π. Αντώνιος Καλλιγέρης: Απορίες...

π. Αντώνιος Καλλιγέρης 

Απορίες...

Πώς νικιέται ο θάνατος; 

Με την αγνότητα μιας έφηβης 

Με την συνέργεια που συνοδοιπορεί 

Με την σιωπή που δημιουργεί 

Με την υπακοή που κυοφορεί 

Με την ομορφιά που υφαίνει την αιωνιότητα 

Με την αγωνία που γίνεται χαρά 

Με την χαρά που γίνεται θαύμα 

Πού νικιέται ο θάνατος; 

Στο σώμα μιας Γυναίκας 

Στην αγκαλιά της, 

πνίγεται στο αίμα της, 

στο γάλα των μαστών της 

Στην κλίνη του αποχαιρετισμού της 

Στο κλείσιμο των ματιών της που ευωδιάζει Ανάσταση...

Πού νικιέται ο θάνατος; 

Στη Γυναίκα, που κάρπισε η Ανατολή της καινής Ζωής 

η Ημέρα που καρτερούμε 

Στη Γυναίκα, την εύφορη γη που ριζώνει ο ορίζοντάς μας, 

την θάλασσα που αγκαλιάζει την Βασιλεία 

την πατρίδα που γεννήθηκε στην εξορία 

Κοιμήθηκες Μητέρα μακρινή αλλά ζεις τόσο κοντά που σε αγγίζουν 

τα ακροδάκτυλα των πικραμένων 

των μοναχικών 

Απαρχή του σήμερα 

σε αντικρύζω στις εικόνες των Εκκλησιών 

στο χαμόγελο των ανθρώπων, 

στο ψωμί του τραπεζιού 

στα λουλούδια των γλαστρών των μπαλκονιών, 

στον ήλιο του μεσημεριού, 

στον πρωινό αέρα στο χέρι της αγαπημένης, 

στις ζωγραφιές των παιδιών 

στην σιωπή του δειλινού 

στο τέλος που γεννά πάντα την αρχή. 

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΟΖΑΝΗΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ: Η ΑΓΝΟΙΑ ΜΑΣ

Η ΑΓΝΟΙΑ ΜΑΣ 

+Ἐπισκόπου Διονυσίου Λ. Ψαριανοῦ, Μητροπολίτου Σερβίων καὶ Κοζάνης 

Ἔτσι ποὺ σᾶς ἀκούω καὶ σᾶς βλέπω 

νὰ ξεσπαθώνετε καὶ νὰ ἀπειλῆτε 

πὼς ὅλοι εἴσαστ᾽ ἕτοιμοι γιὰ ὅλα, 

ντρέπομ᾽ ἐγὼ ὁ δειλὸς τὸν ἑαυτό μου. 

 

Μὰ τόσο εἶναι φτηνὴ ἡ ὁμολογία, 

καὶ τὸ μαρτύριο τάχα μποροῦμε 

μόνοι μας νὰ τὸ θέλωμε, ἀδελφοί μου; 

Τὸ μαρτύριο εἶναι θεία κλήση… 

Ἄς εἴμαστ᾽ ἕτοιμοι νὰ τὸ δεχθοῦμε, 

ἄν θέλει ὁ Θεὸς νὰ μᾶς τιμήση. 

Ὡστόσο ἄς φοβούμαστε κι ἄς κλαῖμε, 

γιατὶ μᾶς βρῆκαν δύσκολες ἡμέρες 

κι ἐμεῖς δὲν ξέρομε μήτε τὴ γλώσσα 

μήτε τὴν τακτικὴ τῆς Ἐκκλησίας.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ: ΧΙΑΣΤΙ

artwork: Ιωάννης Πορφύριος - Καποδίστριας

Ποίηση Παναγιώτη Καποδίστρια

 

ΧΙΑΣΤΙ

 

Καημοί σε ανατέμνουν χιαστί 

από τη μια η καλή ψαριά

κι από την άλλη ο έρωτας

για τα φτωχά

τ' ανάπηρα τα χρώματα του κόσμου ετούτου

τα ενδύματα του εγκλεισμού 

τους νέους καυσοκαλυβίτες 

 

και φοβάσαι ξανά  

την έσω ιχθυόσκαλα

την έξω πανδημία

όσους από το τίποτα

με ανήμερον το ήθος και τον τρόπον βάρβαρον

αυτοφημίζονται και ισχύουν

 

ώσπου βλέπεις δυο όνειρα κι αναγαλλιάζεις:

 

ότι επιδέξια μιλάς των σπουργιτιών τη διάλεκτο

και ότι πιτόρος ικανός -ονόματι Δομήνικος- σε ιστορεί εκ νέου.

[Γράφτηκε στο Μπανάτο της Ζακύνθου, 16.11.2020, ως φιλική συμβολή στην διαδικτυακή ενότητα “Τα Πρωτοκλήτεια της Ιδιωτικής Οδού” του Παναγιώτη Ανδριόπουλου. Πρόκειται για μιαν άλλη ανάγνωση του πίνακα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου “Ο Άγιος Ανδρέας και ο Άγιος Φραγκίσκος” (1587-1598), Μουσείο Πράδο, Μαδρίτη]

Panagiotis Kapodistrias, orthodoxe Dichtung und Ökumene in der Zeit der Korona-Krise

SOLIDARITÄT, POESIE UND AUFERSTEHUNG 

Giorgos Vlantis

Mehrere Kleriker in Griechenland dichten gerne. Das Land nimmt die Poesie ernst. Wenn ein Dichter verstirbt, trauern die Griechen lange, wie es sich sogar in der letzten Zeit gezeigt hat, mit den Toden von Katerina Angeláki-Rook und Kikí Dimoulá. Die Nobelpreisträger Giorgos Seferis und Odysseas Elytis haben immer wieder auf die dreitausendjährige dichterische Kontinuität ihres Landes aufmerksam gemacht, von Homer bis Konstantinos Kavafis. Sprache und Schönheit trösten und ermutigen, besonders in Krisenzeiten. 

