Η γλύπτρια Αφροδίτη Λίτη που φιλοτέχνησε τον Απ. Παύλο και τον Πατριάρχη Ιωακείμ Γ’

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Θεσσαλονίκη, αναφέρθηκε επανειλημμένως στην προσωπικότητα και την προσφορά τού από Θεσσαλονίκης Πατριάρχη Ιωακείμ Γ’ του Μεγαλοπρεπή. 

Την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026, μετά την Θεία Λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό της του Θεού Σοφίας, αποκάλυψε ανδριάντα του Πατριάρχου Ιωακείμ Γ’, σε ειδική τελετή στον περίβολο του Μητροπολιτικού Μεγάρου της πόλεως. Εξήρε δε την πρωτοβουλία του Σεβ. Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Φιλοθέου να τοποθετήσει εκεί τον αδριάντα του σπουδαίου Πατριάρχη και μίλησε για τη μαρτυρία της Μεγάλης Εκκλησίας. 

Ο ανδριάντας που φιλοτεχνήθηκε το 2013 από την γνωστή γλύπτρια Αφροδίτη Λίτη και χορηγήθηκε από την Φιλόπτωχο Αδελφότητα Ανδρών Θεσσαλονίκης, είχε αποκαλυφθεί για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2014 στον προαύλιο χώρο της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων που είχαν πραγματοποιηθεί τότε στη μνήμη του Πατριάρχου Ιωακείμ Γ’. Τώρα τοποθετήθηκε στο Μητροπολιτικό Μέγαρο, αφού ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ’ ήταν Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης (1874-1878) και ακολούθως (4.10.1878) εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης. 

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος επισκέφθηκε και τα Κοιμητήρια της Ευαγγελίστριας, ένα από τα σημαντικότερα σημεία της Θεσσαλονίκης, όπου έκανε τα αποκαλυπτήρια ψηφιδωτού του Αποστόλου Παύλου, έργο και πάλι της γλύπτριας Αφροδίτης Λίτη. 

Η Θεσσαλονίκη κατέχει ξεχωριστή θέση στην αποστολική δράση του Αποστόλου Παύλου. Κατά τη δεύτερη ιεραποστολική του περιοδεία (περί το 50 μ.Χ.), ο Απόστολος Παύλος, πέρασε στη Μακεδονία και κήρυξε το Ευαγγέλιο πρώτα στους Φιλίππους και έπειτα στη Θεσσαλονίκη (Πράξεις 17,1-9), προς τους χριστιανούς της οποίας εξαπέλυσε τις δύο περίφημες Επιστολές, που περιλαμβάνονται στην Καινή Διαθήκη. 

Με την πρόνοια του Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Φιλοθέου, διοργανώνονται, τα δύο τελευταία χρόνια, λατρευτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις προς τιμήν του μεγάλου των Αποστόλων Παύλου, με επίκεντρο τον περικαλλή Ιερό Ναό της Θεσσαλονίκης. Ως εκ τούτου ήταν μια εμπνευσμένη πρωτοβουλία η τοποθέτηση του ψηφιδωτού στα Κοιμητήρια της Ευαγγελίστριας. 

Η γλύπτρια Αφροδίτη Λίτη, που φιλοτέχνησε και τον ανδριάντα του Πατριάρχου Ιωακείμ Γ’ και το ψηφιδωτό του Αποστόλου Παύλου, διετέλεσε καθηγήτρια στης Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών, είναι ένας πολύ σοβαρός άνθρωπος και μία σημαντικότατη καλλιτέχνης. Αυτό σημαίνει ότι ακολουθεί με συνέπεια την «ιδιωτική οδό» της, η οποία, βέβαια, αφορά και όλους όσοι συμμερίζονται την ευαισθησία της, τη γνώση της, την υψηλή αισθητική της και εν τέλει την πνευματικότητά της. 

Παραθέτουμε, στη συνέχεια, μια συνέντευξη που πραγματοποιήσαμε με την διακεκριμένη γλύπτρια, στο πλαίσιο της εκπομπής μας “Προς Εκκλησιασμόν” – μία παραγωγή του Ι. Ναού Αγίου Γεωργίου Νέου Ψυχικού. 

Στην συνέντευξη γίνεται αναφορά στο πολυσχιδές έργο της καλλιτέχνιδος στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αλλά και στον σύζυγό της, μεγάλο γλύπτη Γιώργο Λάππα (1950-2016). Η εκπομπή ολοκληρώνεται με την παράθεση ενός ανθολογίου του έργου της γλύπτριας, η οποία είναι αναμφισβήτητα από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες του τόπου.

   

H Αφροδίτη Λίτη γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε γλυπτική, ψηφιδωτό και αγιογραφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών (Α.Σ.Κ.Τ., 1972-1978), με καθηγητές τον Γ. Παππά, τον Γ. Κολέφα, και Κ. Ξυνόπουλο. Παρακολούθησε μαθήματα στο Universita Degli Studi του Μιλάνου το 1978, ενώ με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. πραγματοποίησε τις μεταπτυχιακές σπουδές της στο London University (1983-1986). Το 1985 τιμήθηκε με βραβείο γλυπτικής από το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος. Από το 1978 μέχρι και το 2000 εργάστηκε ως μουσειακή γλύπτρια στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών. Από το 2000 έως και την συνταξιοδότησή της δίδαξε στον Τομέα Γλυπτικής στην Α.Σ.Κ.Τ. Αθηνών, στη βαθμίδα του καθηγητή. Εκθέτει έργα της από το 1992 σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές. Εκπροσωπείται αποκλειστικά από την γκαλερί CITRONNE.

Η "ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ" ΤΗΣ ΠΩΛΙΝΑΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗ ΣΤΗΝ ΕΣΤΙΑ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Η γλύπτρια Πωλίνα Κασιμάτη

Την Τετάρτη 5 Ιουνίου 2024, πραγματοποιήθηκαν τα Εγκαίνια της νέας εμβληματικής Έκθεσης Γλυπτών ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ της διακεκριμένης γλύπτριας Πωλίνας Κασιμάτη στο Μέγαρο της ΕΣΤΙΑΣ Νέας Σμύρνης. 

Στα εγκαίνια παραβρέθηκαν Μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΣΤΙΑΣ, φίλοι της μικρασιατικής κιβωτού καθώς και προσωπικότητες του επιχειρηματικού και καλλιτεχνικού χώρου. 

Στον χαιρετισμό της η Πρόεδρος της ΕΣΤΙΑΣ κα Αναστασίας Καψή – Παπαδάτου, είπε, μεταξύ άλλων:

«Με μεγάλη χαρά σας καλωσορίζουμε σήμερα στο Μέγαρο της ΕΣΤΙΑΣ Νέας Σμύρνης, στα εγκαίνια της εμβληματικής έκθεσης γλυπτικής "Μνημοσύνη" της χαρισματικής γλύπτριας Πωλίνας Κασιμάτη, σε επιμέλεια της Μουσειολόγου της ΕΣΤΙΑΣ, Γεωργίας Σιβρή. 

