Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πάπας Φραγκίσκος Α'. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πάπας Φραγκίσκος Α'. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 5 Μαΐου 2022

Ο ΣΤΥΓΕΡΩΤΑΤΟΣ ΜΟΣΧΑΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ, Ο ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Το Πατριαρχείο Μόσχας εξέδωσε ανακοίνωση δια της οποίας εκφράζει τη «λύπη» του για όσα το Βατικανό έκανε γνωστά σε σχέση με την διαδικτυακή συζήτηση του Πάπα Φραγκίσκου με τον Μόσχας Κύριλλο (16-3-2022), με επίκεντρο, φυσικά, την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. 
Το Πατριαρχείο Μόσχας μας πληροφορεί για το τι ελέχθη «στην πραγματικότητα» κατά τη διάρκεια αυτής της συνομιλίας. Αξίζει, πραγματικά, η αναφορά του Μόσχας Κυρίλλου στο ΝΑΤΟ. 
Να τι είπε στον Πάπα για να δικαιολογήσει τη ρωσική εισβολή: 
«Ο Πατριάρχης Κύριλλος υπενθύμισε ότι προς το τέλος της σοβιετικής εποχής η Ρωσία έλαβε διαβεβαιώσεις ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί ούτε μία ίντσα προς τα ανατολικά. Και όμως αυτή η υπόσχεση παραβιάσθηκε. Στη σύνθεση του ΝΑΤΟ εντάχθηκαν ακόμη και οι πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες της Βαλτικής. Ως αποτέλεσμα δημιουργήθηκε μια άκρως επικίνδυνη κατάσταση: τα σύνορα του ΝΑΤΟ διέρχονται σε απόσταση 130 χλμ από την Αγία Πετρούπολη και ο χρόνος πτήσης των πυραύλων ανέρχεται σε λίγα μόνον λεπτά. Σε περίπτωση που η Ουκρανία εντασσόταν στο ΝΑΤΟ, ο χρόνος πτήσης των πυραύλων θα ανερχόταν επίσης σε λίγα μόνο λεπτά. Η Ρωσία σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε, ούτε μπορεί αυτό να το επιτρέψει». 
Η παραπάνω – καθαρά πολιτική – τοποθέτηση του Πατριάρχη Μόσχας, έδωσε προφανώς, το δικαίωμα στον Πάπα Φραγκίσκο να του διαμηνύσει, μέσω συνέντευξης του στην ιταλική εφημερίδα Corriere Della Sera, να μην γίνει το «παπαδοπαίδι» του Κρεμλίνου. 


Φυσικά αυτή η …έκκληση του Πάπα ενόχλησε την Ρωσική Εκκλησία, η οποία αισθάνεται ότι τρίζει το έδαφος κάτω από τα πόδια της, κι ας βομβαρδίζει την Ουκρανία. 
Η διεθνής κοινότητα …δείχνει πλέον τον Μόσχας Κύριλλο ως το απόλυτο δεκανίκι του Πούτιν. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτείνει την επιβολή κυρώσεων εις βάρος του Κύριλλου, στο πλαίσιο ενός έκτου πακέτου μέτρων ως απάντηση στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, σύμφωνα με έγγραφο που είδε το φως της δημοσιότητας. Ο πατριάρχης Κύριλλος, “ένας επί μακρόν σύμμαχος του προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, έχει γίνει ένας από τους κυρίαρχους υποστηρικτές της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία”, υπογραμμίζεται στο έγγραφο. 
Πρέπει να είναι η πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία που ένας ορθόδοξος ηγέτης – και μάλιστα αυτός της πολυπληθέστερης Ορθόδοξης Εκκλησίας – στοχοποιείται από την διεθνή κοινότητα για τον πολεμικό του λόγο. 
Από την αρχή τον είπαμε «στυγερώτατο» και κάποιοι μας είπαν ότι είμαστε «υπερβολικοί». Όχι απλώς δικαιωνόμαστε, αλλά έχουμε να δούμε πολύ χειρότερα από το δίδυμο Μόσχας Κύριλλο & Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα. 
Στην πραγματικότητα η ρωσική εισβολή αποκάλυψε το πραγματικό τους πρόσωπο. Αυτό του εισβολέα χωρίς έλεος. Από την Ουκρανία ως την Αφρική και πάση τη κτίσει, ει δυνατόν. Βέβαια, κάποιοι είχαμε διακρίνει τις στυγερές προθέσεις τους χρόνια πριν, με κορύφωση την λυσσαλέα αντίδραση στο ζήτημα της Αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ουκρανίας που παραχώρησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο. 
Οι εν Ελλάδι υποστηρικτές της ρωσικής εισβολής ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθούν γι’ αυτό που είπε ο Μόσχας Κύριλλος στον Πάπα Φραγκίσκο σε σχέση με το ΝΑΤΟ: «Στη σύνθεση του ΝΑΤΟ εντάχθηκαν ακόμη και οι πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες της Βαλτικής». Η Ουκρανία, επίσης, θέλησε την ένταξή της στο ΝΑΤΟ, κάτι που έδωσε την ευκαιρία στην Ρωσία να της επιτεθεί. 
Επομένως, ποιο είναι το συμπέρασμα; Ότι πρώην σοβιετικές Δημοκρατίες θέλουν να διαρρήξουν κάθε σχέση με την «Αγία Ρωσία» και να ενταχθούν στην Δύση. Γιατί; Μα είναι υπόθεση ελευθερίας. 
Όσοι λευκοφόροι εννοήτωσαν.

Σάββατο 4 Δεκεμβρίου 2021

ΠΟΛΥΕΤΙΖΟΝΤΑΣ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ


Η σημερινή (4 Δεκεμβρίου 2021) επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου στην Αθήνα, συμπίπτει – κατά αγαθή συγκυρία – με τα ονομαστήρια του Σεβ. Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ. 
Δεν έχουμε παρά να ψάλλουμε τας φήμας των! 
Φραγκίσκου του Αγιωτάτου και Μακαριωτάτου Επισκόπου Πάπα Ρώμης, πολλά τα έτη. 
Σεραφείμ του Σεβασμιωτάτου και θεοπροβλήτου Μητροπολίτου της Αγιωτάτης Μητροπόλεως Πειραιώς και Φαλήρου, πολλά τα έτη. 

Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2021

"Ο ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ ΠΕΤΡΟΥ / ΠΑΤΡΑΣ ΚΑΙ ΡΩΜΗΣ" ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ"

Το κείμενό μας "Ο Εναγκαλισμός Ανδρέου και Πέτρου / Πάτρας και Ρώμης", στο οποίο εκφράζεται και η άποψη μας για το ότι ο Πάπας Φραγκίσκος θα έπρεπε να επισκεφθεί την Πάτρα, στο πλαίσιο της επικείμενης επίσκεψής του στην Ελλάδα, δημοσιεύτηκε στην μεγάλη ομογενειακή εφημερίδα της Αμερικής "Εθνικός Κήρυξ". 

Παραθέτουμε τη σχετική δημοσίευση (Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2021). 


Τετάρτη 27 Μαρτίου 2019

Ο Πάπας Φραγκίσκος τραβάει συνεχώς το χέρι του για να μην το φιλήσουν [βίντεο]


