαριονέτα, βαθύτατα διεφθαρμένος, μετά από πραξικόπημα 200 τουλάχιστον νεκρών, υποκινούμενο από τις ΗΠΑ και τον κύριο Πάιατ προσωπικά. [Μέρες που είναι, 50 χρόνια από την προδοσία της Κύπρου, καιρός να θυμόμαστε αυτά που πρέπει να θυμόμαστε για προδοτικά πραξικοπήματα αμερικανοκινούμενα). Με μια κυβέρνηση που η ναζιστική της συνιστώσα είναι καθοριστική, που είναι εκεί μόνο για να υπηρετεί τις πολιτικές των αποικιακών δυτικών δυνάμεων, τις προσωπικές επενδύσεις του καταδικασμένου υιού Μπαϊντενάκη, την περιουσία της Blackrock (διαβάστε τι είναι) που ήδη διαθέτει το μεγαλύτερο μέρος της γης της Ουκρανίας. Μιας χώρας που είναι ήδη χρεωμένη για 77 γενιές με αποφάσεις της ηγεσίας της. 

Δυστυχώς τον χορό της ιδεολογικής αυτής εκστρατείας έσυραν και θεολόγοι, παίζοντας πρώτο βιολί σε μια ορχήστρα όπου ο καθένας είχε τον οργανικό του ρόλο. Αμείφθηκαν με ψίχουλα και δόξα, την οποία θα ακολουθήσει ανάλογη πτώση και χλεύη (πράγματα για τα οποία συνθλίβομαι και κλαίω, καθώς τους αγαπώ, αλίμονο!)». 

Αντιλαμβάνεσθε ότι μιλάει αορίστως για συναδέλφους θεολόγους «που αμείφθηκαν με ψίχουλα και δόξα», χωρίς να προσκομίζει στοιχεία, αλλά αντιθέτως εμφανίζεται «κλαίουσα» για την «ανάλογη πτώση και χλεύη» που θα επέλθει. 

Όταν την προκάλεσα να μιλήσει καθαρά, μου απάντησε ως εξής: 

«Κατανοώ τις ανησυχίες σου Παναγιώτη, αλλά δεν θα ανταποκριθώ, μήτε θα χλευάσω εγώ. Αυτό θα είναι μια ιστορική αποτίμηση. Αν εσένα σε ζώνουν κάποιες ενοχές δεν θα έπρεπε να είναι για την όποια γνώμη σου, γιατί σέβομαι τη διαφορά γνώμης, αλλά για τις θλιβερές δημόσιες συκοφαντίες σου και μόνο. Και για το έλασσον, τις κατευχές. Δεν σε θεωρώ δούλο κανενός αυτοκράτορα, αλλά τον τίτλο του άρχοντα δικαιοκρίτη [σημείωση δική μου: Δικαιοφύλαξ] που σου έδωσε το σεπτό Πατριαρχείο φρόντισε να τον τιμάς. Και να μιλάς μόνο όταν γνωρίζεις τα θέματα με ασφάλεια». 

Επομένως, το σχόλιό της αφορούσε και μένα, ο οποίος, όμως, ουδέποτε έχω ασχοληθεί μαζί της και αποκηρύσσω μετά βδελυγμίας τα περί «δημοσίων συκοφαντιών», αφού δεν κατανοώ καν σε ποιο θέμα αναφέρεται η κα Βουλγαράκη. 

Μένει, λοιπόν, η κα Βουλγαράκη να αφήσει κατά μέρος τα facebookφληναφήματά της και αν θέλει να πει κάτι να το πει ευθέως, με επίσημο – κατά προτίμησιν επιστημονικό – κείμενο, ώστε να καταλάβουμε με ακρίβεια τις θέσεις της και να τοποθετηθούμε αναλόγως. 

Ως τότε δεν δεχόμαστε να μας κουνάει το δάκτυλο και είναι κρίμα, πραγματικά, για έναν πανεπιστημιακό να περιφέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπον ανά τας ρύμας του διαδικτύου. 