Η έκθεση αυτή αποτελεί ένα μοναδικό ταξίδι στη μνήμη και την ιστορία, όπως αποτυπώνεται μέσα από την τέχνη της Πωλίνας. Η Πωλίνα Κασιμάτη καταφέρνει, με τα έργα της, να μας θυμίζει τη σημασία του παρελθόντος και την επίδρασή του στο παρόν και το μέλλον μας. Τα γλυπτά της δεν είναι μόνο καλλιτεχνικά δημιουργήματα, αλλά και ζωντανές μαρτυρίες μιας συνεχούς αναζήτησης και συνύπαρξης με την μνήμη. Η επιμελήτρια Γεωργία Σιβρή έχει κατορθώσει να αναδείξει με μοναδικό τρόπο την ουσία και το βάθος της θεματικής αυτής έκθεσης. Με την ευαισθησία και την γνώση της, δημιούργησε έναν εκθεσιακό χώρο που επιτρέπει στον επισκέπτη να εμβαθύνει στα έργα και να συνδεθεί συναισθηματικά με αυτά. Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς την Πωλίνα Κασιμάτη για την προσφορά της στην τέχνη και τη Γεωργία Σιβρή για την αφοσίωσή της». 

Το έργο της γλύπτριας Πωλίνας Κασιμάτη, παρουσιαζόμενο στην έκθεση "Μνημοσύνη" στο Μέγαρο της ΕΣΤΙΑΣ Νέας Σμύρνης, περιγράφει μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία, που διαπερνά την αίσθηση της απώλειας και της αναγέννησης. Η Κασιμάτη δημιουργεί έναν διάλογο ανάμεσα στην ανθρώπινη μορφή και το υλικό, προσκαλώντας τον θεατή να εξερευνήσει τα συναισθήματα και τις ενοράσεις του. 

Η έκθεση αναδεικνύει μια βαθύτερη συνειδητοποίηση της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα από την τέχνη του σχηματισμού. Κάθε έργο φέρνει στην επιφάνεια τη συναισθηματική ένταση που συνοδεύει τη διαδικασία της ζωής. 

Τα γλυπτά προτείνουν στο κοινό μια συναρπαστική διαδρομή στα άβατα της ανθρώπινης φύσης μέσα από το μπρούντζο και τον πηλό και αντικατοπτρίζουν τη συνεχή πάλη του ανθρώπου με τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του. Παράλληλα αναδύεται η αξία του πόνου ως μέσο για την ανθρώπινη ανάπτυξη και επούλωση, προσκαλώντας τον θεατή σε ένα ταξίδι εσωτερικής αυτογνωσίας και ανακάλυψης. 

Η καλλιτέχνης χρησιμοποιώντας τον πηλό ως μέσο έκφρασης επιτρέπει την άμεση επαφή με την ιστορία, ενώ με την χρήση του μπρούτζου υπογραμμίζει τη δύναμη και την επιμονή του ανθρώπινου πνεύματος. Μέσα από την αφαίρεση, την απλοποίηση και την έκφραση του πάθους και της ανθρώπινης συνθλίψεως, αποτυπώνει την ανθρώπινη ύπαρξη με βάθος και ειλικρίνεια. 

Από μικρή ηλικία, η Κασιμάτη γοητεύτηκε από την ανθρώπινη μορφή που έπαιζε πάντα σημαντικό ρόλο στην καλλιτεχνική της ανάπτυξη. Μεγάλο μέρος της εστίασής της ήταν σε γλυπτά και εγκαταστάσεις που διερευνούν τη συναισθηματική έκφραση μέσω της ανθρώπινης μορφής. 

Στο πλαίσιο της "Μνημοσύνης", η Κασιμάτη δημιουργεί μια αισθητική αντίθεση μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος. Τα γλυπτά αυτά, που μοιάζουν να λιώνουν, αναδεικνύουν την αναπόφευκτη πορεία της ζωής, του θανάτου και της αναγέννησης, καθιστώντας την ίδια τη διαδικασία μια μορφή τέχνης. 

Η Πωλίνα Κασιμάτη είναι γλύπτρια με έδρα την Αθήνα και καταγωγή από την Μ. Ασία. Διακρίνεται για την εκλεπτυσμένη αισθητική της και την ικανότητά της να συνδυάζει το παρελθόν με το παρόν μέσα από τα εντυπωσιακά έργα τέχνης που δημιουργεί. Με πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, καθώς και με παραγγελίες από διάφορα ιδρύματα και ιδιώτες, αποτελεί μια καταξιωμένη φυσιογνωμία στον χώρο της γλυπτικής. Τα έργα της έχουν αποκτήσει αναγνώριση και έχουν τιμηθεί με παραγγελίες από διάφορους φορείς, μουσεία και ιδρύματα, όπως το St. Catherine’s British School, το Ινστιτούτο Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής, το ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, το ίδρυμα Χατζηιωάννου, το ίδρυμα Λεβέντη, το Μουσείο «Μαρία Κάλλας». 

Διάρκεια Έκθεσης: 5 Ιουνίου - 5 Ιουλίου 2024. Δευτέρα – Παρασκευή: 09.00 – 17.00

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ ΑΠΟ ΤΟ Α' ΑΡΣΑΚΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΨΥΧΙΚΟΥ

Πωλίνα Κασιμάτη, Μαρία Κάλλας
(061, 65cm – σκληρός γύψος, ζωγραφισμένος)

Το 2023 είναι παγκοσμίως έτος Μαρίας Κάλλας, με αφορμή την επέτειο των 100 χρόνων από τη γέννηση της μεγάλης ντίβας της όπερας (2 Δεκεμβρίου 1923). 

Το Α’ Αρσάκειο Λύκειο Ψυχικού, τιμώντας αυτή την επέτειο, θα πραγματοποιήσει εκδήλωση αφιερωμένη στην Μαρία Κάλλας, την Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου 2023 και ώρα 6 το απόγευμα, στο θέατρο των Αρσακείων Σχολείων Ψυχικού. 

Η εκδήλωση περιλαμβάνει: 

- Παρουσίαση μαθητικής εργασίας εστιασμένης στη ζωή και την καλλιτεχνική πορεία της Μαρίας Κάλλας. 

- Η διακεκριμένη γλύπτρια Πωλίνα Κασιμάτη (μητέρα μαθητριών του Σχολείου) παρουσιάζει το έργο της «Μαρία Κάλλας» 

- Η μαθήτρια της Α' τάξης του Λυκείου Κωνσταντίνα Σταύρου, με διακρίσεις σε διεθνείς διαγωνισμούς, θα ερμηνεύσει στο πιάνο κομμάτια κλασικών συνθετών. 

