Το “Φως Φαναρίου” απαντά στην Εκκλησία της Αλβανίας

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Το «Φως Φαναρίου» πριν λίγες μέρες έφερε στο φως ένα ηχητικό ντοκουμέντο, στο οποίο ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, μιλάει αγγλικά και εκφράζεται με φιλόφρονες λόγους για τον «πρωτοστάτη διχαστικών ενεργειών», ήτοι τον νυν Επίσκοπο Φιλομηλίου Θεοφάνη, προϊστάμενο για τις υπό το Οικουμενικό Πατριαρχείο Αλβανόφωνες Ορθόδοξες Κοινότητες στις Η.Π.Α. 

Η Εκκλησία της Αλβανίας με σχετικό ανακοινωθέν της (6 Οκτωβρίου 2023), το οποίο απέστειλε παντού, μας πληροφορεί για το συγκεκριμένο ντοκουμέντο, ότι «μία τυπική ευγενής αναφορά δεν σημαίνει ακύρωση βαρυτάτων ευθυνών». Αλλά μας λέει και αρκετά, εξόχως αποκαλυπτικά πράγματα, για τη σχέση της με τον Φιλομηλίου Θεοφάνη, τον οποίο θεωρεί υπεύθυνο για «αποτυχημένες διχαστικές ενέργειες στα πρώτα κρίσιμα χρόνια για την Εκκλησία της Αλβανίας». 

 Ας δούμε, λοιπόν, τα όσα ενδιαφέροντα μας λέει η Εκκλησία της Αλβανίας: 

«Στις 8 Σεπτεμβρίου 2019, προερχόμενος από τις ΗΠΑ, επισκέφτηκε τα Τίρανα, τον τόπο της γεννήσεώς του. Τότε, κατ’ άκραν επιείκειαν, τού επετράπη να λειτουργήσει, ως κληρικός πλέον μιας άλλης Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας, της Ρουμανικής και προσφωνήθηκε με ευγενή χαιρετισμό, κατά την προτροπή του Κυρίου (Μτ 5:44)». 

Τι σημαίνει το «κατ’ άκραν επιείκειαν, τού επετράπη να λειτουργήσει»; Ήταν σχισματικός, ήταν σε ακοινωνησία, τελούσε υπό κάποιο επιτίμιο; Είχε καταγγείλει στην Ορθοδοξία η Εκκλησία της Αλβανίας τον εν λόγω για κανονικά παραπτώματα; Του επετράπη να λειτουργήσει επειδή ήταν «κληρικός πλέον μιας άλλης Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας, της Ρουμανικής»; Τι είδους εκκλησιολογία είναι αυτή την οποία εισάγει η Εκκλησία της Αλβανίας; Μπορεί η Θεία Λειτουργία, η έκφραση της ενότητος της Εκκλησίας, να χρησιμοποιείται «κατ’ άκραν επιείκειαν»; Πρόκειται για πρακτική Savoir Vivre; Στη συνέχεια, αφού εφαρμόστηκε η «κατ’ άκραν επιείκεια», γιατί έπρεπε ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας να τον προσφωνήσει «με ευγενή χαιρετισμό», αυτόν που τον χαρακτηρίζει με τα μελανότερα χρώματα για την διασπαστική δράση του; Γνωρίζουμε όλοι ότι αυτές οι προσφωνήσεις φιλοφρόνησης μέσα στο ναό, έχουν σκοπό να εξάρουν τον κληρικό για τον οποίο λέγονται και ο Αλβανίας Αναστάσιος είπε ότι «είχαμε τη χαρά να έχουμε μαζί μας τον πατέρα Θεοφάνη να λειτουργήσει μαζί μας. Για πολλά χρόνια ήταν στη Ρουμανία και τώρα επίσης διακονεί στην Αμερική. Είναι ένας αγαπημένος αδελφός και είναι χαρά να έχουμε…». 

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Αλβανίας Αναστάσιος εννοεί «την προτροπή του Κυρίου (Μτ 5:44)», την οποία επικαλείται, ως μια «τυπική ευγενή αναφορά που δεν σημαίνει ακύρωση βαρυτάτων ευθυνών». Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι ο Αλβανίας Αναστάσιος δεν εννοεί πλήρως αυτά που λέει. Και μάλιστα για μια περίπτωση που ο ίδιος τώρα καταγγέλλει. 

Όμως, η Εκκλησία της Αλβανίας σημειώνει στο ανακοινωθέν της ότι «όταν αργότερα έγινε γνωστό ότι επιδίωκε να ανυψωθεί εις Μητροπολίτη για τις κοινότητες των Αλβανών της Αμερικής υπό την OCA, εις διαδοχήν του μακαριστού Μητροπολίτου Νίκωνος Liolin, κατά την επίσκεψή του στα Τίρανα στις 9 Αυγούστου 2020, δεν τού επετράπη να συλλειτουργήσει». 

Λυπούμαι για την τελείως προβληματική αυτή άποψη μιας Ορθόδοξης Εκκλησίας με ηγέτη τον μεγάλο θεολόγο Αναστάσιο Γιαννουλάτο. Απαγορεύεται σε κάποιον κληρικό να συλλειτουργήσει επειδή «έγινε γνωστό ότι επιδίωκε να ανυψωθεί εις Μητροπολίτη»; Είναι αυτό εκκλησιολογικό κριτήριο για να δοθεί η άδεια σε κάποιον κληρικό να συλλειτουργήσει; Όλοι γνωρίζουμε ότι το «όνειρο» όλων σχεδόν των αρχιμανδριτών είναι να γίνουν μητροπολίτες. Και το επιδιώκουν αυτό με πολλούς τρόπους. Θα πρέπει να τους απαγορεύεται να λειτουργήσουν; Και ποιος θα το κρίνει αυτό; Κι ακόμα, ο νυν Φιλομηλίου Θεοφάνης, σύμφωνα με την Εκκλησία της Αλβανίας, «επιδίωκε να ανυψωθεί εις Μητροπολίτη για τις κοινότητες των Αλβανών της Αμερικής υπό την OCA», δηλαδή μιλάμε για μια άλλη δικαιοδοσία. Μπορεί, άραγε, η απαγόρευση της Θ. Λειτουργίας στα Τίρανα να …αποτρέψει μια τέτοια εξέλιξη στις Η.Π.Α.; Δεν χωράει ο νους μου το σκεπτικό της Εκκλησίας της Αλβανίας! 

Στο ανακοινωθέν – απάντηση στο «Φως Φαναρίου», σημειώνεται ότι «η φωτογραφία που προβάλλεται στο εν λόγω δημοσίευμα δεν είναι από την Αλβανία, αλλά από μία επίσκεψη του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Αναστασίου στη Βοστόνη». Εφόσον ο Αλβανίας Αναστάσιος καταμαρτυρεί τόσα στον Φιλομηλίου Θεοφάνη, πώς επιτρέπει σε αυτόν να στέκεται δίπλα του σε μια αναμνηστική, έστω, φωτογραφία και μάλιστα στην Βοστόνη, όπου δηλαδή επιδίωκε να γίνει μητροπολίτης των Αλβανοφώνων ο Θεοφάνης Κόγια; Προφανώς κατά την επίσκεψή του στην Αμερική ο Αλβανίας Αναστάσιος ήλθε σε επαφή με τον Θεοφάνη Κόγια. Τι άραγε είπαν τότε; 

Η Εκκλησία της Αλβανίας κλείνει την απάντηση της στο «Φως Φαναρίου» με μια πολύ …περίεργη πρόταση: «Τα γεγονότα αυτά αποτελούν αδιαμφισβήτητο τεκμήριο του τρόπου με τον οποίο ενεργεί ο συγκεκριμένος κληρικός, σε σχέση με τις προσωπικές του επιδιώξεις και τις αρνητικές επιπτώσεις τους για την κατ’ Αλβανίαν Ορθόδοξο Εκκλησία». 

Σε ποια «γεγονότα» αναφέρεται η Εκκλησία της Αλβανίας; Κανένα συγκεκριμένο και σημαντικό γεγονός δεν μνημονεύει. Και αυτό είναι το παράδοξο! Ενημέρωσε επισήμως τις Ορθόδοξες Εκκλησίες για τις «διχαστικές ενέργειες» του Θεοφάνη Κόγια; Έπραξε τα δέοντα; Οι πολλοί μάθαμε την αντίδραση της πολύ πρόσφατα όταν εξελέγη Επίσκοπος Φιλομηλίου. Επίσης, η Εκκλησία της Ρουμανίας ενημερώθηκε για το «ποιόν» του Θεοφάνη Κόγια από την Εκκλησία της Αλβανίας, όταν τον δέχθηκε στους κόλπους της; 

Δυστυχώς, η απάντηση της Εκκλησίας της Αλβανίας στο «Φως Φαναρίου» συσκοτίζει και δεν φωτίζει, όπως θα έπρεπε, την υπόθεση. Υπάρχουν πολλά κενά και σοβαρά ερωτήματα στα οποία, όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, η Εκκλησία της Αλβανίας οφείλει να απαντήσει με σαφήνεια και λεπτομέρειες.

Η Εκκλησία της Αλβανίας απαντά στο “Φως Φαναρίου”

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ 

Μία τυπική ευγενής αναφορά δεν σημαίνει ακύρωση βαρυτάτων ευθυνών

Σχετικά με δημοσίευμα στην ιστοσελίδα «Φως Φαναρίου» (3 Οκτωβρίου 2023) που χαρακτηρίζεται ως «Ντοκουμέντο», τα γεγονότα έχουν ως εξής: Όπως ήδη έχει διευκρινιστεί (δελτίο τύπου 5 Ιουλίου 2023), ο Αρχιμανδρίτης (Arjan) Θεοφάνης Κόγια, χειροτονημένος στη Ρουμανία, μετά την αποτυχία των διχαστικών ενεργειών του στο Ελμπασάν (1995) στα πρώτα κρίσιμα χρόνια για την Εκκλησία της Αλβανίας, εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ. Εκεί εντάχθηκε σε ρουμανική κοινότητα υπό τη δικαιοδοσία της Ορθοδόξου εν Αμερική Εκκλησίας (OCA). Δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη για την υπονομευτική δράση του, η οποία μέχρι σήμερα εξακολουθεί να έχει συνέπειες. 

