"ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΑΤΑΞΙΑ" ΑΠΟΨΕ ΣΤΗ ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΑΤΑΞΙΑ: Ένας συλλογικός τόμος από τις εκδόσεις Ακρίτας (2011) που επιμελήθηκε ο Μάριος Κουκουνάρας-Λιάγκης και αφορά στους νέους του καιρού μας. Μια ερευνητική εργασία του επιμελητή, για τις απόψεις, τις αγωνίες, τα όνειρα των νέων σήμερα, που τεκμηριώνεται, θα λέγαμε, από τα κείμενα του τόμου, στον οποίο γράφουν: Εύη Βουτσινά, Σταύρος Γιαγκάζογλου, Τερέζα Γιακουμάτου, π. Ευάγγελος Γκανάς, Κωνσταντίνος Δεληκωνσταντής, Ισίδωρος Ζουργός, πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Θερμός, Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού Ιγνάτιος, Αλκίνοος Ιωαννίδης (ο οποίος πρώτη φορά γράφει κείμενο), Τζένη Κατσαρή - Βαφειάδη, Χρήστος Κεχαγιόγλου, Γιάννης Λιγνάδης, Πάσχος Μανδραβέλης, Νίκος Ξυδάκης, Ζαχαρίας Παληός, Ζωή Πλιάκου, Νίκος Σιδέρης, Χρυσόστομος Σταμούλης, π. Φιλόθεος Φάρος.

Απόψε στη Στοά του Βιβλίου έγινε η παρουσίαση του βιβλίου και πήραν μέρος οι: Τερέζα Γιακουμάτου (εκπαιδευτικός), π. Βασίλειος Θερμός (παιδοψυχίατρος), Νίκος Ξυδάκης (δημοσιογράφος), Νίκος Σιδέρης (ψυχίατρος), π. Φιλόθεος Φάρος (ψυχολόγος). Παρόντες ήσαν και άλλοι συγγραφείς του τόμου, όπως ο π. Ευάγγελος Γκανάς, η Εύη Βουτσινά, ο ζωγράφος Χρήστος Κεχαγιόγλου κ.α. Παρών και ο π. Αντώνιος Πινακούλας.

Συμμετείχαν με ερωτήσεις του μαθητές από το 1ο ΓΕΛ Ν. Ηρακλείου Αττικής και το Β' Αρσάκειο Λύκειο Ψυχικού. Την ανοιχτή συζήτηση συντόνισε ο δημοσιογράφος Κώστας Αρβανίτης.
Την εκδήλωση άνοιξε η υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων των εκδόσεων Ελένη Δημητριάδου και στη συνέχεια ο επιμελητής του τόμου Μάριος Κουκουνάρας-Λιάγκης εξήγησε συνοπτικά τον τρόπο με τον οποίο δούλεψε. 

Πολλά τα θέματα που τέθηκαν στον διάλογο των νέων με τους συγγραφείς του τόμου. Δόθηκαν ουσιαστικές απαντήσεις, αλλά διατυπώθηκαν και θέσεις "έξω από την κυρίαρχη ιδεολογία", όπως είπε ο π. Φιλόθεος Φάρος, ο οποίος στάθηκε κριτικά απέναντι στους νέους και στην αόριστη συζήτηση για το "σύστημα", τα "εκπαιδευτικά προγράμματα" κ.ο.κ. τονίζοντας ότι δεν είμαστε φιλάνθρωποι προς τους νέους αν προσπαθούμε απλώς να τους "εξευμενίσουμε".

Πάντως η όλη εκδήλωση δεν ήταν μια συνηθισμένη παρουσίαση βιβλίου, αλλά είχε ως κέντρο της τον διάλογο και μάλιστα με τους νέους, γεγονός από μόνο του ξεχωριστό και αληθινό. 