Orthodoxe Kleriker schreiben nicht nur kirchliche Hymnen im byzantinischen Griechisch der liturgischen Tradition, obwohl es sich lohnt, die überraschungsvollen Früchte auch dieser Leistung zur Kenntnis zu nehmen. Für viele Priester ist die Dichtung ein Weg zur Verkündigung des Evangeliums, gleichzeitig aber auch eine Möglichkeit, auf ihre eigene Persönlichkeit über die Grenzen des Klerikalen und Religiösen hinschauen zu lassen. Ausdrucksstark, mutig und innovativ sind mehrere ihrer Gedichte. Byzantinischer Kitsch, oder ein billiger Evangelisierungston sind ihnen als Gefahr bewusst, die Antikörper einer langen literarischen Tradition, die für höhe ästhetische Standards spricht, schützen sie aber davon. Auch die Priester sind Menschen ihrer Zeit, mit Wünschen, Sorgen, Schwächen und Leidenschaften. Auch die Priester sind nicht nur religiöse Menschen. Und mit ihrer Dichtung stellen Stereotypen über die Orthodoxie in Frage und lassen uns überlegen, ob man doch diesem Erbe am besten durch die Dichtung gerecht wird. Letztendlich waren alle drei orthodoxe Heiligen, die einzigen, denen die Kirche den Titel Theologe als Begleitung ihres Namens verliehen hat, Dichter: Johannes der Evangelist und Theologe, Gregor von Konstantinopel, der Theologe (irreführenderweise als „von Nazianz“ bezeichnet) und Symeon der Neue Theologe.

Von den griechisch-sprachigen Kleriker und Dichter sind einige wichtige nicht mehr unter uns: Dionysios Psarianos, Metropolit von Kozani (1912-1997; Kirche Griechenlands), Mönch Moses (gest. 2014; Heiliger Berg Athos), Evangelos Galanis, Metropolit von Pergi (gest. 2018; Ökumenisches Patriarchat), und Stylianos Harkianakis, Erzbischof von Australien (1935-2019; Ökumenisches Patriarchat). Unter anderen schreiben bis heute eifrig der Priestermönch Symeon (ein Konvertit aus Peru; Heiliger Berg Athos) und die Erzpriester Dr. Vasilios Thermos und Panagiotis Kapodistrias. 

Kapodistrias ist 1961 auf der Insel Zakynthos geboren und veröffentlicht Gedichtbände seit 33 Jahren. Er ist Theologe, Dichter, Fotograf, Blogger, seit 1996 Generalvikar seiner Diözese (Metropolie von Zakynthos), Pfarrer der Gemeinde von Banáto in Zakynthos, verheiratet und Vater von drei Kindern. Seine Gedichte hat er in zwei Bänden gesammelt (Verbrannte Schmetterlinge, 2010) und (Wenn du noch weißer wirst, dann brennst du, 2019); die neueste Produktion veröffentlicht er in seinen Blogs. Kapodistrias hat mehrere theologische und literaturkritische Essays geschrieben. Die ökologische Tradition der Orthodoxie liegt im besonders am Herzen, sowie die Geschichte, die Sitten und Bräuche seiner Insel, denen er viele Studien gewidmet hat. Seit 2010 trägt er den Titel des Erzpriesters des Ökumenischen Throns, als Anerkennung seiner vielfältigen kirchlichen Leistungen seitens der Kirche von Konstantinopel. 

Seine Dichtung hat 2004 die Akademie von Athen mit ihrem Preis gekrönt. Seine Gedichte sind schlicht, mehrere davon nur wenige Verse lang. Der Ton ist leise, oft derjenige einer feinen Leidenschaft. In seinen Gedichten lässt sich das Reichtum der kirchlichen Sprache widerspiegeln, ohne affektiert zu klingen. Die Widersprüche des Lebens werden mit angenehmer Ironie thematisiert, genauso wie Wünsche, alltägliche Sorgen und die Liebe zur Schöpfung (Kapodistrias hat ein Blog der Chronik seiner Diözese, ein anderes der natürlichen Schönheit der Insel Zakynthos gewidmet; theologische, literarische und fotographische Beiträge erscheinen jeden Tag). Ohne lyrische Übertreibungen ist aber seine Dichtung grundsätzlich eine erotische. Der Eros dringt sein ganzes Werk durch. Der Eros in der Perspektive des Glaubens: Typisch für die platonische griechische und christliche Tradition, und trotzdem immer noch erfrischend. 

Der unerschöpfliche Pastor und Dichter schreibt in den letzten Wochen jeden Tag ein Gedicht von 10 Versen, das der Corona-Krise gewidmet ist, umrahmt von ausgewählten Fotos 

Die Thematik der kleinen Gedichte (bis heute: 32 Gedichte, das letzte vorgestern, unter dem Titel Ce la faremo, dem heurigen Karfreitag der Katholiken gewidmet) ist schon sehr breit. Es geht nicht nur um die Befürchtungen der Menschen in Griechenland, sondern auch um Solidarität mit den Italienern, den Spaniern, den Indern, den Amerikanern, um Blinkwinkel, die wir oft übersehen. Vor allem geht es freilich um Gott und dem Glauben in diesen herausfordernden Wochen. Gott ist in dem Werk von Kapodistrias überall präsent, auch wenn der Priester aus Zakynthos ihn nicht namentlich erwähnt. Die Frage nach Gott ist letztendlich eine Frage der Perspektive. Geht es nicht mit der Dichtung genauso? 