- Η απόφοιτος του Σχολείου και διπλωματούχος κλασικού τραγουδιού Μόρφω Ψύρρα θα ερμηνεύσει λυρικά τραγούδια και άριες από όπερες, με τη συνοδεία στο πιάνο της Μαρίας Παπαπετροπούλου. 

Ανάμεσα στα μουσικά μέρη, μαθητές του σχολείου θα διαβάζουν επιστολές της Μαρίας Κάλλας από το βιβλίο «Μαρία Κάλλας: Γράμματα και αναμνήσεις» του Τομ Βολφ. 

Επίσης, θα εκτίθενται σκίτσα της Μαρίας Κάλλας, που φιλοτέχνησαν μαθητές του Σχολείου. 

Έργο της μαθήτριας της Β' Τάξης του Λυκείου Βικτώριας Λυδίας Μαχαίρα Christensen.

ΕΝΑ ΑΓΑΛΜΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ "ΣΤΩΝ ΨΑΡΩΝ ΤΗΝ ΟΛΟΜΑΥΡΗ ΡΑΧΗ"

Εμπνευσμένο από τους στίχους του Εθνικού μας ποιητή Διονύσιου Σολωμού, και αποτυπωμένο όπως το φαντάστηκε ο μεγάλος ζωγράφος Νικόλαος Γύζης, αποκαλύφθηκε το άγαλμα της «Δόξας των Ψαρών» στους πρόποδες της Μαύρης Ράχης, την Πέμπτη 5 Αυγούστου 2021. 

Το επιβλητικό άγαλμα ύψους τεσσάρων μέτρων, δωρεά του εφοπλιστή Αθανασίου Μαρτίνου, φιλοτέχνησε ο γλύπτης Νίκος Γεωργίου, ενώ η διαμόρφωση του περιβάλλοντα χώρου έγινε από τον Αρχιτέκτονα/Μηχανικό Μανώλη Βουρνούς. 

200 χρόνια μετά την Ελληνική επανάσταση τα ηρωϊκά Ψαρά απέκτησαν τη δική τους Δόξα η οποία «φτερουγίζει» στη Μαύρη ράχη, πάνω στο χώμα που είναι σπαρμένο με οστά των ηρώων. 

Τα Ψαρά ήταν από τα πρώτα νησιά που ξεσηκώθηκαν ενάντια στον τούρκικο ζυγό, στις 10 Απριλίου 1821 και το Πάσχα ανύψωσαν την επαναστατική τους σημαία (λευκή με κόκκινο). Αλλά στις 21 Ιουνίου 1824, αιγυπτιακές δυνάμεις με αρχηγό τον Ιμπραήμ κατέλαβαν το νησί με 140 καράβια και 14.000 γενίτσαρους. Περισσότεροι από 15.000 κάτοικοι σφαγιάστηκαν και πολλά κορίτσια κατέληξαν δούλες σε σκλαβοπάζαρα, ενώ λίγοι κατόρθωσαν να εγκαταλείψουν το νησί. 

Η τραγικότερη ιστορική στιγμή των Ψαρών ήταν το ολοκαύτωμα της Μαύρης Ράχης στις 22 Ιουνίου 1824, όταν η πόλη έπεσε στα χέρια των Τούρκων. Όσοι από τους αμάχους πρόλαβαν έφυγαν με τα πλοία. Οι υπόλοιποι σκοτώθηκαν ή πνίγηκαν. Πεντακόσιοι περίπου Ψαριανοί (κατ' άλλους εκατόν πενήντα) έτρεξαν στο Παλιόκαστρο (Μαύρη Ράχη) και κλείστηκαν στο μικρό φρούριο αποφασισμένοι να μην παραδοθούν αλλά να πέσουν πολεμώντας. Οι γενναίοι αυτοί υπερασπιστές του φρουρίου, με επικεφαλής τον Αντώνη Βρατσάνο, γιο του προέδρου της Βουλής των Ψαρών, αφού πολέμησαν, έδωσαν και την τελευταία τους πνοή και έγιναν ολοκαύτωμα για την απελευθέρωση της πατρίδας ανατινάσσοντας την πυριτιδαποθήκη.

Ακολουθεί ένα βίντεο σχετικό με τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος. 

Η μουσική του βίντεο είναι απόσπασμα από το έργο "Η καταστροφή των Ψαρών" σε μουσική του Γεωργίου Αντ. Παυλάκου και αποτελεί πρωτότυπη μουσική σύνθεση του Γεωργίου Αντ. Παυλάκου για το Δήμο Ψαρών.

Τραγουδούν: 

Δάφνη Πανουργιά - σοπράνο 

Τζίνα Μαρκουλή - μέτζο σοπράνο 

Χρήστος Γιαννούλης - τενόρος. 

Στο πιάνο ο συνθέτης Γιώργος Αντ. Παυλάκος. 

Ηχοληψία - μίξη: Χρήστος Γιαννούλης. 

Βίντεο: Κωνσταντίνος Αναγνώστου. 

 

Η Έκθεση "ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ" του εικαστικού Χρήστου Μπάρλου στο Κέντρο Λόγου "Αληθώς" στο Βανάτο της Ζακύνθου (ΦΩΤΟ)

Το Μορφωτικό Κέντρο Λόγου Ενορίας Βανάτου εν Ζακύνθω "Αληθώς", επιμένοντας πολιτισμικά, πασχίζοντας μάλιστα να επανακάμψει στη σχέση του με τους πολυπληθείς φίλους και θιασώτες του, μετά τη μακρά περίοδο εγκλεισμών και περιορισμών λόγω Πανδημίας, πραγματοποιεί Έκθεση Ζωγραφικής και Γλυπτικής του εικαστικού Χρήστου Μπάρλου. 

Τα δημιουργήματα του ευαίσθητου κι έγκριτου Καλλιτέχνη εκτίθενται στην έδρα του "Αληθώς" στο Βανάτο, απέναντι από τον Καμπαναριό της Παναγούλας. 

Με την ανύστακτη φροντίδα του εμπνευστή και ποιητού του "Αληθώς", π. Παναγιώτη Καποδίστρια και με την πολύτιμη αρωγή σε πολλά επίπεδα του Ιωάννη - Πορφύριου Καποδίστρια. 

Μέσα από πέντε πορτρέτα ζακυνθινών λογοτεχνών και δεκαοχτώ γλυπτά από πέτρα και μέταλλο, ο υποψιασμένος επισκέπτης έχει την ευκαιρία να ανακαλύψει την πορεία του εικαστικού από την γλυπτική στη ζωγραφική και την ανάγκη του για συνεχή καλλιτεχνική αναζήτηση και δημιουργία. 