Μετά βαθυτάτου σεβασμού 

Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΔΙΟΡΙΣΘΕΙΣ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Δημοσιεύσαμε προ ημερών το ...μανιφέστο του κληρικού της Μητροπόλεως Πατρών Αναστάσιου Γκοτσόπουλου εναντίον συγκεκριμένων κομμάτων του Ελληνικού Κοινοβουλίου και υπέρ της ΝΙΚΗΣ, της οποίας η "υπερψήφιση" αποτελεί "μονόδρομο" για τον εν λόγω κληρικό. 

Ο Αναστάσιος Γκοτσόπουλος σε μια …δραματική κατακλείδα μάς …κρούει τον κώδωνα του …κινδύνου για μας και τα παιδιά μας: 

«Αγαπητοί μου Χριστιανοί, τι άλλο περιμένετε να κάνουν οι κυβερνώντες και η παρέα τους για να μην τους ψηφίσετε, αυτούς που ασέβησαν στο Νομό του Θεού και στην πανανθρώπινη συνείδηση;;; 

Εκτός και αν οι κυβερνώντες σάς έπεισαν για την "ευλάβεια" και το "σεβασμό" τους στον Χριστό και την Εκκλησία Του με τις ολιγόλεπτες, προεκλογικές επισκέψεις τους σε Ι. Ναούς και σε εκκλησιαστικά Ιδρύματα και προπαντός με τις συναντήσεις και φωτογραφήσεις τους με κληρικούς (φρίξον ήλιε, στέναξον η γη...). Τότε, ψηφίστε τους με ήσυχη τη συνείδησή σας ότι κάνατε το καθήκον σας έναντι του Θεού, της πατρίδας και των παιδιών σας... 

Με πόνο και αγωνία για το κατάντημα της χώρας και του λαού μας». 

Όμως, ο …θερμόαιμος κληρικός Αναστάσιος Γκοτσόπουλος ξέχασε να μας πει ότι ελέω ΝΙΚΗΣ το δικό του το τέκνο διορίστηκε στην Βουλή των Ελλήνων, οπότε γι’ αυτόν φυσικά και είναι «μονόδρομος η υπερψήφιση της ΝΙΚΗΣ». 

Δημοσιεύουμε σήμερα το σχετικό δημόσιο έγγραφο (αναρτημένο στην Κοινοβουλευτική διαφάνεια), ευχόμενοι στον κληρικό να δει τον γιο του και πρωθυπουργό της χώρας! 

Π.Α.Α.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΥΠΟΔΕΧΘΗΚΕ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΨΗΦΙΣΑΝ ΤΟΝ "ΕΠΑΡΑΤΟ" ΝΟΜΟ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Σε πρόσφατο άρθρο μας με τίτλο "Έρχεται η πανηγυρική υποδοχή των πολιτικών στην Μητρόπολη Πατρών", με αφορμή την "φιλολογία" περί μη εισόδου στο Ναό των πολιτικών που ψήφισαν τον νόμο για τον πολιτικό γάμο των ομοφυλόφιλων ζυεγαριών, είχαμε γράψει: 

"Ας αφήσουμε τα παρελθόντα και ας πάμε στα μελλούμενα. Προφητεύω: 

Ο κ. Σπύρος Ζορμπαλάς [που φώναξε "ανάθεμα" από τον άμβωνα του Μητροπολιτικού Ναού Πατρών κατά την δοξολογία της 25ης Μαρτίου] έκανε το show του και τελειώσαμε. Αυτό ήταν. Καμία άλλη, ανάλογη αντίδραση δεν πρόκειται να υπάρξει από μέρους του. 

Ο αρχιμ. Αμβρόσιος Γκουρβέλος, ο οποίος συμφώνησε με το "ανάθεμα" Ζορμπαλά, μη τολμών ο ίδιος να κάνει αυτό που πιστεύει, θα υποδεχθεί το Άγιο Πάσχα πανηγυρικά στην Ευαγγελίστρια, όπου είναι προϊστάμενος, όλους τους πολιτικούς που ψήφισαν τον νόμο για τον πολιτικό γάμο των ομοφυλόφιλων ζευγαριών. Και, ίσως, ψελλίζει καθ' εαυτόν "ανάθεμα", αλλά πού να το τολμήσει... 

