Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΤΑΡ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ ΑΠΕΔΡΑΣΕ...

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Ο Γιώργο; Μαρίνος, ο αληθινός σταρ, απέδρασε σήμερα στο επέκεινα. 

Ο Γιώργος Μαρίνος στην θρυλική "Μέδουσα" σφράγισε τα φοιτητικά μας χρόνια.

Περιμέναμε πώς και πώς την χειμερινή παραγωγή του κάθε χρόνο.

Μοναδικός και ανεπανάληπτος. Όσοι κι αν έρθουν μετά απ' αυτόν δεν μπορούν να έχουν την τραγικότητά του, την γνησιότητά του, την τρέλα του!

Ο Γιώργος Μαρίνος είναι για μένα η Αθήνα, η Οδός Ονείρων, που εκείνος πρωτοτραγούδησε, η Πανεπιστημίου, που κάθε φορά σαν την κατεβαίνω θυμάμαι το συγκλονιστικό νούμερό του.

 

Ο Άρης Δημοκίδης μας έδωσε ένα εξαιρετικό ηχητικό ντοκιμαντέρ για τον μοναδικό Γιώργο Μαρίνο, το οποίο θυμόμαστε πάλι, λόγω της αναχώρησής του... 

Θυμάμαι πως σε μια συνέντευξή του στο ΦΑΝΤΑΖΙΟ (16/3/1976) και στην Όλγα Μπακομάρου, ο Γιώργος Μαρίνος τοποθετείται σε σχέση με το κλίμα της Μεταπολίτευσης και λέει ενδιαφέροντα και ...προφητικά πράγματα: 

«Είναι φυσικό να μην απευθύνομαι σ’ ένα κοινό νέων 18 ετών. Πιο παληά ίσως να απευθυνόμουν στους νέους της γενιάς μου, να τους αφορούσαν αυτά που τραγουδούσα. Αλλά μεγαλώνω μαζί με τη γενιά μου. Όσο για τους φοιτητές, τους σημερινούς φοιτητές, άρχισαν να καταλαβαίνουν την εις βάρος τους κοροϊδία. Το ότι ωρισμένοι τραγουδάνε τάχα από… ιδανικό τα ιδανικά τους, ενώ στην πραγματικότητα εκμεταλλεύονται τη δίψα τους για ελευθερία, δικαιοσύνη, δημοκρατία. Αλλά είναι παρήγορο που άρχισαν να τους καταλαβαίνουν οι νέοι. Κι αυτό το αποδεικνύει η αποχή τους από πολλά απ’ αυτά τα δήθεν μαγαζιά. Φυσικά, μερικά πράγματα είναι και θέμα μόδας. Τρέχουν τώρα λόγου χάρη στα “αντάρτικα”, γιατί είναι κάτι καινούργιο. Δεν είναι σίγουρο ότι θα πηγαίνουν εκεί με ενθουσιασμό σε δύο ή σε πέντε χρόνια. Όλα αυτά είναι φαινόμενα παροδικά. Οι νέοι έχουν αυτούς τους ενθουσιασμούς, όσο δεν είναι εξαρτημένοι από το αστικό περιβάλλον. Όταν μπουν μέσα σ’ αυτό, εγκλωβίζονται στο σύστημα και απορροφώνται. Εκτός, βέβαια, από ορισμένους ρομαντικούς, ωραίους και αξιοζήλευτους, που διατηρούνται πάντα αγνοί και ενθουσιώδεις». 

Τότε που έλεγε αυτά ο Γ. Μαρίνος στην Όλγα Μπακομάρου, τον Μάρτιο του 1976 (πριν μισό αιώνα!), ήταν που ο Γιώργος Παπαστεφάνου του αφιέρωσε μια "Μουσική βραδιά" στην Ελληνική Τηλεόραση. 

Το παραθέτουμε στη συνέχεια, σε ανάμνηση αλλοτινών καιρών, απέραντα ευγενικών.

Στον - μάλλον ξεχασμένο πια - δίσκο βινυλίου με τον τίτλο «Ο Παίκτης»,  ο Γιώργος Μαρίνος ερμηνεύει δέκα τραγούδια του συνθέτη Στάμου Σέμση σε στίχους του Γιώργου Θεοφανόπουλου – Χατζιδάκι. Πρόκειται, ουσιαστικά, για τον τελευταίο μεγάλο δίσκο του Γιώργου Μαρίνου. 

Tο αξιομνημόνευτο εδώ, είναι η συμμετοχή του Δημήτρη Χορν στο θεατρικών καταβολών τραγούδι «Μια νύχτα στο Βοτανικό». Τι λέει ο Χορν; Με την χαρακτηριστική φωνή του μόνο ένα στίχο: «Έγινε ο κόσμος σκηνικό μια νύχτα στο Βοτανικό». Κι εδώ πρόκειται για την τελευταία δισκογραφική εμφάνιση του Δ. Χορν - εντελώς απρόσμενη, είναι αλήθεια. 
Το τραγούδι αυτό αποδίδει μοναδικά και σπαρακτικά, σε κάποια σημεία, ο Γιώργος Μαρίνος, όπως τον στίχο «Είσαι μεγάλος σταρ, αγάπη μου», που ταιριάζει γάντι στον Χορν!

Ταιριάζει όμως απόλυτα και στον Γιώργο Μαρίνο. 

Και βέβαια "Ανατολικά της Εδέμ"! Ένα τραγούδι για εκείνον!

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ: "ΕΛΑ ΣΕ ΜΕΝΑ" ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ

Γιώργος Μαρίνος: "Έλα σε μένα" του Μάνου Χατζιδάκι, σε στίχους Νίκου Γκάτσου. 

Με αυτό το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι ο Μαρίνος έκανε την έναρξη της παράστασής του στο ιστορικό κέντρο "Μέδουσα"  στις αρχές του 1970. Πρόκειται για ζωντανή ηχογράφηση. 

   

 Το ίδιο τραγούδι από το Ηρώδειο το 2008 με τον Γιώργο Μαρίνο επί σκηνής.

 

"Η ΜΑΡΙΑ ΤΟΥ ΟΧΤΩΒΡΗ" ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΡΙΝΟ

Π.Α. Ανδριόπουλος 

Το 1975, η Lyra κυκλοφορεί έναν δίσκο 45 στροφών με δύο τραγούδια του Λευτέρη Παπαδόπουλου, σε μουσική του Νίκου Δανίκα, με ερμηνευτή τον Γιώργο Μαρίνο, ο οποίος τότε βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας του. 

Πρόκειται για τα τραγούδια «Η Μαρία του Οχτώβρη» και «Σε λίγο θα σβήσουν τα φώτα». Και τα δυο μπήκαν στην επανέκδοση σε CD του άλμπουμ «Ροζ Προκηρύξεις» του 1976, ενός σημαντικού δίσκου του Γ. Μαρίνου, σε μουσική επίσης του Ν. Δανίκα και καυστικούς στίχους του Παύλου Μάτεσι. 

«Η Μαρία του Οχτώβρη» είναι ένα κορίτσι μιας γειτονιάς της Αθήνας, από εκείνα που αναγκάζονται σ’ έναν «έρωτα στυφό». 

Η μόνη λύτρωση είναι ο Χριστός που θα μπορούσε να ενσταλάξει στην Μαρία του Οκτώβρη αγάπη κι υπομονή. 

Το τραγούδι αναβλύζει μιαν ευαισθησία αλλοτινών καιρών που δεν υπάρχει πια. Η ερμηνεία του Γ. Μαρίνου συνδυάζει μ’ έναν παράδοξο τρόπο, την αθωότητα και την τραγικότητα. 

Η Μαρία του Οκτώβρη 

Μυγδαλίτσα μιας γειτονιάς 

ποιος το ξέρει αχ και ποιος θα το `βρει 

ποιος είν’ ο φταίχτης ποιος είν’ ο φονιάς. 

Την εβρήκα στο Χαϊδάρι 

δυο σκαλάκια κόκκινο φως 

ένα τσούρμο δώδεκα φαντάροι 

ουρά στην πόρτα, έρωτας στυφός. 

Να γινόμουνα ο Χριστός σου 

αχ Μαρία Μαγδαληνή 

και ν’ ανοίξω το παράθυρό σου 

να μπει η αγάπη κι η υπομονή.

ΣΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΡΙΝΟΥ

Στα γενέθλια του Γιώργου Μαρίνου (18 Ιουνίου). 

Ο Γιώργος Μαρίνος στην θρυλική "Μέδουσα" σφράγισε τα φοιτητικά μας χρόνια.

Περιμέναμε πώς και πώς την χειμερινή παραγωγή του κάθε χρόνο.

Μοναδικός και ανεπανάληπτος. Όσοι κι αν έρθουν μετά απ' αυτόν δεν μπορούν να έχουν την τραγικότητά του, την γνησιότητά του, την τρέλα του!

Ο Γ. Μαρίνος είναι για μένα η Αθήνα, η Οδός Ονείρων, που εκείνος πρωτοτραγούδησε, η Πανεπιστημίου, που κάθε φορά σαν την κατεβαίνω θυμάμαι το συγκλονιστικό νούμερό του.

 

Χαίρομαι ιδιαίτερα που ο Άρης Δημοκίδης μας έδωσε τώρα ένα ηχητικό ντοκιμαντέρ για τον μοναδικό Γιώργο Μαρίνο. 

Θυμάμαι πως σε μια συνέντευξή του στο ΦΑΝΤΑΖΙΟ (16/3/1976) και στην Όλγα Μπακομάρου, ο Γιώργος Μαρίνος τοποθετείται σε σχέση με το κλίμα της Μεταπολίτευσης και λέει ενδιαφέροντα και ...προφητικά πράγματα: 

«Είναι φυσικό να μην απευθύνομαι σ’ ένα κοινό νέων 18 ετών. Πιο παληά ίσως να απευθυνόμουν στους νέους της γενιάς μου, να τους αφορούσαν αυτά που τραγουδούσα. Αλλά μεγαλώνω μαζί με τη γενιά μου. Όσο για τους φοιτητές, τους σημερινούς φοιτητές, άρχισαν να καταλαβαίνουν την εις βάρος τους κοροϊδία. Το ότι ωρισμένοι τραγουδάνε τάχα από… ιδανικό τα ιδανικά τους, ενώ στην πραγματικότητα εκμεταλλεύονται τη δίψα τους για ελευθερία, δικαιοσύνη, δημοκρατία. Αλλά είναι παρήγορο που άρχισαν να τους καταλαβαίνουν οι νέοι. Κι αυτό το αποδεικνύει η αποχή τους από πολλά απ’ αυτά τα δήθεν μαγαζιά. Φυσικά, μερικά πράγματα είναι και θέμα μόδας. Τρέχουν τώρα λόγου χάρη στα “αντάρτικα”, γιατί είναι κάτι καινούργιο. Δεν είναι σίγουρο ότι θα πηγαίνουν εκεί με ενθουσιασμό σε δύο ή σε πέντε χρόνια. Όλα αυτά είναι φαινόμενα παροδικά. Οι νέοι έχουν αυτούς τους ενθουσιασμούς, όσο δεν είναι εξαρτημένοι από το αστικό περιβάλλον. Όταν μπουν μέσα σ’ αυτό, εγκλωβίζονται στο σύστημα και απορροφώνται. Εκτός, βέβαια, από ωρισμένους ρομαντικούς, ωραίους και αξιοζήλευτους, που διατηρούνται πάντα αγνοί και ενθουσιώδεις». 

Τότε που έλεγε αυτά ο Γ. Μαρίνος στην Όλγα Μπακομάρου, τον Μάρτιο του 1976, ήταν που ο Γιώργος Παπαστεφάνου του αφιέρωσε μια "Μουσική βραδιά" στην Ελληνική Τηλεόραση. 

Το παραθέτουμε στη συνέχεια, σε ανάμνηση αλλοτινών καιρών, απέραντα ευγενικών.

Γιώργος Μαρίνος: Μαθήματα δικτατορίας άνευ διδασκάλου

Γιώργος Παπαστεφάνου 

Η συνταγή δοκιμασμένη: «Παίρνετε μια ντουζίνα τανκς, ένα μυστρί και μία πλάκα κι αφού ξορκίσετε τον Μαρξ, θεμελιώνετε ατάκα. Διαλέγετε ένα πτηνό, ει δυνατόν με δυο κεφάλια, το στήνετε στον Υμηττό με τα φτερά του σαν βεντάλια». Γνωστή και η επωδός: «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών, άνευ Βουλής και εκλογών, έτσι τα Έθνη μόνο ζουν, ταρατατζούμ, ταρατατζούμ, ταρατατζούμ». Αν και ο τίτλος του τραγουδιού ήθελε το εν λόγω «μάθημα δικτατορίας» άνευ διδασκάλου, δάσκαλος υπήρχε και μάλιστα δεν ήταν ένας, αλλά τρεις. Ο Γιάννης Κακουλίδης που είχε γράψει τους στίχους, ο Γιώργος Κριμιζάκης που είχε βάλει τη μουσική και βέβαια, ο Γιώργος Μαρίνος, που με το ασύγκριτο ταλέντο του και με κέφι που τότε φαινόταν ανεξάντλητο, έκανε το κοινό τής «Μέδουσας» να κρέμεται απ'τα χείλη του. Ήταν Μάρτιος του 1976, όταν με τη Μίκα Ζαχαροπούλου στη σκηνοθεσία, αποτυπώσαμε στο βίντεο αυτό το στιγμιότυπο για το πρώτο-πρώτο τηλεοπτικό πορτρέτο του Γιώργου Μαρίνου στη «Μουσική βραδιά». Του Νίκου Δανίκα η ορχήστρα.

 

ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ "ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΕΣ" ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΡΙΝΟ

Σε όσους βάζουν τον Χριστό παράμερα χριστουγεννιάτικα για χάρη της Μακεδονίας 

Σε όσους κλαίνε από συγκίνηση στο άκουσμα του εμβατηρίου «Μακεδονία ξακουστή…» σε μεταγραφή (sic) τεριρέμ, σε χριστουγεννιάτικη εκδήλωση 

Σε όσους θα ήθελαν να απαγορεύσουν την παρουσία ορχηστρών από τα Σκόπια αυτές τις μέρες στην Καστοριά – την ώρα που όλοι οι Βορειοελλαδίτες αιμοδοτούν οικονομικά τα Σκόπια τρεις δεκαετίες τώρα 

Και σε όλους τους «εθνικόφρονες» που σκέφτονται ανάλογα 

Αφιερώνουμε το Μάθημα Ελληνικής ιστορίας, με τον Γιώργο Μαρίνο, σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου και μουσική Σταμάτη Κραουνάκη. 
Και φυσικά την χριστουγεννιάτικη κάρτα του Μ. Χατζιδάκι, τριάντα χρόνια πριν...

Καλά Χριστούγεννα!

"Η ΜΑΡΙΑ ΤΟΥ ΟΧΤΩΒΡΗ" ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΡΙΝΟ

Π.Α. Ανδριόπουλος 
mikropragmata.lifo

Το 1975, η Lyra κυκλοφορεί έναν δίσκο 45 στροφών με δύο τραγούδια του Λευτέρη Παπαδόπουλου, σε μουσική του Νίκου Δανίκα, με ερμηνευτή τον Γιώργο Μαρίνο, ο οποίος τότε βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας του. 

Πρόκειται για τα τραγούδια «Η Μαρία του Οχτώβρη» και «Σε λίγο θα σβήσουν τα φώτα». Και τα δυο μπήκαν στην επανέκδοση σε CD του άλμπουμ «Ροζ Προκηρύξεις» του 1976, ενός σημαντικού δίσκου του Γ. Μαρίνου, σε μουσική επίσης του Ν. Δανίκα και καυστικούς στίχους του Παύλου Μάτεσι. 

«Η Μαρία του Οχτώβρη» είναι ένα κορίτσι μιας γειτονιάς της Αθήνας, από εκείνα που αναγκάζονται σ’ έναν «έρωτα στυφό». 

Η μόνη λύτρωση είναι ο Χριστός που θα μπορούσε να ενσταλάξει στην Μαρία του Οκτώβρη αγάπη κι υπομονή. 

Το τραγούδι αναβλύζει μιαν ευαισθησία αλλοτινών καιρών που δεν υπάρχει πια. Η ερμηνεία του Γ. Μαρίνου συνδυάζει μ’ έναν παράδοξο τρόπο, την αθωότητα και την τραγικότητα. 

Η Μαρία του Οκτώβρη 

Μυγδαλίτσα μιας γειτονιάς 

ποιος το ξέρει αχ και ποιος θα το `βρει 

ποιος είν’ ο φταίχτης ποιος είν’ ο φονιάς. 

Την εβρήκα στο Χαϊδάρι 

δυο σκαλάκια κόκκινο φως 

ένα τσούρμο δώδεκα φαντάροι 

ουρά στην πόρτα, έρωτας στυφός. 

Να γινόμουνα ο Χριστός σου 

αχ Μαρία Μαγδαληνή 

και ν’ ανοίξω το παράθυρό σου 

να μπει η αγάπη κι η υπομονή.

ΕΙΣΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΤΑΡ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Την ημέρα των γενεθλίων του Μάνου Χατζιδάκι, στις 23 Οκτωβρίου, πριν 25 χρόνια (1993), κυκλοφορεί ο δίσκος βινυλίου με τον τίτλο «Ο Παίκτης». Ο Γιώργος Μαρίνος ερμηνεύει δέκα τραγούδια του συνθέτη Στάμου Σέμση σε στίχους του Γιώργου Θεοφανόπουλου – Χατζιδάκι. Πρόκειται, ουσιαστικά, για τον τελευταίο μεγάλο στούντιο δίσκο του Γιώργου Μαρίνου. 

Tο αξιομνημόνευτο εδώ, είναι η συμμετοχή του Δημήτρη Χορν στο θεατρικών καταβολών τραγούδι «Μια νύχτα στο Βοτανικό». Τι λέει ο Χορν; Με την χαρακτηριστική φωνή του μόνο ένα στίχο: «Έγινε ο κόσμος σκηνικό μια νύχτα στο Βοτανικό». Κι εδώ πρόκειται για την τελευταία δισκογραφική εμφάνιση του Δ. Χορν - εντελώς απρόσμενη, είναι αλήθεια. 
Το τραγούδι αυτό αποδίδει μοναδικά και σπαρακτικά, σε κάποια σημεία, ο Γιώργος Μαρίνος, όπως τον στίχο «Είσαι μεγάλος σταρ, αγάπη μου», που ταιριάζει γάντι στον Χορν!

Το αφιερώνω σ’ αυτούς τους σταρ της προσωπικής μου μυθολογίας: 

- Στον Μάνο Χατζιδάκι, που σε λίγες μέρες, κλείνει τα 93 χρόνια του. 

- Στον Δημήτρη Χορν, που άγει τα ονομαστήριά του στις 26 Οκτωβρίου. 

- Στον Γιώργο Μαρίνο, που γεννήθηκε πριν 79 χρόνια στον Βοτανικό.
Τον πρόλαβα στην «Μέδουσα» και τον απόλαυσα σε όλη του την τραγικότητα!

Π.Α.Α.

Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ ΜΙΑΣ ΑΘΗΝΑΣ ΑΛΛΟΤΙΝΩΝ ΚΑΙΡΩΝ

Δεν ξέχασα τα γενέθλια του Γιώργου Μαρίνου (18 Ιουνίου), αλλά μέσα στην τύρβη της καθημερινότητας το ανέβαλα, κι έτσι κάνω λίγο ετεροχρονισμένα την ανάρτηση.

Ο Γιώργος Μαρίνος στη Μέδουσα σφράγισε τα φοιτητικά μας χρόνια.

Περιμέναμε πώς και πώς την χειμερινή παραγωγή του κάθε χρόνο.

Είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος. Όσοι κι αν έρθουν μετά απ' αυτόν δεν μπορούν να έχουν την τραγικότητά του, την γνησιότητά του, την τρέλα του!

Ο Γ. Μαρίνος είναι για μένα η Αθήνα, η Οδός Ονείρων, που εκείνος πρωτοτραγούδησε, η Πανεπιστημίου, που κάθε φορά σαν την κατεβαίνω θυμάμαι το συγκλονιστικό νούμερό του, 

Σε μια συνέντευξή του στο ΦΑΝΤΑΖΙΟ (16/3/1976) και στην Όλγα Μπακομάρου, ο Γιώργος Μαρίνος τοποθετείται σε σχέση με το κλίμα της Μεταπολίτευσης και λέει ενδιαφέροντα και ...προφητικά πράγματα: 

«Είναι φυσικό να μην απευθύνομαι σ’ ένα κοινό νέων 18 ετών. Πιο παληά ίσως να απευθυνόμουν στους νέους της γενιάς μου, να τους αφορούσαν αυτά που τραγουδούσα. Αλλά μεγαλώνω μαζί με τη γενιά μου. Όσο για τους φοιτητές, τους σημερινούς φοιτητές, άρχισαν να καταλαβαίνουν την εις βάρος τους κοροϊδία. Το ότι ωρισμένοι τραγουδάνε τάχα από… ιδανικό τα ιδανικά τους, ενώ στην πραγματικότητα εκμεταλλεύονται τη δίψα τους για ελευθερία, δικαιοσύνη, δημοκρατία. Αλλά είναι παρήγορο που άρχισαν να τους καταλαβαίνουν οι νέοι. Κι αυτό το αποδεικνύει η αποχή τους από πολλά απ’ αυτά τα δήθεν μαγαζιά. Φυσικά, μερικά πράγματα είναι και θέμα μόδας. Τρέχουν τώρα λόγου χάρη στα “αντάρτικα”, γιατί είναι κάτι καινούργιο. Δεν είναι σίγουρο ότι θα πηγαίνουν εκεί με ενθουσιασμό σε δύο ή σε πέντε χρόνια. Όλα αυτά είναι φαινόμενα παροδικά. Οι νέοι έχουν αυτούς τους ενθουσιασμούς, όσο δεν είναι εξαρτημένοι από το αστικό περιβάλλον. Όταν μπουν μέσα σ’ αυτό, εγκλωβίζονται στο σύστημα και απορροφώνται. Εκτός, βέβαια, από ωρισμένους ρομαντικούς, ωραίους και αξιοζήλευτους, που διατηρούνται πάντα αγνοί και ενθουσιώδεις». 

Τότε που έλεγε αυτά ο Γ. Μαρίνος στην Όλγα Μπακομάρου, τον Μάρτιο του 1976, ήταν που ο Γιώργος Παπαστεφάνου του αφιέρωσε μια "Μουσική βραδιά" στην Ελληνική Τηλεόραση. 

Το παραθέτουμε στη συνέχεια, σε ανάμνηση αλλοτινών καιρών, απέραντα ευγενικών.

ΕΓΙΝΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΚΗΝΙΚΟ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΒΟΤΑΝΙΚΟ

Την ημέρα των γενεθλίων του Μάνου Χατζιδάκι, στις 23 Οκτωβρίου, πριν 22 χρόνια (1993), κυκλοφορεί ο δίσκος βινυλίου με τον τίτλο «Ο Παίκτης». Ο Γιώργος Μαρίνος ερμηνεύει δέκα τραγούδια του συνθέτη Στάμου Σέμση σε στίχους του Γιώργου Θεοφανόπουλου – Χατζιδάκι. 

Tο αξιομνημόνευτο εδώ, είναι η συμμετοχή του Δημήτρη Χορν στο τραγούδι «Μια νύχτα στο Βοτανικό». Τι λέει ο Χορν; Με την χαρακτηριστική φωνή του ένα στίχο: «Έγινε ο κόσμος σκηνικό μια νύχτα στο Βοτανικό». Το τραγούδι αυτό αποδίδει μοναδικά και σπαρακτικά, σε κάποια σημεία, ο Γιώργος Μαρίνος, όπως τον στίχο «Είσαι μεγάλος σταρ, αγάπη μου». 

Το αφιερώνω σ’ αυτούς τους σταρ της προσωπικής μου μυθολογίας: 

- Στον Μάνο Χατζιδάκι, που σε λίγες μέρες, κλείνει τα 95 χρόνια του. 

- Στον Δημήτρη Χορν, που άγει τα ονομαστήριά του στις 26 Οκτωβρίου. 

- Στον Γιώργο Μαρίνο, που γεννήθηκε στον Βοτανικό. Τον πρόλαβα στην «Μέδουσα» και τον απόλαυσα σε όλη του την τραγικότητα!

Π.Α.Α.