φωτογραφίες: Ιδιωτική Οδός

Ο ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ, Ο π. ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΦΑΡΟΣ ΚΑΙ Η ΡΙΤΣΑ ΜΑΣΟΥΡΑ

Η δημοσιογράφος Ρίτσα Μασούρα στη στήλη της Πρόσωπα αναφέρεται πολύ εύστοχα στην πεπατημένη των ημερών. Οι άνθρωποι κινούνται μέσα σ' ένα γιορταστικό πνεύμα χωρίς να ξέρουν το γιατί. Και η Ρίτσα Μασούρα ευλόγως υπακούει στον Ελύτη και μνημονεύει Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη:

“...πλησιάζει η ημέρα των Χριστουγέννων. Η ημέρα της αγάπης, όπως έλεγαν παλιά οι χωρικοί. Οι χωρικοί που με τόση ευστροφία και αντικειμενικότητα περιγράφει ο Παπαδιαμάντης. Εγινε μόδα η επιστροφή στα χριστουγεννιάτικα διηγήματά του. Ο κόσμος ψάχνει να βρει απαντήσεις. Δεν του τις δίνει κανένας Παπαδιαμάντης. Ο τρόπος όμως που ο Σκιαθίτης συγγραφέας περιγράφει τις ανθρώπινες αδυναμίες, που σκιαγραφεί τα πάθη, το γεγονός ότι δεν κρίνει, δεν επικρίνει, δεν καταγγέλλει, αλλά αφήνει τον αναγνώστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα μέσα σε μια ηθογραφικά αυστηρή ατμόσφαιρα, είναι αρκετός για να ανακουφίσει τον φορτισμένο σύγχρονο άνθρωπο. Ας θυμηθούμε ότι στα χρόνια του Παπαδιαμάντη η επιλογή ήταν μια φοβερή πολυτέλεια. Η ζωή οριζόταν αποκλειστικά από τις βασικές ανάγκες του ατόμου.

Ισως γι’ αυτό ας σκεφτούμε λίγο διαφορετικά. Κι ο καθένας από μας ας τολμήσει ένα δόσιμο ψυχής με γνώμονα τη συμπόνια και την αλληλέγγυα συμπεριφορά. Η κοινωνία θα γίνει αβίωτη δίχως τις εκδηλώσεις αλληλεγγύης των μεν προς τους δε, δίχως την ευαισθησία απέναντι στη δυστυχία του άλλου. Τώρα είναι ο καιρός των μικρών υπερβάσεων”.

Η Ρίτσα Μασούρα μας υπενθυμίζει ότι ο Παπαδιαμάντης δεν επικρίνει, δεν καταγγέλλει κ.ο.κ. Κάτι που είναι πολύ συνηθισμένο στους “εκκλησιαστικούς κύκλους”, οι οποίοι θέλουν τον Παπαδιαμάντη “δικό τους”, αλλά και στην κοινωνία, η οποία πολλάκις “ζει” από την πάσης φύσεως κριτική.

Μου θύμισε τα όσα είπε πρόσφατα στο BHMagazino (τ. 524, 31-10-2010) ο παπα- Φιλόθεος Φάρος για την εμπειρία του στο κουρείο του πατέρα του στην Τρούμπα:

''Ήμουν 11 χρονών όταν ο πατέρας μου με πήρε βοηθό. Με πήρε για να έρθω σε επαφή με την πραγματικότητα. Εκεί μέσα μπαινόβγαιναν άνθρωποι μπλεγμένοι με τα ναρκωτικά, το νταβατζιλίκι, την πορνεία, τη χαρτοπαιξία. Το σπουδαίο ήταν ότι όλοι αυτοί δεν έκαναν καμιά προσπάθεια να δείξουν κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν. Και ετύγχαναν τρομακτικής αποδοχής! Δεν υπήρχε κατάκριση, κανείς δεν έκανε διαλέξεις περί ηθικής σε κανέναν. 'Οταν κάποιος έκανε μια κλοπή και τον μπουζουριάζανε, ο άλλος μάγκας πήγαινε να τον βρει στη φυλακή και να του δώσει τα τσιγάρα του. “Πάρ΄τα αδελφάκι” του 'λεγε... Δεν του 'λεγε “τι έκανες;”, “πώς το έκανες;”, “δεν ντρέπεσαι”...''.

Οι συνειρμοί και τα σχόλια δικά σας, αγαπητοί συνοδίτες.