Η δράση αποτελεί μέρος των εορτασμών για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, καθώς γίνεται ιδιαίτερη μνεία στις μορφές των δύο Εθνικών Ποιητών της Ελλάδας, Δ. Σολωμού και Α. Κάλβου. 

Τα Εγκαίνια της Έκθεσης πραγματοποιήθηκαν το βράδυ του Σαββάτου, 12 Ιουνίου 2021, με ικανοποιητική προσέλευση φιλότεχνων, λαμβάνοντας όλοι τα απαιτούμενα μέτρα πρόληψης έναντι του κινδύνου εκ του κορωνοϊού. 

Μεταξύ των ανθρώπων των Γραμμάτων και των Τεχνών, διακρίναμε τον νέο Πρόεδρο του Δ.Σ. του Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων Διονύση Σέρρα και την Διευθύντρια Κατερίνα Δεμέτη, τον συγγραφέα και ιστορικό ερευνητή Νίκια Λούντζη, τον Αυστριακό Δρ Wolfgang Löhnert, Project Manager της εν Ζακύνθω Sommerakademie Griechenland (SOAK) και πολλούς άλλους. Όλοι είχαν λόγους θαυμασμού και επιβράβευσης να εκφράσουν τόσο για την αποτυπωμένη ευαισθησία του Καλλιτέχνη Μπάρλου πάνω στον καμβά ή στην πέτρα, όσο για τις δράσεις του "Αληθώς".

Υπενθυμίζεται ότι η Έκθεση λειτουργεί κάθε Τετάρτη, Σάββατο και Κυριακή, από τις 8 μέχρι τις 10 το βράδυ ή κατόπιν συνεννοήσεως μέχρι τις 11 Ιουλίου 2021. 

«Μεγάλο δώρο σε μας πάνσοφου θεού η τέχνη» 

Μένανδρος 

Μόνιμος (επί μισό περίπου αιώνα) «Εγκάτοικος» στη γη των ποιητών και των ζωγράφων (και όχι μόνο) ο γνωστός και εκλεκτός Εικαστικός καλλιτέχνης Χρήστος Μπάρλος, (γέννημα του Αιγαίου κι ώριμος τρόφιμος του Ιονίου), σεβόμενος το αξιοτίμητο πολιτιστικά Χθες και διδασκόμενος ουσιαστικά από εύηχες ή υψίτονες «φωνές» του παρελθόντος και της εποχής μας, ζει ποιοτικά και δημιουργικά το Σήμερα. «Συν-ομιλητής» εκλεκτικός κι εκφραστικός αλλοτινών πνευμάτων ή μορφών του Λόγου και σύγχρονων φίλων - συνοδιτών, εμπνεόμενος για τα ζωγραφικά και γλυπτικά -έντεχνα- «γεννήματά» του από πρόσωπα γνωστά ή άγνωστα κι από της Φύσης υλικά ή κατάλληλα για «μεταμόρφωση» ευρήματα.

Δίνοντας και κερδίζοντας τον δικό του προσωπικό αγώνα, παραμένει ιδεολογικά, βιωματικά και τεχνοτροπικά, ένας σύγχρονος ή μοντέρνος καλλιτέχνης, χωρίς ακρότητες ή υπερβολές του καιρού μας, όντας γνώστης της πορείας και της εξέλιξης της Τέχνης, με χρήση στοιχείων ποικίλων, όπως διάφορα έντονα χρώματα, σχέδια ή σχήματα ορισμένα η διακριτικά. 

Μορφές ή πρόσωπα αλλοτινά ή σύγχρονα, τωρινά, οικεία, γνώριμα ή όχι και με υλικά από τον πρόσφορο κόσμο του Περιβάλλοντος (πέτρες, ξύλα, μέταλλα), δουλεμένα ή σμιλεμένα μαστορικά και ευρηματικά, αυτοτελώς ή σε συνδυασμό μεταξύ τους, με τόνους λίγο πολύ ποιητικούς, με όψη «ομιλητική» η επικοινωνιακή, έτσι ώστε το αρχικά άψυχο υλικό να μετατρέπεται από τον καλλιτέχνη σε πλάσμα καθαρά ή συμβολικά έμψυχο, ικανό να γοητεύσει, να συγκινήσει, να προβληματίσει ή να διδάξει κάθε ευαίσθητο νοήμονα και καλοπροαίρετο φιλότεχνο θεατή, παρατηρητή ή κριτή του.

Διονύσης Σέρρας

 

Η καλλιτεχνική παρουσία του Χρήστου Μπάρλου στον εικαστικό χώρο τα τελευταία τριάντα χρόνια αποτυπώνεται με Ζωγραφική και Γλυπτική. Με τολμηρούς πειραματισμούς και με γερή τεχνική, όπως και με έμφυτη πλαστική διάθεση, πηγαινοέρχεται ανάμεσα στο χρωστήρα και την σμίλη, δημιουργώντας μια κοινωνία πολύχρωμων προσώπων και πέτρινων γλυπτών που διακρίνονται για την αισιοδοξία, την εσωτερική βεβαιότητα και τη χρωματική ευαισθησία του δημιουργού τους, παράλληλα με την απεικόνιση της προσωπικότητας, των συναισθημάτων και του ψυχικού κόσμου των «προσώπων» του. 

Σαν μια δοξολογία του ανθρώπου και των έργων του, στην εικαστική του Έκθεση με τίτλο «συνομιλίες», πέντε ζωγραφικά έργα - προσωπογραφίες - ζακυνθινών ποιητών- λογοτεχνών, «συνομιλούν» με δεκαοκτώ μικρού μεγέθους νέα αλλά και παλαιότερα γλυπτά, υπομνηματίζοντας τη σχέση της φύσης με την εξέλιξη της νοημοσύνης του ανθρώπου και την αρμονική συνύπαρξη των Καλών Τεχνών με την ποίηση και την λογοτεχνία. 

Γιώργος Φιορεντίνος

Προσεγγίζοντας την καλλιτεχνική δημιουργία του Χρήστου Μπάρλου ακόμα μία φορά, μέσα στην μικρή αλλά συγκινητικά φιλόξενη αίθουσα του ΑΛΗΘΩΣ, μάς δίνεται η ευκαιρία να απαντήσουμε επιτέλους στο ερώτημα: Ζωγράφος ή Γλύπτης; 

Επηρεασμένοι από την προβληματική του Gothold Ephraim Lessing, στο περίφημο έργο του “Λαοκόων ή Περί των ορίων της Ζωγραφικής και της Ποιήσεως” (Βερολίνο, 1766), το οποίο αριστοτεχνικά μετέφρασε στη δημοτική (!) ο Αριστομένης Προβελέγγιος, το 1902, για τα όρια μεταξύ των τεχνών, καταλήγουμε ότι, τα εκφραστικά όρια διαφορετικών τεχνών έχουν ένα ενδιαφέρον πεδίο διερεύνησης των εκφραστικών ορίων όχι διαφορετικών καλλιτεχνικών μορφών αλλά διαφορετικών τρόπων διατύπωσης ενός ενιαίου γλωσσικού ιδιώματος. 