Panagiotis Kapodistrias blieb nicht unberührt, als die Nachricht vom Tod des italienischen Priesters Giuseppe Berardelli erschien. Für eine Weile hat man behauptet, dass der 72jährige Kleriker der Diözese von Bergamo auf das ihm geschenkte Beatmungsgerät zugunsten eines jüngeren Patienten, im Bewusstsein des bevorstehenden Todes, verzichtet hatte. In der ganzen Welt hat dies für Schlagzeile gesorgt und aus dieser Atmosphäre entstand das Gedicht, das diesen Text abschließt. Inzwischen hat man die Echtheit der Nachricht infrage gestellt, Erzpriester Kapodistrias sieht aber keinen Korrekturbedarf. Die Poesie geht über das streng genommene Faktische hinaus. Der orthodoxe Priester will Soldarität zeigen, auch durch Verse. Und sogar Solidarität Geschwistern anderer christlicher Traditionen gegenüber. Es ist nicht so häufig, dass ein orthodoxer Kleriker einem katholischen Priester ein Gedicht widmet, für Kapodistrias aber, der ein überzeugter Ökumeniker ist, gilt dies als selbstverständlich. Dem auf einer ionischen Insel aufgewachsenen Priester, wo die italienische Präsenz ihre deutlichen Spuren hinterlassen hat, ist es klar: Uns alle tröstet und ermutigt die Auferstehungshoffnung, die zu Taten führt, die in einer fruchtbaren Weise für Unverständnis und Verwirrung sorgen. So ist es mit dem Christentum überhaupt. So muss es sein. 

Christus ist auferstanden! 

DON GIUSEPPE 

Für Dich, unbedeutender Giuseppe Berardelli, 

Pfarrer von Castigno, 

verfügen wir über kein anderes Beatmungsgerät. 

Die Gemeindemitglieder 

hatten es für dich gekauft. 

Warum hast du es denn 

deinem Nächsten gegeben 

und den Tod vorgezogen? 

(24.03.2020) 

PS. Die Internet-Präsenz von Panagiotis Kapodistrias: 

nyxthimeron, theoperiv, iskiosiskiou,  parathemata, syneikones und facebook.

Über Panagiotis Kapodistrias: wikipedia

Der Theologe, Literat, Musiker und Blogger Panagiotis Andriopoulos hat sich intensiv mit der Poesie der griechischen Kleriker beschäftigt und Veranstaltungen dazu organisiert, wo mehrere Werke von modernen griechischen Komponisten musikalisch umrahmt werden, z. B. youtube

Ein Kurzartikel von ihm über die Gedichte von P. Kapodistrias in der Zeit der Corona-Krise. 

Ο ιερέας από την Ζάκυνθο που γράφει την ποίηση της πανδημίας

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

mikropragmata.lifo.gr

Ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας, ο σημαντικότερος ίσως εκπρόσωπος αυτού που ονομάζω «Ιερατική Ποίηση» (δηλ. ποίηση σύγχρονων Ορθοδόξων κληρικών), είναι πολλά χρόνια στο …κλαρί της ποίησης, έχει εκδώσει πολλές συλλογές κι έχει βραβευθεί και από την Ακαδημία Αθηνών.

Η πρώτη του ποιητική συλλογή "Δήθεν υαλογραφία" εκδόθηκε στα 1987, άρα ο Π. Καποδίστριας εκδίδει ποίηση 33 χρόνια!

Πέρασαν ήδη 10 χρόνια από τον συγκεντρωτικό τόμο των ποιημάτων του (Καμένες πεταλούδες, εκδ. Σταμούλη 2010). 

Αυτές τις μέρες μας δίνει την «ποίηση της πανδημίας».

Στο προσωπικό του ιστολόγιο «Στον ίσκιο στου Ήσκιου» δημοσιεύει ποιήματα που γράφει αυτές τις δύσκολες μέρες, με τον γενικό τίτλο: «Ποίηση σε καιρό Λοιμού».

Το ενδιαφέρον είναι ότι η απήχηση αυτών των ποιημάτων είναι ήδη διεθνής.

Ο βενετσιάνος καλλιτέχνης Marco Nereo Rotelli οπτικοποίησε ήδη έναν στίχο από το ποίημα «Μύρτιδος ανάπλασις», που εμπνέεται από τον Λοιμό των Αθηνών, κατά το δεύτερο έτος του Πελοποννησιακού Πολέμου, το 430 π.Χ.

Ο στίχος είναι ο εξής:

Μαζί σου πολεμάμε του λυγμού τους ελιγμούς.

Ένα άλλο ποίημά του για τον ιταλό ιερέα που προσβλήθηκε από τον κορωνοϊό και έδωσε τον αναπνευστήρα του στον διπλανό ασθενή για να ζήσει εκείνος – ενώ ο ιερέας πέθανε – μεταφράστηκε ήδη στα βουλγαρικά.

Το ποίημα στα ελληνικά έχει ως εξής:

DON GIUSEPPE

Αναπνευστήρα

δεν διαθέτουμε άλλον

για σε, άσημε

Giuseppe Berardelli,

ιερέα Casnigo.

Οι ενορίτες

τον αγόρασαν για σε.

Τι τον έδωκες

στον διπλανό σου κι εσύ

προτίμησες θάνατο;

(24.3.2020)

Παραθέτουμε στη συνέχεια και δύο ακόμα ποιήματα από την «Ποίηση σε καιρό Λοιμού».

ΜΑΡΑΙΝΕΙ ΠΑΤΡΙΔΕΣ

Περιπέτειες

έχει το φως να κάτσει

στο τραπέζι μας

να στάξει τα χάδια του

στης καρδιάς τα πόμολα.

Το θανατικό

μαραίνει νοσταλγίες

πατρίδες γλυκές

Μάρτης εν τω μεταξύ

κοιλοπονά εκπλήξεις.

(16.3.2020)

ΑΓΑΛΜΑΤΑ

Ακινητοποιούνται

ασθενή τ' αγάλματα

μες στο μουσείο.

Τους απαγορεύονται

οι μυστικές συμπτύξεις

τα θερμομετρούν

και δηλοί ο πυρετός

διαιώνιση

παθών κατεσταλμένων

και πόθο σαρκοφάγο.

(24.3.2020)

Αξίζει να πούμε πως τις τελευταίες ημέρες του 2019 κυκλοφορήθηκε η νέα ποιητική συλλογή του Παναγιώτη Καποδίστρια με τον τίτλο: "ΛΕΥΚΟΤΕΡΟΣ ΚΑΙΓΕΣΑΙ". Εκδόθηκε από τη σειρά εκδόσεων του Μορφωτικού Κέντρου Λόγου ΑΛΗΘΩΣ, που ο ίδιος ίδρυσε και διευθύνει στο Μπανάτο της Ζακύνθου, προσφέροντας αληθινό πολιτισμό στην τοπική κοινωνία.