Ο μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος, ο οποίος και αυτός είπε πολλά κατά των ψηφισάντων πολιτικών, υπέδειξε ήδη την ...βασιλική οδό κατά την Δοξολογία της 25ης Μαρτίου: Λέμε, λέμε, λόγια, λόγια, αλλά δεν θα τους αποκλείσουμε από το Ναό. Οπότε και αυτός θα τους υποδεχθεί πανηγυρικά!"

Επαληθευτήκαμε πανηγυρικά! Μάλιστα η πραγματικότητα μας ξεπέρασε!

Στην Πάτρα όλα τέλεια! Ούτε κιχ δεν ακούστηκε για τους ψηφίσαντας τον "σατανικό"΄νόμο. 

Ο μητροπολίτης Κερκύρας Νεκτάριος - λαύρος εναντίον του νόμου για τον πολιτικό γάμο των ομοφυλοφίλων - όχι απλώς δέχθηκε, το βράδυ της Ανάστασης, τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Στέφανο Κασσελάκη και τον σύζυγό του Τάιλερ, αλλά και τους ησπάσθη ...αναστασίμως! 

Στην πανήγυρη της Παναγίας της Τρυπητή, στο Αίγιο (10-5-2024), παρουσία τόσο του πρ. Καλαβρύτων Αιγιαλείας Καλαβρύτων Αμβροσίου, του Πατρών Χρυσοστόμου και των άλλων ιεραρχών, που είχαν εκφραστεί σκληρά για τους πολιτικούς που ψήφισαν, όλοι οι πολιτικοί παρόντες μπροστά, με την εκπρόσωπο της Κυβέρνησης, υφυπουργό Χριστίνα Αλεξοπούλου, να κάθεται σε υπεροχική καρέκλα! 

Αλλά και ανά την επικράτεια "μύτη δεν άνοιξε". 

Και του χρόνου με υγεία! Πάντα με παχιά, ψεύτικα και κούφια λόγια! 

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΤΡΩΝ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Στο ταλιμπανικό ιστολόγιο ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ αναρτήθηκε κείμενο με τίτλο: "Περιστατικό καταπάτησης θρησκευτικής συνείδησης". 

Πρόκειται πραγματικά για ένα απολαυστικό κείμενο που αφορά στην αποκάλυψή μου για την σύμπλευση του αρχιμ. Αμβρόσιου Γκουρβέλου, της Μητροπόλεως Πατρών, με έναν κ. Σπ. Ζορμπαλά, ο οποίος αναφώνησε "Ανάθεμα" από τον άμβωνα του Μητροπολιτικού Ναού Πατρών κατά την Δοξολογία της 25ης Μαρτίου 2024, "διαδηλώνοντας" έτσι την αποδοκιμασία του για τους πολιτικούς που ψήφισαν τον νόμο για τον πολιτικό γάμο των ομοφυλόφιλων ζευγαριών και συμμετείχαν στην Δοξολογία. 

Ας θυμηθούμε το σχετικό βίντεο. Το άρθρο μας ΕΔΩ. 

   

Ας απολαύσουμε τώρα το κείμενο του ιστολογίου ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ: 

"Ενοχλημένοι αναγνώστες ενημέρωσαν το παρόν ιστολόγιο για το άρθρο ενός «Άρχοντα» του πατριάρχη Βαρθολομαίου, ο οποίος έχει την συνήθεια να «κάνει τον άγριο» σε όσους εκφράζονται ελεύθερα για τα φλέγοντα θέματα της Εκκλησίας. Σε αυτό το άρθρο δείχνει την ενόχλησή του για την πεπαρρησιασμένη ομολογία του αδελφού Σπυρίδωνος Ζορμπαλά στον Μητροπολιτικό Ναό Ευαγγελίστριας Πατρών την 25η Μαρτίου, καθώς και για την αυθόρμητη εκδήλωση συμπαράστασης στην ενέργεια αυτή από Αρχιμανδρίτη της Μητροπόλεως που στεκόντανε μπροστά στο μικρόφωνο. Να θυμίσουμε ότι την ημέρα της διπλής μας Εορτής παρουσιάστηκαν στην Δοξολογία διάφοροι σοδομονομίτες πολιτικοί, προκαλώντας την οργή του ποιμνίου για την θεομίσητη, βλάσφημη, αντίχριστη, συνάμα απάνθρωπη αλλά και αντιδημοκρατική (καθότι δεν εκπροσωπεί την συντριπτική πλειονότητα του Ελληνικού λαού) συμπεριφορά τους να ψηφίσουν τον ψευτογάμο των ομοφυλοφίλων και την υιοθεσία παιδιών από αυτούς. 