Kαι είναι το ενιαίο γλωσσικό ιδίωμα που συνδέει τα ζωγραφικά και γλυπτικά έργα της έκθεσης, έργα που δονούνται από τα ίδια πνευματικά χαρακτηριστικά, αποπνέουν την ίδια ήρεμη δύναμη και μεταμορφώνουν τα στοιχεία της Ζακυνθινής Φύσης από την οποία ο Δημιουργός εμπνέεται, προβληματίζεται και αποτυπώνει είτε με το χρωστήρα είτε με τη σμίλη του. 

Έτσι δίπλα στις αρχετυπικές μορφές που εκμαιεύει από το ξύλο, την πέτρα και το σίδερο, η Αγία Τριάδα της Ζακυνθινής Ποίησης: Σολωμός - Κάλβος - Φώσκολος, η οποία συντίθεται αρμονικά μέσα από φωβιστικά χρώματα απαράμιλλης ζεστασιάς και λάμψης. Το προσωπικό στοιχείο κατατίθεται με τις άλλες δύο αναγνωρίσιμες μορφές, των Σύγχρονων, των (Α)Ιόνιων Συνομιλητών, των Φίλων. Πορτρέτα φιλοτεχνημένα με αγάπη, φωτίζουν την ανθρώπινη πλευρά του καλλιτέχνη, που τους τοποθετεί ισάξια δίπλα στους Μεγάλους για να τονίσει τη συνέχεια, τη διαδοχή, τη βαρύτητα που έχει το πνευματικό παρόν της Ζακύνθου δίπλα στο ένδοξο παρελθόν. 

Παρόν και Παρελθόν, Ζωγραφική και Γλυπτική, συνομιλούν ισάξια και δίνουν επιτέλους την απάντηση: και Ζωγράφος και Γλύπτης, αλλά πάνω από όλα Καλλιτέχνης, που με την Τέχνη του αποτυπώνει με ευαισθησία τις άυλες δονήσεις της ψυχής του/μας.

Κατερίνα Δεμέτη 

"ΠΡΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΝ" ΜΕ ΤΗΝ ΓΛΥΠΤΡΙΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΛΙΤΗ

Στην εκπομπή "Προς Εκκλησιασμόν", που είναι μία παραγωγή του Ι. Ναού Αγίου Γεωργίου Ν. Ψυχικού, προσκεκλημένη η διακεκριμένη γλύπτρια Αφροδίτη Λίτη, καθηγήτρια της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών. 

Παρουσίαση: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος.

Στην συνέντευξη γίνεται αναφορά στο πολυσχιδές έργο της καλλιτέχνιδος στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αλλά και στον σύζυγό της, μεγάλο γλύπτη Γιώργο Λάππα (1950-2016), με αφορμή και τα πέντε χρόνια από τον θάνατό του. 

Η εκπομπή ολοκληρώνεται με την παράθεση ενός ανθολογίου του έργου της γλύπτριας, η οποία είναι αναμφισβήτητα από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες του τόπου.  

H Αφροδίτη Λίτη γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε γλυπτική, ψηφιδωτό και αγιογραφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών (Α.Σ.Κ.Τ., 1972-1978), με καθηγητές τον Γ. Παππά, τον Γ. Κολέφα, και Κ. Ξυνόπουλο. Παρακολούθησε μαθήματα στο Universita Degli Studi του Μιλάνου το 1978, ενώ με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. πραγματοποίησε τις μεταπτυχιακές σπουδές της στο London University (1983-1986). Το 1985 τιμήθηκε με βραβείο γλυπτικής από το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος. Από το 1978 μέχρι και το 2000 εργάστηκε ως μουσειακή γλύπτρια στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών. Από το 2000 έως και σήμερα διδάσκει στον Τομέα Γλυπτικής στην Α.Σ.Κ.Τ. Αθηνών, στη βαθμίδα του καθηγητή. Εκθέτει έργα της από το 1992 σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές. Εκπροσωπείται αποκλειστικά από την γκαλερί CITRONNE.

 

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Η γλύπτρια Αφροδίτη Λίτη, καθηγήτρια στης Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών, είναι ένας πολύ σοβαρός άνθρωπος και μία σημαντικότατη καλλιτέχνης. Αυτό σημαίνει ότι ακολουθεί με συνέπεια την «ιδιωτική οδό» της, η οποία, βέβαια, αφορά και όλους όσοι συμμερίζονται την ευαισθησία της, τη γνώση της, την υψηλή αισθητική της και εν τέλει την πνευματικότητά της. 

Από τις 7 Ιουνίου και έως τις 6 Σεπτεμβρίου 2018, στο πλαίσιο εορτασμού των Πράσινων Πολιτιστικών Διαδρομών, πραγματοποιήθηκε στο Νομισματικό Μουσείο η έκθεση της Αφροδίτης Λίτη, με τίτλο: «Γλαύκες και Αθηναϊκή Δημοκρατία». Πρόκειται στην ουσία – αυτός άλλωστε είναι και ο στόχος - για ένα διάλογο ανάμεσα σε αρχαία έργα μικροτεχνίας και τη σύγχρονη εικαστική δημιουργία, όπως αυτή εκφράζεται μέσω της υψηλής αισθητικής αξίας των γλυπτών έργων της διεθνούς φήμης εικαστικού. Εκτίθενται δεκαεπτά δημιουργίες της σε μικτή τεχνική, εμπνευσμένες από αρχαία έργα μικρογλυφίας και κυρίως από νομίσματα, πλαισιωμένες από αργυρά και χαλκά νομίσματα και θησαυρικά σύνολα. Η Αφροδίτη Λίτη εμπνέεται από αυτά και δημιουργεί με σύγχρονες τεχνικές πρωτότυπα γλυπτά έργα τέχνης. 

Για την Αφροδίτη Λίτη η παράδοση είναι ενιαία. Κι αυτό φαίνεται από αυτό που γράφει στον κατάλογο της έκθεσης, ότι, δηλαδή, είχε ως φοιτήτρια την εμπειρία των ψηφιδωτών του Αγίου Μάρκου της Βενετίας, κάτι που εκφράζεται έντονα στην τεχνική του ψηφιδωτού στις γλαύκες. Η μαγεία της μεταμόρφωσης! 