Η νέα συλλογή του π. Π.Κ. επισφραγίζεται πανηγυρικά με το Απολυτίκιον Παντοχαράς του Ελύτη, δηλαδή τον ύμνο που συνέθεσε για τα θυρανοίξια (6-8-2011) της Παναγίας της Παντοχαράς, του ναού - τάματος του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη στη Σίκινο.

Η ποίηση του π. Π.Κ. δεν είναι εύκολη υπόθεση. Απαιτείται απ’ τους αναγνώστες προσήλωση, θρησκευτικότης και ει δυνατόν νηστεία, όπως έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις για τα δικά του "Παράλογα". 

Είναι μια ποίηση που σχοινοβατεί, που ιδιωτεύει, που κινδυνεύει, που συν-θλίβεται, που ζει με το κάλλος, που ταξιδεύει αενάως, που δεν γνωρίζει σύνορα, που...

Αρκεί να είσαι ανοιχτός στον άνεμο της ποίησης…

Τατιάνα Ε.-Γ. Καρύδη / Σκέψεις μιας πρώτης ανάγνωσης της συλλογής του π. Παναγιώτη Καποδίστρια “ΛΕΥΚΟΤΕΡΟΣ ΚΑΙΓΕΣΑΙ”

π. Παναγιώτη Καποδίστρια: “ΛΕΥΚΟΤΕΡΟΣ ΚΑΙΓΕΣΑΙ”. 

Σκέψεις μιας πρώτης ανάγνωσης 

Γράφει η Τατιάνα Ε.-Γ. Καρύδη 

Δεν ξέρω να πω τίποτα για την Ποίηση. Στέκεται πολύ μακριά από μένα για να την αγγίξω. Ούτε ισχυρίζομαι ότι γνωρίζω τι έχει στη σκέψη του ο Ποιητής όταν γράφει. Δεν ξέρει κανείς την αφορμή που πυροδοτεί τις λέξεις. Ξέρω μόνο πως: Αυτό, ήταν οπωσδήποτε Εμπειρία. Τίποτα λιγότερο. Υπήρξε μια ανέλπιστης άκρας φιλανθρωπίας θεϊκή Στιγμή, που έσκισε βαθιά το χρόνο, σαν να τραβήχτηκε απροσδόκητα η βαριά κουρτίνα της παχύτατης ύλης, ανοίγοντας ρωγμή αποκάλυψης, ώστε μπήκε Φως. 

«Λευκότερος καίγεσαι»... Επαφή του ανθρώπου με κάτι Θεϊκό, ασύμβατο με τις τρέχουσες έννοιες, με την ίδια του την πεπερασμένη φύση, παρηγορητικό και εξαίσιο Δώρο, σ' επιλεγμένο πλάσμα που είναι ωστόσο «καλός αγωγός» για Τόση θερμότητα ξαφνικά. Κάποιος που θ' αντέξει το Φως της Προθέσεως έστω στιγμιαία, χωρίς να πεθάνει από την Ένταση, αλλά να έχει τη γενναιότητα να φυλακίσει μια ακτίνα που καίει αβάσταχτα, για να τη δώσει να την αγγίξω εγώ εδώ σε μια άκρη και να Νοιώσω ένα ψήγμα, έστω κατακερματισμένο της Αλήθειας. Εκείνο το Φως, ήταν Πυρ που τον έκαψε βαθιά κι αναλλοίωτα. Και ήταν Φως που κράτησε σε χέρια που ΕΠΡΕΠΕ να γράψουν, αλλιώς θα καούν. 

"Ο Ιερέας Ποιητής / επιθέτει σπλάχνα λέξεων / ψιχουλάκια συλλαβών / στο δισκάρι της Διάρκειας / και λογχίζοντάς τους την πλευρά της Ανάγκης / χλοΐζουν κι αιωνίζονται."

Κανείς δεν ερμηνεύει κανέναν, ούτε ο ίδιος ο Ποιητής συλλαμβάνει το όλον, παρά μόνον υποψιάζεται το όριο. Έχει την αίσθηση ότι πρόκειται για κάτι Μεγάλο. Κάτι μεγαλύτερο από την ύπαρξη. Ένας Αιώνιος Λόγος. Ίσως εκείνα που γράφει είναι ακόμη Υψηλότερα απ ότι ο ίδιος νομίζει. Υπερίπτανται κι είναι αδέσμευτα και πετούν σαν πουλιά , κι έχουν μια δική τους ζωή. Δεν τα ελέγχει πια κι ας τα έθρεψε με το αίμα της ψυχής του. 

Προϋποτίθεται Πόνος. Πονάει «Η παρα-ποίηση». Εξ ού και η «Αυλή των Τραυμάτων. ...αναμένοντας θαυμάτων επούλωση / εξέγερση πτωμάτων….» και Πίκρα της διαπίστωσης: «Ανώδυνη δεν υφίσταται άνοιξη», και «ο χρόνος εξαντλείται αφού μας εξαντλήσει…». Επώδυνη η άνοιξη. Πόνος είναι ο χαμένος χρόνος, ο εγκλωβισμένος χρόνος, ο αγαπών ματαιότητες, αλλά τελικώς μοιάζει ανύπαρκτος ο χρόνος. Όλα όσα αξίζουν συμβαίνουν εκτός του χρόνου και είναι Αναστάσιμα. 

Όλα είναι φτιαγμένα από την Αγάπη: «ο Άγγελος του Πάθους και η Μαρία…» το «σκεύος εκλογής». Η Ρομφαία είναι δίστομη. Στις Σημειώσεις Απριλίου καταγράφει: «..Σε συλλαμβάνουν οι λυγμοί..». Ομολογεί: «Πόνοι απόρρητοι … ολοξάγρυπνοι». Έχει πονέσει ο Ποιητής και συνεχώς οδυνάται, αλλιώς θα έπαυε να γράφει - να «ποιεί Λόγον» υπακούοντας στην «εντολή». Κι αλλού στραγγίζει δάκρυα – αφού ψυχαναλυτικά διακρίνει ότι πρέπει: «αν είναι δάκρυ να εκφραστεί, αλλιώς θα σε χαλάσει». 

Βλέπει γυμνές κι αποκαθηλωμένες τις ψευδαισθήσεις, αυτές που τρέφει η Ανάγκη, και πυροδοτούν τα προσωπεία. Μονολογεί πικρά, καθώς γυμνή, χωρίς προστατευτικό δίχτυ, ισοπεδώνει η πραγματικότητα διαλύοντας αυτοείδωλα. Σαρκάζει τον ναρκισσισμό της ουτοπίας, αφού «το Νυφικό» σύρθηκε τόσον, ώστε «...ο σουμιές πάρθηκεν απ' τον Γύφτο». 

Λιώνουν όλα κάποτε, δοκιμαζόμενα από το Πυρ και ξεχωρίζει ο χρυσός από τις απομιμήσεις, αφού το «…το χωνευτήρι εξοντώνει ονόματα και δόξες...». 

Γνωρίζει τη γοητεία που ασκεί ο μαγικός αυλός και το πώς σε υπνωτίζει ελκυστικά ο βυθός και σε τραβάει στον όλεθρο, καθώς καθρεφτίζεσαι ως νάρκισσος, κι ακούς τραγούδι γοητευτικότατο από σειρήνες – υποσχέσεις. Δεν είναι αμέτοχος και απρόσβλητος, δεν είναι άγευστος εμπειρίας. Είναι διακεκαυμένος, αλλά Ανθεκτικός. «..Εν ώ γαρ πέπονθεν αυτός πειρασθείς, δύναται τοις πειραζομένοις βοηθήσαι». Ο Λόγος του είναι καυστικός, αλλά και γι' αυτό διεισδυτικός. Η Διάκριση γνωρίζει πότε να καυτηριάσει το τραύμα, απολυμαίνοντας την πληγή, πότε ν' αγκαλιάσει υποστηρικτικά και κάποτε να συστήσει παράδοξους τρόπους θεραπείας. 

Ομολογεί: «...Πανδύσκολος ο Έρως / γέρος απαιτητικός». Προειδοποιεί: «Φοβού τις δροσερότατες του Πηγαδιού υποσχέσεις / Λίγο στο φιλιατρό να ξεχαστείς ανυποψίαστος / σε καταβροχθίζει ολάκερον / ηδονικότατα ρουφώντας / ίσαμε και των προγόνων σου τους ήσκιους». 

Αναρωτιέται: «Τι να την κάμεις την ενδόμυχη ζωή; / Εντός ολίγου διακοινώνονται (με βίες κι εξογκώματα) / όλα τα εντός /εκτός σου». Όλα είναι φανερά τα κρυπτά. Ο χρόνος δεν υπάρχει. «Εφανερώθη / σπαργανωμένος ήλιος». Η Απόσταση είναι τόσο μεγάλη από την Αγάπη. Την καθορίζει η ελευθερία του ανθρώπου που είναι μεγαλύτερη από τον ίδιο... Ο άνθρωπος είναι μικρός και στέκεται μακριά. Δεν αντέχει το Φως και κλείνει τα μάτια. Απαντά μ' εκείνο που έχει, με «λογχισμούς κακότητας» μεγάλης. 

«... κάθε πλάγιος λυγμός κι ένας ληγμένος άγγελος / … / κι εσύ να μελίζεσαι για το μέγα μου Τίποτα. / Στο δικό σου το ξύλο αφουγκράζομαι ανάσταση / στο δικό μου δρυοκολάπτη. / Σου ξαναδίνω τη θέση μου αχαρίστως -τάθελα και τάπαθες. / Έρχου!» 

Ο Ποιητής έχει αυτογνωσία, βλέπει πέρα από την εικόνα και γνωρίζει ότι «Περιδιαβαίνει / το χωράφι των ψυχών / μελλοτάξιδος». 

Στέκεται όρθιος εκεί, «νέος έως θανάτου», να συνομιλήσει με τους ανθρώπους της εποχής του με όρους Αιωνιότητας, και να συνομιλήσει με το Αιώνιο με όρους ανθρώπινης γλώσσας. Έχει «αναλάβει» να μεταφράσει αιώνιες λέξεις στη γλώσσα των ανθρώπων. Λέξεις που του διδάχτηκαν ανεπίγνωστα κι έχει «Χρέος» καταχωρημένο ενδόμυχα και καταλυτικά για την ύπαρξή του. Να δείξει εκείνο που του δόθηκε να δει, κάποια Στιγμή σαν μια αστραπή, κι είναι Ανάγκη να χαραχτεί κάπου, γιατί μια λάμψη ήταν και τη χάνεις. Μα πάντα θυμάσαι ότι την είδες. Και είναι αβάσταχτος ο Πόνος που την έχασες... 

30/01/2020

"ΛΕΥΚΟΤΕΡΟΣ ΚΑΙΓΕΣΑΙ" ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Kυκλοφορήθηκε τις τελευταίες ημέρες του 2019 η νέα ποιητική συλλογή του αγαπημένου ποιητή της Ιδιωτικής Οδού, του π. Παναγιώτη Καποδίστρια, Πρωτοπρεσβυτέρου του Οικουμενικού Θρόνου. 

Το νέο βιβλίο τιτλοφορείται "ΛΕΥΚΟΤΕΡΟΣ ΚΑΙΓΕΣΑΙ", εκδόθηκε από τη σειρά εκδόσεων του Μορφωτικού Κέντρου Λόγου ΑΛΗΘΩΣ και τυπώθηκε στο έμπειρο Τυπογραφείο της Αποστολικής Διακονίας. Το εξώφυλλο κοσμεί μια ελαιογραφία του ζωγράφου Κώστα Ράμμου,

Η πρώτη του ποιητική συλλογή "Δήθεν υαλογραφία" εκδόθηκε στα 1987, άρα ο Π. Καποδίστριας εκδίδει ποίηση 33 χρόνια! Δεν είναι λίγο...

Πέρασαν ήδη 10 χρόνια από τον συγκεντρωτικό τόμο των ποιημάτων του (Καμένες πεταλούδες, εκδ. Σταμούλη 2010). 

Τώρα, στην αρχή της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, έχουμε μια νέα ποιητική συλλογή, "ζωή καταφυγίου", όπως θα 'λεγε κι ο ίδιος. 

Έχουμε, λοιπόν, κύκλους ποιημάτων, σαν κύκλους τραγουδιών. 

Η νύχτα μπάζει φως, ήτοι φωτεινά νυχτερινά

Θεωρία El Greco, ήτοι ποιήματα για τον μέγιστο Θεοτοκόπουλο

Ζωή καταφυγίου, από περιπλανήσεις του πλάνητος ποιητή

Τα Πολίτικα, ήτοι ιδιόμελα της Πόλης και του Φαναρίου

Πόνοι απόρρητοι, 12 ποιήματα για τον μακαρίτη Μοναχό Μωυσή τον Αγιορείτη 

Των απόντων, για ψυχές που έφυγαν και δη για τον αείμνηστο ποιητή Σ.Σ. Χαρκιανάκη (τον περιώνυμο Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας Στυλιανό). 

Για την Ιδιωτική Οδό η έκδοση αυτή έχει ιδιαίτερη συναισθηματική αξία διότι, εκτός των άλλων, περιλαμβάνονται και ποιήματα που προκλήθηκαν από εκδηλώσεις που πραγματοποιήσαμε με το Καλλιτεχνικό Σύνολο "Πολύτροπον". 

Τον Μάρτιο του 2015, όταν παρουσιάσαμε την "Ιερατική Ποίηση" στο Θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, στην Αθήνα, δηλ. μελοποιημένα από σύγχρονους Έλληνες Συνθέτες ποιήματα Ιερέων Ποιητών, ο π. Π.Κ. μας έστειλε στο τέλος της εκδήλωσης - με την βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας - το ακόλουθο ποίημα: 

Ο ΙΕΡΕΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

επιθέτει σπλάχνα λέξεων 

ψιχουλάκια συλλαβών 

στο δισκάρι της Διάρκειας 

και λογχίζοντάς τους την πλευρά της Ανάγκης 

χλοΐζουν κι αιωνίζονται. 

[π. Π. Καποδίστριας, Ζάκυνθος, 10.3.2015, ώρα 8.56 μ.μ.]

Στις 28 Νοεμβρίου 2018, στον χώρο τέχνης AN ART ARTISTRY στην Πλάκα, παρουσιάσαμε τις «ΕΜΦΥΛΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ – ΘΗΛΕΙΣ ΑΓΓΕΛΟΙ», ήτοι Συναξάρια Αγίων γυναικών που μόνασαν σε ανδρικά μοναστήρια. 

Ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας μας έγραψε το εξαίσιο "Κοινόβιο".

ΚΟΙΝΟΒΙΟ 

Φυλομετρώντας φύλλο-φύλλο τις φιλίες 

αναρωτιέσαι πάλι

πώς ερμηνεύονται οριζοντίως οι γραφές 

ή το κουκούλι των λυγμών ξηλώνεται

πώς παροξύνεται το κάλλος 

και περισπάται η αντοχή

ή πώς 

τα τεριρέμ αυτά χωράνε στο κρυπτόλεξο καθέτως

ευρέθη γαρ, ουχί ανήρ, αλλά γυνή 

και με τις κόρες των ματιών κατεσταλμένες 

ευρέθη δάκρυ στάζουσα 

μ’ όλα τα αίματα μαραγκιασμένα 

ξεφυλισμένη βρέθηκε 

ξενιτεμένη εσαεί-

Στον εμφύλιο αυτόν ηττάται κάθε νίκη 

(16.10.2018)

Η νέα συλλογή του π. Π.Κ. επισφραγίζεται πανηγυρικά με το Απολυτίκιον Παντοχαράς του Ελύτη, δηλαδή τον ύμνο που συνέθεσε για τα θυρανοίξια της Παναγίας της Παντοχαράς, του ναού - τάματος του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη στη Σίκινο. Το απολυτίκιο το ψάλαμε στις 6 Αυγούστου 2011.

Α Π Ο Λ Υ Τ Ι Κ Ι Ο Ν 

Παντοχαρᾶς τοῦ Ἐλύτη 

εἰς νῆσον Σίκινον 

ποιηθὲν ὑπὸ π. Παναγιώτου Καποδίστρια 

Ἦχος α΄. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος. 

Τῆς χάριτος γαστέρα, 

χαρᾶς πάντων μητέρα, 

τὴν τὸν ποθεινὸν ἐν τῷ κόσμῳ 

ποιητὴν ἀναβλύζουσαν, 

πανδήμως τιμῶμεν καὶ ἡμεῖς 

σχεδίαν τῷ κλύδωνι σωστικήν, 

οὐρανίσασαν ἀνθρώπων τὸ χοϊκόν, 

τῇ γῇ τὸ θεῖον δεικνῦσα. 

Χαίροις, γλυκυτάτη Παντοχαρά, 

χαίροις, ἐσχάτων πρόναος, 

χαίροις, ὡραιότης ἔλλογος, θεοπερίχυτη. 

[Zάκυνθος, 27 Ιουλίου 2011]

Η ποίηση του π. Π.Κ. δεν είναι εύκολη υπόθεση. Απαιτείται απ’τους αναγνώστες προσήλωση, θρησκευτικότης και ει δυνατόν νηστεία, όπως έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις για τα δικά του "Παράλογα". 

Είναι μια ποίηση που σχοινοβατεί, που ιδιωτεύει, που κινδυνεύει, που συν-θλίβεται, που ζει με το κάλλος, που ταξιδεύει αενάως, που δεν γνωρίζει σύνορα, που...

Αρκεί... 

Ας ακούσουμε το ποίημα ΠΡΩΤΟΣ ΠΕΤΕΙΝΟΣ που ταιριάζει τόσο στην Ιδιωτική Οδό μας. 

Ιδιωτεύω -

τουτέστιν συνθλίβω

τον σαλίγκαρο

της Ιστορίας μ' όλα

τα βδελυρά του σάλια

κι αλαφιασμένος 

όλο και συχνότερα 

επικαλούμαι

τον κινδυνώδη βίο

του πρώτου πετεινού σου. 

Η "ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ" ΣΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΓΚΑΙΤΕ (ΒΙΝΤΕΟ)

Η "Ιερατική Ποίηση" στο Ινστιτούτο Γκαίτε της Αθήνας. 

Το βίντεο της εκδήλωσης. 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ Η "ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ" ΣΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΓΚΑΙΤΕ (ΦΩΤΟ)

Η παραγωγή μας "Ιερατική Ποίηση" παρουσιάστηκε χθες, Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2018, στο Ινστιτούτο Γκαίτε της Αθήνας, στο πλαίσιο του κύκλου των συναυλιών της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών. 

Θέλω να ευχαριστήσω θερμότατα τους σεβαστούς ποιητές, τους φίλους συνθέτες και την Ένωση Ελλήνων Μουσουργών, που μας εμπιστεύθηκαν. Και βέβαια θέλω να ευχαριστήσω τους συντελεστές της βραδιάς, την Δάφνη Πανουργιά, τον Μάριο Καζά και τον Roni Bou Saba για την ανιδιοτελή, σημαντική προσφορά τους. 

Να ευχαριστήσω και όσους προσήλθαν, συνθέτες, μουσικούς και φίλους, οι οποίοι παρακολούθησαν με πολλή προσοχή την μουσική αυτή ποιητική λειτουργία. 

Ας σημειωθεί - για την ιστορία και μόνο - ότι σε μία εκδήλωση για την "Ιερατική Ποίηση" δεν προσήλθε ούτε ένας ιερεύς!

Παραθέτουμε στη συνέχεια το αναλυτικό πρόγραμμα της βραδιάς. 

ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ 

Σύγχρονοι Έλληνες συνθέτες μελοποιούν Ορθόδοξους κληρικούς ποιητές 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 

- π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

• Ωδή ζ΄ (από το ποίημα Της αγάπης μέγας χορηγός) 

Μέλος βυζαντινό στα ελληνικά και αραβικά 

• Απολογία στον άνεμο 

• Προεόρτιο 

• Ανάθημα 

Μουσική: Ιάκωβος Κονιτόπουλος 

- Σ. Σ. Χαρκιανάκης (Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός) 

• Το αναφιλητό της Αλήθειας 

Μουσική: Αλέξανδρος Μούζας (Μεταγραφή για φωνή και πιάνο: Βίκυ Στυλιανού) 

• Αd Fontes 

Μουσική: Βασιλική Φιλιππαίου 

- Μητροπολίτης Πέργης Ευάγγελος Γαλάνης 

• Απόψε 

Μουσική: Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου  

- Μωυσής Αγιορείτης 

• Σιωπή

Μουσική: Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου

- Σ. Σ. Χαρκιανάκης (Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός) 

• ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ – Τρία ποιήματα στα αγγλικά 

Aphorisms, Cold mooon, Hymn to the Anonymous

Μουσική: Λεωνίδας Κανάρης (α΄ εκτέλεση)  

Δάφνη Πανουργιά, σοπράνο 

Μάριος Καζάς, πιάνο 

Roni Bou Saba, ψάλτης – απαγγελία στα αραβικά και ελληνικά

Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, πρόλογος – γενική επιμέλεια 

Παραγωγή: Καλλιτεχνικό Σύνολο "Πολύτροπον"

ΣΗΜΕΡΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΕΣ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ ΤΟΥ "ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ" ΣΕ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ

Σήμερα Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2018, το Καλλιτεχνικό Σύνολο «Πολύτροπον» (υπεύθυνος: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος), θα δώσει ταυτόχρονες συναυλίες στην Αθήνα και το Λουξεμβούργο. 

Στο Ινστιτούτο Γκαίτε της Αθήνας (Ομήρου 14-16), στις 8.30μ.μ., στο πλαίσιο του κύκλου των συναυλιών της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, θα παρουσιάσει την πρωτότυπη παραγωγή, με το γενικό τίτλο «Ιερατική Ποίηση». 

Την ίδια ώρα το βυζαντινό φωνητικό κουαρτέτο του «Πολύτροπον», θα συμμετάσχει στην περίφημη παράσταση La fiesta του διάσημου χορευτή φλαμένκο και χορογράφου Israel Galvan, στο Theatre de la Ville στο Λουξεμβούργο. Η παράσταση θα επαναληφθεί στον ίδιο χώρο αύριο, Παρασκευή 12 Ιανουαρίου. 

Η «Ιερατική Ποίηση» είναι μια παραγωγή που πρωτοπαρουσιάστηκε στην Πάτρα το 2007, στο Φεστιβάλ Θρησκευτικής Μουσικής Πάτμου το 2010, στην Ελληνοαμερικανική Ένωση στην Αθήνα το 2015 και τώρα, το 2018 - με καινούργιο υλικό - στο Ινστιτούτο Γκαίτε. Πρόκειται για τραγούδια για φωνή και πιάνο σύγχρονων Ελλήνων συνθετών, πάνω σε ποίηση σύγχρονων Ορθοδόξων κληρικών. 

Σημαντικοί εκπρόσωποι της Ιερατικής Ποίησης, έργα των οποίων θα παρουσιαστούν στην εκδήλωση, είναι οι: Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός, Μητροπολίτης Πέργης Ευάγγελος, πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας, μοναχός Μωυσής ο Αγιορείτης. 

Ποιήματα αυτών των κληρικών ποιητών μελοποιούν οι σύγχρονοι Έλληνες συνθέτες: Λεωνίδας Κανάρης, Ιάκωβος Κονιτόπουλος, Αλέξανδρος Μούζας, Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου και Βασιλική Φιλιππαίου. 

Ερμηνεύουν οι: 

- Δάφνη Πανουργιά, τραγούδι 

- Μάριος Καζάς, πιάνο 

- Roni Bou Saba, απαγγελία - ψάλτης 

- Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, πρόλογος - γενική επιμέλεια 

Στην La fiesta, στο Λουξεμβούργο, συμμετέχουν οι: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, Χαράλαμπος Καλαπανίδας, Άγγελος Μπέντης και Δημήτρης Καραδήμας. 

Στις 7 Φεβρουαρίου 2018 το «Πολύτροπον» θα συμμετάσχει στην παράσταση της La fiesta στην Όπερα του Μονπελιέ της Γαλλίας και τον Μάϊο στην Σεβίλλη της Ισπανίας. 

ΜΕΛΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΓΚΑΙΤΕ

Η Ένωση Ελλήνων Μουσουργών σε συνεργασία με το Goethe Institut διοργανώνει συναυλία την Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2018 ώρα 20:30, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Goethe Institut (Ομήρου 14 - 16, τηλ: 210 3661000).

Μελοποιημένη Ιερατική Ποίηση 

Σύγχρονοι Έλληνες συνθέτες μελοποιούν Ορθόδοξους κληρικούς ποιητές 

Ποίηση των: Παναγιώτη Καποδίστρια, Στυλιανού Σ. Χαρκιανάκη, Ευάγγελου Γαλάνη, Μωϋσή Αγιορείτη. 

Μελοποίηση των: Ιάκωβου Κονιτόπουλου, Αλέξανδρου Μούζα, Βασιλικής Φιλιππαίου, Αλεξάνδρας Παπαστεφάνου, Λεωνίδα Κανάρη. 

Δάφνη Πανουργιά - σοπράνο 

Μάριος Καζάς - πιάνο 

Roni Bou Saba - ψάλτης, απαγγελία 

Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος - πρόλογος, γενική επιμέλεια 

Παραγωγή: Καλλιτεχνικό Σύνολο "Πολύτροπον"

Είσοδος ελεύθερη
Παραθέτουμε στη συνέχεια βιντεοστιγμιότυπα από παλαιότερες παρουσιάσεις της "Ιερατικής Ποίησης". Κάθε φορά την παρουσιάζουμε με διαφορετικό τρόπο και νέο υλικό. 

ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ / VERTONTE PRIESTERDICHTUNG / SACRED POETRY ΣΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΓΚΑΙΤΕ

KONZERT
VERTONTE PRIESTERDICHTUNG
Do, 11.01.2018 20:30 Uhr
GOETHE-INSTITUT ATHEN
Omirou Str. 14-16

Zeitgenössische Griechische Komponisten vertonen Orthodoxe Geistliche Dichter
Dichtung von: 
Panagiotis Kapodistrias
Stylianos S. Charkianakis
Evangelos Galanis
Moisis Agioreitis
Vertonung von: 
Iakovos Konitopoulos
Alexandros Mouzas
Vassiliki Filippaiou
Alexandra Papastefanou
Leonidas Kanaris

Daphne Panourgia - Sopranistin
Marios Kazas - Klavier
Roni Bou Saba - Kirchensänger, Rezitation
Panagiotis Ant. Andriopoulos - Vorwort, Allgemeine Koordination
Künstlerische Leitung: Theodoros Antoniou
In Zusammenarbeit mit dem Griechischen Komponistenverband

Thursday 11 - 1 - 2018, 20.30 

Sacred Poetry 

Orthodoxe priests’ poetry set to music by Greek composers Father 

Panayiotis Kapodistrias: The Great Provider of Love Βyzantine Melos in Greek and Arab language Ode ζ’ Ιakovos Konitopoulos: Three songs (poetry by F. Panayotis Kapodistrias): Αpology to the wind, Proeortio, Anathema Αlexandros Mouzas: The Sob of Truth, transcribed transcribed by Vicky Stylianou for voice and piano (poetry by S. S. Charkianakis) Vassiliki Filippeou: Αd Fontes (poetry by S. S. Charkianakis) Αlexandra Papastefanou: Tonight (poetry by Evangelos Galanis (Archbishop of Pergi) / Silence (poetry by Moyses Agiorites) Leonidas Kanaris: Αphorisms, three poems by S. S. Charkianakis. 

Soloists: Daphne Panourgia - soprano, Μarios Kazas - piano, Roni Bou Saba - cantor / recitation in Arab language. 

Panayiotis And. Andriopoulos is the supervisor of the event and will preface the concert.

"ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ" ΣΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΓΚΑΙΤΕ ΣΤΙΣ 11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2018

Την Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2018, στο Ινστιτούτο Γκαίτε της Αθήνας (Ομήρου 14-16), στο πλαίσιο του κύκλου των συναυλιών της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, θα παρουσιάσουμε την παραγωγή μας, του Καλλιτεχνικού Συνόλου «Πολύτροπον», με το γενικό τίτλο «Ιερατική Ποίηση». 

Τραγούδια για φωνή και πιάνο σύγχρονων Ελλήνων συνθετών, πάνω σε ποίηση σύγχρονων Ορθοδόξων κληρικών. 

Μια παραγωγή που την πρωτοπαρουσιάσαμε στην Πάτρα το 2007, στο Φεστιβάλ Θρησκευτικής Μουσικής Πάτμου το 2010, στην Ελληνοαμερικανική Ένωση στην Αθήνα το 2015 και τώρα, το 2018 - με καινούργιο υλικό - στο Ινστιτούτο Γκαίτε. 

Σημαντικοί εκπρόσωποι της Ιερατικής Ποίησης, έργα των οποίων θα παρουσιαστούν στην εκδήλωση, είναι οι: Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός, Μητροπολίτης Πέργης Ευάγγελος, πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας, μοναχός Μωυσής ο Αγιορείτης. 

Ποιήματα αυτών των κληρικών ποιητών μελοποιούν οι σύγχρονοι Έλληνες συνθέτες: Λεωνίδας Κανάρης, Ιάκωβος Κονιτόπουλος, Αλέξανδρος Μούζας, Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου και Βασιλική Φιλιππαίου. 

Ερμηνεύουν οι:  

Δάφνη Πανουργιά, τραγούδι 

Μάριος Καζάς, πιάνο 

Roni Bou Saba, απαγγελία - ψάλτης 

Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, πρόλογος - γενική επιμέλεια 

Artwork: Ιωάννης - Πορφύριος Καποδίστριας