Στις 8 Σεπτεμβρίου 2019, προερχόμενος από τις ΗΠΑ, επισκέφτηκε τα Τίρανα, τον τόπο της γεννήσεώς του. Τότε, κατ’ άκραν επιείκειαν, τού επετράπη να λειτουργήσει, ως κληρικός πλέον μιας άλλης Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας, της Ρουμανικής και προσφωνήθηκε με ευγενή χαιρετισμό, κατά την προτροπή του Κυρίου (Μτ 5:44). Ωστόσο, όταν αργότερα έγινε γνωστό ότι επιδίωκε να ανυψωθεί εις Μητροπολίτη για τις κοινότητες των Αλβανών της Αμερικής υπό την OCA, εις διαδοχήν του μακαριστού Μητροπολίτου Νίκωνος Liolin, κατά την επίσκεψή του στα Τίρανα στις 9 Αυγούστου 2020, δεν τού επετράπη να συλλειτουργήσει. 

Οι αρμόδιοι της OCA, όταν ενημερώθηκαν για τις διχαστικές ενέργειές του το έτος 1995, δεν προχώρησαν στην εκλογή του. Στη συνέχεια προσέγγισε την Ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής υπό το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Τελικά εξελέγη Βοηθός Επίσκοπος του Οικουμενικού Πατριάρχη για τους Αλβανικής καταγωγής Ορθοδόξους στη Β. Αμερική, εις διαδοχήν του μακαριστού Μητροπολίτου Ηλία Κάτρε, ο οποίος είχε σφόδρα εναντιωθεί στις αρχικές διχαστικές προσπάθειες του τότε Αρχιμανδρίτη Θεοφάνη Κόγια. 

Η φωτογραφία που προβάλλεται στο εν λόγω δημοσίευμα δεν είναι από την Αλβανία, αλλά από μία επίσκεψη του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Αναστασίου στη Βοστόνη. Ως προς το ηχητικό παράθεμα, μια ευγενής τυπική προφορική αναφορά δεν εξαλείφει τις ευθύνες για σοβαρά παραπτώματα. 

Τα γεγονότα αυτά αποτελούν αδιαμφισβήτητο τεκμήριο του τρόπου με τον οποίο ενεργεί ο συγκεκριμένος κληρικός, σε σχέση με τις προσωπικές του επιδιώξεις και τις αρνητικές επιπτώσεις τους για την κατ’ Αλβανίαν Ορθόδοξο Εκκλησία 

Τίρανα 6 Οκτωβρίου 2023 

Από το Γραφείο Τύπου της Ιεράς Συνόδου

Ο Κώστας Ονισένκο για τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας και τον μητροπολίτη Ιωνάθαν

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

“Συμμεριζόμαστε τις θλίψεις Σας και στο μέτρο των δυνατοτήτων μας μοιραζόμαστε τη μαρτυρία μας για τις θηριωδίες έναντι του ευαγούς ορθοδόξου ιερού κλήρου, των ευσεβών ανθρώπων, καθώς και των ονομαστών ιερών προσκυνημάτων της Ουκρανίας”, έγραψε ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος σε επιστολή του προς τον μητροπολίτη Τούλτσιν και Μπρατσλάφ Ιωνάθαν, της ρωσόφιλης Εκκλησίας του Ονουφρίου στην Ουκρανία. 

Αυτός που υποστήριξε ο Αλβανίας Αναστάσιος, ο καταδικασμένος για έκνομες ενέργειες κατά του Ουκρανικού κράτους και προσβολή της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας, μητροπολίτης Ιωνάθαν, όχι μόνο παραδέχθηκε την ενοχή του, αλλά δεν άσκησε έφεση κατά της απόφασης και – φευ!- ζήτησε να συμπεριληφθεί ως ρώσος σε λίστα για ανταλλαγή με Ουκρανούς αιχμαλώτους! Δηλαδή να τον ανταλλάξουν οι Ουκρανοί με δικούς τους αιχμαλώτους που κρατάνε οι Ρώσοι και να πάει έτσι στη Ρωσία.

Αυτόν υποστήριξε, δυστυχώς, ο Αλβανίας Αναστάσιος ως τάχα “διωκόμενο”, όπως μας αποκαλύπτει στο βίντεο στο οποίο παραπέμπουμε, ο ελληνομαθέστατος δημοσιογράφος Κώστας Ονισέγκο από την Ουκρανία. 

Ο Αλβανίας Αναστάσιος στοιχήθηκε στην λογική του Πατριάρχη Μόσχας Κυρίλλου, ο οποίος θεωρεί ότι η κυβέρνηση της Ουκρανίας «αποβλέπει στην καταστροφή της Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας». Με πρόσφατη ανακοίνωση της η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Αλβανίας θεωρεί «μυθοπλασία πως η Εκκλησία της Αλβανίας «ευρίσκεται στη χοάνη της ρωσικής προπαγάνδας». Η Ιερά Σύνοδος λαμβάνει πάντοτε τις αποφάσεις της με σταθερή μέριμνα την ενότητα της Ορθοδοξίας και την πειστική μαρτυρία της στον σύγχρονο κόσμο». 

Όμως, ο Κώστας Ονισέγκο, αλλά και τα ρωσικίνητα ΜΜΕ, μας αποδεικνύουν ότι η φιλορωσική στάση του Αλβανίας Αναστασίου συζητείται πολύ στην Ουκρανία και ότι δεν είναι και τόσο …«μυθοπλασία» αυτό που υποστηρίζουμε, ότι ο Αλβανίας Αναστάσιος βρίσκεται όντως «στη χοάνη του ρωσικού κόσμου». Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστικό ότι τώρα τελευταία η Εκκλησία της Αλβανίας εκδίδει αρκετά ανακοινωθέντα – όσα ποτέ στο παρελθόν – για να διευκρινίσει, να διαψεύσει και να καταγγείλει. 

Δείτε και ακούστε τον Κώστα Ονισέγκο στο Φως Φαναρίου. 

ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΡΩΣΟ "ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΟ" ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΣΛΙΟΝΟΦ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο κληρικός της Εκκλησίας της Ρωσίας Διονύσιος Σλιόνοφ, καθηγούμενος της ιεράς μονής Αγίου Ανδρέου του Στρατηλάτη, καθηγητής της Θεολογικής Ακαδημίας Μόσχας και διευθυντής του Τμήματος Μεταπτυχιακών Σπουδών της Θεολογικής Ακαδημίας Μόσχας, δημοσίευσε τον Απρίλιο του 2023 ένα κείμενο με τίτλο: «Κριτική της θεωρίας περί πρωτείου τιμής και εξουσίας εξ απόψεως της ορθοδόξου Eκκλησιολογίας». Ένα κείμενο προγραμματικών αρχών της Ρωσικής Εκκλησίας για το ζήτημα του «πρωτείου τιμής» του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Σε εκείνο το κείμενο του ηγουμένου Διονυσίου Σλιόνοφ απαντήσαμε, επειδή υπήρχε και ειδική αναφορά σε μας, αλλά και παραπομπές στο Φως Φαναρίου. Δείτε την απάντηση μας εδώ. 

Φαίνεται, όμως, πως ο Ρώσος καθηγούμενος και καθηγητής, πήρε εργολαβία την «αποδόμηση», από πλευράς Ρωσικής Εκκλησίας, του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 

Έτσι, δημοσίευσε, στη συνέχεια το κείμενο με τον τίτλο: «Το «ἐν τοῖς βαρβαρικοῖς…» του 28ου κανόνα της εν Χαλκηδόνι Συνόδου και οι ερμηνείες αυτού». 

Στον επίλογο του κειμένου του ο ηγούμενος Διονύσιος Σλιόνοφ αναφέρεται και πάλι στην ελαχιστότητά μας, ως εξής: 

«Ένας από τους κορυφαίους δημοσιολόγους της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, ο Π. Ανδριόπουλος αποκάλυψε στις 8 Ιανουαρίου 2022 ένα ενδιαφέρον γεγονός. Επί πατριαρχίας Μελετίου Μεταξάκη οι ενορίες στην Αφρική πέραν των ορίων των τριών αρχαίων περιοχών, που καθορίσθηκαν από τον 6ο κανόνα της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου ως δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας (Αίγυπτος, Λιβύη και Πεντάπολη), υπάγονταν θεωρητικά στον Οικουμενικό Πατριάρχη ως «βάρβαροι», αλλά εκ των πραγμάτων παραχωρήθηκαν από αυτόν στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας. Πριν από 20 χρόνια η κατάσταση αυτή de facto νομιμοποιήθηκε ως de jure. Στις 23 Οκτωβρίου 2001 ο Οικουμενικός Πατριάρχης απένειμε Τόμο στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας για τη δικαιοδοσία εφ’ όλης της Αφρικής. Τοιουτοτρόπως, μόνον από τις 23 Οκτωβρίου 2001 εμφανίσθηκε η νόμιμη κανονική μορφή δικαιοδοσίας του Πατριάρχη Αλεξανδρείας επί του εδάφους όλης της αφρικανικής ηπείρου. Η προ εικοσαετίας πράξη αποτυπώνει όχι τόσο την αρχαία πρακτική, όσο τις πρωτοφανείς και παγκόσμιες αξιώσεις του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, οι οποίες άρχισαν να διαμορφώνονται και να αναπτύσσονται δυναμικά τον 20ό αι. μετά το 1923. Άλλωστε στον 28ο κανόνα της εν Χαλκηδόνι Συνόδου γινόταν λόγος μόνον περί βαρβάρων των τριών διοικήσεων, αλλά όχι και περί βαρβάρων στη διοίκηση της Αιγύπτου». 

Αυτό που για τον ηγούμενο Διονύσιο Σλιόνοφ χαρακτηρίζεται ως «πρωτοφανείς και παγκόσμιες αξιώσεις του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως», δεν είναι άλλο παρά η τήρηση της κανονικής και αρχαίας τάξης της Εκκλησίας, όπως φθάνει μέχρι τις μέρες μας. Το άκρως προβληματικό και εξόφθαλμα αντικανονικό είναι η εισβολή του Πατριαρχείου Μόσχας στην κανονική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, με τη μορφή, μάλιστα «Πατριαρχικής Εξαρχίας». 

Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β’, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου για το πότε Οικουμενικός Πατριάρχης θα συγκαλέσει μία Σύναξη των Προκαθημένων, είπε επί λέξει: «Είναι προσωπική απόφαση του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου ως η κεφαλή των Ορθοδόξων όποτε το κρίνει θα το κάνει γιατί ο Θεός του έχει δώσει σοφία». 