Η Αφροδίτη Λίτη μας εξηγεί σε σχετικό κείμενό της: 

«Η είσοδος των γλαυκών στο γλυπτικό μου στερέωμα προήλθε μετά από ένα μακρύ ταξίδι εσωτερικής αναζήτησης και ενδελεχούς έρευνας πάνω στο θέμα των συμβόλων και της συλλογικής μνήμης. Η επιθυμία μου να ξεκινήσω μια περιπέτεια μαζί τους μετασχηματίσθηκε σε ανακουφιστική αναγκαιότητα και τελετουργία. 

Μέσα στον επιβλητικό νεοκλασικό χώρο του μουσείου, του γεμάτου από αρχαία νομίσματα και θησαυρούς, ξαφνικά βρίσκομαι περιτριγυρισμένη και από τις γλυπτές. επικολλημένες με ψηφιδωτά, γλαύκες μου. Αυτό το παράδοξο συμβάν της συνεύρεσης ενός «εσωτερικού» γλυπτικού κήπου, καμωμένου από ένα σμήνος πουλιών και φυλλωμάτων, με τα νομίσματα και το μαγνητικό πεδίο που δημιουργεί το βλέμμα των γλαυκών, αισθάνομαι να συμπαρασύρομαι δυναμικά σε ένα νοητό πέταγμα όπου όμοιό του δεν έχω συναντήσει. 

Δεδομένων των ωφέλιμων αρετών τους προς τον άνθρωπο και της δύναμής τους, οι γλαύκες θεωρήθηκαν το σύμβολο της σοφίας. Το «σύμβολο» σαν όρος προέρχεται από το ρήμα συμβάλλω και καθιστά αισθητό κάτι που δεν υφίσταται, όπως είναι οι αφηρημένες έννοιες και η εξουσία.

Ψάχνοντας και βυθιζόμενη μέσα στα έργα τέχνης, παρατηρώ ότι όλες οι κοινωνίες έχουν ανάγκη να εκφράζονται συμβολικά, στα έθιμά τους, στους θεσμούς τους και στα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των θρησκειών τους, τα οποία αποτελούνται από συμβολικές εικόνες. Μέσα στους αιώνες όλα αυτά εμπλουτίζονται από την φαντασία των καλλιτεχνών και από τη συνδιαλλαγή με την φιλοσοφία η οποία σχετίζεται με την εικαστική επινόηση. 

Η λέξη «σοφία» είναι ομηρική και στην πρώτη εκδοχή της δήλωνε τη γνώση και την τέλεια κατοχή της τέχνης. Με το πέρασμα των αιώνων, όμως, διευρύνθηκε και αποτυπώνει την βαθύτερη κατανόηση των πραγμάτων και την υψηλού επιπέδου ικανότητα αντιμετώπισης και διευθέτησης των προβλημάτων της ζωής. Κατά τον Πίνδαρο η «σοφία» δεν ήταν προϊόν μάθησης αλλά γνώση πηγαία που αναβλύζει από την εξαιρετική πνευματικότητα του κατόχου της: «Σοφός ο πολλά ειδώς φυά».

Με την γλαύκα ως σύμβολο, κατά την αρχαιότητα, του ιερού πουλιού της Αθήνας, της οποίας το ανάγλυφο κοσμεί την πίσω όψη του τετράδραχμου της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, ενώ η όψη φέρει την κεφαλή της θεάς, αποτολμώ το εγχείρημα της συνομιλίας μεταξύ των νομισμάτων, των γλυπτών και του κοινού. Το νόμισμα αυτό θεωρήθηκε ως επινίκια έκδοση για την αίσια έκβαση των αγώνων της δημοκρατίας εναντίον τού εξ ανατολών κινδύνου και της απώθησης του απολυταρχισμού. 

Ο άνθρωπος μέσω του νομίσματος έχει καταφέρει να συναλλάσσεται με τους συνανθρώπους του, καλύπτοντας τις ανάγκες του και τις υποχρεώσεις του. Το νόμισμα σχετίζεται άμεσα με την εικονογραφία του, η οποία προσφέρει πληροφορίες και είναι ένα μέσον συμβολισμού, που ο καθένας έχει στα χέρια του. Οι μικρές μεταλλικές επιφάνειες μεταμορφώνονται σε διαλαλητές, συμβόλων, αρετών, αξιών, εξουσίας και μηνυμάτων της εκδούσας αρχής. 

Τέλος, τα φτερωτά πουλιά που εμφανίζονται στην έκθεση, μας μεταφέρουν απτά με τη συνομιλία τους στους κόσμους της χρήσης του ελάχιστου προς επίτευξιν του μέγιστου, που δεν είναι τίποτα περισσότερο από την διασφάλιση του νοήματος της ζωής, το οποίο μεταβιβάζεται μέσω της τέχνης και της θρησκείας.» 

Η έκθεση της Αφροδίτης Λίτη είναι μια πνευματική εμπειρία. Η αίσθηση του ιερού είναι διάχυτη. Μέσα σε ένα δωμάτιο! Αρκεί. Ο μινιμαλισμός σε όλη του τη δόξα! Και η συγκίνηση επίσης. Όσοι πιστοί προσέλθετε.

"ΠΡΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΝ" ΜΕ ΤΗΝ ΓΛΥΠΤΡΙΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΛΙΤΗ

Στην 10η εκπομπή "Προς Εκκλησιασμόν", που είναι μία παραγωγή του Ι. Ναού Αγίου Γεωργίου Ν. Ψυχικού, προσκεκλημένη η διακεκριμένη γλύπτρια Αφροδίτη Λίτη, καθηγήτρια της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών. 

Παρουσίαση: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος.

Κάμερα - Επιμέλεια βίντεο: Κατερίνα Λεονάρδου, Μαργαρίτα Στασινού. 

Η  Αφροδίτη Λίτη είναι ένας πολύ σοβαρός άνθρωπος και μία σημαντικότατη καλλιτέχνης. Αυτό σημαίνει ότι ακολουθεί με συνέπεια την «ιδιωτική οδό» της, η οποία, βέβαια, αφορά και όλους όσοι συμμερίζονται την ευαισθησία της, τη γνώση της, την υψηλή αισθητική της και εν τέλει την πνευματικότητά της. 

Στην συνέντευξη γίνεται αναφορά στο πολυσχιδές έργο της, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αλλά και στον σύζυγό της, μεγάλο γλύπτη Γιώργο Λάππα (1950-2016), με αφορμή και τα πέντε χρόνια από τον θάνατό του. 

Η εκπομπή ολοκληρώνεται με την παράθεση ενός ανθολογίου του έργου της γλύπτριας, η οποία είναι αναμφισβήτητα από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες του τόπου.  