- Το σκίτσο του Παπαδιαμάντη είναι του Νίκου Νομικού
- Η φωτογραφία του π. Φιλόθεου Φάρου είναι του Νίκου Κόκκα

π. ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΦΑΡΟΣ: "Εξουσιάζεις τους ανθρώπους, αν ελέγχεις τον ερωτισμό τους"

Το αφιέρωμα της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ σήμερα γύρω από τη θρησκεία και το σεξ - με αφορμή την πρόσφατη δήλωση του Πάπα για το προφυλακτικό - με το γενικό τίτλο: Ο Ιησούς Χριστός δεν μίλησε ποτέ για σεξ, παρουσιάζει ενδιαφέρον.

Εδώ παραθέτω τα όσα λέει ο π. Φιλόθεος Φάρος, που είναι αρκούντως εύγλωττα:

Για την έκπτωση του έρωτα μιλάει στο «Βήμα» ο ιερέας, ψυχοθεραπευτής και συγγραφέας πατέρας Φιλόθεος Φάρος

«Ο Χριστός δεν μίλησε ποτέ ευθέως για την ερωτική συνεύρεση και δεν ασχολήθηκε με τις ερωτικές παρεκτροπές. Δεν θεώρησε θανάσιμο αμάρτημα την ερωτική λειτουργία, αλλά πράγματα που εμείς αγνοούμε εντελώς στις μέρες μας, όπως την υποδούλωση στα υλικά πράγματα» τονίζει στο «Βήμα», με τη διπλή ιδιότητα τού επί δεκαετίες ψυχοθεραπευτή και του ορθόδοξου ιερέα ο πατέρας Φιλόθεος Φάρος, και εξηγεί ότι «το νομικίστικο πνεύμα δεν μπορεί να έχει θέση στην υγιή χριστιανική παράδοση».

Για την επικράτηση αυτού του νομικίστικου πνεύματος όλοι έχουν ευθύνη στην Εκκλησία, πιστοί και κληρικοί. «Οι πιστοί απαιτούν από τον ιερέα να είναι τέλειος. Οταν αποκαλύπτεται ότι δεν είναι και κρίνεται η επαγγελματική του οντότητα, ο ιερέας ψάχνει να βρει έναν τρόπο να φαίνεται τέλειος. Προβάλλει λοιπόν την ερωτική αμαρτία ως μέγιστη διότι μπορεί να γίνει κρυφά, ακόμη και σε επίπεδο διάθεσης, τη στιγμή που ο πλούτος και η χλιδή δεν κρύβονται. Επικεντρώνει συνεπώς την προσοχή του σε άλλα πράγματα για να εξασφαλίσει την απαραίτητη- ψευδή- τελειότητα. Από την άλλη, αν θέλουμε να εξουσιάζουμε τους ανθρώπους δεν υπάρχει αποτελεσματικότερος τρόπος από το να ελέγχουμε τον ερωτισμό τους, την πιο καίρια ανθρώπινη πραγματικότητα. Η αμαρτία λοιπόν που συνδέεται με τον έρωτα αποτελεί δημιούργημα της νεύρωσης και του κινήτρου της εκμετάλλευσης ή της απάτης».

«Ο έρωτας δεν είναι μια αυτονομημένη λειτουργία κάποιων οργάνων του σώματος» υπογραμμίζει ο πατέρας Φιλόθεος. Και εξηγεί: «Οταν κανείς περιορίζεται στη φυσική σεξουαλική παρόρμηση και δεν προχωρεί στην επιλογή της κοινωνίας, δηλαδή της εμπειρίας κοινών πραγμάτων και της ψυχικής ένωσης, διαστρέφει τον έρωτα και τον μετατρέπει σε λαγνεία. Εκεί έγκειται η αμαρτία, διότι τότε ο άλλος δεν είναι πρόσωπο αλλά αντικείμενο προς χρήση. Αυτό μπορεί να γίνει και εντός του γάμου. Και τότε είναι ακόμη πιο χυδαίο, διότι δεν μιλάμε πια για έναν άγνωστο αλλά για τον σύντροφο, τον πατέρα ή τη μητέρα των παιδιών μας» δηλώνει.