Εύφρανε, στήριξε τους πιστούς και εξέφρασε την γρηγορούσα συνείδηση της Εκκλησίας η ομολογία του Σπυρίδωνος, και για αυτό ακριβώς δυσαρέστησε ορισμένους! Ένας «Αστυφύλαξ» ήταν αναγκαίος σε αυτό το σημείο να βάλει μία «τάξη», μήπως ξεφύγει το πράγμα και πάρει διαστάσεις «ανεξέλεγκτης επιδημίας». 

Οι εχθροί της διδασκαλίας της Εκκλησίας δεν έχουν καμμία θέση μέσα στο Ναό για να υβρίζουν τα Θεία και να αναγκάζουν τους πιστούς να χαλάσουν την σχέση τους με τον Χριστό. Δεν πρόκειται για αμαρτωλούς που ζητούν, όπως όλοι μας, την θεραπεία τους μέσα στην Εκκλησία. Εδώ μιλάμε για αμετανόητους αποστάτες που το θέλημα του σατανά το κάνουν νόμο. Και ο «Άρχων» θέλει να στεκόμαστε αδιάφοροι δίπλα τους, μέσα στο Σπίτι του Πατέρα μας, να γίνουμε όμοιοί τους, κοροϊδεύοντας τον Θεό κατά τη Θεία Λειτουργία όπως κάνουν εκείνοι, και να κολαστούμε μαζί τους.

Πρέπει να έχει κανείς πολύ θράσος όταν θεωρεί ότι έχει το δικαίωμα να επεμβαίνει κατ’ αυτόν τον τρόπο στην ιερή και αιώνια σχέση του πιστού με τον Χριστό. Δεν θα λέμε εμείς ψέματα μπροστά στον Χριστό, ούτε θα γίνουμε συμμέτοχοι στην θεομίσητη πτώση των σοδομονομιτών επειδή το θέλει ένας «Άρχοντας» του Πατριαρχείου. Δεν μας ενδιαφέρει το «δίκαιο» του Βαρθολομαίου όταν αυτό δεν ακολουθεί ταπεινά το Δίκαιο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. 

Η Εκκλησία προχωράει όταν αφορίζει το ψεύδος και την αμαρτία. Χριστός και διάβολος δεν προσεύχονται μαζί. Ο Θεός «ἔβρεξεν πῦρ καὶ θεῖον ἀπ᾽ οὐρανοῦ καὶ ἀπώλεσεν πάντας» (Λουκ. 17, 29), και οι Ιεροί Κανόνες των Πατέρων κατακεραυνώνουν την αρσενοκοιτία και καταδικάζουν τους αμετανόητους που αμαρτάνουν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Πόσο μάλλον εκείνους που όχι μόνο είναι υπερήφανοι και αμετανόητοι, όχι μόνο νομοθετούν την θεομίσητη αυτή αμαρτία και παρασύρουν και άλλες ψυχές, αλλά επιχειρούν συν τοις άλλοις να καταστρέψουν απευθείας το ίδιο το δημιούργημα που έφτιαξε ο Θεός. Ο «Άρχων Δικαιοφύλαξ» όμως φαίνεται να θεωρεί την διδασκαλία της Εκκλησίας «λογική του κ. Ζορμπαλά» και γράφει: «Σύμφωνα με την λογική του κ. Ζορμπαλά και των ομοφρόνων του η Διοικούσα Εκκλησία θα έπρεπε όχι μόνο να μην επιτρέψει την είσοδο των συγκεκριμένων πολιτικών στον Ναό, αλλά και να τους αναθεματίσει – αφορίσει.»! Τι να πει κανείς! 