π.α. ανδριόπουλος

Αίσθηση έχει προκαλέσει το βίντεο που κάνει τον γύρο του διαδικτύου και δείχνει τον Πάπα Φραγκίσκο να τραβά επανειλημμένα το χέρι του μακριά από τους πιστούς που προσπαθούσαν να φιλήσουν το δαχτυλίδι του. Το βίντεο από την επίσκεψη του ποντίφικα στο καθολικό ιερό του Λορέτο τη Δευτέρα, προκάλεσε την αντίδραση τόσο από τους επικριτές όσο και από τους υποστηρικτές του.
Κάποιοι μελετητές του Βατικανού δήλωσαν στον Guardian ότι ακόμη και οι προκάτοχοι του Φραγκίσκου, όπως ο Επίτιμος Πάπας Βενέδικτος και ο Ιωάννης Παύλος Β΄, ήταν επίσης κατά του χειροφιλήματος. 
Την ώρα που στην Ελλάδα - για να περιοριστούμε στα καθ' ημάς - η συντριπτική πλειοψηφία των ιερέων, ακόμα και των πολύ νέων, αρέσκεται (για να μην πω ...ηδονίζεται), με το χειροφίλημα, ως ένδειξη εξουσίας, ο γέρων Πάπας Φραγκίσκος τραβά το χέρι του για να μην του το φιλήσουν οι πιστοί. 
Και στην Ορθοδοξία υπάρχουν κάποιοι σοβαροί κληρικοί, οι οποίοι τραβούν το χέρι τους για να μη τους το φιλήσουν οι πιστοί, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο ότι το χειροφίλημα δεν είναι τόσο απαραίτητο, όσο νομίζουν πολλοί "ευσεβείς".
Η παράδοση του χειροφιλήματος δεν έχει ιδιαίτερο ειδικό εκκλησιαστικό βάρος. Ο χριστιανικός "ασπασμός" δίνεται στις παρειές, όχι στο χέρι, και χρησιμοποιείται στη λειτουργία από τα πρώτα αποστολικά χρόνια ως "φίλημα άγιον" και "φίλημα αγάπης". Το χειροφίλημα, το οποίο συνοδεύεται και από υπόκλιση, έχει σαφή κοσμική προέλευση και επικράτησε στο μεσαίωνα ως ένδειξη υποταγής στον κοσμικό ηγεμόνα. Θεσπίστηκε ειδική τελετή στη Δύση, όπου οι ανώτεροι αξιωματούχοι ασπάζονταν με τη σειρά το χέρι της βασίλισσας. Η μεταφορά του μοντέλου στην εκκλησία συνδέεται και με την έκφραση ειδικής τιμής προς το χέρι του ιερωμένου, το οποίο ιερουργεί.
Τα περιβόητα "Αθεϊκά", στις αρχές του 20ού αιώνα, ξεκίνησαν από την καταγγελία του μητροπολίτη Δημητριάδος Γερμανού ότι δεν του φίλησε το χέρι μια καθηγήτρια του Ανώτερου Παρθεναγωγείου Βόλου. Σύρθηκαν τότε στα δικαστήρια ως άθεοι και ανήθικοι οι μεγάλες προσωπικότητες της γλωσσικής και εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης (Δελμούζος, Σαράτσης, κ.ά.) έως την πανηγυρική τους αθώωση στο Ναύπλιο, τέσσερα χρόνια μετά το επεισόδιο.
Στην ελληνική παράδοση - κυρίως στην ύπαιθρο χώρα - υπήρχε το χειροφίλημα στους γονείς, στους παππούδες, στις δεσποινίδες και σε άλλους αξιοσέβαστους ανθρώπους, κάτι που φυσικά δεν μπορεί να απαιτηθεί, αλλά ήταν δείγμα πηγαίου σεβασμού.
Στις μέρες μας αρκετοί κληρικοί αξιώνουν από τους πιστούς με τον τρόπο τους το χειροφίλημα. Το εντάσσουν, δυστυχώς, στην εξουσιαστική τους αντίληψη.
Οπότε ο Πάπας, που αναμφισβήτητα έχει εξουσία, ως εκ της θέσεώς του, μας δείχνει τον δρόμο! 

Παρασκευή 20 Μαΐου 2016

Ο Pontifex νεο-Φραγκίσκος της Ασσίζης



ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου 
Ἀναμφιβόλως σημαντικὴ ἦτο ἡ συνάντησις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μετὰ τοῦ Ποντίφηκος εἰς τὴν Μυτιλήνην, οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν ἕνα ἠχηρὸν μήνυμα κυρίως πρὸς τοὺς ἐμπόρους τῶν ὅπλων, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ κατ’ ἐξοχὴν ὑπαίτιοι τῆς σφαγῆς καὶ μοίρας χιλιάδων ἀνθρώπων ποὺ ἀναγκάστηκαν νὰ ἐγκαταλείψουν τὰς πατρογονικάς των ἑστίας. Βεβαίως ποῖοι θὰ εἶναι οἱ καρποὶ καὶ ἐὰν θὰ ὑπάρξουν ἀπὸ τὴν συνάντησιν αὐτήν, τοῦτο εἶναι ἄλλη ὑπόθεσις. 
Καὶ ὁ μὲν Πατριάρχης μας Βαρθολομαῖος καὶ τὸ ἔργον του τυγχάνουν διεθνῶς γνωστά. Διὰ τοῦτο ἐδῶ θὰ περιορισθῶμεν εἰς τόν "φτωχούλη τοῦ Θεοῦ" (Καζαντζάκης), τὸν Πάπα Φραγκῖσκον τὸν Α΄.
Εἶναι ἐπίσης γνωσταὶ αἱ ἀπόψεις κυρίως τῶν φονταμενταλιστῶν τῆς Γείτονος διὰ τὴν Ρ/Καθολικὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὴν διαχρονικὴν πολιτικήν της ἔναντι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Καὶ σὲ ὄχι ὀλίγα, ἔχουν δίκαιον. Ὅμως ἐδῶ θὰ ἀναφέρωμεν μόνον μερικὰ ἀπὸ τὸ ἔργον τοῦ σημερινοῦ Ποντίφηκος.
Οὕτως ὁ Pontifex Maximus, τοῦ ὁποίου προτεραιότης ἀποτελεῖ ἡ μέριμνα τῆς Ἐκκλησίας διὰ τοὺς πτωχούς, διαμένει ἀκόμη εἰς τὸ δωμάτιον ἐπισκεπτῶν τῆς Casa Santa Martha 40 τετραγωνικῶν, ἕνα μοντέρνον οἶκον ἐπισκεπτῶν παρὰ τὴν αἴθουσαν ἀκροάσεων καὶ τὸ ἀναγεννησιακὸν ἀνάκτορον τῆς Congregatio Fidei. Δὲν ἔχει διδακτορικὰ καὶ ὁμιλεῖ καθαρὰ καὶ σαφῶς μὲ χιοῦμορ ἀποφεύγων τὸ πομπῶδες, τὸ συνδεόμενον καὶ μὲ τὴν ἀνάρρησιν Βενεδίκτου ΙΣΤ΄. Οὕτως ἀρνεῖται νὰ χρησιμοποιήσει τὸ ἀλεξίσφαιρον Mercedes -ὅπερ εἴδομεν καὶ εἰς τὴν Πόλιν- καὶ ἔχει ἓν VW Pasat. Εἰς τὰς ἀκροάσεις τῆς πλατείας τοῦ Ἁγ. Πέτρου "κολυμβᾶ" μέσα εἰς τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ. 
Ἐν ἠρεμίᾳ εὐλογεῖ καὶ ἐναγκαλίζεται, ἐνίοτε ἐπὶ λεπτά, μὲ σπαστικοὺς καὶ παραλύτους εἰς καρέκλας καὶ οὐχὶ καρεκλοκενταύρους, -τοῦθ’ ὅπερ βεβαίως καὶ ἄλλοι ἔπραττον. Ὁ Jorge Mario μὲ τοὺς φύλακάς του πρὸ αὐτῶν δὲν γνωρίζει τί νὰ πράξει. Ἀποφεύγει τὸ Papamobil πιστεύων, ὅτι καλλίτερος εἶναι ὁ κίνδυνος, ἀπὸ τὴν ἀπόστασιν πρὸς τοὺς πιστούς. Συντόμως θὰ ἀποτελειώσει πρὸς ἐξαπόλυσιν, τὴν Ἐγκύκλιον "Ἐπὶ τῆς Πίστεως" τοῦ σοφοῦ Βενεδίκτου ΙΣΤ΄. 
Αἱ κινήσεις του αὗται ταπεινότητος καὶ ἁπλότητος συγκινοῦν ἰδίως τὰ κράτη οὐχὶ τῆς Δύσεως, ἀλλὰ ἐκεῖνα ποὺ χρησιμοποιοῦν κυρίως τὰς εἰδήσεις τῆς τηλεοράσεως. 