Υπό αυτήν τη θεώρηση, όταν ερωτάται για το ζήτημα των προγαμιαίων σχέσεων, ο 80χρονος πολυγραφότατος πνευματικός αντιδρά. «Η σύγχρονη αντίληψη περί πορνείας, που περιλαμβάνει κάθε ερωτική επαφή εκτός γάμου, είναι ανακριβής. Την εποχή του Ευαγγελίου αφορούσε την επίσκεψη ενός άντρα σε κάποιο οίκο ανοχής. Μόνο οι παπάδες χρησιμοποιούν στις ημέρες μας τον όρο "προγαμιαίες σχέσεις". Δεν σημαίνει τίποτα, παρά μόνο για κάποια νευρωτικά άτομα τα οποία έχουν δυσκολία με τον έρωτα και λένε "δεν μπορώ να έχω ερωτικές επαφές γιατί το απαγορεύει ο παπάς"».

ΟΙ ΑΘΛΙΟΛΟΓΟΙ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΕΝΤΥΠΩΝ

Ζεμενό Κορινθίας, οικογένεια ιερωμένου 1903 - φωτό Fred Boissonnas

Στην αλλοίωση του χριστιανικού ήθους ο π. Φιλόθεος Φάρος γράφει για τους κάθε λογής Αθλιολόγους της εκκλησιαστικής πραγματικότητας:

Τα εκκλησιαστικά έντυπα σήμερα ή θριαμβολογούν για τα κουτιά το γάλα που συνελέγησαν για τους Βουλγάρους ή για τα εγκαίνια Πνευματικών Κέντρων, που είτε γίνονται φωλεές νυκτερίδων, είτε εφοδιάζονται με ηλεκτρονικά παιχνίδια και βίντεο για την “...εκκλησιαστική” διαπαιδαγώγηση των νέων και για τις πολυπληθείς συγκεντρώσεις νέων σε μεγάλα στάδια, όπου ακολουθούνται τα φασιστικά πρότυπα που ακολούθησαν και όλες οι πολιτικές παρατάξεις στον τόπο μας και με τα οποία ο άνθρωπος από πρόσωπο μεταβάλλεται σε μάζα, ή παρουσιάζουν φωτογραφίες χρυσοστολισμένων επισκόπων που παρελαύνουν στους δρόμους και φωτογραφίες επισκόπων που επισκέπτονται ασθενείς ή άλλους αναξιοπαθούντες, σαν να αποτελή αυτό το γεγονός είδηση. Γενικά, βασικός στόχος του εκκλησιαστικού τύπου είναι η προβολή έργων βιτρίνας, που σχεδιάζονται και εκτελούνται σαν έργα βιτρίνας και που ακόμη αποτελούν θλιβερή εφαρμογή μιας ακτιβιστικής κοσμικής ιδεολογίας, προ πολλού χρεωκοπημένης.

Στα παραπάνω προσθέτω και τα εξής: Στους θριαμβολογούντες Αθλιολόγους των εκκλησιαστικών εντύπων, είδηση – και μάλιστα μεγάλη, με ολοσέλιδα και άπειρες φωτό – είναι η μοναχική κουρά (!), είναι η κάθε χειροτονία, η όποια απονομή εκκλησιαστικού οφφικίου, και όλα αυτά συνοδεύονται μετά πολλών εμετικών επαίνων, ωσάν να περιποιούν τιμή στην Εκκλησία οι προσερχόμενοι στον κλήρο και όχι το αντίθετο.
Διαβάζοντας τέτοια “εκκλησιαστικά” έντυπα νομίζεις ότι ζεις σ' ένα κόσμο αγγελικά πλασμένο, όπου όλα είναι εξωραϊσμένα, γιατί “οικοδομούν” (!!) και δεν γκρεμίζουν. Κι έτσι διαιωνίζεται η κακοδαιμονία και η αυταπάτη, στην οποία εκουσίως, θα έλεγα, προσχωρούν οι “πιστοί”.
Γι' αυτό καταφεύγω και πάλι στον π. Φιλόθεο Φάρο: Είναι τόσο χαμηλό το σημείο στο οποίο έχει φθάσει η εκκλησιαστική μας ζωή και η θεολογία της, που όποιος θέλει να διατηρήσει μια στοιχειώδη σοβαρότητα ή σωπαίνει ή καταγγέλλει αυτό που συμβαίνει, διακινδυνεύοντας και εκθέτοντας πρωτίστως τον ίδιο τον εαυτό του.