H Αφροδίτη Λίτη γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε γλυπτική, ψηφιδωτό και αγιογραφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών (Α.Σ.Κ.Τ., 1972-1978), με καθηγητές τον Γ. Παππά, τον Γ. Κολέφα, και Κ. Ξυνόπουλο. Παρακολούθησε μαθήματα στο Universita Degli Studi του Μιλάνου το 1978, ενώ με υποτροφία του Ι.Κ.Υ. πραγματοποίησε τις μεταπτυχιακές σπουδές της στο London University (1983-1986). Το 1985 τιμήθηκε με βραβείο γλυπτικής από το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος. Από το 1978 μέχρι και το 2000 εργάστηκε ως μουσειακή γλύπτρια στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών. Από το 2000 έως και σήμερα διδάσκει στον Τομέα Γλυπτικής στην Α.Σ.Κ.Τ. Αθηνών, στη βαθμίδα του καθηγητή. Εκθέτει έργα της από το 1992 σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές. Εκπροσωπείται αποκλειστικά από την γκαλερί CITRONNE.

 

Προσέγγιση στο έργο «anArrihhos» της Έσθερ Λέμη

Εσθήρ Λέμη

Του Δημήτρη Παπανικολάου

Γυρνάτε πείνες μου, πείνες, βοσκάτε, 

το λιβάδι των ήχων. 

Το ευχάριστο φαρμάκι ρουφάτε 

Των αναρριχητικών. 

 Α. Ρεμπώ 

Στην αγωνία της για αναζητήσεις και πειραματισμούς, με ό,τι σήμερα απασχολεί την avant-garde, η Έσθερ Λέμη με τον ηχότοπο «anArrihhos», επιδιώκει ένα παραπέρα βήμα στη διερεύνηση των ορίων της ενότητας των τεχνών. 

Εγκατέστησε ένα τρισδιάστατο γλυπτό, του οποίου οι ακμές, καθώς περιστρέφονται, δημιουργούν τριβές στο ηχητικό περιβάλλον, ενεργοποιώντας ρυθμικά σχήματα που έχουν «αποθηκευτεί» στο χώρο, έτσι ώστε να παραχθούν διαφορετικοί ρυθμικοί ηχητικοί συνδυασμοί, που καταγράφονται σε μια παρτιτούρα με το ηχητικό αντίστοιχό του. Με τους ήχους της βιόλας και μέσω μιας αφαιρετικής διαδικασίας - που ανατρέπει την Πυθαγόρεια «αρμονία των σφαιρών» - δημιουργείται με διαφορετικές χροιές, μια ατονική, υπέρκοσμη και για τούτο «μεταφυσική μουσική», οδηγώντας μας στα ενδότερα πεδία της μνήμης. 

Ένα γλυπτό, ένας ήχος, μια χωροχρονική και για τούτο μια πολύπλοκη σύνθεση απόδοσης ενός νοητικού κραδασμού και μιας ευφορίας πνευματικής, όπου η ψυχή ξεδιψά στις αρχέγονες πηγές. Από το απέραντο «λιβάδι των ήχων», το υποκείμενο της έκφρασης, ακολουθώντας την αέναη κίνηση των πολυπλόκαμων μηχανισμών του νου - ως ευθεία αντανάκλαση των απώτατων και ανεξερεύνητων περιοχών του σύμπαντος - διευρύνει τα όριά του. Διαδραστική και συνάμα πολυπρισματική δημιουργική πρόταση, για τη διερεύνηση των όσων συντελούνται εντός μας, καθώς μετέχουμε - εκόντες άκοντες - στη μυστική μεταφορά του νοήματος του Κόσμου, που όμως μας διαφεύγει.

Εμπεριέχουμε την αιτία και το σκοπό της ύπαρξης και μέσω της Τέχνης, επιδιώκουμε ως πεπερασμένα όντα, την υπέρβαση των ορίων που μας εγκλωβίζουν, μετέχοντας ψυχή τε και σώματι στη δημιουργία. Το σώμα ως φθαρτό κι η ψυχή ως αιώνια, συμβολοποιούνται με την αισθητική απόδοση του τρισδιάστατου γλυπτού και των ηχητικών σημάτων, με τις ατονικές και ρυθμικές διαβαθμίσεις μιας κλίμακας που - μεταφορικά μιλώντας - εμπεριέχει αίτημα ελευθερίας και αθανασίας. 

Η δημιουργός, εμφορούμενη απο την Ηρακλείτια ρήση «ὁδὸς ἄνω κάτω μία καὶ ωὑτή», από την ενότητα σώματος και ψυχής, μικρόκοσμου και μακρόκοσμου, τα εκφράζει έτσι όπως η ενοποιημένη ως ολότητα τέχνη της, δύναται να τα αποδώσει. Αισθητοποιεί την αγωνία και την τραγικότητα της ύπαρξης, που εγκλωβισμένη σ’ ένα ανερμήνευτο σύμπαν, «αναρριχάται» την κλίμακα των πνευματικών αναζητήσεων για τη θέαση του Απολύτου. 

Μια πρωτοποριακή πρόταση αισθητικής, που κατατάσσει την Έσθερ στις πιο προωθημένες φωνές-γραφές, της σύγχρονης δημιουργίας.          

Η Εσθήρ Λέμη συμμετείχε με το έργο «anArrihhos» στην έκθεση «Τιμή στον Δάσκαλο», με έργα των μαθητών του Χαράλαμπου Θεμιστοκλέους και με επιμέλεια Κωνσταντίνας Παπακώστα, που οργανώθηκε το 2014, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας, στον πολυχώρο του Δήμου Πατρέων «Αγορά Αργύρη», με τη συνεργασία της Ένωσης Εικαστικών Πάτρας, του Συνδέσμου Αχαΐας-Κύπρου «Αχαιών Ακτή» και τελούσε υπό την αιγίδα της Πρεσβείας την Κυπριακής Δημοκρατίας. 

Η Εσθήρ Λέμη είναι ερευνήτρια στον τομέα διαδραστικών τεχνών και ασχολείται ενεργά απο το 2000 με τη θεωρία και την κατασκευή καλλιτεχνικών έργων εστιάζοντας σε μια ηχητική και οπτική αλληλεπίδραση. Για το έργο της έχει διακριθεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό σε διεθνείς εκθέσεις και φεστιβάλ (11η κ 12η Μπιεναλε Νέων της Ευρώπης και της Μεσογείου,3rd New Generation Festival ZKM, 3η Μπιενάλε Αθήνας κ.α.) Το 2014, ως μέλος της ομάδας Feed Europe, επιστατεί την εργασία 50 φοιτητών που παρουσίασαν το έργο τους στη Μπιενάλε Βενετίας, προτείνοντας την επανεξέταση της μεγαλούπολης σε συνύπαρξη οπωροφόρων κήπων και ωφέλιμης βλάστησης http://feed-europe.eu/feed-europe/about/.