Βεβαίως παρῆλθον περίπου τέσσαρα μόλις ἔτη τοῦ Ποντιφικάτου του. Ἔδωσε καταλλήλως ἀπαντήσεις εἰς τοὺς κατηγόρους του, ὅτι συνέβαλε εἰς τὸν δυσώδη πόλεμον (1976-1978) μετὰ τοῦ στρατοῦ ἐν Ἀργεντινῇ, ὡς ἀρχηγὸς τῶν Ἰησουϊτῶν. Εἰς τοὺς ἡγέτας τῶν κρατῶν διαρκῶς τονίζει τὴν ἀναγκαιότητα πολέμου κατὰ τῆς πτωχείας λέγων, ὅτι "μία πλουσία Ἐκκλησία εἶναι γηραιὰ Ἐκκλησία". Ὁ ἄλλοτε πανίσχυρος πρωθυπουργὸς Tarcisio Bertone ἐφιππεύει σήμερον ἓν Ford Mondeo ἀντὶ τῆς προτέρας πολυτελοῦς του λιμουζίνας. Ἔχει ἀρχίσει νὰ καθαρίζει τὴν κόπρον τοῦ Αὐγείου τῆς Μαφίας μὲ τὸν R. Brühlart τῶν 6 δισεκατομμυρίων € τῆς Τραπέζης τοῦ Βατικανοῦ (Ἰνστιτούτου διὰ τὰ Ἔργα τῆς Θρησκείας IOR), ὥρισεν ἑνιαῖον μισθὸν τῶν Καρδιναλίων ἄνευ Bonus καὶ ἐτερμάτισεν τὸ "δῶρον ἐπὶ τῇ ἀναρρήσει τοῦ Πάπα" 4.000 ὑπαλλήλων τοῦ Βατικανοῦ. Τώρα δὲ ἐλέγχει τὰς καταθέσεις τῶν μετόχων τοῦ IOR 
Μετερρύθμισεν τὴν Κουρίαν, ὅπου τά "ἐνδιαφέροντα" αὐτῆς προσπαθοῦν νὰ ὑποστηρίξουν "κυναιγείρως" μὲ ρήτρας ἐκ τῆς παραδόσεως καὶ τοῦ κανονικοῦ δικαίου. Ὥρισε δὲ ἕναν Καρδινάλιον ἀνὰ ἤπειρον. 
Καὶ ὅμως τὸν κατακρίνουν, ὡς συνήθως, οἱ συντηρητικοὶ διότι δὲν φορεῖ τὰ ἐρυθρὰ πέδιλα καὶ δὲν ἐπιθυμεῖ τὴν γονυκλινῆ προσκύνησιν πρὸς αὐτόν, συμβόλων τοῦ κυριάρχου ἐπὶ τοῦ θρόνου τοῦ Πέτρου! Διακρίνουν γὰρ μεταξύ "γηΐνου προσώπου" καί "ὑπερφυσικοῦ ὑπουργήματος". 
Ἔχουν δὲ ἀπογοητευθεῖ καὶ αἱ προοδευτικαὶ μοναχαὶ διὰ τὴν ἄρνησίν του ὑπὲρ περισσοτέρων δικαίων τῶν γυναικῶν. Αἱ μοναχαὶ δέον νὰ εἶναι οὐχί "φρούρια" καί "παρθένοι" ἀλλὰ νὰ ζοῦν ἐνσυνειδήτως τὴν μητρότητα, πρᾶγμα βεβαίως ἀνέλπιστον διὰ τὸν ρηξικέλευθον. Τέλος, διὰ τὰ ὁμοφυλοφιλικὰ θέματα ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τοῦ Βατικανοῦ ὁ Πάπας κατονομάζει τὸ θέμα, δὲν τὸ καταδικάζει ὅμως, τονίζων ὅτι ἡ κρίσις τοῦ Βατικανοῦ εἶναι κυρίως πρόβλημα ἠθικόν, καὶ προσεύχεται δι’ αὐτὸ εἰς τὸ παρεκκλήσιόν του1
Ἔνεκα τῶν ἀνωτέρω, πολλοὶ ἀναμένουν μὲ σύγχρονα ὅπλα καὶ οὐχὶ μόνον, διότι ὁ Pontifex νεο-Φραγκῖσκος τῆς Ἀσσίζης συγκλίνει πρὸς τὴν διαμφισβητουμένην παρά τισιν σήμερον μαρξιστικὴν καὶ πάτριον "Θεολογίαν τῆς Ἀπελευθερώσεως", ἡ ὁποία ἐξεπορεύετο ἐκ τῆς ἀναγγελίας τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ ὑπὸ τοῦ Κυρίου καὶ ἀνεκάλυπτε αὐτὴν εἰς τήν "μέριμναν διὰ τοὺς πτωχούς" στοχεύουσαν τὴν θεραπείαν τῆς ἀποκοινοποιήσεως τῶν ἐκκλησιαστικῶν κατεστημένων ζωνῶν τῆς Εὐρώπης: ἀλληλέγγυος ἀντίστασις κατὰ τῆς πτωχείας, φεουδαρχικαὶ δομαὶ καὶ δικτακτορικὰ καθεστῶτα. 
Ὁ Θεὸς διὰ ταῦτα νὰ τὸν φυλάττει ἀπὸ πάσης ὀρατῆς καὶ ἀοράτου προσβολῆς. 
Audiatur τοίνυν et altera illustra et venerabilis nostra pars! (Seneca) 
__________________________________ 
1- T. Seiterich, Der Papst im Gästezimmer, Publik-Forum ἀρ. 12 (2013) 38-39.

Σάββατο 9 Απριλίου 2016

Ο ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ

Λιγότερο επικριτική και περισσότερο ανοιχτή κάλεσε ο Πάπας να σταθεί η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία απέναντι στους διαζευγμένους Καθολικούς, ανοίγοντας το δρόμο και σε αυτές τις κοινωνικές ομάδες να βρεθούν παρούσες στη Θεία Κοινωνία. 
Αν και όπως δήλωσε, η ένωση μεταξύ ανθρώπων του ίδιου φύλου δεν ισοδυναμεί με γάμο, με μια πολυσέλιδη αποστολική προτροπή, τη «Χαρά της Αγάπης», ο Πάπας παρακινεί τους ιερείς να δεχτούν στους κόλπους της εκκλησίας τις μονογονεικές οικογένειες, τους γκέι και τα ανύπαντρα ζευγάρια. 
Αντιλαμβανόμενος την μεγάλη πλέον διαφορετικότητα και πολυπλοκότητα της παγκόσμιας εκκλησίας, ο Πάπας Φραγκίσκος προσπαθεί να δώσει στους επισκόπους και τους ιερείς να καταλάβουν ότι κάθε χώρα ή περιοχή «μπορεί να αναζητήσει λύσεις που ταιριάζουν στην κουλτούρα, τι παραδόσεις και τις ανάγκες της εκάστοτε κοινωνίας.»


Χρήστος Γιανναράς, Καθημερινή 3-4-2016
Tο μόνο πλεονέκτημα της Δύσης σήμερα ίσως είναι ότι έχει Πάπα τον Aργεντινό Φραγκίσκο. Hχεί σαν παραλογισμός το πλεονέκτημα, αλλά δεν είναι: αν υπάρχει διέξοδος στη σύγκρουση μηδενισμού και τυφλής θρησκοληψίας, είναι να σπαρθεί «νόημα» στη νέκρα του μηδενισμού, όχι να συνετισθεί η θρησκοληψία. Kαι ο σημερινός πάπας μοιάζει ικανός για τέτοια σπορά. O λόγος του, η δίχως την παραμικρή επιτήδευση και χαρτογιακάδικα στερεότυπα παρουσία του, είναι μια έκπληξη για τη δραματικά αλλοτριωμένη (θρησκειοποιημένη, εξίσου σε Δύση και Aνατολή) Xριστιανοσύνη. 
Aρκεί να τολμούσε να αντιπαραταχθεί ο Aργεντινός Φραγκίσκος στη θρησκειοποίηση που γεννάει τον μηδενισμό και χαρίζει λογικές επιφάσεις στην ψυχοπαθολογική θρησκοληψία. Nα θεσμίσει τις προϋποθέσεις για να εμφανιστούν στις δυτικές κοινωνίες ζωντανά σπέρματα της εκκλησιαστικής αλήθειας: η ανυπότακτη σε γραφειοκρατίες επισκοπική πατρότητα, το συνοδικό σύστημα, η «καθολικότητα» όχι σαν γεωγραφική παγκοσμιότητα αλλά ως κατορθούμενη πληρότητα-ολοκληρία του ευχαριστιακού γεγονότος. Nα ελευθερώσει τις κοινωνίες της Δύσης από τον σκανδαλογόνο μαζοχισμό της υποχρεωτικής αγαμίας του κλήρου και τον απάνθρωπο σαδισμό της απαγόρευσης του διαζυγίου.


Σταύρος Ζουμπουλάκης
Χριστιανισμός της χαράς 
Η μαρτυρία του πάπα Φραγκίσκου (Εκδ. Πόλις, 2015) 
«Ο πάπας Φραγκίσκος, άνθρωπος αγάπης, απλός, σεμνός και οικείος, έχει επανειλημμένα και σταθερά στραφεί εναντίον του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού, εναντίον μιας ανάπτυξης χωρίς δικαιοσύνη, μιας ανταγωνιστικότητας που καταστρέφει την αγορά εργασίας και δημιουργεί ανέργους, φτωχούς, εξαθλιωμένους και αποκλεισμένους. Δεν πιστεύει στο αόρατο χέρι της αγοράς, που ρυθμίζει μαγικά τα πάντα. Αρνείται την κυριαρχία του χρήματος και την αναγωγή του σε υπέρτατο και μόνο κριτήριο. 
Ο πάπας Φραγκίσκος θέλει μια Εκκλησία φτωχή και των φτωχών, αλλά ταυτόχρονα και κυρίως μια Εκκλησία προσευχόμενη - χωρίς προσευχή μετατρέπεται σε μη κυβερνητική φιλανθρωπική οργάνωση. 
Ο χριστιανισμός του διαπνέεται απ’ αρχής μέχρι τέλους από την ιδέα της αποστολικότητας της Εκκλησίας και, αξεχώριστα, από τη χαρά της ζωής του χριστιανού. Αποστολή (missio) είναι να φέρεις και στους άλλους τη χαρά που έλαβες, τη χαρά των καλών ειδήσεων. Η αποστολή δεν αποτελεί μία ανάμεσα στις πολλές εκφράσεις της Εκκλησίας, ένα από τα έργα της, αλλά ιδρυτικό και συστατικό γνώρισμά της. Πηγή και περιεχόμενό της είναι η ευαγγελική χαρά.» 