Στην συνέχεια ο «Δικαιοφύλαξ» έψαξε και βρήκε το βίντεο της Δοξολογίας κι εκεί ανακάλυψε και άλλο «έγκλημα»! Ο προϊστάμενος του Ναού Αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος Γκουρβέλος, την ώρα που ο Σπυρίδων αναθεμάτιζε τους σοδονομομίτες, έκανε το «έγκλημα» να σκεφθεί δυνατά. και του βγήκαν αυθόρμητα κάποιες ψιθυριστές λέξεις επιδοκιμασίας, οι οποίες όμως ακούστηκαν διότι βρισκότανε μπροστά στο μικρόφωνο. Πώς τόλμησε και έκανε τέτοιο πράγμα! Ο Αστυφύλαξ της σκέψεως, θέλοντας να βάλει «τάξη», κατέγραψε αμέσως τα λόγια του Αρχιμανδρίτη και αναρωτήθηκε τί να σκέφτεται και ο Μητροπολίτης, μήπως συμφωνεί με τον Αρχιμανδρίτη. 

Ο π. Αμβρόσιος έθεσε το εξής ερώτημα στον ιερέα που στεκότανε δίπλα του: «Ψέματα λέει;» Είναι δίκαιο ο «Δικαιοφύλαξ», ο οποίος τυγχάνει να είναι και θεολόγος, να κάνει το ίδιο ερώτημα στον εαυτό του μπροστά στον καθρέπτη και με το χέρι στην καρδιά να απαντήσει αν είπε ψέματα ο Σπυρίδων Ζορμπαλάς πάνω στον άμβωνα. 

Αντ’ αυτού, ο «Δικαιοφύλαξ» / Χωροφύλαξ, αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να ανέβηκε στον άμβωνα ο κ. Ζορμπαλάς δίχως να τον σταματήσει κανείς. Απορεί που δεν υπάρχει μία στοιχειώδης φύλαξη από τον «κακό» και «επικίνδυνο» Σπυρίδωνα, και δεν βλέπει τους Φαρισαίους αρνητές του Χριστού που στέκονται με τιμές και δόξες στο κέντρο του Ιερού Ναού! 

Έφτασε μάλιστα στο σημείο να προτείνει στον Πατρών Χρυσόστομο να κινήσει «τον σχετικό νόμο» (που μόνο σχετικός δεν είναι) εναντίον του Σπυρίδωνα που τόλμησε και διατάραξε την θρησκευτική συνάθροιση κατά την Δοξολογία. Τον ίδιο ακριβώς «σχετικό νόμο» θα πρότεινε στους αρχιερείς όταν ο Χριστός έβγαλε το μαστίγιο για να διώξει όλους αυτούς που είχαν κάνει τον Οίκο του Πατέρα Του, οίκο εμπορίου! 

Προφανώς ο Πατρών Χρυσόστομος …μακροθύμησε, ενώ θα μπορούσε να κινήσει τον σχετικό νόμο: «Όποιος κακόβουλα προσπαθεί να εμποδίσει ή με πρόθεση διαταράσσει μιαν ανεκτή κατά το πολίτευμα θρησκευτική συνάθροιση για λατρεία ή τελετή, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών. Με την ίδια ποινή τιμωρείται όποιος μέσα σε εκκλησία ή σε τόπο ορισμένο για θρησκευτική συνάθροιση ανεκτή κατά το πολίτευμα, ενεργεί υβριστικά ανάρμοστες πράξεις». 

Βέβαια ο «Δικαιοφύλαξ» θα πρέπει να αποδείξει το «κακόβουλο» της ενέργειας αυτής, να εξηγήσει πώς εμποδίστηκε και διαταράχθηκε η Δοξολογία και να εντοπίσει την ύβρη που διαπράχθηκε. Δεν μπορεί να αποδείξει τίποτα και το ξέρει. Απλά παρουσίασε ένα πρόχειρο για την περίπτωση σκιάχτρο με σκοπό να επιβάλει δια του φόβου στον έσχατο φύλακα της Πίστεως την δαιμονική σιωπή και συμμόρφωση στα σχέδια των αντιχρίστων. 