Χαράλαμπος Θεμιστοκλέους: Σεμνή παρουσία, ηχηρή απουσία

Χ. Θεμιστοκλέους, Ελένη, 1980

Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, η δυναμική των πραγμάτων αναπτύσσεται και στηρίζεται, κυρίως στις αξίες που γεννούν οι δημιουργικές πράξεις των ανθρώπων. Αυτές αξίζει ν’ ανακαλύπτουμε και να παρουσιάζουμε σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, καθώς αποτελούν παραδείγματα φωτεινά. 

Ο Χαράλαμπος Θεμιστοκλέους, υπήρξε αναχωρητής και θρησκευόμενος της Τέχνης, καθώς εργάστηκε με πάθος και εν σιωπή, διαμορφώνοντας στον χρόνο το προσωπικό του ύφος, μεταδίδοντας παράλληλα στους μαθητές του ό,τι ο ίδιος με κόπο και θυσίες κατάφερε να κατακτήσει. 

Αναζήτησε την πεμπτουσία της ζωγραφικής, με συνεχείς πειραματισμούς και διαρκείς σχεδιαστικές αναζητήσεις, για τη σύζευξη μορφής και περιεχομένου. Παρέμεινε πιστός στην ανθρωποκεντρική ζωγραφική, επιλέγοντας μια πανδαισία χρωμάτων, με κυβιστικές και αφαιρετικές τάσεις, για να εκφράσει τον συγκλονισμό του για το θαύμα της ζωής και το αναπότρεπτο του θανάτου. Υπηρέτησε την Τέχνη και την ιερότητά της, ως μύστης και πλαστουργός ζωγραφικών και γλυπτικών συνθέσεων, μιας άλλης αρμονίας. 

Χ. Θεμιστοκλέους, Νταϊάνα, 1985

Ακολούθησε τα δύσβατα μονοπάτια της Τέχνης, όντας παιδί του πόνου, του μόχθου και της ανάγκης. Ως πρόσφυγας μετά την Κυπριακή τραγωδία, σήκωσε το δικό του σταυρό, αναζητώντας μια δεύτερη πατρίδα. Λόγω των βιωμάτων του αυτών δεν έπαψε στιγμή να δημιουργεί - εμφορούμενος από πανανθρώπινες αξίες - μετουσιώνοντας στο έργο του ό,τι ευγενέστερο και οικουμενικό, ξορκίζοντας μ’ αυτό τον τρόπο το κακό. 

Η Πάτρα του έδωσε το ωραίο ταξίδι. Εδώ στο απάνεμο λιμάνι της, βρίσκοντας παρηγοριά στην Τέχνη του, έδρεψε τους καρπούς της θαλπωρής, της γαλήνης, αλλά και της μοναξιάς. Η αγαπημένη του Μόρφου, στοίχειωνε τα όνειρά του για τον πολυπόθητο νόστο. Πάλεψε με τους λογισμούς και τους ρυθμούς της σκληρής πραγματικότητας, που τον καλούσαν να ξεχάσει. Με επιμονή, καρτερία και κουράγιο, έδωσε ό,τι ήταν δυνατόν να δοθεί, προσμένοντας κάτι πέραν της όποιας ανταμοιβής για τον αγώνα του. Την απόδοση δικαιοσύνης. Την υπέρτατη αξία που κινεί και συνεγείρει κάθε άνθρωπο της δημιουργίας, ο οποίος εμφορείται από ηθικές αξίες και εδραία την πεποίθηση ότι τίποτα δεν έχει χαθεί.

Δημήτρης Παπανικολάου, μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου 

Χ. Θεμιστοκλέους, Αυτοπροσωπογραφία

Χαράλαμπος Θεμιστοκλέους (Μόρφου 1950 - Πάτρα 2012) 

Ο Χαράλαμπος Θεμιστοκλέους, γεννήθηκε το 1950 στη Μόρφου. Αποφοίτησε από το εκεί Γυμνάσιο και μετά τη θητεία του στην Εθνική Φρουρά, μετέβη στην Αθήνα, όπου εισάγεται το 1970 στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974, σημάδεψε τη ζωή του. Αποφοίτησε από την Α.Σ.Κ.Τ. το 1975 και μετά από σύντομη διαμονή στην Τήνο, διορίζεται στην Πάτρα, ως καθηγητής εικαστικών στο 3ο Γυμνάσιο Αρρένων. Το 1976, γνωρίζει στην Πάτρα την Ελένη Δαβραντή - κόρη Μικρασιάτη πρόσφυγα - και το 1977 τελείται ο γάμος τους στις Γερακιές Κύπρου, εκεί όπου είχαν καταφύγει οι γονείς του μετά την εισβολή. Έκτοτε έζησε στην Πάτρα, διδάσκοντας και δημιουργώντας. Το περιώνυμο εργαστήριό του, γίνεται η δημιουργική κυψέλη για πολλούς ταλαντούχους νέους, τους οποίους ενέπνευσε δημιουργικά, δίδοντάς τους τα απαραίτητα εφόδια για τη εισαγωγή τους στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Τα παιδιά του, Ελωΐζος και Άγγελος, ακολούθησαν το παράδειγμά του, με λαμπρές σπουδές και σταθερά βήματα στον χώρο της Τέχνης. 

Ο Χαράλαμπος Θεμιστοκλέους συμμετείχε σε πολλές ομαδικές και ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο. Το 2001, στο 1ο Συμπόσιο Γλυπτικής που οργάνωσε ο Δήμος Πατρέων, του ανατίθεται η δημιουργία γλυπτού, το οποίο τοποθετήθηκε στην «Πλατεία Αχαιών Πεσόντων», ενώ την επόμενη χρονιά (2002), οργανώθηκε έκθεση των ζωγραφικών του έργων, στο «Κέντρο Τεχνών-πρώην σταφιδαποθήκες Barry». Το 2002, με την ευκαιρία της αδελφοποίησης των πόλεων Πατρών και Λεμεσού, συνδιοργανώθηκε από τη Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Πάτρας, το Μορφωτικό Γραφείο της Κυπριακής Πρεσβείας-Σπίτι της Κύπρου και τον Σύνδεσμο Αχαΐας-Κύπρου «Αχαιών Ακτή», έκθεση των Γλυπτών του, στο αίθριο του Παλαιού Δημοτικού Νοσοκομείου. Το 2014, το Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας, η Ένωση Εικαστικών Πάτρας και ο Σύνδεσμος Αχαΐας-Κύπρου «Αχαιών Ακτή», οργάνωσαν στο Σκαγιοπούλειο Ίδρυμα, την αναδρομική-τιμητική έκθεση «Χαράλαμπος Θεμιστοκλέους, ο Ζωγράφος, ο Γλύπτης, ο Δάσκαλος», που τελούσε υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Δείτε και παλαιότερη ανάρτηση μας για τον Χαράλαμπο Θεμιστοκλέους εδώ.