Τρίτη 1 Μαρτίου 2016

Η συνάντηση της Κούβας: Χρονικό «χωρίς λόγια»


Η προ ημερών, απρόσμενη για πολλούς, δίωρη συνάντηση του Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου με τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο στην Κούβα, έδωσε, ως γνωστόν, αφορμή για ποικίλες ερμηνείες και σχόλια όσον αφορά στα ελατήρια και τον σκοπό του γεγονότος αυτού. Τόσο ο θύραθεν, όσο και ο εκκλησιαστικός Τύπος σε παγκόσμιο επίπεδο, ηναλώθη στο να παρουσιάσει τις διαφόρους παραμέτρους της συναντήσεως αυτής που εθεωρήθη ως «κοσμοϊστορική». 
Μια από τις δοθείσες ερμηνείες, «χωρίς λόγια» όμως, ήταν και το εικονιζόμενο σκίτσο του Herrmann που δημοσιεύθηκε στην «Tribune de Genève» και το οποίο παρουσιάζει την «επί της γης» συνάντηση Φραγκίσκου–Κυρίλλου, σε συνάφεια με το αντάμωμα «εν τοις ουρανοίς» του Βλαδιμήρου Πούτιν με το Θεό Πατέρα! Τελικά, μήπως o Herrmann δίνει την σωστή ερμηνεία; 
πρ. Γ.Θ.Τσέτσης

Δευτέρα 23 Μαρτίου 2015

Αριστερά και Εκκλησία της αγάπης / Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης για τον πάπα Φραγκίσκο

Για ακόμη μια φορά, ο συγγραφέας ανατρέπει τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις της ελληνικής κοινωνίας εναντίον
των Καθολικών και όλων εν γένει των άλλων χριστιανικών ομολογιών | ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΙΤΤΑΣ

Του Μιχάλη Πάγκαλου 
«Ο άνθρωπος της αριστεράς τούτης της χρονιάς ονομάζεται Φρανσουά. Θα θέλαμε βεβαίως να ήταν ο Φρανσουά Ολάντ. […]. Οχι, ο αριστερός της χρονιάς είναι ένα απρόσμενο πρόσωπο, […] : ο πάπας Φραγκίσκος». Αυτός που προβαίνει στην παραπάνω διαπίστωση δεν είναι άλλος από τον διευθυντή του γνωστού γαλλικού περιοδικού Nouvel Observateur, Λοράν Ζοφρέν (Laurent Joffrin). 
Το ίδιο απρόσμενα για όσους έχουν αυτονόητα συνηθίσει να ταυτίζουν την Εκκλησία με τη Δεξιά, ο Σταύρος Ζουμπουλάκης μάς εξηγεί ότι η σχέση του πάπα Φραγκίσκου με την Αριστερά δεν είναι τυπική, αλλά ανιχνεύεται στις βαθύτερες ιδέες που εμπνέουν τη δράση και τη ζωή του: «Στο κοινωνικό κήρυγμά του, ο πάπας έχει επανειλημμένα και σταθερά στραφεί εναντίον του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού, εναντίον μιας ανάπτυξης χωρίς δικαιοσύνη, μιας ανταγωνιστικότητας που καταστρέφει την αγορά εργασίας και δημιουργεί ανέργους, φτωχούς, εξαθλιωμένους και αποκλεισμένους νέους. […]. Η Εκκλησία τού εκουσίως πτωχεύσαντος Θεού (2 Κορ 8,9), δεν μπορεί παρά να είναι μια Εκκλησία φτωχή και των φτωχών». (Χριστιανισμός της χαράς, σ. 21). 
Για ακόμη μια φορά, ο συγγραφέας ανατρέπει τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις της ελληνικής κοινωνίας εναντίον των Καθολικών και όλων εν γένει των άλλων χριστιανικών ομολογιών. 
Για τον πάπα Φραγκίσκο, το Ευαγγέλιο εντέλλεται τη δικαιωματική «προτεραιότητα του φτωχού». Αυτή η επιλογή υπέρ των φτωχών ήταν βεβαίως παρούσα στον λόγο του μεγάλου κινήματος της «θεολογίας της απελευθέρωσης», που συγκλόνισε τη Λατινική Αμερική τις δεκαετίες του ’60 και του ’70. 
Όπως σημειώνει ο Ζουμπουλάκης, ο νυν πάπας «έχει αφομοιώσει στη σκέψη του, στον λόγο του και κυρίως στην πράξη του» όλες τις θεμελιώδεις ιδέες αυτής της θεολογίας, χωρίς όμως «τα στοιχεία ενός βίαιου και αντιδημοκρατικού πολιτικού αριστερισμού που συχνά τη συνόδευε στην αρχή της» (σ. 25). Αλλά τι σημαίνει «προτεραιότητα του φτωχού» και μήπως η προτεραιότητα αυτή θα ήταν αντίθετη προς την απροϋπόθετη καθολικότητα του χριστιανικού μηνύματος;


Η απάντηση είναι ότι η χριστιανική αγάπη παύει να είναι μια άδεια ρητορεία και παίρνει σάρκα και οστά μόνον όταν ανοίγει σπλάχνα ελέους απέναντι στον ανήμπορο, τον φτωχό και τον ξένο. Η «προτεραιότητα του φτωχού» είναι επομένως ο μόνος τρόπος να σαρκώνεται η ηθική του Ευαγγελίου σε συγκεκριμένες και απτές καταστάσεις, εκεί όπου μακριά από τα παχυλά λόγια διακυβεύεται η ανθρωπιά του ανθρώπου. 
Η πνευματικότητα του Ευαγγελίου είναι ηθική: η καλοσύνη οφείλει, επί ποινή αυτοακυρώσεώς της, να πάρει θέση υπέρ των φτωχών και των αποκλεισμένων – όπως, αίφνης, συμβαίνει και στη λογοτεχνία του αριστερού Δ. Χατζή. 
Αν ο χριστιανισμός ιδωθεί ως μια «πολιτισμική ιδιαιτερότητα» ξεχωριστή από αυτή την ηθική στην οποία «ο ένας και μόνος Θεός, ο βασιλεύς του κόσμου, ταυτίζεται με τον τελευταίο από μας, με κάθε ανθρώπινο κουρέλι», τότε «μυστήρια, Θεία Ευχαριστία, λειτουργία, εικόνες, αρχιτεκτονικές και τα πάντα γίνονται ειδωλολατρία, καθαρή δεισιδαιμονία», λέει ο Ζουμπουλάκης σε ένα προηγούμενο καίριο βιβλίο του, στο οποίο απορρίπτει την Ορθοδοξία της «πολιτιστικής ταυτότητας» του Χρήστου Γιανναρά (Σταύρος Ζουμπουλάκης, Χριστιανοί στον δημόσιο χώρο, πίστη ή πολιτιστική ταυτότητα;, σ. 62). 
Συζητώντας τις δύο ομιλίες του πάπα Φραγκίσκου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο της Ευρώπης, ο συγγραφέας αναδεικνύει το πολιτικό αισθητήριό του, καθώς και τις μεταρρυθμιστικές του προσπάθειες που τον φέρνουν σε ευθεία σύγκρουση με την εκκλησιαστική γραφειοκρατία και τον άκαμπτο συντηρητισμό της. Το κείμενο, ωστόσο, που φέρει αποκλειστικά τη σφραγίδα του πάπα Φραγκίσκου είναι η αποστολική παραίνεση, Η χαρά του Ευαγγελίου.