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, όλα όσα αναφέρει αυτός ο «σχετικός νόμος», ισχύουν εις το έπακρον για τα «ΓΑΙΔΟΥΡΙΑ» που ψηφίζουν αντίχριστους νόμους κι έπειτα εισέρχονται στους Ναούς προς άγραν ψήφων. Εκεί βρίσκεται η ύβρις. Εκεί βρίσκεται η κακόβουλη ενέργεια και η διατάραξη της θρησκευτικής συνάθροισης. Η φαρισαϊκή και κακόβουλη αυτή συμπεριφορά, η οποία με τα χρόνια ροκάνισε την θέση της Στρατευομένης Εκκλησίας φέρνοντάς την στα σημερινά χάλια, εμποδίζει τον συνειδητοποιημένο πιστό να εισέλθει ειρηνικά μέσα στον Οίκο του Θεού και να προσευχηθεί με καθαρή την συνείδησή του. 

Πρόκειται για απόπειρα καταπάτησης της θρησκευτικής συνείδησης των μελών της Εκκλησίας της Ελλάδος από τον «Δικαιοφύλακα» / Χωροφύλακα και τον εκ Βοσπόρου Αφθέντη του, πατριάρχη Βαρθολομαίο! 

Η ενέργεια αυτή του εκ Φαναρίου «Δικαιοφύλακα» να «κουνήσει το δάχτυλο» στην γρηγορούσα συνείδηση του ορθοφρονούντος Ιερέως π. Αμβροσίου, και να προτείνει την τιμωρία της θεάρεστης ομολογίας του Σπυρίδωνος Ζορμπαλά είναι επιεικώς απαράδεκτη, είναι κατάπτυστη, θεομίσητη, βδελυκτή, απολύτως εξοργιστική, είναι παράνομη και ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΑ από το σύνολο των ευσεβών Ορθοδόξων Χριστιανών". 

"Θεάρεστη", λοιπόν, η ομολογία Ζορμπαλά, και με "γρηγορούσα συνείδηση και ορθοφρονών" ο π. Αμβρόσιος, ενώ η έκφραση της γνώμης μου είναι "επιεικώς απαράδεκτη, είναι κατάπτυστη, θεομίσητη, βδελυκτή, απολύτως εξοργιστική, είναι παράνομη και ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΑ από το σύνολο των ευσεβών Ορθοδόξων Χριστιανών". 

ΕΥΤΥΧΩΣ, λέω εγώ! Αν με επαινούσαν οι ταλιμπάν ...θυρωροί, θα έπρεπε να ψαχτώ για το τι μπορεί να έχω. Ενώ τώρα που με καταδικάζουν αισθάνομαι πολύ καλά. Δόξα τω Θεώ! 

Όμως, οι καημένοι οι θυρωροί ζούν στον κόσμο τους και δεν ανέχονται κάποιον να τους ξεβολεύει. Ας αφήσουμε τα παρελθόντα και ας πάμε στα μελλούμενα. Προφητεύω: 

Ο κ. Σπύρος Ζορμπαλάς έκανε το show του και τελειώσαμε. Αυτό ήταν. Καμία άλλη, ανάλογη αντίδραση δεν πρόκειται να υπάρξει από μέρους του. 

Ο αρχιμ. Αμβρόσιος Γκουρβέλος, ο οποίος συμφώνησε με το "ανάθεμα" Ζορμπαλά, μη τολμών ο ίδιος να κάνει αυτό που πιστεύει, θα υποδεχθεί το Άγιο Πάσχα πανηγυρικά στην Ευαγγελίστρια, όπου είναι προϊστάμενος, όλους τους πολιτικούς που ψήφισαν τον νόμο για τον πολιτικό γάμο των ομοφυλόφιλων ζευγαριών. Και, ίσως, ψελλίζει καθ' εαυτόν "ανάθεμα", αλλά πού να το τολμήσει...

Ο μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος, ο οποίος και αυτός είπε πολλά κατά των ψηφισάντων πολιτικών, υπέδειξε ήδη την ...βασιλική οδό κατά την Δοξολογία της 25ης Μαρτίου: Λέμε, λέμε, λόγια, λόγια, αλλά δεν θα τους αποκλείσουμε από το Ναό. Οπότε και αυτός θα τους υποδεχθεί πανηγυρικά! 

ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥΣ!