ΤΟ "ΠΙΣΤΕΥΩ" ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ
ΠΙΣΤΕΥΩ

Η Αγάπη μόνο βαστάζει όλα τα φορτία
Μπορώ να βαστάζω όλα τα φορτία
Γιατί η Αγάπη είναι το μέγα Φορτίο
Η Αγάπη σηκώνει το βάρος τ' ουρανού
Μπορώ να σηκώνω το βάρος τ' ουρανού
Η Αγάπη υπομένει τα μαρτύρια της πυράς
Μπορώ να υπομένω τα μαρτύρια της πυράς
Γιατί η Αγάπη είναι ο Ουρανός και η Πυρά
Η Αγάπη πιστεύει στη Ζωή και στο Θάνατο
Η Αγάπη πιστεύει στο Θαύμα
Μπορώ να πιστεύω στη Ζωή και στο Θάνατο
Μπορώ να πιστεύω στο Θαύμα
Γιατί η Αγάπη είναι η Ζωή και ο Θάνατος
Γιατί η Αγάπη είναι το Θαύμα
Η Αγάπη προσεύχεται κι ενεργεί
Η Αγάπη αγρυπνεί
Μπορώ να προσεύχομαι και να ενεργώ
Μπορώ να αγρυπνώ
Γιατί η Αγάπη είναι Προσευχή και Πράξη
Γιατί η Αγάπη είναι η μυστική Αγρυπνία
Η Αγάπη κρατάει όλα τα χαμόγελα κι όλα τα δάκρυα
Μπορώ να χαμογελώ και νά κλαiω όλα τα δάκρυα
Γιατί η Αγάπη είναι η Χαρούμενη - Θλίψη
Η Αγάπη δίνει τον Άρτο και τον Οίνο
Μπορώ να μεταλάβω τον Άρτο και τον Οίvo
Γιατί η Αγάπη είναι ο Μυστικός Δείπνος
κι η Μεγάλη Υπόσχεση!
Η Αγάπη έπλασε τον Άνθρωπο
Η Αγάπη εδώρησε το Φώς
Πιστεύω στον Άνθρωπο
Πιστεύω στην Αγάπη
Γιατί η Αγάπη είναι το Φως και η Δωρεά
Γιατί η Αγάπη είναι ο Άνθρωπος.

Από τη συλλογή Η εποχή του ύπνου και της αγρύπνιας, 1950

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ
ΠΙΣΤΕΥΩ

Πιστεύω στα χαλασμένα ρολόγια γιατί μπορώ να τα φτύνω άφοβα
Πιστεύω στις πέντε ηπείρους για τα ωραία χρώματά τους πάνω στο χάρτη
Πιστεύω στις άδειες κάμαρες που ξεκλειδώνοντας βρίσκεις καμιά φορά τον εαυτό σου
Πιστεύω στους τρελούς την ώρα που προσεύχονται και στις μηλιές το βράδυ που συλλογιούνται
Πιστεύω στα μικρά φτωχά ενθύμια της μητέρας μου και στην άσπιλη σύλληψη της Παρθένου
Πιστεύω στη φωνή του ομπρελά που είναι μια ολόκληρη χαμένη νεότητα
Πιστεύω στα ωραία πουλιά που πετάγονται μέσ' απ' τα πιο πικρά βιβλία
Πιστεύω στο φίλο που συναντάς άξαφνα μέσα σ' ένα παραμύθι
Πιστεύω στο απίστευτο που είναι η πιο αληθινή μας ιστορία
Πιστεύω στο φεγγάρι, όταν πέφτει στο πηγάδι, για να μη φαίνεται, καθώς σκύβει να το δει, η πλάτη του ραχητικού παιδιού
Πιστεύω στα σκυλιά που όταν γαβγίζουν σηκώνουν το κεφάλι, σαν κάποιον να κοιτάζουν που περνάει πιο ψηλά...

Από τη συλλογή Ο τυφλός με το λύχνο, Κέδρος 1985

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ
CREDO (ως είθισται να λέμε λατινιστί)

Α
Πιστεύω εις ένα Ποιητήν εκτός ουρανού / φυγάς θεόθεν και αλήτης, Εμπεδοκλής / και επί της γης / εξόριστος πάνω στη γη κ.λ.π. του Βωδελαίρου/.

Β
Πιστεύω εις ένα Υπολογιστήν εντός κεραυνού και δια της ύλης.

Γ
Υποφέροντας άχραντα /ουσιαστικόν / ο Ποιητής ανατείνεται βραδυφλεγής αυτόχειρας εξυπακούοντας πολύωρους ύπνους.

Δ
Τα υποψήφια λάθη λιγοστεύοντας.

Ε
Ορατών τε πάντων και αοράτων ιερουργώντας την αποκρομμύωση.

Ζ
Ο Ποιητής έχει τίποτα / βλέπε τους αναχωρήσαντες /.

Η
Πιστεύω εις ένα Ποιητήν που λέει: η τρέλα μ' αρέσει∙ γελοιοποιεί την ύπαρξη∙ ας ανάψω απ' τη μάνα μου.

Θ
Συνταχτικό δεν το γνοιάζεται στην προσταγή της μουσικότητας. Μαζί και μ' άλλες ακόμη λευτεριές, και τα νυ παίζονται κατά την έννοια ήχος οπουδήποτε. Π.χ. τον χειμώνα εδώ, το χειμώνα εκεί∙ δε θά 'ρθει – δεν θα καταλαγιάσουμε, κ.λ.π. κ.λ.π.

Ι
Ο Ποιητής γυμνάζει τη σκέψη σε απογύμνωση.

Κ
Κι αν είναι έλληνας οφείλει να σπουδάζει πάντοτε της Αττικής τη λεπτότητα, σε φως, βουνά, χωράφια και θάλασσα. Διδάσκει γλώσσα η λεπτότητα τούτη.

Λ
Κι αν είναι βαθιά πεπρωμένος ο Ποιητής εκφράζει το ανεξήγητο του εξηγητού∙ τυγχάνει νόμιμος διάδοχος του επιστήμονα και προκάτοχός του.

Μ
Στον αφρό δεν έχει διάρκεια∙ στο πατοκάζανο μαίνεται ο Ποιητής.

Ν
Φλογοδίαιτος και ποτέ ξελυτρωμένος.

Ξ
Ο Ποιητής κάποτε πρέπει να λέει: μεγάλη κατανάλωση παρουσίας – γενείτε και λίγο μοναξιάρηδες!

Ο
Ο Ποιητής είναι αμφίφλοξ.

Π
Επιδέχεται θανάτους και αναστάσεις.

Ρ
Ακροθωρίζει και υπάρχει σε ξαφνοκοίταγμα.

Σ
Είναι ουραγός της μητέρας.

Τ
Ανέσπερος από ηλικία.

Υ
Πιστεύω εις ένα Ποιητήν που λέει: να συμπέσουν οι αγνότητες. Μέχρι την Κόρινθο του Σύμπαντος ή μακρύτερα.

Φ
Σε ανώτερη απελπισία.

Χ
Σε φαεινότερη πεμπτουσία.

Ψ
Σε μιαν αίσθηση που πτηνούται.

Ω
Συγχωρώντας τους πάντες.

Από τη συλλογή Λογική Μεγάλου Σχήματος, ΕΡΑΤΩ, 1989

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Πιστεύω,

στην υγρασία της Νύχτας

στ’ αγάλματα που ταξιδεύουν μέρα-νύχτα, μες σε

δαπανηρές συσκευασίες

και στα κλειστά παράθυρα, εργοστασίων που

απεργούν.

Πιστεύω,

στην λιτανεία των αυτοκινήτων

στα νευρικά σφυρίγματα ενός εγκαταλελειμμένου

αστυφύλακα

και στην οσμή από σελίδες των σχολικών

βιβλίων,

Πιστεύω,

στις ποιητικές ανθολογίες

στις διαφημίσεις ταυρομαχιών του ‘35

και στα σημάδια του κορμιού σου, που φανερώ-

νουν έρωτα. Τέλος.

Πιστεύω,

στον θάνατο της μνήμης

και στην ανάσταση των επιθυμιών, εν μέσω ρόδων,

γιασεμιών και υακίνθων

Και τούτο εγένετο,

Αμήν.

Από Τα σχόλια του Τρίτου, Εξάντας 1980

 

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Σύμβολο πίστεως

Πιστεύω σε εκείνον που χτίζει, κι αγεροκρέμεται μες 

στον ουρανό, 

σαν Θεός, και κατευνάζει το χάος, 

Πιστεύω σε εκείνον που θερίζει, και το δρεπάνι του 

κυματίζει ολόφωτο 

σαν τα λαγόνια της αγαπημένης μου. 

Πιστεύω σε εκείνον που αγαπάει, όπως πιστεύω 

και σε εκείνον που μισεί. 

Πιστεύω σε εκείνον που αμαρτάνει και ζητάει με 

δάκρυα να τον συγχωρέσουν 

πιστεύω και σε εκείνον που αμαρτάνει συχωρνάει 

μονάχος τον εαυτό του 

και προχωράει.  

Πιστεύω και στη νύχτα που ξαναδίνει τα πράγματα 

μες στην καρδιά σου. 

Πιστεύω στο αλάτι 

και στο κάρβουνο, στις μέλισσες και τα παιδιά. 

Πιστεύω στις πολιτείες, που η βουή τους, σαν τους 

ραψωδούς, 

έξω απ’ το παράθυρό σου, τραγουδάει την Οδύσσεια 

της καθημερινότητας. 

Πιστεύω και στη σιωπή, τα βράδια, στους 

κάμπους, 

όταν ακούς ν’ αναστενάζουν από γήινη ευτυχία τα 

καρπούζια, 

πιστεύω στους αντρείους, όπως πιστεύω και στους 

δειλούς, 

και τρέχω μ’ εκείνον που χυμάει στην έφοδο και 

πέφτει 

μες στις σφαίρες 

και το θρίαμβο, 

και πέφτω κι εγώ μαζί του, 

και φεύγω με εκείνον που λιποτακτεί και κλαίει, 

και που είναι απ’ όλους 

περιφρονημένος – μα ζωντανός. 

Και κλαίω κι εγώ μαζί του. 

Η αφθονία της πίστης μου είναι ένας άλλος, 

έκτος, δίχως όνομα, ωκεανός, που ταξιδεύω πάνω 

του 

χωρίς χάρτες και τιμόνια, με μόνο την καρδιά για 

οδηγό, 

γιατί η αγάπη που έχω μέσα μου μπορεί κι ένα 

ακυβέρνητο καράβι 

να το οδηγήσει στο δρόμο το σωστό. 

Πιστεύω στα κατώφλια, στα γυμνά ποδάρια, 

στους σιδερένιους γερανούς και τα πορτοκάλια. 

Πιστεύω και στον ανθρωπάκο, στη γωνιά του δρόμου, 

που βγάζει το καπέλο του και χαιρετάει ταπεινά, 

την ώρα που οι άλλοι τον σκουντάν και τον 

χλευάζουν. 

Και δοξάζομαι κι εγώ μαζί του. 

Πιστεύω στους μεγάλους εφευρέτες, τους ήρωες, 

τους ποιητές, 

που αλλάζουνε, με μια χειρονομία, τη γεωγραφία και 

τα πεπρωμένα 

πιστεύω και στα ταπεινά βόδια που σηκώνουνε στη 

ράχη τους, 

σα δόξα, το αιώνια ανάλλαχτο κι ολοπόρφυρο 

δειλινό. 

Πιστεύω σε σας που κρατάτε ψηλά τις σημαίες 

και προχωράτε μες στον ενάντιο άνεμο, 

πιστεύω και σε σένα που σηκώνεις σαν σημαία την 

καρδιά σου, 

και προχωράς μες στο ενάντιο πλήθος. 

Πιστεύω στο άπειρο, μπορώ να κάθομαι ώρες και να 

διαβάζω τον ουρανό, 

τα χείλη μου είναι βαριά απ’ την κερήθρα των άστρων 

και συχνά έστειλα την ψυχή μου να παραθερίσει στο 

άγνωστο. 

Πιστεύω και στη γλυκιά ετούτη γη, γεμάτη 

μαχαιρώματα 

και ζεστούς γυναικείους κόρφους, 

Πιστεύω στο χώμα, αυτό το χώμα που πατάω και 

που με καρτερεί 

εκεί κάτω, μες στη σκοτεινιά, όπου σαλεύουν οι 

ρίζες, κοιμούνται οι νεκροί, και τραγουδάνε κιόλας 

μεθυσμένα τ’ αυριανά κρασιά, 

πιστεύω και σε κείνα που δεν πιστεύω, 

Αμήν. 

Σύμβολο Πίστεως. Από το βιβλίο Ποίηση 1, εκδ. Μετρονόμος.

«Ἐγώ δέ εἰμι σκώληξ καί οὐκ ἄνθρωπος, ὄνειδος ἀνθρώπων καί ἐξουθένημα λαοῦ»

Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO

Νίκος Καρούζος

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΣΚΟΥΛΗΚΙΟΥ

Άκου Κύριε τον καλό σου φίλο

που αγαπά τους καρπούς και τους τάφους.

Εσύ είσαι ό,τι με συνδέει μ' έναν καρπό και μ' έναν τάφο.

Αλλ' όμως είμαι θέλημά σου

γέννημα στην απέραντη καρδιά σου...

Δεν έχω ερωτήματα

και ταξιδεύω με αργή κίνηση προς τον Πατέρα.

Μάταιος ο κόσμος αλλά πέρασμα.

Και μάταια τα μάτια της σαρκός μου

γλυκά που αγγίζονται με λουλούδια.

"Δεν έχεις ερωτήματα;" - μου λέει το φθαρτό.

Σελήνη φευγαλέα εσύ τάχα ρωτάς αυτή τη νύχτα;

Ή με ρωτούν τα νέφη που σε ακολουθούν;

Χαίρομαι την ευφορία του αργύρου σου

και τη διαπερνώ με την πίστη.

Αυτή 'ναι η αξία εμάς των σκουληκιών

που δεν έχουμε παρά μονάχα ένα δρόμο...

Το χώμα είν' η μοίρα μου αντίκρυ των άστρων.

Αγάπη όνειρο θαλασσί τύλιξέ με.

Ποια ευφροσύνη δεν σου παραστέκει;

Αγάπη, πράξη και ουσία του θεού μου

σερνάμενο κι αν είμαι πλέω στη χαρά.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης 

Από το ποίημα ΔΕΗΣΙΣ 

Πρὸς σὲ τὸν Πλάστην ἔκραξα ἐν συνοχῇ καρδίας, 

σκώληξ τῆς γῆς οἰκτρὸς ἐγὼ καὶ τέκνον ἀσθενείας· 

μὴ ἀποβάλῃς προσευχὴν ἐκ βάθους πεμπομένην 

καὶ μὴ ἀπώσῃ, ὁ Θεός, ψυχὴν συντετριμμένην.

ΕΝΤΓΚΑΡ ΑΛΑΝ ΠΟΕ / ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΡΘΑΛΙΤΗΣ, 

Ο νικητής σκώληξ 

....

Μεμιάς τα φώτα σβήνουν όλα. 

Πάνω από κάθε μια μορφή, 

που τρέμει, λες καθώς σουδάρι 

η αυλαία πέφτει ορμητική. 

Σηκώνονται και λεν πως είδαν 

κάτωχροι οι αγγέλοι δυστυχείς 

την τραγωδία «Άνθρωπος», που είναι 

ο σκώληξ πρωταγωνιστής.

ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ...ΧΑΜΕΝΩΝ ΠΙΣΤΩΝ

ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ

Κύριε λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής.
Άστρα και χώμα σε βαστάζουν….
Μεριάζουν άφωνα τα σκότη και διαβαίνεις,
ανέγγιχτη τον κόσμον αγγίζει μουσική
και της καρδιάς τα πέταλα ροδίζουν,
άνθος όμορφο ζεσταίνεται στον ήλιο.
Λευκάνθηκαν οι άνθρωποι στο αίμα του αρνίου.

Θεέ μου ανέρχεσαι λυπημένος,
αν και για όραση εξακολουθείς να έχεις τη συγχώρηση.
Ω θλίψη των ματιών του Κυρίου μου,
της αιωνιότητας ο κάματος,
έχω πολύ συνεργήσει για να υπάρχεις,
είναι πολύ σ᾽ εμένα το μερίδιο της ανομίας.
Ανοίγει ένα τριαντάφυλλο, πάω και το ρωτώ:
Πού έκρυψαν τον ήλιο;
Πλησιάζω τη θάλασσα και της λέω:
Είσαι βαθειά και με τα μυστικά μεγάλη σου η σχέση.
Λυτρώνεται ο άνθρωπος;
Απαντά το λουλούδι: «Θα χαθούμε»
κι η θάλασσα με αχ αναταράζεται.

Νίκος Καρούζος, «Το Πάσχα των Πιστών» (από την ποιητική συλλογή «Νέες Δοκιμές»), εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα, 1954

Το Πάσχα των χαμένων

Κάθε άνθρωπος έναν έχει να φέρει σταυρό.

Ποιος δεν σκέφτεται τον σταυρό του;

Ποιος δεν φαντάζεται έναν σταυρό που σέρνει;

Ποιος δεν φτιάχνει στον εαυτό του έναν αφόρητο σταυρό;

Η δε Ανάσταση ποιον απασχολεί;

Το Πάσχα είναι το Πάσχα ενός ενιαύσιου αμνού

ψημένου στα κάρβουνα των απολαύσεων.

Το μυστικό Πάσχα,

το Πάσχα των εργατών εκείνων που

τους χαρίστηκε η ευκαιρία να βγάλουν λίγο βιό

την ενδεκάτη ώρα

ποιος το μοιράζεται με τους χαμένους;

Roni Bou Saba, Πάσχα 2021

------

Το Πάσχα των πιστών του Ν. Καρούζου είναι Πάσχα μυστικό...

Ας θορυβούν οι άσχετοι "πιστοί" που θέλουν την Ανάσταση - διαδήλωση. 

Το λέει και το τροπάρι: Πάσχα ιερόν, καινόν, Άγιον και τελικά μυστικόν...

Περιλαμβάνει, προφανώς, και τους ...χαμένους, που επισημαίνει ο Roni Bou Saba, στο δικό του ποιημάτιο που παραθέτουμε εδώ, εμπνευσμένο από το ποίημα του Καρούζου. 

Το Πάσχα είναι μυστικό, όπως όλα στην Εκκλησία. Εν πλαξί των καρδιών ημών...

Άρα, οι ...χαμένοι στο δρόμο προς την Ανάσταση μπορεί να έσονται πρώτοι... 

Γιατί ποιος μπορεί να προδικάσει την πορεία προς Εμμαούς; 

Π.Α.Α.

ΤΟ "ΠΙΣΤΕΥΩ" ΤΗΣ ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗΣ, ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ, ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΟΥΖΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ

ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ
ΠΙΣΤΕΥΩ


Η Αγάπη μόνο βαστάζει όλα τα φορτία
Μπορώ να βαστάζω όλα τα φορτία
Γιατί η Αγάπη είναι το μέγα Φορτίο
Η Αγάπη σηκώνει το βάρος τ' ουρανού
Μπορώ να σηκώνω το βάρος τ' ουρανού
Η Αγάπη υπομένει τα μαρτύρια της πυράς
Μπορώ να υπομένω τα μαρτύρια της πυράς
Γιατί η Αγάπη είναι ο Ουρανός και η Πυρά
Η Αγάπη πιστεύει στη Ζωή και στο Θάνατο
Η Αγάπη πιστεύει στο Θαύμα
Μπορώ να πιστεύω στη Ζωή και στο Θάνατο
Μπορώ να πιστεύω στο Θαύμα
Γιατί η Αγάπη είναι η Ζωή και ο Θάνατος
Γιατί η Αγάπη είναι το Θαύμα
Η Αγάπη προσεύχεται κι ενεργεί
Η Αγάπη αγρυπνεί
Μπορώ να προσεύχομαι και να ενεργώ
Μπορώ να αγρυπνώ
Γιατί η Αγάπη είναι Προσευχή και Πράξη
Γιατί η Αγάπη είναι η μυστική Αγρυπνία
Η Αγάπη κρατάει όλα τα χαμόγελα κι όλα τα δάκρυα
Μπορώ να χαμογελώ και νά κλαiω όλα τα δάκρυα
Γιατί η Αγάπη είναι η Χαρούμενη - Θλίψη
Η Αγάπη δίνει τον Άρτο και τον Οίνο
Μπορώ να μεταλάβω τον Άρτο και τον Οίvo
Γιατί η Αγάπη είναι ο Μυστικός Δείπνος
κι η Μεγάλη Υπόσχεση!
Η Αγάπη έπλασε τον Άνθρωπο
Η Αγάπη εδώρησε το Φώς
Πιστεύω στον Άνθρωπο
Πιστεύω στην Αγάπη
Γιατί η Αγάπη είναι το Φως και η Δωρεά
Γιατί η Αγάπη είναι ο Άνθρωπος.

Από τη συλλογή Η εποχή του ύπνου και της αγρύπνιας, 1950


ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ
ΠΙΣΤΕΥΩ

Πιστεύω στα χαλασμένα ρολόγια γιατί μπορώ να τα φτύνω άφοβα
Πιστεύω στις πέντε ηπείρους για τα ωραία χρώματά τους πάνω στο χάρτη
Πιστεύω στις άδειες κάμαρες που ξεκλειδώνοντας βρίσκεις καμιά φορά τον εαυτό σου
Πιστεύω στους τρελούς την ώρα που προσεύχονται και στις μηλιές το βράδυ που συλλογιούνται
Πιστεύω στα μικρά φτωχά ενθύμια της μητέρας μου και στην άσπιλη σύλληψη της Παρθένου
Πιστεύω στη φωνή του ομπρελά που είναι μια ολόκληρη χαμένη νεότητα
Πιστεύω στα ωραία πουλιά που πετάγονται μέσ' απ' τα πιο πικρά βιβλία
Πιστεύω στο φίλο που συναντάς άξαφνα μέσα σ' ένα παραμύθι
Πιστεύω στο απίστευτο που είναι η πιο αληθινή μας ιστορία
Πιστεύω στο φεγγάρι, όταν πέφτει στο πηγάδι, για να μη φαίνεται, καθώς σκύβει να το δει, η πλάτη του ραχητικού παιδιού
Πιστεύω στα σκυλιά που όταν γαβγίζουν σηκώνουν το κεφάλι, σαν κάποιον να κοιτάζουν που περνάει πιο ψηλά...

Από τη συλλογή Ο τυφλός με το λύχνο, Κέδρος 1985


ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ
CREDO (ως είθισται να λέμε λατινιστί)

Α
Πιστεύω εις ένα Ποιητήν εκτός ουρανού / φυγάς θεόθεν και αλήτης, Εμπεδοκλής / και επί της γης / εξόριστος πάνω στη γη κ.λ.π. του Βωδελαίρου/.

Β
Πιστεύω εις ένα Υπολογιστήν εντός κεραυνού και δια της ύλης.

Γ
Υποφέροντας άχραντα /ουσιαστικόν / ο Ποιητής ανατείνεται βραδυφλεγής αυτόχειρας εξυπακούοντας πολύωρους ύπνους.

Δ
Τα υποψήφια λάθη λιγοστεύοντας.

Ε
Ορατών τε πάντων και αοράτων ιερουργώντας την αποκρομμύωση.

Ζ
Ο Ποιητής έχει τίποτα / βλέπε τους αναχωρήσαντες /.

Η
Πιστεύω εις ένα Ποιητήν που λέει: η τρέλα μ' αρέσει∙ γελοιοποιεί την ύπαρξη∙ ας ανάψω απ' τη μάνα μου.

Θ
Συνταχτικό δεν το γνοιάζεται στην προσταγή της μουσικότητας. Μαζί και μ' άλλες ακόμη λευτεριές, και τα νυ παίζονται κατά την έννοια ήχος οπουδήποτε. Π.χ. τον χειμώνα εδώ, το χειμώνα εκεί∙ δε θά 'ρθει – δεν θα καταλαγιάσουμε, κ.λ.π. κ.λ.π.

Ι
Ο Ποιητής γυμνάζει τη σκέψη σε απογύμνωση.

Κ
Κι αν είναι έλληνας οφείλει να σπουδάζει πάντοτε της Αττικής τη λεπτότητα, σε φως, βουνά, χωράφια και θάλασσα.Διδάσκει γλώσσα η λεπτότητα τούτη.

Λ
Κι αν είναι βαθιά πεπρωμένος ο Ποιητής εκφράζει το ανεξήγητο του εξηγητού∙ τυγχάνει νόμιμος διάδοχος του επιστήμονα και προκάτοχός του.

Μ
Στον αφρό δεν έχει διάρκεια∙ στο πατοκάζανο μαίνεται ο Ποιητής.

Ν
Φλογοδίαιτος και ποτέ ξελυτρωμένος.

Ξ
Ο Ποιητής κάποτε πρέπει να λέει: μεγάλη κατανάλωση παρουσίας – γενείτε και λίγο μοναξιάρηδες!

Ο
Ο Ποιητής είναι αμφίφλοξ.

Π
Επιδέχεται θανάτους και αναστάσεις.

Ρ
Ακροθωρίζει και υπάρχει σε ξαφνοκοίταγμα.

Σ
Είναι ουραγός της μητέρας.

Τ
Ανέσπερος από ηλικία.

Υ
Πιστεύω εις ένα Ποιητήν που λέει: να συμπέσουν οι αγνότητες. Μέχρι την Κόρινθο του Σύμπαντος ή μακρύτερα.

Φ
Σε ανώτερη απελπισία.

Χ
Σε φαεινότερη πεμπτουσία.

Ψ
Σε μιαν αίσθηση που πτηνούται.

Ω
Συγχωρώντας τους πάντες.

Από τη συλλογή Λογική Μεγάλου Σχήματος, ΕΡΑΤΩ, 1989

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Πιστεύω,

στην υγρασία της Νύχτας

στ’ αγάλματα που ταξιδεύουν μέρα-νύχτα, μες σε

δαπανηρές συσκευασίες

και στα κλειστά παράθυρα, εργοστασίων που

απεργούν.

Πιστεύω,

στην λιτανεία των αυτοκινήτων

στα νευρικά σφυρίγματα ενός εγκαταλελειμμένου

αστυφύλακα

και στην οσμή από σελίδες των σχολικών

βιβλίων,

Πιστεύω,

στις ποιητικές ανθολογίες

στις διαφημίσεις ταυρομαχιών του ‘35

και στα σημάδια του κορμιού σου, που φανερώ-

νουν έρωτα. Τέλος.

Πιστεύω,

στον θάνατο της μνήμης

και στην ανάσταση των επιθυμιών, εν μέσω ρόδων,

γιασεμιών και υακίνθων

Και τούτο εγένετο,

Αμήν.

Από Τα σχόλια του Τρίτου, Εξάντας 1980

Ο ΑΚΕΡΑΙΟΣ ΚΥΡ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΟΥΖΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΑΠΦΩΣ ΝΟΤΑΡΑ

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

Ο ΑΚΕΡΑΙΟΣ ΚΥΡ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Θαμνώδη ρήματα και φύλλα καταπράσινα της γλώσσας.
Μεγάλος άνθρωπος κι ανέσπερος έλληνας που κράτησε
τον πόνο στο σωστό του το ύψος
αγνοώντας και δημοτικισμούς και εξελικτισμούς και μόδες
αγνοώντας τα εκάστοτε μορμολύκεια
την ασίγαστη γενικότητα των πιθήκων
αγνοώντας τον αιώνα της καλπάζουσας εξυπνάδας
ο ανοξείδωτος.
Ήδη τα θύματα της Προόδου που πρόωρα σκουριάζει
πάνε στην πατρίδα του τη Σκιάθο
κι αγοράζουν ελπίζοντας οικόπεδα
πάνε για λίγο αεράκι λίγη θάλασσα και φρέσκο φεγγάρι.
Μα ειν' αδύνατο να κοροϊδέψουμε τη ρημαγμένη φύση
με ξιπόλητα Σαββατοκύριακα και με τροχόσπιτα.
Ο ακέραιος κυρ Αλέξανδρος
εκείνος ο περιούσιος Παπαδιαμάντης
και το κεράκι μας ακόμη δεν το θέλει.

Από τη συλλογή: ΧΟΡΤΑΡΙΑΣΜΕΝΑ ΧΑΣΜΑΤΑ, Εγνατία, 1974

Σε προηγούμενη ανάρτηση είπαμε ότι το να διαβάσει η Σαπφώ Νοταρά διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ήταν μια έμπνευση του Μάνου Χατζιδάκι, όταν ήταν διευθυντής στο Τρίτο, η οποία αποδεικνύεται με το πέρασμα του χρόνου, ιστορικής σημασίας. 

Σήμερα, που είναι η επέτειος της αναχώρησης του κυρ Αλέξανδρου (3-1-1911), βάζουμε όλα τα διηγήματα που ηχογράφησε η Σαπφώ Νοταρά. 

- Τα επτά διηγήματα, μοιρασμένα σε δύο ενότητες, είναι τα εξής:
Μέρος 1ο: 

1. Υπηρέτρα (24:02) - 2. Το σπιτάκι στο λειβάδι (24:58) - 3. Φώτα ολόφωτα (21:54) 

Μέρος 2ο: 

4. Ωχ, βασανάκια (25:06) - 5. Το καμίνι (17:40) - 6. Το μοιρολόγι της φώκιας (11:31) - 7. Έρωτας στα χιόνια (15:55). 

ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ - Ο ακέραιος κυρ Αλέξανδρος

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ

Ο ΑΚΕΡΑΙΟΣ ΚΥΡ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Θαμνώδη ρήματα και φύλλα καταπράσινα της γλώσσας.
Μεγάλος άνθρωπος κι ανέσπερος έλληνας που κράτησε
τον πόνο στο σωστό του το ύψος
αγνοώντας και δημοτικισμούς και εξελικτισμούς και μόδες
αγνοώντας τα εκάστοτε μορμολύκεια
την ασίγαστη γενικότητα των πιθήκων
αγνοώντας τον αιώνα της καλπάζουσας εξυπνάδας
ο ανοξείδωτος.
Ήδη τα θύματα της Προόδου που πρόωρα σκουριάζει
πάνε στην πατρίδα του τη Σκιάθο
κι αγοράζουν ελπίζοντας οικόπεδα
πάνε για λίγο αεράκι λίγη θάλασσα και φρέσκο φεγγάρι.
Μα ειν' αδύνατο να κοροϊδέψουμε τη ρημαγμένη φύση
με ξιπόλητα Σαββατοκύριακα και με τροχόσπιτα.
Ο ακέραιος κυρ Αλέξανδρος
εκείνος ο περιούσιος Παπαδιαμάντης
και το κεράκι μας ακόμη δεν το θέλει.

Από τη συλλογή: ΧΟΡΤΑΡΙΑΣΜΕΝΑ ΧΑΣΜΑΤΑ, Εγνατία, 1974