Αντίθετα από τη διαδεδομένη εκείνη παρανόηση που ταυτίζει τον χριστιανισμό με τη βλοσυρότητα και την έφεση στον πόνο, ο χριστιανισμός, λέει ο Ζουμπουλάκης, είναι πριν από όλα η θρησκεία της χαράς, η ίδια η ιδέα της «αποστολικότητας» δεν ξεχωρίζει από αυτή τη χαρά. Στους «δημοκρατικούς μας καιρούς» (Τοκβίλ), η χριστιανική πίστη πρέπει να ξαναϊδωθεί υπό το φως αυτής της χαράς, της χαράς της καλοσύνης. 
Η πίστη αυτή δεν είναι τυφλό συναίσθημα, αλλά ενεργείται διά της αγάπης προς τους συνανθρώπους (Γαλ 5,6). Η «τραυματισμένη και λαβωμένη Εκκλησία», η Εκκλησία που είναι η ίδια «υπαίθριο νοσοκομείο» για τον φτωχό και τον ανήμπορο –αντίθετα από την Εκκλησία του συναγελασμού με την εξουσία, του εθνικισμού, του αντισημιτισμού, του καριερισμού των αρχιμανδριτών και των μιτροφορούντων δεσποτάδων–, αυτή η Εκκλησία που οικοδομείται από τις πράξεις της αγάπης μέσα στις οποίες λάμπει το πρόσωπο του Χριστού, είναι ακριβώς η Εκκλησία με την οποία θα μπορούσε να συνομιλήσει και μια σύγχρονη, αδογμάτιστη, δημοκρατική και φιλάνθρωπη Αριστερά.

Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2015

ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΙΚΟΙ ΣΥΖΗΤΗΣΑΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Χθες, Δευτέρα 12 Ιανουαρίου το βράδυ, στην παρουσίαση του βιβλίου του Πάπα Φραγκίσκου «Για μια εκκλησία φτωχή και των φτωχών» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ. Την διοργάνωση είχε το Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Επιστημών του Τάγματος των Ιησουϊτών (Κοινότητα Αθήνας). 
Μίλησαν: ο Σεβ. Μητροπολίτης Αργολίδος Νεκτάριος (Αντωνόπουλος), ο συγγραφέας Σταύρος Ζουμπουλάκης και ο Ιερέας της Καθολικής Εκκλησίας π. Θεόδωρος Κοντίδης, Τ.Ι. 
Το βιβλίο αυτό είναι η συνέντευξη που παραχώρησε τον Αύγουστο του 2013 ο νεοεκλεγείς Πάπας Φραγκίσκος στον Antonio Spadaro, S.J., διευθυντή της Civilta Cattolica, ο οποίος εκπροσωπούσε περιοδικά των Ιησουιτών διαφόρων χωρών (μεταξύ αυτών και των ελληνικών Ανοιχτών Οριζόντων). Η μετάφραση είναι του π. Θεόδωρου Κοντίδη και η ελληνική έκδοση συνοδεύεται από επίμετρο του Σταύρου Ζουμπουλάκη.
Στην εκδήλωση παρέστησαν: ο Αρχιεπίσκοπος των εν Ελλάδι Καθολικών Σεβαστιανός, ο βοηθός Επίσκοπος του Μητροπολίτου Αργολίδος Επιδαύρου Καλλίνικος, ορθόδοξοι κληρικοί, μεταξύ των οποίων οι: Αρχιμ. Θεοδόσιος Μαρτζούχος, π. Σταμάτης Σκλήρης, π. Ευάγγελος Γκανάς, π. Αντώνιος Πινακούλας, Ρωμαιοκαθολικοί κληρικοί και πιστοί και των δύο ομολογιών. ΄
Μετά τις εισηγήσεις ακολούθησε ενδιαφέρουσα συζήτηση. 
Ολόκληρη την εκδήλωση κάλυψε το διαδικτυακό κανάλι intv.gr και μπορείτε να την παρακολουθήσετε εδώ
Ο Μητροπολίτης Αργολίδος Νεκτάριος και ο π. Θεόδωρος Κοντίδης αναφέρθηκαν στην ποιμαντική του νέου Πάπα, όπως αυτή προκύπτει από την συνέντευξη, επισημαίνοντας τα πολλά πρωτοποριακά στοιχεία αυτής της ποιμαντικής. 
Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης έκανε μία εξαιρετική εισήγηση! 
Από το σύνολο των ποικίλων λόγων, ενεργειών και πρωτοβουλιών του πάπα τους τελευταίους δέκα μήνες, επέλεξε να συζητήσει τρεις: 
1.Τις δύο ομιλίες του στο Στρασβούργο, μία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και μία Συμβούλιο της Ευρώπης (25. 11. 2014). 
2. Τη Σύνοδο για την οικογένεια. 
3. Τη στάση του έναντι της Κουρίας.
Δημοσιεύουμε εδώ το φινάλε το λόγου του, όπου αναφέρεται στη σχέση Καθολικής Εκκλησίας και Ορθόδοξης. Είπε ο Σταύρος Ζουμπουλάκης: 
"Μια και η παρουσίαση αυτή γίνεται σε μια σύναξη Καθολικών και Ορθοδόξων δεν θέλω να αποφύγω να πω δυο λόγια για τις μεταξύ μας σχέσεις, όπως διαγράφονται σήμερα. 
Όποιος σχετίζεται και με Καθολικούς και με Ορθόδοξους, όποιος έχει ζήσει και σε Καθολική και σε Ορθόδοξη χώρα, το πρώτο πράγμα που διαπιστώνει εν προκειμένω είναι η πλήρης άγνοια του ενός για τον άλλο. Ένας χριστιανός Ορθόδοξος που ζει σε μια Καθολική χώρα, που μιλάει τη γλώσσα της, γνωρίζει πολλές πτυχές της ζωής της χώρας αυτής, ξέρει πολλά για την πολιτική ή πολιτιστική ζωή της, για τα μαγαζιά και τα εστιατόριά της, για τα πανεπιστήμια και τα μουσεία της, και για άλλες πλευρές της, ανάλογα με την ιδιότητά του. Δεν ξέρει όμως τίποτε για τον καθολικισμό της. Πηγαίνει κάθε Κυριακή στην Ορθόδοξη εκκλησία – ο Έλληνας στην ελληνική, ο Σέρβος στη σερβική, ο Ρώσος στη ρωσική- γνωρίζει τα της μικρής Ορθόδοξης διασποράς, αλλά τίποτε για την Καθολική Εκκλησία, για τους θεσμούς της, τη λατρεία της, τη θεολογία της, για κάποια κεντρικά πρόσωπά της. Το ίδιο αντίστοιχα και οι Καθολικοί: αγνοούν τα πάντα για την Ορθόδοξη Εκκλησία, ακόμη και αν ζουν σε Ορθόδοξη χώρα –δεν αναφέρομαι εδώ τόσο στους γηγενείς. Το γεγονός αυτό έχει τους λόγους του, οφείλεται κυρίως στην επί αιώνες διακοπή κάθε σχέσης ανάμεσα στις χριστιανικές Εκκλησίες, στην αιωνόβια εχθρότητα, στην πολεμική, τον ομολογιακό φανατισμό. Σήμερα που αυτά έχουν σε μεγάλο βαθμό παρέλθει μένει η εκατέρωθεν αγνόηση. 
Θα σταθώ λίγο παραπάνω στη στάση των Ορθοδόξων έναντι των Καθολικών και θα φέρω ένα παράδειγμα που έχω ξαναχρησιμοποιήσει. Στην Ελλάδα σήμερα μεταφράζονται τα πάντα, εκτός από τα έργα των μεγάλων καθολικών και προτεσταντών θεολόγων. Ο εικοστός αιώνας είναι ο αιώνας της μεγάλης θεολογίας. Στα ελληνικά δεν έχει μεταφραστεί τίποτε απολύτως –εκτός από όσα λίγα έχει εκδώσει ο Άρτος Ζωής. Μήπως όμως υπάρχουν οι παλαιότεροι μεγάλοι θεολόγοι της Καθολικής Εκκλησίας; Πρέπει να είμαστε η μόνη χώρα της Ευρώπης που δεν βρίσκει κανείς στα βιβλιοπωλεία ένα βιβλίο του Θωμά του Ακινάτη, ο οποίος τον 14ο βυζαντινό αιώνα μεταφραζόταν αλλά σήμερα αποτελεί έγκλημα καθοσιώσεως η μετάφρασή του. Τα μόνα ξένα θεολογικά έργα που μεταφράζονται είναι όσα είναι γραμμένα από Ορθοδόξους, συχνά πολύ κατώτερα από αντίστοιχα ελληνικά. 
Θα πρόσθετα ακόμη ότι οι Ορθόδοξοι αδιαφορούν απολύτως για όσα συμβαίνουν στην Καθολική Εκκλησία –και στις προτεσταντικές, αλλά τώρα μιλάμε για τον Καθολικισμό-, γιατί πιστεύουν ότι όσα γίνονται στον δυτικό χριστιανισμό δεν τους αφορούν, ότι αφορούν έναν άλλο κόσμο, όχι απολύτως χριστιανικό, που καλά να τα πάθει στο τέλος τέλος αυτά που έπαθε. Γι’ αυτό ενώ παρακολουθούν, όσο παρακολουθούν, τι γίνεται στον κόσμο αδιαφορούν για ό,τι γίνεται στην Καθολική Εκκλησία. Πόσοι Έλληνες επίσκοποι παρακολουθούν τι γίνεται στις άλλες χριστιανικές ομολογίες; 
Θα είχα έναν λόγο να πω και για τον σημερινό ελληνικό καθολικισμό. Πιστεύω πώς είναι πολύ εσωστρεφής, ότι φοβάται να κάνει αισθητή την παρουσία του. Η στάση αυτή είναι λάθος. Όσοι πιστεύουμε ότι ο χριστιανισμός είναι ενιαίος, με πολλές και ποικίλες εκφράσεις, έχουμε ανάγκη να ακούμε στην Ελλάδα την Καθολική μαρτυρία. Η Καθολική Εκκλησία της Ελλάδος πρέπει να θελήσει να ακουστεί η φωνή της."

Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2015

ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 12 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ: "Για μια Εκκλησία φτωχή και των φτωχών"


Το Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Επιστημών παρουσιάζει το βιβλίο του Πάπα Φραγκίσκου «Για μια εκκλησία φτωχή και των φτωχών» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ. 
Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2015 και ώρα 19.30, στο Auditorium, Σίνα 2. 
Θα μιλήσουν: 
ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αργολίδος Νεκτάριος (Αντωνόπουλος), ο Συγγραφέας Σταύρος Ζουμπουλάκης και ο Ιερέας της Καθολικής Εκκλησίας π. Θεόδωρος Κοντίδης, Τ.Ι. 
Αυτό το βιβλίο είναι η σημαντική συνέντευξη που παραχώρησε τον Αύγουστο του 2013 ο νεοεκλεγείς Πάπας Φραγκίσκος στον Antonio Spadaro, S.J., διευθυντή της Civilta Cattolica, ο οποίος εκπροσωπούσε περιοδικά των Ιησουιτών διαφόρων χωρών (μεταξύ αυτών και των ελληνικών Ανοιχτών Οριζόντων), κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πόλις με τίτλο Για μια Εκκλησία φτωχή και των φτωχών
Συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στον π. Αντόνιο Σπαντάρο, σε μετάφραση του π. Θεόδωρου Κοντίδη ΤΙ. Η ελληνική έκδοση συνοδεύεται από επίμετρο του Σταύρου Ζουμπουλάκη. Διαβάζουμε από το οπισθόφυλλο του βιβλίου τι λέει σε κάποια στιγμή της συνέντευξης ο Πάπας: 
"Αυτό που χρειάζεται περισσότερο η Εκκλησία σήμερα είναι η ικανότητα να γιατρέψει τις πληγές και να θερμάνει τις καρδιές των πιστών, η προσέγγιση, η εγγύτητα. 
Η Εκκλησία ορισμένες φορές κλείνεται σε μικρά πράγματα, σε μικρές εντολές. Το πιο σημαντικό όμως είναι η πρώτη αγγελία: «Ο Ιησούς Χριστός σε έσωσε!». Οι λειτουργοί της Εκκλησίας πρέπει να είναι, πριν από όλα, λειτουργοί της ευσπλαχνίας. 
Εγώ έχω μία δογματική βεβαιότητα: ο Θεός βρίσκεται στη ζωή κάθε ανθρώπου. Ο Θεός είναι στη ζωή καθενός. Ακόμα και αν η ζωή ενός ανθρώπου υπήρξε αποτυχία, αν καταστράφηκε από ελαττώματα, από τα ναρκωτικά ή από οτιδήποτε άλλο, ο Θεός είναι μαζί του. Μπορούμε και πρέπει να τον αναζητήσουμε σε κάθε ανθρώπινη ζωή." 
Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης σημειώνει, μεταξύ άλλων, στο επίμετρο της έκδοσης: 
"Η απλότητα του βίου και η υπέρ των φτωχών διδασκαλία, αξεχώριστα μεταξύ τους, τα οποία εκτιμούν οι άνθρωποι, πιστοί και μη, στον πάπα Φραγκίσκο, δεν είναι πολιτική, δεν είναι διπλωματίες, δεν είναι επικοινωνιακά τερτίπια, πολύ περισσότερο όμως δεν είναι κάποια δική του επινόηση ή προσωπική ανακάλυψη. Είναι η αιώνια διδασκαλία της Εκκλησίας, όσο και αν η ζωή των μελών της δεν συμμορφώθηκε πάντα με αυτή. Η Εκκλησία του εκουσίως πτωχεύσαντος Θεού δεν μπορεί παρά να είναι μια Εκκλησία φτωχή και των φτωχών. Αυτή είναι η φυσική στάση κάθε ανθρώπου που πήρε κάποτε την απόφαση να ζήσει τη ζωή του ως μαθητής του Χριστού, ο οποίος γεννήθηκε από μια φτωχή Εβραιοπούλα σε ένα παχνί, διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι. Έτσι έζησε, έπραξε, δίδαξε και ο π. Χόρχε Μπεργκόλιο όταν ήταν στην Αργεντινή, με τον ίδιο τρόπο ζει, ενεργεί και διδάσκει και τώρα από την έδρα της Ρώμης, ως προκαθήμενος της Καθολικής Εκκλησίας, έχοντας διαλέξει ως όνομά του, μόνος στην ιστορία της παποσύνης, το όνομα του αγίου των φτωχών."

Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2015

Καριερίστες κληρικοί: ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ!

22 Δεκεμβρίου 2014, ο Πάπας απευθύνει λόγο στην Κουρία

Γραφειοκρατικός χριστιανισμός 
ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ 
O​​ποιος αναζητήσει τη λέξη martalismo, marthalisme, marthalism ή Martha complex σε ένα ιταλικό, γαλλικό ή αγγλικό λεξικό αντίστοιχα δεν θα τη βρει. Το ίδιο βέβαια και τη λέξη μαρθισμός ή κάτι παρόμοιο σε ένα ελληνικό λεξικό. Η λέξη είναι πλάσμα του Πάπα Φραγκίσκου, από το όνομα της μαθήτριας του Χριστού Μάρθας, και τη χρησιμοποίησε στον εόρτιο, ενόψει των Χριστουγέννων, χαιρετισμό του προς τα μέλη της Κουρίας (22.12.2014). Θυμίζω το περιστατικό που μας διασώζει μόνο το Κατά Λουκάν (10, 38-42). Ο Χριστός πηγαίνει στο σπίτι της Μάρθας, η οποία από τη χαρά της τσακίζεται να τον περιποιηθεί, ενώ η αδερφή της η Μαρία δεν την βοηθάει καθόλου, παρά κάθεται και ακούει τον Επισκέπτη. Κάποια στιγμή η Μάρθα παραπονιέται στον Χριστό («Κύριε, ου μέλει σοι ότι η αδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονείν;») και του ζητάει να της πει να βάλει κι αυτή ένα χέρι. Ο Χριστός δεν θα συμμεριστεί το παράπονό της, μα θα την επιπλήξει κιόλας που περισπάται με πολλά, και επαινεί, αντίθετα, τη Μαρία, που προσηλώνεται στο ένα και μόνο που έχουμε ανάγκη. 
Στη βαρυσήμαντη αυτή ομιλία ο Πάπας απαρίθμησε δεκαπέντε νοσήματα που έχουν προσβάλει την Κουρία (και από τα οποία βέβαια κανείς μας δεν είναι απαλλαγμένος). Σοφά ο Πάπας ξεκινάει την απαρίθμησή του με το αίσθημα των ανθρώπων της Κουρίας πως είναι αθάνατοι, απρόσβλητοι, απαραίτητοι. Μια βόλτα σε ένα νεκροταφείο, προτρέπει ο Πάπας, μπορεί να τους λυτρώσει από αυτόν τον πειρασμό. Τα νεκροταφεία είναι πράγματι γεμάτα από αναντικατάστατους. Τον πυρήνα ωστόσο της πνευματικής νοσογραφίας, όπως την αποτύπωσε ο Πάπας Φραγκίσκος, αποτελεί ο γραφειοκρατικός ακτιβισμός μέσα στην Εκκλησία. Το δεύτερο νόσημα του παπικού καταλόγου καλείται μαρθισμός, ενώ στην τέταρτη θέση τοποθετείται ο υπερβολικός προγραμματισμός και ο υπαλληλισμός. Μαρθισμός είναι η ασταμάτητη δραστηριότητα, μέρα νύχτα, γεμάτη άγχος και ταραχή. Οσοι πάσχουν από το νόσημα αυτό στριφογυρίζουν αδιάκοπα, χωρίς να κάθονται λεπτό «παρά τους πόδας του Ιησού» να ακούσουν τον λόγο του. Δεν ξεκουράζονται ποτέ, ούτε σωματικά ούτε ψυχικά, γεγονός που ήδη αποτελεί αμαρτία, αφού στον άνθρωπο έχει δοθεί, με τον Δεκάλογο, η θεϊκή εντολή να ξεκουράζεται. 
Εννοείται πως ο ακτιβισμός τον οποίο καταγγέλλει ο Πάπας δεν είναι εκείνος των ανθρώπων που κοπιάζουν για τους συνανθρώπους, αλλά είναι ο υπολογιστικός ακτιβισμός του γραφειοκράτη και καριερίστα κληρικού (και κάθε άλλου καριερίστα). Πράγματι τίποτε πιο θλιβερό από ιερείς και επισκόπους που σκέφτονται και ενεργούν σαν μάνατζερ. Μάνατζερ της Χάρης του Θεού! Τρέχουν πάνω κάτω, προγραμματίζουν και οργανώνουν, οχυρωμένοι πίσω από τα ντοσιέ τους ασχολούνται με το πρωτόκολλο παρά με τον πλησίον, άφιλοι και σκληρόκαρδοι, συσσωρεύουν υλικά αγαθά, τιμές και δόξες, εμπλουτίζουν την γκαρνταρόμπα τους (τα άμφιά τους!) και πασχίζουν διαρκώς για την αύξηση της εξουσίας τους, ναρκισσεύονται, ανταγωνίζονται και διαγκωνίζονται, κυκλοφορούν στους διαδρόμους της εξουσίας φλυαρώντας και κακολογώντας, εντάσσονται σε μικρές και κλειστές ομάδες, ζουν διπλή ζωή και υποκρίνονται, λατρεύουν και κυρίως λείχουν τον εκάστοτε αρχηγό, περιφέρονται αγέλαστοι και θλιμμένοι, αδιάφοροι για όλους, με το βλέμμα σταθερά προσηλωμένο στην καριέρα τους. 
Ο Πάπας είπε βαριές κουβέντες στους ανθρώπους της Κουρίας, τους αποκάλεσε ούτε λίγο ούτε πολύ «εχθρούς του σταυρού του Χριστού». Μίλησε στην Κουρία για την Κουρία, με λόγια αληθινά και όχι με εθιμοτυπικές ψευτιές. Είπε αυτά που ξέρουμε όλοι για την Κουρία και εν γένει για τις εκκλησιαστικές γραφειοκρατίες όλων των χριστιανικών Εκκλησιών. Διαβάζοντας την ομιλία του, είχα την εντύπωση ότι αναφερόταν σε επισκόπους και αρχιμανδρίτες Ορθοδόξων Εκκλησιών. Οι παρόντες καρδινάλιοι και επίσκοποι χειροκρότησαν χλιαρά, οι περισσότεροι ενοχλήθηκαν. 
Ο Πάπας Φραγκίσκος έχει ξεκινήσει ήδη τη μεταρρύθμιση της Κουρίας. Είναι αποφασισμένος, παρά τις αντιδράσεις, να την συνεχίσει και να την ολοκληρώσει. Είναι φανερό ότι παίζει το κεφάλι του. Το ξέρει και δεν τον νοιάζει. Ο Πάπας είπε κάποια στιγμή στην ομιλία του ότι κάθε μέρα λέει μια προσευχή του αγίου Τόμας Μορ και ότι αυτό τον βοηθάει πολύ. Την συνέστησε μάλιστα και στους άλλους. Την μεταφράζω πρόχειρα, όπως παρατίθεται στην αγγλική μετάφραση της παπικής ομιλίας:
«Χάρισέ μου, Κύριε, καλή χώνεψη αλλά και κάτι να ’χω να χωνέψω. Χάρισέ μου σωματική υγεία και την απαραίτητη αίσθηση του χιούμορ για να την διατηρήσω. Χάρισέ μου μια απλή ψυχή, που να ξέρει να θησαυρίζει μέσα της κάθε καλό και να μην τρομάζει εύκολα στη θέα του κακού, αλλά να βρίσκει τρόπους να επανορθώνει τα πράγματα. Χάρισέ μου μια ψυχή που να μη γνωρίζει τη βαρεμάρα, την γκρίνια, τους αναστεναγμούς και τις θρηνωδίες, ούτε το υπερβολικό άγχος εξαιτίας αυτού του εμποδίου που λέγεται “εγώ”. Χάρισέ μου, Κύριε, την αίσθηση του χιούμορ. Δώσε μου τη χάρη να μπορώ να δέχομαι τα αστεία, να βρίσκω λίγη χαρά σε αυτή τη ζωή και να είμαι ικανός να την μοιράζομαι με άλλους». Αμήν!
Καλή χρονιά!

Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου 2014

"Πολεμούν έναν Πατριάρχη που έχουν δημιουργήσει με την αρρωστημένη φαντασία τους"


Ό, τι είναι η πανσέληνος για τους λυκάνθρωπους, είναι η Θρονική εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου για τους αντιοικουμενιστές! 
Βρισκόμαστε μια μέρα μετά τα «φοβερά» και «τρομερά» γεγονότα που συνέβησαν στο Φανάρι κατά τον εορτασμό της Θρονικής εορτής. Όλες τις προηγούμενες μέρες το διαδίκτυο «έβραζε» από τις παρεμβάσεις των σούπερ ορθοδόξων, των αντιοικουμενιστών. Το τι έχουν γράψει δε λέγεται. Τα όσα ανεύθυνα, ψευδή, ανερμάτιστα και φαιδρά κατέθεσαν δεν περιγράφεται. Δόθηκε ευκαιρία σε πολλούς να εμφανισθούν ως εκκλησιολόγοι, δογματολόγοι, κανονολόγοι κ. ά. και όλοι τους, μα όλοι είχαν ένα κοινό σημείο: καταριόντουσαν τον Πάπα και τον Οικουμενικό Πατριάρχη διεκδικώντας για τον εαυτό τους το αλάθητο! 
Διατυμπάνιζαν το «πούλημα» της Ορθοδοξίας και την σίγουρη ένωση με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία επισήμως κατά την ημέρα της Θρονικής εορτής του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 
Σήμερα βέβαια μια μέρα μετά, ούτε λέξη! Τους χάλασε τη «σούπα» που είχαν ετοιμάσει να σερβίρουν ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Αν και υπάρχουν κάποιοι που σιγοψιθυρίζουν σε κάποιες ιστοσελίδες ότι, «ευτυχώς που υπήρξαν δυναμικές αντιδράσεις κι έτσι αποφεύχθηκαν τα χειρότερα!». 
Ένα είναι σίγουρο, ότι όλοι αυτοί που σήκωσαν τόση σκόνη τις προηγούμενες μέρες, το έκαναν χωρίς να έχουν κάτι συγκεκριμένο υπόψη τους. Μοναδικό τους κίνητρο το μένος κατά του Οικουμενικού Πατριάρχου και του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 
Η γλώσσα τους στάζει δηλητήριο τόσο, που αν καμιά φορά τη δαγκώσουν και καταπιούν κινδυνεύουν από ισχυρή δηλητηρίαση. 
Στην πραγματικότητα ο Οικουμενικός Πατριάρχης έχει σχέση μόνο με το μίσος που τρέφουν απέναντί του. Σε ότι αφορά τον πόλεμο που του κάνουν, πολεμούν έναν Πατριάρχη που έχουν δημιουργήσει με την αρρωστημένη φαντασία τους. Μάχονται ένα ανεύθυνο, ένα κακό και δόλιο πρόσωπο που έχουν κατασκευάσει και τους μοιάζει απόλυτα. 
Εγκαλούν τον Οικουμενικό για αντιεκκλησιολογική συμπεριφορά. Ποιοι; Οι ανεκκλησίαστοι! Εκείνοι που έχουν αναγάγει εαυτούς εις εκκλησία! Ελέγχουν τον Πατριάρχη για αντικανονικές ενέργειες οι συναγελαζόμενοι με εκείνους που έχουν αποκοπεί από την Εκκλησία, εκείνοι που έχουν ως πρότυπά τους αφορισμένους και καθηρημένους! 
Θα μπορούσαμε πολλά να γράψουμε, όμως για ποιο λόγο; Μήπως υπάρχει περίπτωση να συνέλθουν, να επανακάμψουν, να ζητήσουν συγγνώμη; Όλοι αυτοί που το προηγούμενο διάστημα κατέθεταν «λόγον ανούσιον και ανυπόστατον» υπάρχει περίπτωση να ομολογήσουν την αποτυχία τους; Πολύ δύσκολο γιατί διακατέχονται από εωσφορικό εγωισμό! 
Αντί επιλόγου παραθέτω αυτό που λέμε στην Κρήτη: «Την ήπιατε; Με τις υγείες σας!» 
Γεράσιμος Φραγκουλάκης, αρχιμανδρίτης 
Αννόβερο-Γερμανίας

Παρασκευή 23 Μαΐου 2014

ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΚΑΙ ΠΑΠΑ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ


Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος βρίσκεται από σήμερα το απόγευμα στην Αγία Γη.
Πενήντα χρόνια μετά την ιστορική συνάντηση του αειμνήστου προκατόχου του Πατριάρχου Αθηναγόρα με τον Πάπα Παύλο ΣΤ', ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα συναντηθεί με τον Πάπα Φραγκίσκο Α' δίνοντας το μήνυμα πάση τη κτίσει ότι ο διάλογος είναι μονόδρομος, και ότι η καταλλαγή και η αγάπη πρέπει να είναι το μήνυμα των Χριστιανών στο σύγχρονο κόσμο. 
Στο ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ δείτε όλες τις εξελίξεις στα Ιεροσόλυμα.
Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί την υποδοχή του Οικουμενικού Πατριάρχου. 

Κυριακή 5 Ιανουαρίου 2014

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ, Ο ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΟΡΤΥΝΟΣ

Έργο π. Σταμάτη Σκλήρη

- Εἶναι μεγάλη ἡ εὐθύνη, πρωτίστως ἡμῶν τῶν κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐκλήθημεν νά ἀναδεικνυώμεθα Κυρηναῖοι. Ἕνας σύγχρονος σπουδαῖος θεολόγος διαπιστώνει ὅτι αὐξάνεται, δυστυχῶς, ὁ ἀριθμός τῶν φορέων μιᾶς «εἰκονικῆς ἱερωσύνης», ἡ ὁποία θέλει περισσότερον νά «φαίνεται» παρά νά «εἶναι». Πρόκειται διά μίαν ἱερωσύνην τῶν τύπων, τῶν λαμπερῶν ἀμφίων, τῆς κοινωνικότητος, τῆς ἀδαπάνου εὐλαβείας τῶν καθαρῶν ἤ τοῦ πολυπράγμονος ἀκτιβισμοῦ. 
Ἡ ἀλήθεια τῆς ἱερωσύνης, ὅμως, εἶναι ὁ Σταυρός καί ἡ Ἀνάστασις. Εἶναι ἡ Θεία Χάρις, ἡ ὁποία μᾶς ἀπελευθερώνει ἀπό τόν ἑαυτόν μας, διά νά συναντήσωμεν τόν ἀδελφόν. Ὁ ἱερεύς εἶναι πάντοτε ἀγαπητικός, φλεγόμενος, γεμάτος εὐαισθησίαν καί τρυφερότητα διά τό «μέγα τραῦμα» καί τό «μέγα θαῦμα», τόν ἄνθρωπο. Δέν εἶναι ποτέ νωθρός, ράθυμος, κατηφής ἤ ἀπαιδιόδοξος. 
Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος 

- Υπέρ της κήρυξης του ευαγγελίου με «γλυκύτητα» και εναντίον των «χτυπημάτων με το ραβδί του ιεροεξεταστή», τάχθηκε σήμερα ο πάπας Φραγκίσκος, κατά την ομιλία του στην τελετή μακαριοποίησης ενός εκ των ιδρυτών του τάγματος των ιησουϊτών, του Γάλλου Πιερ Φαβρ (1506-1546). 
«Η σκέψη μου ταξιδεύει στον πειρασμό στον οποίο μπορούμε να μπούμε, κάποιες φορές, όταν επιχειρούμε να κηρύξουμε του Ευαγγελίου με χτυπήματα ράβδου που θυμίζουν Ιερά Εξέταση, με καταδίκες. Είναι λάθος, το Ευαγγέλιο κηρύσσεται με γλυκύτητα, με πνεύμα αδελφοσύνης, με αγάπη», τόνισε ο προκαθήμενος της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. 

- Θά θυμᾶστε, ἀγαπητοί μου, ὅτι στά χωριά σας πού ἔρχομαι σᾶς λέγω γιά τούς Χιλιαστές, τούς ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, ὅταν σᾶς ἐπισκέπτονται γιά νά σᾶς παραπλανήσουν, νά τούς λέτε πρῶτα ὅτι ἐμεῖς ἔχουμε γιά Θεό τήν Ἁγία Τριάδα, τόν Πατέρα, τόν Υἱό καί τό Ἅγιον Πνεῦμα. Νά τούς λέτε ἔπειτα ὅτι ἐμεῖς προσκυνᾶμε τήν Παναγιά καί ὅτι ἐμεῖς κάνουμε τόν Σταυρό μας. Μάλιστα σᾶς λέγω νά παίρνετε καί μιά εἰκόνα τῆς Παναγιᾶς καί νά λέτε στόν Χιλιαστή: «Προσκύνα ἐδῶ! Κάνε τόν Σταυρό σου»! Καί θά θυμᾶστε πού σᾶς λέγω ἔπειτα, ἄν αὐτός δέν προσκυνάει τήν εἰκόνα τῆς Παναγιᾶς καί ἄν δέν κάνει τόν Σταυρό του, νά παίρνετε τήν μπαστούνα πίσω ἀπό τήν πόρτα καί νά τόν κυνηγᾶτε, νά τόν «λακᾶτε» ἀπό τό χωριό σας. Νά μήν τόν χτυπήσετε ὅμως μέ τήν μπαστούνα, ἀλλά μόνο νά τόν φοβήσετε γιά νά φύγει. 
Κήρυγμα 15ης Δεκεμβρίου 2013

Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2013

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟ LUMEN FIDEI


Στο 3ο τεύχος του περιοδικού Φρέαρ (Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2013), το οποίο μας συντροφεύει πλέον με μια πολύ αξιόλογη ύλη, δημοσιεύεται κι ένα κείμενο του Σταύρου Ζουμπουλάκη για την πρώτη εγκύκλιο του πάπα Φραγκίσκου Α' υπό τον τίτλο Lumen fidei (Το φως της πίστεως). 
Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης στο κείμενό του μας εξηγεί τι είναι οι παπικές εγκύκλιοι και πώς συντάσσονται και εστιάζει στην πρόσφατη του πάπα Φραγκίσκου, την οποία χαρακτηρίζει ως ένα "εξαιρετικό κείμενο" και αναλύει το γιατί. Βέβαια ο Ζουμπουλάκης στη συνέχεια λέει πως "ο πάπας Φραγκίσκος Α' δεν είναι ασφαλώς μεγάλος θεολογικός νους, όπως ο προκάτοχός του". Θεωρεί όμως πως είναι "σπουδαίος ποιμένας... Άνθρωπος αγάπης, απλός, σεμνός, οικείος, κοντά στους ανθρώπους". 
Για τον Ζουμπουλάκη η εκλογή του "ήταν μια σοφή πράγματι πράξη του κογκλάβιου". Και εξηγεί το γιατί. Και επανερχόμενος στην παπική εγκύκλιο ο Στ. Ζουμπουλάκης παρατηρεί: 
"Οι ορθόδοξοι πιστοί θα αργήσουν πολύ να διαβάσουν επίσημα κείμενα των προκαθημένων των Εκκλησιών τους παρόμοια με τις παπικές εγκυκλίους. Όποια και αν είναι η παρακμή της Καθολικής Εκκλησίας, εξακολουθεί να διατυπώνει θεσμικά θεολογικό λόγο, που απευθύνεται στον άνθρωπο της σημερινής κοινωνίας και του σημερινού πολιτισμού (η τελευταία παπική εγκύκλιος περιέχει αναφορές στο έργο του Νίτσε, του Βιτγκενστάιν, του Μπούμπερ, του Ρουσσώ, του Ντοστογιέφσκι, του Έλιοτ). Όταν δεν είναι οργή, είναι μελαγχολία αυτό που σε πιάνει κάθε φορά που διαβάζεις ορθόδοξα επισκοπικά κείμενα. Μεγαλύτερη όμως θλίψη και αποκαρδίωση προκαλεί η αδιαφορία των ορθοδόξων συνολικά για όσα γίνονται στην Καθολική και στις προτεσταντικές Εκκλησίες, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και τις λύσεις που δοκιμάζουν να δώσουν. Μα έχουν την εντύπωση οι ορθόδοξοι κληρικοί και λαϊκοί ότι όσα συμβαίνουν εκεί δεν τους αφορούν; Θεωρούν ότι όλα αυτά είναι προβλήματα των αιρετικών που καλά να πάθουν; Δεν βλέπουμε τη διάλυση γύρω μας; Στην Ελλάδα, σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου, λαμβάνουμε υπόψη μας τι γίνεται στις άλλες χώρες της Ευρώπης και μόνο στα εκκλησιαστικά πράγματα δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς τίποτε; Βέβαια, θα μου πείτε, σε ποια γλώσσα θα διάβαζαν, θα ενημερώνονταν ή θα συζητούσαν οι Έλληνες επίσκοποι και κληρικοί για όσα συμβαίνουν στις άλλες χριστιανικές εκκλησίες; Αφελή ερωτήματα", καταλήγει ο Σταύρος Ζουμπουλάκης.


Related Posts with Thumbnails