Ο Προκαθήμενος του Δευτερόθρονου Πατριαρχείου της Ορθοδοξίας, μας παραπέμπει, με αυτή την απάντηση, στην σημαντική επισήμανση του μεγάλου Νικολάου Αφανάσιεφ (Afanassief) ο οποίος, αν και αρνείται το πρωτείο του Οικουμενικού Θρόνου, γράφει: 

"Αν υποτεθεί ότι οι αρχηγοί των αυτοκεφάλων εκκλησιών συμφωνούν στο να επιτρέψουν σε έναν πατριάρχη να συγκαλέσει μία οικουμενική σύνοδο, τότε η πράξις τους θα σήμαινε πως αναγνωρίζουν αυτόν τον πατριάρχη ως πρώτον της Ορθοδόξου Εκκλησίας". Και συνεχίζει: "Ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: αν οι αυτοκέφαλες εκκλησίες είχαν αναγνωρίσει το δικαίωμα του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως να συγκαλεί [Οικουμενική ή Πανορθόδοξο Σύνοδο] τότε θα είχαν ταυτοχρόνως αναγνωρίσει και το πρωτείο του στην Ορθόδοξη Εκκλησία (ibid)". 

Αυτό έγινε πάλιν και πολλάκις. Πέρα από την σύγκληση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδοξίας στην Κρήτη, πολλές συνάξεις προκαθημένων πραγματοποιήθηκαν επί πατριαρχίας του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, με τη συμμετοχή και των Πατριαρχών Μόσχας. Επομένως, το «πρωτείο» του Οικουμενικού Πατριάρχου, που ενοχλεί την σημερινή Εκκλησία της Ρωσίας, έχει επικυρωθεί από την ίδια την Ρωσική Εκκλησία, πέρα από τα Δίπτυχα, που βέβαια είναι η αδιαμφισβήτητη πηγή του «πρωτείου». 

Επίσης, τα φληναφήματα του ηγουμένου Διονυσίου Σλιόνοφ περί του «εκκλήτου», που αποτελεί κανονικό προνόμιο του Οικουμενικού Πατριάρχου, κονιορτοποιούν οι ομοεθνείς του κληρικοί (Ρώσοι, Λιθουανοί κ.α.), οι οποίοι συνεχώς προσφεύγουν στο Φανάρι για να αποκατασταθούν στην ιερωσύνη, την οποία τους στέρησε η Εκκλησία της Ρωσίας, μόνο και μόνο επειδή δεν ενστερνίστηκαν την «θεολογία του πολέμου» που έχει εισάγει η Μόσχα. 

Τα παραπάνω αποτελούν μια εν τοις πράγμασιν απάντηση στα όσα γράφει στο τρίτο κείμενό του ο ρώσος κληρικός Διονύσιος Σλιόνοφ, με τίτλο: «Ποιος είναι η Κεφαλή;» 

Είναι χαρακτηριστικό ότι και στα τρία κείμενά του ο ηγούμενος χρησιμοποιεί ως «βιβλιογραφία» - και εις επίρρωσιν των θέσεών του - και τους εν Ελλάδι ένθερμους εκφραστές του ρωσικού αφηγήματος: εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος», ο αποτειχισμένος κληρικός Θεόδωρος Ζήσης (μετά του υιού του, μοναχού Σεραφείμ), ο κληρικός της Μητροπόλεως Πατρών Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, ο αγιορείτης Λουκάς Γρηγοριάτης κ.α. 

Κανείς δεν αμφισβητεί το γεγονός ότι ο Χριστός είναι κεφαλή της Εκκλησίας, όπως μας επαναλαμβάνουν οι ρώσοι και οι ομόφρονές τους. Αν είναι δυνατόν! Αλλά, φαίνεται ότι ο «εκκλησιολόγος» της Μόσχας αμφισβητεί κατ' ουσίαν το γεγονός της υπάρξεως πρώτου ως ορατής κεφαλής σε παγκόσμιο επίπεδο. 

Χρησιμοποιεί το επιχείρημα ότι ο Χριστός είναι κεφαλή της καθόλου Εκκλησίας, χωρίς να διερωτηθεί για το γεγονός ότι εάν υπάρχει κεφαλή σε περιφερειακό επίπεδο (ο πρώτος μιας Αυτοκέφαλης Εκκλησίας) γιατί να μην υπάρχει και σε παγκόσμιο επίπεδο; Δεν είναι λογικό να παραδεχόμαστε ότι υπάρχουν κεφαλές σε τοπικό (επίσκοποι) και περιφερειακό επίπεδο και όχι σε παγκόσμιο! Είναι άλλωστε κοινώς αποδεκτό το εκκλησιολογικό αξίωμα του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου ότι κάθε επίσκοπος κατά την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας είναι ορατή κεφαλή της καθολικής Εκκλησίας! Ο μοσκοβίτης «εκκλησιολόγος» χρησιμοποιεί το επιχείρημα ότι ο Χριστός είναι κεφαλή της Εκκλησίας με ένα πολεμικό και μή κριτικό τρόπο! 

Ενώ παραδέχεται το γεγονός ότι «στην όψιμη Βυζαντινή θεολογία θεωρείτο αποδεκτή η προσφώνηση του Πατριάρχη ως κεφαλή, αλλά μόνο ως τύπος της αυθεντικής κεφαλής του Σωτήρα Χριστού», παραπέμπει αμέσως μετά στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δοσίθεο, ο οποίος χαρακτήριζε την Οικουμενική Σύνοδο κεφαλή του Πάπα και των Πατριαρχών και θεωρούσε όλους τους Πατριάρχες κεφαλές και Αρχιποιμένες καθώς και τους πέντε Πατριάρχες κεφαλή. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι τα επιχειρήματά του είναι τουλάχιστον ασύνδετα… 

Το γεγονός ότι ὁ Κωνσταντινουπόλεως είναι κεφαλή σε παγκόσμιο επίπεδο είναι αδιαμφισβήτητο κανονικό γεγονός, αποκρυσταλλωμένο και μαρτυρούμενο στην κανονική παράδοση και τα κανονικά κείμενα, (βλ. για παράδειγμα τον Νομοκάνονα, στον οποίο αναφέρεται ότι ο Κωνσταντινουπόλεως είναι η κεφαλή όλων των Εκκλησιών και πρόεδρος των άλλων Πατριαρχών) μάλιστα δε και στο κείμενο του Τόμου ανύψωσης του Μητροπολίτου Μόσχας σε Πατριάρχη. Το υπενθυμίζουμε στον ρώσο «εκκλησιολόγο»: «ὡς κεφαλήν καί ἀρχήν ἔχῃ αὐτός (ο Πατριάρχης Μόσχας) τόν Ἀποστολικόν Θρόνον τῆς τοῦ Κωνσταντινουπόλεως ὡς καί οἱ ἄλλοι Πατριάρχαι». 

Το ότι συνδέει την έννοια της κεφαλής και του πρωτείου στην Εκκλησία με τον Χριστό, τούτο υπονοεί ότι το πρωτείο έχει χριστολογική βάση και θεμελίωση και υπάρχει θείῳ δικαίῳ, ενώ ταυτόχρονα ο ίδιος απορρίπτει ασυζητητί οιαδήποτε θεολογική θεμελίωση του πρωτείου και θεωρεί τις θέσεις του αείμνηστου Μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννου, ότι το πρωτείο έχει θεολογική θεμελίωση, ως αιρετικές (sic)! 

Ο Κωνσταντινουπόλεως ως κεφαλή δεν ασκεί πρωτείο εξουσίας, αλλά πρωτείο διακονίας της ενότητας των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών και πάντοτε σε συνοδικό πλαίσιο. Το δικαίωμα του εκκλήτου δεν υπονοεί κάποιου είδους παπική εξουσία επί των άλλων τοπικών Εκκλησιών, διότι όπως αναφέρει σχετικά ο αείμνηστος Μητροπολίτης Σάρδεων Μάξιμος: 

"Ἡ ἐν Χαλκηδόνι ἁγία Σύνοδος διά τῶν εἰρημένων κανόνων αὐτῆς 9ου και 17ου δέν ἐξαναγκάζει τούς ἐπισκόπους καί κληρικούς, τούς δυσηρεστημένους πρός τόν ἴδιον αὐτῶν μητροπολίτην, ἀπαραιτήτως νά ἀποτείνωνται πρός τό κριτήριον τοῦ Θρόνου τοῦ Κωνσταντινουπόλεως, παρακάμπτοντες τό κριτήριον τοῦ Ἐξάρχου τῆς Διοικήσεως, ἀλλ' ἐπαφίησι τοῦτο εἰς τήν ἐλευθέραν αὐτῶν γνώμην καί προαίρεσιν, οὐδέ παρέχει εἰς τόν Κωνσταντινουπόλεως τό δικαίωμα, ὅπως ἐξ ἰδίας πρωτοβουλίας καί αὐθαιρέτως ἀναμιγνύηται εἰς δικαστικάς ὑποθέσεις κληρικῶν, ἐπισκόπων καί μητροπολιτῶν ἄλλων περιοχῶν καί τοῦτο ἐκ σεβασμοῦ ἀκριβῶς πρός τήν τάξιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως καί διά νά μή δώσῃ ἀκριβῶς ἀφορμήν πρός βιαίαν ἀνάμιξιν τοῦ Κωνσταντινουπόλεως εἰς τήν κανονικήν δικαιοδοσίαν ἄλλων".1 

Είναι, επίσης, εξίσου σημαντικά τα όσα σημειώνει περί της φύσης και του σκοπού της λειτουργίας αυτού του δικαιώματος: 

"Τό ἰδιαίτερον τοῦτο προνόμιον τοῦ Κωνσταντινουπόλεως οὐδόλως σημαίνει τήν ἀπό μέρους αὐτοῦ παραβίασιν τῶν δικαίων τῶν λοιπῶν θρόνων, διότι οὗτος, διαπνεόμενος πάντοτε ὑπό τοῦ πνεύματος τῆς ἑνότητος τῶν ἐκκλησιῶν ἐν τῇ ὀρθῇ πίστει καί τῇ ἀγάπῃ, ἐποιεῖτο χρῆσιν τοῦ προνομίου τούτου μόνον ἐν περιπτώσει, καθ'ἥν οἱ ἐνδιαφερόμενοι, κατ'ἰδίαν αὐτῶν ἐπιθυμίαν ἀπηυθύνοντο πρός τόν θρόνον αὐτοῦ δι'ἐκθέσεων, ἀναλύοντες τά παράπονα αὐτῶν"2

"Καί ἐάν ἔτι δεχθῶμεν", επισημαίνει ο ίδιος Μητροπολίτης "ὅτι οἱ κανόνες 9ος καί 17ος εἶναι ὄντως ἀσαφεῖς, ποῖος ἄραγε δύναται νά ἑρμηνεύσῃ ὀρθῶς τό περιεχόμενον καί νά ἀποδώσῃ καί νά ἀποκαταστήσῃ τό γνήσιον αὐτῶν πνεῦμα; Μονομερεῖς καί αὐθαίρετοι κρίσεις ἀνθρώπων ἤ ἡ συνεχής καί ἀδιάκοπος πρᾶξις τῆς ἐκκλησίας, ἐν ᾗ ἀποτυποῦται ἡ κανονική αὐτῆς συνείδησις, τό πλέον δηλαδή εὐαίσθητον καί αὐθεντικόν κριτήριον τῆς ὀρθῆς ἑρμηνείας τῶν κανόνων;" 3

Είναι περιττό να αναφέρουμε ότι από κανονικής και ιστορικής σκοπιάς το πρωτείο του Κωνσταντινουπόλεως δεν είναι απλό πρωτείο τιμής, αλλά εμπεριέχει δικαιώματα, αρμοδιότητες και ευθύνες, πάντοτε ασκούμενο σε συνοδικό πλαίσιο! Ουδεμία δυσαρμονία υπάρχει μεταξύ πρωτείου και συνοδικότητας. Εάν το πρωτείο του Κωνσταντινουπόλεως ήταν πρωτείο εξουσίας και κυριαρχίας δεν θα υπήρχαν σήμερα ούτε παλαίφατα Πατριαρχεία, ούτε Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, ούτε φυσικά και η Εκκλησία Ρωσίας, ούτε ερασιτέχνες θεολόγοι και εκκλησιολόγοι αυτής, οι οποίοι περιφρονητικά αμφισβητούν με έωλα επιχειρήματα το πρωτείο του Κωνσταντινουπόλεως, πρωτείο διακονίας της ενότητας των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών. 

Όμως, ενώ αρέσκεται στα περί πρωτείου, ο ρώσος καθηγούμενος, αγνοεί (;) την ξεχωριστή εργασία του Μητροπολίτου Σηλυβρίας κ. Μαξίμου, για το θέμα, που έχει διεθνή απήχηση. Τον παραπέμπω προς μελέτην: Maximos Vgenopoulos, Primacy in the Church from Vatican I to Vatican II: An Orthodox Perspective. Foreword by His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew. (DeKalb: Northern Illinois University Press), 2013. ISBN: 978-0-87580-473-6. 

Η μελέτη του Σηλυβρίας Μαξίμου έρχεται να δικαιώσει τόσο το άνευ ίσων πρωτείο του ανά την οικουμένη πρώτου (πρβλ., σελ. 42, 67, 69, 91, 123, 130, 132, 135 και κυρίως 136), όσο και την αναγωγή του πρωτείου στον Θεό Πατέρα. Διαβάζουμε, παραδείγματος χάριν, στην σελίδα 129 πως: 

The overall context in which the relation between the primate and the synod should be placed is a trinitarian one, i.e., the commnional life of the Holy Trinity. The very existence of the ministry of the primate is also a reflection of the life of the Holy Trinity, for, as we have just seen, Zizioulas says that the person through whom the communion of the Holy Trinity becomes unity is the Father. 

Για τον Αρχιμ. Διονύσιο Σλιόνοφ, από το θέμα του «πρωτείου» του Οικουμενικού Πατριάρχου «εξαρτάται η ενότητα της οικουμενικής Ορθοδοξίας, η οποία ήδη πορεύεται την ακανθώδη οδό διαμαχών και διαιρέσεων». Εμείς, όμως, του θυμίζουμε, ότι το «πρωτείο» του Οικουμενικού Πατριάρχου είναι εκκλησιολογική υπόθεση, ενώ το «πρωτείο» του Μόσχας υπόθεση πολέμου! Κι αυτό είναι τραγικό για την ρωσική Ορθοδοξία.

_____________

1. Σάρδεων Μαξίμου, Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ, Ἱστορικανονική Μελέτη, Ἔκδοσις Β', Πατριαρχικόν Ἵδρυμα Πατερικῶν Μελετῶν, Θεσσαλονίκη 1989. σ.140. 

2. Σάρδεων Μαξίμου, ὅ.π.,σ.211. 

3. Σάρδεων Μαξίμου, ὅ.π.,σ.207.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΟΝΙΣΕΝΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο ελληνοουκρανικής καταγωγής δημοσιογράφος Κώστας Ονισένκο, ανταποκριτής της ΕΡΤ στο Κίεβο, είναι μόνιμος κάτοικος στο Κίεβο από το 2017 και καλύπτει όλες τις εξελίξεις σε αυτήν την πολύπαθη χώρα. Έχει εργαστεί σε ελληνικά ΜΜΕ τα τελευταία 20 χρόνια. Έχει διατελέσει συντάκτης του ελεύθερου, του αστυνομικού, αλλά και του δικαστικού ρεπορτάζ, ενώ έχει συνεργαστεί με την «Καθημερινή», το «Μega», το «Vice» καθώς και με άλλα ΜΜΕ. 

Από την ώρα που ξεκίνησε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ο Κώστας Ονισένκο μας ενημερώνει κυριολεκτικά μέσα από τη φωτιά του πολέμου, με κάθε τρόπο. Είναι παρών καθημερινά, μεταφέροντάς μας τις τελευταίες εξελίξεις, αλλά και προβαίνοντας, ως γνώστης, σε σημαντικές αναλύσεις για τα τεκταινόμενα. 

Απευθυνθήκαμε στον Κώστα Ονισένκο για να μας διαφωτίσει γύρω από την εκκλησιαστική κατάσταση στην Ουκρανία, καθώς στην Ελλάδα – και όχι μόνο – επικρατεί παραπληροφόρηση ή καλύτερη η ρωσική προπαγάνδα. 

Παραθέτουμε, στη συνέχεια, την συνέντευξη που παραχώρησε στο «Φως Φαναρίου». 

Αγαπητέ κ. Ονισένκο, θα μπορούσατε να μας πείτε ποια είναι η κατάσταση από εκκλησιαστικής άποψης στην Ουκρανία μετά τη ρωσική εισβολή, δηλαδή εδώ και ένα χρόνο και πλέον;

Όλο και περισσότερες ενορίες με απόφασή τους φεύγουν από την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείου Μόσχας) και περνούν στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας. Αυτή είναι μια διαδικασία που είχε ξεκινήσει εδώ και χρόνια αλλά ως αποτέλεσμα της ρωσικής εισβολής επισπεύσθηκε. Πολύς κόσμος που δεν έδινε και μεγάλη σημασία σε θέματα δικαιοδοσιών ενεργοποιήθηκε σε αυτό το θέμα, βλέποντας το πόσο κακό έφερε στην Ουκρανία ο λεγόμενος “ρωσικός κόσμος”, τον οποίο αντιπροσωπεύει και η Ρωσική Εκκλησία. Για να καταλάβετε, παλιότερα μεγάλο μέρος των ενοριτών δεν ασχολούνταν με αυτά τα πράγματα και απλώς πήγαιναν στο ναό τις γιορτές ή να ανάψουν ένα κεράκι. Αλλά τώρα όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι αυτό έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία για τη ζωή τους από όσο νόμιζαν. Βοήθησε σε αυτό και το γεγονός ότι για πρώτη φορά πριν από λίγους μήνες και επίσημα η πολιτεία τοποθετήθηκε επί του θέματος παίρνοντας τη θέση της νόμιμης Εκκλησίας της Ουκρανίας έναντι της ρωσικής. 

Πώς γίνεται αυτό; Πώς γίνεται δηλαδή μια ενορία να “φύγει” και να πάει κάπου αλλού; 

Στην Ουκρανία υπάρχει ένα αρκετά ελεύθερο νομικό πλαίσιο σε αυτό το θέμα. Η κάθε ενορία ή ναός ή μοναστήρι είναι ξεχωριστό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, σαν σύλλογος -σας το λέω σχηματικά για να καταλάβετε. Οπότε για να “μετακινηθεί” σε άλλη δικαιοδοσία θα πρέπει να αλλάξει καταστατικό. Αυτό γίνεται κατόπιν γενικής συνέλευσης με ψηφοφορία και ενισχυμένη πλειοψηφία. Υπήρχαν πολλές υποθέσεις με αλλαγές καταστατικών που είχαν κατατεθεί τα προηγούμενα χρόνια αλλά -εξαιτίας της πίεσης παραγόντων που σχετίζονται με τη ρωσική Εκκλησία- δεν προχωρούσαν. Τώρα φαίνεται ότι υπάρχει η πολιτική βούληση αυτές οι υποθέσεις να προχωρήσουν.

Ξέραμε ότι ο πρόεδρος Ζελένσκι δεν ήθελε να ασχοληθεί με το εκκλησιαστικό θέμα της Ουκρανίας τον πρώτο καιρό. Μάλιστα, οι ρωσόφιλοι της Ουκρανίας και η υπό τον Ονούφριο Εκκλησία προσέβλεπε σε αυτόν. Τι άλλαξε; 

Αυτό είναι μια αλήθεια, ο Ζελένσκι για διάφορους λόγους -και προσωπικούς και πολιτικούς- δεν ήθελε να ασχοληθεί με το Εκκλησιαστικό ζήτημα και πάντα έλεγε ότι αυτό δεν αφορά το κράτος. Την ίδια ώρα βέβαια υπήρχαν άτομα, όπως εκπρόσωποι των υπηρεσιών ασφαλείας, που του έλεγαν ότι μέσα στις ρωσικές εκκλησίες γίνεται στρατολόγηση ρώσων πρακτόρων και γενικά ενέργειες που στρέφονται κατά της Ουκρανίας ως κυρίαρχου κράτους. Απ’ όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, τα πάντα άλλαξαν άρδην το περασμένο Φθινόπωρο, όταν ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν υπέγραψε τα διατάγματα για “προσάρτηση” ουκρανικών περιφερειών, στις οποίες εισέβαλε ο ρωσικός στρατός. Ο Ζελένσκι είδε από την τηλεόραση ιερείς της ρωσικής Εκκλησίας από αυτές τις περιφέρειες να παρίστανται στην εκδήλωση. Τότε, όπως μου λένε οι πηγές μου στο γραφείο Προέδρου, ο Ζελένσκι έγινε έξαλλος, φώναζε και πετούσε πράγματα γύρω του. Και τότε έδωσε την εντολή στις υπηρεσίες ασφαλείας να ασχοληθούν με το θέμα. Μέσα σε λίγους μήνες βρέθηκαν στοιχεία προκειμένου να σχηματιστούν δικογραφίες σε βάρος ιερέων της ρωσικής Εκκλησίας. Εννοώ στοιχεία για διάφορα αδικήματα, που δεν έχουν να κάνουν με την Εκκλησία, στοιχεία που μπορεί να ήταν γνωστά και πριν αλλά κανείς δεν τολμούσε να τους πειράξει. Και πρόσφατα βέβαια λύθηκε και το ζήτημα της Λαύρας των Σπηλαίων στο Κίεβο, που είναι πολύ σημαντική εξέλιξη. 

Είπατε για τη Λαύρα του Κιέβου. Στην Ελλάδα ακούγεται από ορισμένους ότι αυτή ανήκει ιστορικά στο Πατριαρχείο Μόσχας και η Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας την «άρπαξε». Τι συμβαίνει με αυτό το θέμα και γιατί είναι τόσο σημαντικό; 

Κατ’ αρχάς το θέμα είναι σημαντικό επειδή πρώτον η Λαύρα των Σπηλαίων είναι ένα πολύ σημαντικό ιερό για τους ορθοδόξους της Ανατολικής Ευρώπης και δεύτερον διότι τις τελευταίες δεκαετίες αποτελούσε την άτυπη βάση της εν Ουκρανία ρωσικής Εκκλησίας. Οπότε οι αλλαγές που έγιναν αναγκάζουν το Πατριαρχείο Μόσχας τουλάχιστον να… ξεβολευτεί στο Κίεβο. Όσον αφορά την ουσία της υπόθεσης πρέπει να σημειώσουμε ότι η Λαύρα των Σπηλαίων είναι περιουσία του ουκρανικού λαού, είναι μουσείο που ανήκει στο υπουργείο Πολιτισμού και όχι ιδιοκτησία κάποιας Εκκλησίας. Όπως δεν ήταν ιδιοκτησία του Πατριαρχείου Μόσχας έτσι δεν θα είναι και ιδιοκτησία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας. Το καθεστώς ενοικίασης των δύο χώρων της Λαύρας (τη λεγόμενης “άνω” και “κάτω” Λαύρας) διέπονταν από δύο συμβόλαια της εν Ουκρανία ρωσικής Εκκλησίας με το υπουργείο Πολιτισμού της Ουκρανίας. Τα συμβόλαια έληξαν και το υπουργείο πήρε την απόφαση να μην τα ανανεώσει, όπως είχε δικαίωμα να κάνει. Εκτός από την αλλαγή της πολιτικής -που σας προανέφερα- η ρωσική Εκκλησία είχε κάνει πολλές παραβάσεις μέσα στη Λαύρα. Παραβάσεις ακόμα και οικοδομικές με αυθαίρετα κτίσματα. Θυμίζω… μέσα σε μουσείο. Οπότε από κάθε άποψη είναι μια δικαιολογημένη απόφαση η οποία, παρά τα όσα λέγονται συχνά στα ελληνικά παραεκκλησιαστικά sites, βρίσκει απολύτως σύμφωνη τη μεγάλη πλειοψηφία των Ουκρανών. 

Είπατε για τα εκκλησιαστικά sites. Γιατί πιστεύετε ότι υπάρχουν τόσες ομάδες στην Ελλάδα που υποστηρίζουν τις ρωσικές θέσεις; 

Θεωρώ ότι οι περισσότεροι από αυτούς το κάνουν από άγνοια. Αν ήξεραν όλο το θέμα σε βάθος δεν θα το έκαναν. Το Πατριαρχείο Μόσχας, που σας θυμίζω ότι ιδρύθηκε με απόφαση του Στάλιν, όπως και άλλοι ρωσικοί φορείς επενδύουν πολλά χρήματα για την προπαγάνδα τους στην Ελλάδα. Και όχι μόνο τώρα, αλλά εδώ και δεκαετίες. Η Ελλάδα τους ενδιαφέρει και γεωστρατηγικά και πολιτισμικά και λόγω της Εκκλησίας και για διάφορους ακόμα λόγους. Οπότε, αν για χρόνια διάφορα ΜΜΕ δίνουν λανθασμένη εικόνα για αυτά που συμβαίνουν και αποκρύπτουν τα ρωσικά εγκλήματα, ακόμα και κατά της ίδιας της Ελλάδας, είναι λογικό να δημιουργηθεί μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που τους υποστηρίζουν. Υπάρχει έλλειμμα πληροφόρησης στην Ελλάδα και οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες φαίνεται να έχουν διεισδύσει σε πολλούς τομείς, ίσως και μέσα στην ίδια την Εκκλησία. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι που τους πιστεύουν είναι κακοί, είναι άνθρωποι που έχουν παραπληροφορηθεί και σχηματίσει μια λανθασμένη άποψη. 

Λέτε ότι ίσως να έχουν παρεισφρήσει στην Εκκλησία τα ρωσικά συμφέροντα. Αυτό μπορεί να αφορά και το Άγιον Όρος; Με όσα βλέπουμε τον τελευταίο καιρό φαίνεται πως η Αθωνική Πολιτεία είναι ψηλά στην ρωσική ατζέντα. 

Κοιτάξτε, το Άγιον Όρος σίγουρα ενδιαφέρει τους Ρώσους πάρα πολύ. Από κει και πέρα, όταν με ρωτάνε για το Άγιο Όρος συνήθως απαντώ ότι είναι ένας τόπος όχι μόνον Άγιος αλλά και ένα σύστημα διοίκησης το οποίο άντεξε αιώνες, όταν άλλα συστήματα κατέρρευσαν, αυτοκρατορίες παρήκμασαν, κράτη χρεοκόπησαν και δήθεν σημαντικοί άνθρωποι έσβησαν από τη γη και τις μνήμες μας. Οπότε θεωρώ ότι έχει τους εσωτερικούς τρόπους και διαδικασίες να ελέγξει τον εαυτό του, όπως και θα γίνει. Αυτή είναι η άποψή μου. 

Πηγαίνετε συχνά στο Άγιον Όρος; Ποιές μονές επισκέπτεστε; 

Πριν τη πανδημία πήγαινα τουλάχιστον τρεις φορές το χρόνο. Κυρίως την Άνοιξη και το Φθινόπωρο. Αγαπώ πολύ το Άγιον Όρος, τη γαλήνη που έχει μέσα του και αυτά που σου εναποθέτει εντός σου. Επειδή συνήθως πήγαινα μαζί με Ουκρανούς φίλους, οι οποίοι δεν είχαν επισκεφθεί ξανά το Όρος, διαπίστωσα ότι την τρίτη μέρα της παραμονής τους εκεί κάτι άλλαζε μέσα τους, ερχόταν μια συνειδητοποίηση, μια γαλήνη, μια ηρεμία, ακόμα και μία διάθεση μετάνοιας για ορισμένα πράγματα. Αυτό το έχω δει μόνο στο Άγιον Όρος να συμβαίνει, πουθενά αλλού. Πάντα προσπαθώ να επισκέπτομαι τις Μονές Ξενοφώντος και Παντοκράτορος, που τις αγαπώ ιδιαίτερα για προσωπικούς λόγους. Αλλά και σκήτες, και κελιά. Ανάλογα με το πόσες μέρες έχω και τι κόσμο έχω μαζί μου. Αν δηλαδή έχω ανθρώπους που έρχονται για πρώτη φορά, “αναγκαστικά” θα τους πάω σε διάφορες μονές για να αποκτήσουν όσο το δυνατόν πιο πλήρη εικόνα. Αν έρχομαι μόνος ή με κάποιον παλιό φίλο, συνήθως κλείνομαι σε ένα μοναστήρι ή κελί για όσες μέρες έχω στη διάθεσή μου. 

Τι λένε οι Ουκρανοί για το Άγιον Όρος; 

Είναι ενθουσιασμένοι, για αυτούς είναι ένα μέρος ιερό. Και ιδιαίτερα όσοι έρχονται πλέον σήμερα χωρίς να είναι δεμένοι με τη ρωσική Εκκλησία και έχουν τη δυνατότητα να δουν και να νιώσουν την ατμόσφαιρα σε διάφορες Μονές, καταλαβαίνουν καλύτερα και την ουσία της πίστης μας και διάφορα ακόμα πράγματα, που δεν σχετίζονται αναγκαστικά με θέματα Εκκλησίας. 

Επανέρχομαι στο θέμα της Ουκρανίας. Πιστεύετε ότι μπορεί να θεραπευτεί αυτός ο εκκλησιαστικός διχασμός που έχει προκύψει μέσα στην Ουκρανία; 

Πιστεύω ότι έχει όλες τις προϋποθέσεις να θεραπευτεί και νομίζω ότι οι περισσότεροι πιστοί που ακολουθούν την εν Ουκρανία ρωσική Εκκλησία δεν θέλουν πια να το κάνουν. Ιδιαίτερα, μετά τις βαρβαρότητες που έκαναν και κάνουν οι Ρώσοι στην Ουκρανία και μετά την στάση που κράτησε η Ρωσική Εκκλησία. Ο Πατριάρχης Κύριλλος ουσιαστικά “ευλόγησε” τον δολοφονικό επεκτατικό πόλεμο κατά της Ουκρανίας. Αυτοί οι πιστοί έχουν δει με τα μάτια τους τις συνέπειες -μεταξύ άλλων- της στάσης του Κύριλλου και -εμμέσως- του Ονούφριου. Είναι Ουκρανοί που έχουν χάσει δικούς τους ανθρώπους, περιουσίες, έχουν φόβο και οργή για αυτό που συμβαίνει. Δεν θέλουν πια να είναι στην Εκκλησία των Ρώσων. Από κει και πέρα, το ζήτημα νομίζω είναι πλέον μονάχα τεχνικό αλλά και ανθρώπων. Πολλοί ιερείς της εν Ουκρανία ρωσικής Εκκλησίας λένε στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις: “Θέλουμε να φύγουμε από τη ρωσική Εκκλησία αλλά δεν είμαστε έτοιμοι να πάμε στον Επιφάνιο”. Αυτό είναι κυρίως το ζήτημα που υπάρχει και όχι ότι υποστηρίζουν τον Ονούφριο. Δεν θέλουν τον Ονούφριο, αυτόν τον θέλει μια μικρή κλίκα ανθρώπων στην Ουκρανία που είτε παραμένουν φανατικοί είτε έχουν κάποια προσωπικά συμφέροντα. 

Στην Ελλάδα, όμως, ακούμε συχνά άλλα πράγματα. 

Ναι, όπως σας είπα στην Ελλάδα υπάρχει μεγάλο έλλειμμα ενημέρωσης. Εγώ ενημερώνω όσο μπορώ, τώρα φτιάχνω και μια νέα ιστοσελίδα που θα λέγεται ww3.gr, ειδικά για όλα αυτά τα θέματα, όχι μόνον εκκλησιαστικά αλλά και πολιτικά και στρατιωτικά. Προκειμένου να μάθει ο κόσμος την αλήθεια, όχι μονόπλευρα όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια. Για αυτό είναι πολύ σημαντική η προσπάθεια ανθρώπων όπως και εσείς και άλλοι άνθρωποι, που γράφουν και ενημερώνουν τον κόσμο. Δυστυχώς βέβαια στα μεγάλα ΜΜΕ τα ρωσικά επιχειρήματα συνεχίζουν να κυριαρχούν και να επισκιάζουν την αλήθεια. Αυτό δεν ξέρω αν είμαι σίγουρος γιατί συμβαίνει, αλλά ελπίζω να αλλάξει σύντομα. 

Ευχόμαστε κι εμείς να αλλάξει. Σας ευχαριστούμε πολύ!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Γερμανίας κ. Αυγουστίνος είναι ένας σοφός ιεράρχης του Οικουμενικού Θρόνου, με τεράστια προσφορά στην σημαντική αυτή Μητρόπολη στην καρδιά της Ευρώπης και σε ολόκληρη την Ορθοδοξία. 

Φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια αρχιερωσύνης! Αλλά και ως ιερεύς στην Γερμανία διηκόνησε. Μια ολόκληρη ζωή αφιερωμένη στην Εκκλησία του Χριστού. Με αφορμή αυτό το χρυσό ιωβηλαίο, ζητήσαμε από τον Σεβασμιώτατο να παραχωρήσει μία συνέντευξη στο «Φως Φαναρίου» κι εκείνος ανταποκρίθηκε αμέσως, με την καλή διάθεση που τον διακρίνει. 

Τον ευχαριστούμε από καρδιάς! 

- Σεβασμιώτατε, σας ευχαριστώ θερμά για την ανταπόκριση στην πρόκληση μου να παραχωρήσετε μία συνέντευξη στο Φως Φαναρίου. Είναι μεγάλη τιμή και χαρά! Το έτος στο οποίο μόλις εισήλθαμε, το 2022, συμπληρώνετε 50 χρόνια Αρχιερωσύνης. Ένα χρυσό ιωβηλαίο! Μια ολόκληρη ζωή αφιερωμένη στην Μητρόπολη Γερμανίας και φυσικά στην Μητέρα Εκκλησία, το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Με συγκινεί, ξέρετε, το γεγονός ότι είστε από τους ελάχιστους ιεράρχες του Θρόνου οι οποίοι δεν μετακινήθηκαν, δεν μετατέθηκαν στην διάρκεια της διακονίας τους. Σας κέρδισε η Γερμανία ή την …κερδίσατε εσείς με την πολύχρονη αφοσίωσή σας; 

Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω, κ. Ανδριόπουλε, με τα θερμά μου συγχαρητήρια για την μεγάλη τιμή της απονομής στο πρόσωπό σας του οφφικίου του Άρχοντος Δικαιοφύλακος της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας, του πανσεβάστου και πεφιλημένου Οικουμενικού μας Πατριαρχείου, το οποίο μάλιστα λάβατε από τα ίδια τα χέρια του ηγέτου της Ορθοδοξίας, του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου. Άξιος είστε και να είστε! Να συνεχίσετε να μεταφέρετε με τον ίδιο ζήλο το φως από την κανδήλα του Φαναρίου, από την οποία φωτίζεται όλος ο Ορθόδοξος κόσμος. 

Πράγματι το εφετινό έτος 2022 συμπληρώνονται 50 χρόνια από την εκλογή και χειροτονία μου εις Επίσκοπον, βοηθό τότε του αειμνήστου και μακαριστού Μητροπολίτου Γερμανίας Ειρηναίου, του κατόπιν Κισάμου και Σελίνου. Σεις, όπως και όλος ο κόσμος, ονομάζει αυτή την επέτειο «χρυσό ιωβηλαίο». Και πράγματι είναι χρυσό, όχι γιατί λάμπει κάτι – πολλώ δε μάλλον ο εορτάζων! – αλλά γιατί περιλαμβάνει αναρίθμητες στιγμές, όπου αισθάνθηκα την παρουσία του Θεού και των ανθρώπων δίπλα μου, όπου είδα τη δημιουργία από το μηδέν, όπου έζησα μεγάλα και ιστορικά γεγονότα. Με αυτή την έννοια το περιεχόμενο αυτών των πενήντα χρόνων είναι που τα κάνει να έχουν την αξία του χρυσού. 

Σε αυτά τα «χρυσά» χρόνια πρέπει να προσθέσετε και τα χρόνια από το 1960, από τότε δηλαδή που αποφοιτώντας από τη Χάλκη, βρέθηκα στη γερμανόφωνη Ευρώπη, αρχικά στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας και κατόπιν από το 1962 στην τότε Δυτική Γερμανία, στο Μύνστερ και στο τότε Δυτικό Βερολίνο, για μεταπτυχιακές σπουδές – στο Μύνστερ μάλιστα έχοντας δάσκαλο και τον Γιόζεφ Ράτσιγκερ, τον κατοπινό Πάπα Βενέδικτο. 

Διάκονος είχα χειροτονηθεί την Κυριακή των Βαΐων του 1960 και ως κληρικός έφυγα από την Πόλη για την Ευρώπη. Αυτό σημαίνει ότι από την αρχή της αφίξεώς μου στην Αυστρία και τη Γερμανία παράλληλα με τις σπουδές μου εργάστηκα στην διακονία του λαού του Θεού. Είναι δε ωραία σύμπτωση, για να μη πω θεία πρόνοια, ότι το 1960 υπογράφηκε η διακρατική συμφωνία μεταξύ Ελλάδος και Δυτικής Γερμανίας για την έλευση των Ελλήνων εργατών και Ελληνίδων εργατριών στην χώρα αυτή. Βλέπετε, λοιπόν, ότι κι εγώ έφτασα από την αρχή της αφίξεως του Ελληνισμού εδώ. Κι επίσης ήμουν ήδη εδώ, όταν το 1963 το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο ίδρυσε την Ιερά Μητρόπολη Γερμανίας. 

Τότε δεν υπήρχαν παρά τέσσερις – πέντε ενορίες σε όλη τη Γερμανία. Σήμερα, αν ταξιδέψει κανείς από το βορρά ως το νότο και από την ανατολή ως τη δύση της Γερμανίας, θα δει δεκάδες ζωντανές ενορίες με Ιερούς Ναούς και Πνευματικά Κέντρα, έναν Ελληνισμό και μια Ορθοδοξία που ενδημεί και προκόπτει, που μετέχει στην κοινωνική και πολιτιστική ζωή της χώρας μας, που έχει γίνει πλέον δεύτερη πατρίδα μας. Εδώ, λοιπόν, «μ’ ἐθέσπισεν οἰκεῖν» και διακονείν η Χάρη Tου. Και δεν μου πέρασε ούτε μια στιγμή από το μυαλό η σκέψη πως θα μπορούσα να βρίσκομαι αλλού. Δεν με κέρδισε η Γερμανία, ούτε φυσικά την κέρδισα, υπό την έννοια που το θέτετε. Απλώς ανδρώθηκα μέσα στη Γερμανία, ώστε να αποτελεί πλέον κομμάτι του εαυτού μου. Και έχοντας ζήσει τη δημιουργία της Ιεράς Μητροπόλεως Γερμανίας από την αρχή, έχω ταυτιστεί μαζί της – χωρίς ασφαλώς να τη θεωρώ κτήμα μου. Είμαι ευγνώμων γι’ αυτό στον καλό μας Θεό, στον Μητροπολίτη Ειρηναίο, στους Πατριάρχες Αθηναγόρα, Δημήτριο και Βαρθολομαίο και φυσικά στους ανθρώπους μας εδώ.

Η συνέχεια της συνέντευξης στο Φως Φαναρίου. 

"Εν τω Ιδιαιτέρω Πατριαρχικώ Παρεκκλησίω του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου ιδίαις ημών Πατριαρχικαίς χερσί"

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Γραφείο Τύπου και Επικοινωνίας

Η Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος απένειμε την Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2021, στο Πατριαρχικό Παρεκκλήσιο του Αγίου Ανδρέου στο Φανάρι, το οφφίκιο του Άρχοντος Δικαιοφύλακος στον Εντιμολ. κ. Παναγιώτη Ανδριόπουλο, θεολόγο και ιδιοκτήτη-διαχειριστή της ιστοσελίδος “Φως Φαναρίου”. 

“Η Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία επιβραβεύει σήμερον, εν τω ιστορικώ Παρεκκλησίω του Πρωτοκλήτου των Αποστόλων Ανδρέου, την ειλικρινή αφοσίωσιν υμών εις τον Οικουμενικόν Θρόνον, απονέμουσα, ιδίαις ημών Πατριαρχικαίς χερσί, εις την υμετέραν Εντιμολογιότητα το οφφίκιον του Άρχοντος Δικαιοφύλακος. Ανήκετε από την στιγμήν αυτήν εις την χορείαν των Οφφικιαλίων της Μεγάλης Εκκλησίας, οι οποίοι πάμπολλα και πολυτιμότατα προσέφερον και προσφέρουν εις αυτήν και εις το Γένος, και συγκαταλέγεσθε μεταξύ των μελών της Αδελφότητος Οφφικιαλίων «Παναγία η Παμμακάριστος», η οποία εφέτος συνεπλήρωσε τριάκοντα έτη ζωής και διακονίας.” 

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του, ο Οικουμενικός Πατριάρχης συνεχάρη τον κ. Ανδριόπουλο για το αγωνιστικό του φρόνημα για τα δίκαια του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά και για την υπεύθυνη στάση και προσφορά του μέσω της ιστοσελίδος του, η οποία “προβάλλει με σθένος και ευαισθησίαν τας δράσεις της Μεγάλης Εκκλησίας και ενσαρκώνει, εις την εποχήν του διαδικτύου και του «χάους των πληροφοριών», την υπευθυνότητα εις τον χώρον της ενημερώσεως”. 

O Παναγιώτατος έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην διακονία του νέου Άρχοντος ως θεολόγου στην μέση εκπαίδευση. 

“Γνωρίζομεν καλώς ότι διακονείτε με ενθουσιασμόν την σχολικήν θρησκευτικήν αγωγήν, η οποία διεκδικεί την θέσιν της εις το σύγχρονον σχολείον ως εν μάθημα, το οποίον εκπροσωπεί, εκφράζει και διασώζει τον παιδαγωγικόν χαρακτήρα του σχολείου, προάγει την γνώσιν της Ορθοδόξου ημών Παραδόσεως, της συμβολής της εις την διαμόρφωσιν του πολιτισμού μας, βοηθεί τα παιδιά να ανακαλύψουν την διάστασιν του βάθους των πραγμάτων, τα ευαισθητοποιεί απέναντι εις τας απειλάς κατά της ιερότητος του ανθρωπίνου προσώπου, συμβάλλει εις την ανάπτυξιν πνεύματος διαλόγου και αλληλοκατανοήσεως με το διαφορετικόν, και ενισχύει την βούλησιν διά να αγωνισθούν δι’ ένα καλλίτερον και δικαιότερον κόσμον. Ίσως ποτέ η σχολική θρησκευτική αγωγή και η παρουσία καλών θεολόγων εις την εκπαίδευσιν, με ήθος δασκάλου, με πιστότητα εις τα πατρώα δόγματα, με ανοικτούς ορίζοντας, με γνήσιον ενδιαφέρον διά τας περιπετείας του συγχρόνου ανθρώπου και με ανεπτυγμένον αισθητήριον διά τα αδιέξοδα, αλλά και τας θετικάς προοπτικάς του πολιτισμού του, να μη ήσαν τόσον απαρίτητοι όσον σήμερον. 

Η Ορθόδοξος Παράδοσις είναι ταμιευτήρ υψηλών πνευματικών αξιών με πανανθρωπίνην εμβέλειαν. Η πίστις και η πιστότης εις τας αξίας αυτάς εξέφρασαν και διέσωσαν την ιδιοπροσωπίαν μας καθ’ όλην την μακράν ιστορίαν του Γένους, σήμερον δε αποτελούν εγγύησιν διά την μαρτυρίαν και την πορείαν μας εντός ενός πολυπλόκου και απαιτητικού κοινωνικού και πολιτισμικού περιβάλλοντος. Υμείς, Εντιμολογιώτατε, αντλείτε έμπνευσιν και ικμάδα από την παρακαταθήκην αυτήν, από την «μεγάλη μας ρίζα», όπως απεκάλει τον Βυζαντινόν πολιτισμόν ο μακαριστός π. Ηλίας Μαστρογιαννόπουλος.” 

Στην αντιφώνησή του ο Εντιμολ. κ. Παναγιώτης Ανδριόπουλος ευχαρίστησε εγκαρδίως τον Παναγιώτατο για την απονομή του οφφικίου. 

Μεταξύ άλλων σημείωσε: “Ομολογώ και κηρύττω δημοσίως, Παναγιώτατε, ότι ανδρώθηκα εκκλησιαστικώς επί της Πατριαρχίας Σας και είναι πολλά και ιλιγγιώδη όσα με έχετε διδάξει χωρίς να το γνωρίζετε. Μακρόθεν εστώς και θερμαινόμενος από την φλόγα σας. Επιλείψει γαρ με διηγούμενον ο χρόνος… Περιορίζομαι σε τρία, νομίζω, καταλυτικά. Είστε ο πάση τη κτίσει Πατριάρχης. Σαρκώνετε την οικουμενικότητα σε κάθε στιγμή και με κάθε τρόπο. Είστε Βαρθολομαίος ο Διάλογος, προς τους εγγύς και τους μακράν. Είστε ο Πατριάρχης της ελευθερίας!” 

Κατά την απονομή του οφφικίου παρέστησαν οι Σεβ. Μητροπολίτες Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ, Κυδωνιών κ. Αθηναγόρας, Σηλυβρίας κ. Μάξιμος, ο Θεοφιλ. Επίσκοπος Αλικαρνασσού κ. Αδριανός, η σύζυγος του νέου Άρχοντος Ευγεν. κ. Δάφνη Πανουργιά, Σοπράνο, καθώς και συγγενείς, φίλοι και συνεργάτες του.

Ο Αρχιμ. Μιχαήλ Σταθάκης, προϊστάμενος του Ι. Ναού Αγίου Γεωργίου Νέου Ψυχικού 
παραδίδει στον Οικουμενικό Πατριάρχη μια προσωπογραφία Του, που φιλοτέχνησε 
η ζωγράφος Πηγή Ζερβουδάκη. 

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΡΟΣ ΤΗΝ "ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟ"

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190

185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ

Email: impireos@hotmail.com

Τηλ. Κέντρο 210 4514833

Fax 210 4518476

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 21^ῃ Δεκεμβρίου 2020

 

 

Πρός Τόν

κ. Παναγιώτη Ἀνδριόπουλο

Διαχειριστή τῶν Ἱστολογίων

«Ἰδιωτική Ὁδός» & «Φῶς Φαναρίου»

 

Ἀγαπητέ Παναγιώτη,

 

Γνωρίζεις ἀσφαλῶς ἀπό τήν προσωπική σου ἐμπειρία τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος ἀοιδίμου Μητροπολίτου Πατρῶν κυροῦ Νικοδήμου ὅτι πάντοτε σέ περιέβαλα μέ ἀγάπη καί μέ ὑποστήριξη ὅπως ἔκαμα μέ ὅλους τούς διακονοῦντας τόν μακαριστό καί πεπνυμένο κυρό Νικόδημο, Ἀσφαλῶς θά γνωρίζεις ὅτι ἐστήριξα καί τόν νῦν Εὐκαρπίας καί τότε Πρωτοσύγκελλο π. Ἱερόθεο, γεγονός πού πρός τιμήν του ὁμολογεῖ καί ἐπιπροσθέτως θά ἐνθυμεῖσαι μέ πόση ἀγάπη, ἐμπιστοσύνη καί τιμή μέ περιέβαλε ὁ ἀοίδιμος καί φωτεινός Ἱεράρχης ὁ ὁποῖος ἠγωνίσθη διά τήν προαγωγήν μου εἰς βοηθόν του Ἐπίσκοπον, γεγονός πού θά εἶχε πραγματωθεῖ ἐάν δέν προσέκρουε στήν κακότητα τῶν συνεπισκόπων του, οἱ ὁποῖοι πρότειναν μέν ἐγγράφως τούς Πρωτοσυγκέλλους των διά βοηθούς των, ἀλλά οὐσιαστικά δέν τούς ἤθελαν. Δι’αὐτό δέν ἐχώρησαν στήν ἀποδοχή τῶν θερμῶν του ἐν Συνόδῳ παρακλήσεων διά τήν ἀναξιότητά μου, διά νά μή συγκριθεῖ ἡ δική του τιμία στάσις μέ τήν ἰδική των ὑποκριτική συμπεριφορά.

Γνωρίζεις ὡσαύτως ὅτι προσωπικῶς χρεωστῶ ἄπειρον εὐγνωμοσύνην εἰς τόν Παναγιώτατον Οἰκουμενικόν Πατριάρχην κ.κ. Βαρθολομαῖον διότι πάντοτε ὁμιλοῦσε εὐφήμως διά τήν ταπεινότητά μου, μέ ἐξέλεξε Ἐπίσκοπο ἐντός 3 ἡμερῶν ἀπό τῆς καθόδου μου εἰς Αὐστραλίαν, μέ ἐδικαίωσε στήν ἐμπλοκή μου μέ τόν Σεβ. Γέροντα μου ἀοίδιμον Ἀρχιεπίσκοπο Αὐστραλίας κυρό Στυλιανό ὁ ὁποῖος ζητοῦσε τήν τιμωρία μου γιά δῆθεν ὑποκλοπή τῆς Ἀρχιερωσύνης καί μοῦ παρέσχε Κανονικό Ἀπολυτήριο διά νά ἀναλάβω Ἀρχιγραμματεύς τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Συνεπῶς τό προσωπικό μου χρέος ἀγάπης καί τιμῆς πρός τό πρόσωπο τοῦ Παναγιωτάτου εἶναι αἰώνιο καί δέν ὑφίσταται ἡμέρα καί ὥρα πού νά μήν μνημονεύω τῆς ἀγάπης καί τῆς προστασίας Του στήν ἐλαχιστότητά μου, δεόμενος ὑπέρ ὑγιείας καί δυνάμεως Αὐτοῦ.

Ἐπειδή ὅμως ὡς ἄνθρωπος καί ὡς Ἐπίσκοπος ὀφείλω τήν ἀπόλυτη ἀφοσίωση στόν Δημιουργό μου καί στό ἔργο Του εἶμαι ἐκ τοῦ λόγου αὐτοῦ ὑποχρεωμένος νά ἀγωνίζομαι ὑπέρ τῆς ἀμωμήτου ἀληθείας του προσώπου Του ἐνώπιον τοῦ Ὁποίου θά ἀποδώσω λόγον.

Ἑπομένως ὅσον ἀγαπητότατος καί ἄν εἶναι ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικός Πατριάρχης εἰς ἐμέ, δέν δύναμαι νά ἀποσιωπήσω ὡς Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τήν ἀλήθεια τῆς πίστεως καί αὐτό προσπαθῶ ταπεινά νά ἐπιτελέσω. Ὁπωσδήποτε ἀποδέχομαι τήν κριτική τῶν λόγων καί πράξεων μου ἀλλά ὄχι τήν συκοφαντία πού διαστρέφει τήν ἀλήθεια τήν ὁποία προσπαθῶ νά διακονήσω. Στό κείμενό σου πού δημοσιεύεις στά ἱστολόγια Ιδιωτική οδός καί Φως Φαναρίου μέ κατηγορεῖς δημόσια ὅτι ἔχω «ἀναλάβει ἐργολαβικά τήν ὑπεράσπιση τῶν Ρωσικῶν θέσεων στό ζήτημα τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας» γεγονός ψευδέστατο πού μέ προσβάλει ὡς ἄνθρωπο καί ὡς ἱεράρχη, ὅτι δῆθεν μέ οἰκονομικό ἀντίτιμο ὡς ἔμμισθος ὑπάλληλος προβάλλω στήν Ἑλλάδα τίς θέσεις τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας γιά τήν Αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας στήν Οὐκρανία.

Ἀγαπητέ Παναγιώτη,

Ἡ κατηγορία πού μοῦ ἀπευθύνεις εἶναι πολύ σοβαρή καί ἀντιλαμβάνεσαι ὅτι θά πρέπει ἤ νά τήν ἀποδείξεις ἤ νά ὑποστεῖς τίς νόμιμες συνέπειες διότι προτίθεμαι κατόπιν αὐτοῦ νά προσφύγω στήν τακτική καί τήν ποινική δικαιοσύνη ὑπερασπιζόμενος προδήλως τήν τιμή τοῦ προσώπου μου. Θεωρῶ δέ ὅτι προβαίνεις σέ αὐτόν τόν συκοφαντικό ἰσχυρισμό ὑπαιτίως διότι στό ἴδιο κείμενο τοῦ Γραφείου Αἱρέσεων, πού κρίνεις ἀναφέρεται σαφέστατα ὅτι ἐγώ ὁ «ἐργολάβος» τῶν Ρώσων ἠρνήθην νά δεχθῶ τήν ἐπίσκεψη τοῦ Ρώσου Πρέσβεως στήν Ἀθήνα διαμαρτυρόμενος γιά τίς ἀπαράδεκτες δηλώσεις τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Κρεμλίνου γιά τήν μετατροπή τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας σέ τέμενος τοῦ Ἰσλάμ.

Ἐπιπροσθέτως σέ πολλά κείμενά μου ἔχω δημόσια καταγγείλει τήν στάση τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Ρωσικῆς Πολιτείας ἀπέναντι στόν Πάνσεπτο Οἰκουμενικό Θρόνο καί τήν ἀπαράδεκτη ἔλλειψη στηρίξεως Αὐτοῦ καί τήν ἐγκατάλειψή του στούς γεωπολιτικούς σχεδιασμούε τῶν Εὐρωατλαντιστῶν ἐντός τοῦ ἰσλαμικοῦ φασιστικοῦ καθεστῶτος τῆς Τουρκίας.

Ἀγαπητέ Παναγιώτη,

Προβάλλεις ἀτέχνως τόν 28^ο κανόνα τῆς Δ΄ Ἁγίας Οἰκουμενικῆς Συνόδου πού ἀποδίδει τά ἴδια πρεσβεῖα τιμῆς εἰς τόν Πατριαρχικόν Θρόνον τῆς Νέας Ρώμης μέ ἐκεῖνα τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης ἐπαναλαμβάνων τόν 3^ο  τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, διά νά ἐπιστηρίξεις παγκόσμιο δωσιδικία; ἀλλά (λησμονεῖς;) τήν Σύνοδο τῆς Καρθαγένης πού ἐπεκύρωσε ὁρισμένως μέ τόν Β΄ Κανόνα τῆς ἡ Ἁγία ΣΤ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος καί ἀπεδοκίμασε τέτοια δωσισικία στόν τότε Ὀρθόδοξο Θρόνο τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης καί κατά ταῦτα καί στόν Θρόνο τῆς Νέας Ρώμης. Οἱ δέ κανόνες τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Θ΄καί ΙΖ΄ δέν προβλέπουν μείζονα βαθμό δωσισικίας εἰς τόν τῆς Βασιλευούσης Κωνσταντινουπόλεως Θρόνον ἀλλά παράλληλον μέ τόν τότε Ἔξαρχο τῆς Διοικήσεως καί νῦν Πατριάρχη τοῦ οἰκείου Πατριαρχικοῦ κλίματος. Συνεπῶς ἡ ἀποδοχή ἐκκλήτου ἀπό τελεσιδίκως τιμωρηθέντας ὑπό τελείας Πατριαρχικῆς Συνόδου μόνο ὑπό Οἰκουμενικῆς Συνόδου μπορεῖ νά γίνει δεκτή. Αὐτό ὡς δοκιμώτατος κανονολόγος τό ἐγνώριζε ὁ Παναγιώτατος γι’ αὐτό καί ἀπήντησε μέ τά γνωστά κείμενα στόν τότε Μόσχα κυρό Ἀλέξιο γιά τήν ὑπόθεση τοῦ Φιλαρέτου Ντενισένκο, τά ὁποῖα προσπαθείς νά δικαιολογήσεις ὡς «καιρικά».

Ἀναφέρεις καί τήν περίπτωση τῆς ROCOR ἐνῶ καλῶς γνωρίζεις ὅτι ἡ Ἱεραρχία της προήρχετο ἀπό κανονικούς ἱεράρχες πού κατεδίωξε ἡ Κομμουνιστική ἀθεϊστική Ὀκτωβριανή Ἐπανάσταση, πού συνεκρότησαν τήν Σύνοδο τοῦ Κάρλοβιτς τήν μετά ταῦτα τῆς Ὑπερορίου Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, τούς ὁποίους ἡ ἐν αἰχμαλωσία στό Κομμουνιστικό καθεστώς Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ἀποκαλοῦσε «σχισματικούς» ἐνῶ εἶχαν κανονική κοινωνία διά τοῦ Πατριαρχείου τῆς Σερβίας μέ τήν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία. Βεβαίως ὁ Πανάγιος Θεός ἔχει ἀποδείξει τήν κανονικότητα τῆς Ἐκκλησίας αὐτῆς μέ τό γεγονός ὅτι ἁγίασε τούς Ἐπισκόπους Της, τόν Ἀρχιεπίσκοπο Φιλάρετο καί τόν Ἰωάννη Μαξίμοβιτς, τῶν ὁποίων τά σκηνώματα παραμένουν ἄφθαρτα, ἀδιαλώβητα καί εὐωδιάζοντα. Συνεπῶς εἶναι ἀτυχεστάτη ἡ προσπάθεια συγκρίσεως τῆς εἰρημένης Ἐκκλησιαστικῆς δομῆς μέ τούς ἀπό τόν καθηρημένο καί ἀναθεματισμένο Φιλάρετο Ντενισένκο καί τούς ἀπό τόν αὐτοχειροτονημένο ψυχοπαθή καί παιδόφιλο καθηρημένο Διάκονο Βικέντιο ἤ Βίκτωρα Τσεκάνιν χειροτονηθέντας.

Ἀγαπητέ Παναγιώτη,

Σέ καλῶ ἐντός εὐλόγου χρόνου, νά ἀνακαλέσεις τήν εἰς βάρος μου συκοφαντία ζητῶν συγγνώμη γιά τόν ἀπαράδεκτο ἰσχυρισμό σου ὅτι ἐνεργῶ ὡς «ἐργολάβος τῶν Ρωσικῶν θέσεων» ἐνῶ προβάλλω μόνο τήν ἀλήθεια τοῦ Κανονικοῦ μας Δικαίου, ὡς ἔχω ἱεράν ὑποχρέωσι ὡς Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας διότι ἄλλως εἶμαι ὑποχρεωμένος ὡς προεῖπα νά καταφύγω στήν τακτική καί ποινική δικαιοσύνη εἰς βάρος Σοῦ καί τῶν δύο ἱστοσελίδων, γεγονός πού ἀπεύχομαι.

Εὐχόμενος νά διέλθεις μέ τήν οἰκογένειά σου τό ἅγιο Δωδεκαήμερο ἐν ὑγιεία καί εὐφροσύνη διατελῶ,

 

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΤΟ "ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ" ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΑΥΣΤΡΙΑΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ DIE PRESSE

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ρεπορτάζ της αυστριακής Die Presse αναφέρεται σε βανδαλισμούς σε παλιά τζαμιά της Ελλάδας ως αντίποινα για τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τέμενος. 

Το ρεπορτάζ της αυστριακής εφημερίδας κάνει αναφορά και στο Φως Φαναρίου ως εξής: 

Die dem Ökumenischen Patriarchat nahestehende Blogsite "Phos Phanariou" warnte indes vor solchen und weiteren Gegenmaßnahmen zur Hagia Sophia in Griechenland. Bezeichnend sei auch, dass die "Vergeltung" von genau denselben extrem griechisch-nationalistischen und ultraorthodoxen Kreisen ausgingen, die auch den Ökumenismus von Patriarch Bartholomaios I. bekämpften. 

Το δημοσίευμα, δηλαδή, αναφέρεται και στην ιστοσελίδα μας στο «Φως Φαναρίου», "που πρόσκειται στο Πατριαρχείο", και η οποία είχε προειδοποιήσει για τέτοιου είδους «αντίποινα» στην Ελλάδα εξαιτίας της απόφασης για την Αγία Σοφία. 

Όπως σημειώνει η Die Presse κλείνοντας: «Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι αυτά τα αντίποινα ξεκίνησαν από τους ίδιους ελληνικούς, εθνικιστικούς και ακραία oρθόδοξους κύκλους που πολεμούν τον Οικουμενισμό του Πατριάρχη Βαρθολομαίου». 

Δυστυχώς, τα πράγματα είναι έτσι και χειρότερα, ίσως. Οι «υπέρμαχοι» της Αγίας Σοφίας στην Ελλάδα, είναι δυστυχώς – στην πλειοψηφία τους – αυτοί που πολεμούν συστηματικά το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως «οικουμενιστικό» και «αιρετικό». Αυτοί που, εκ του ασφαλούς, μέμφονται τον Πατριάρχη γιατί τάχα δεν αντέδρασε όπως έπρεπε στην μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί και του χρεώνουν το γεγονός.

Αλήθεια, όλοι αυτοί ξέρουν επί ποίου Πατριάρχου έγινε, με την απόφαση του Κεμάλ, η Αγία Σοφία από τέμενος μουσείο; 

Δεν έχουν καμία επίγνωση του καθημερινού αγώνα που δίνει το Φανάρι για να λειτουργούνται δεκάδες Εκκλησίες και Αγιάσματα στην Πόλη και στις Μητροπόλεις του Θρόνου στην Τουρκία. 

Αυτός ο καθημερινός – και άγνωστος στους πολλούς αγώνας – είναι που κάνει τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να λέει: «Κάθε Ορθόδοξος ναός είναι τόσο μεγάλος όσο και η Αγιά Σοφιά».

Να σημειώσουμε ότι το δημοσίευμα της Die Presse με την αναφορά στο "Φως Φαναρίου" αναπαρήγαγαν πολλά ελληνικά sites, όπως εδώ. 

Σχετική αναφορά υπάρχει και στην δίγλωσση ομογενειακή ιστοσελίδα Hephaestus Wien της Αυστρίας, την οποία και παραθέτουμε στη συνέχεια.

Inzwischen warnt aus Istanbul die dem Ökumenischen Patriarchat nahestehende Blogsite „Phos Phanariou“ (Licht des Phanars) vor solchen und weiteren Gegenmaßnahmen zur Hagia Sophia in Griechenland. Bezeichnend sei auch, dass die „Vergeltung“ von genau denselben extrem griechisch-nationalistischen und ultra-orthodoxen Kreisen ausgingen, die auch den Ökumenismus von Patriarch Bartholomaios I. bekämpften!  

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ ΣΤΟΝ "ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ" ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΛΗΡΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Στην ιστοσελίδα «Ορθόδοξος Τύπος» δημοσιεύτηκε το ακόλουθο σχόλιο, που αφορά στην ανάρτησή μας με τίτλο: Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΤΡΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

«Ο κ. Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος αναφέρει εις δημοσίευσίν του της 2ας Μαρτίου 2019 εις το ιστολόγιον που διαχειρίζεται μεταξύ άλλων τα εξής:
«Την ώρα που στο Φανάρι ο Πατριαρχικός Επίτροπος, Σεβ. Μητροπολίτης Σηλυβρίας κ. Μάξιμος, δεχόταν τον Μητροπολίτη Πατρών Χρυσόστομο και όμιλο προσκυνητών από την Πάτρα (Παρασκευή 1-3-2019), η εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» στο καινούργιο της φύλλο (1-3-2019) δημοσίευε άλλο ένα κείμενο του κληρικού της Μητροπόλεως Πατρών Αναστάσιου Γκοτσόπουλου εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου για το ζήτημα της Αυτοκεφαλίας της Ουκρανίας. 
Τα κείμενα του κληρικού Αναστάσιου Γκοτσόπουλου παίρνουν αναφανδόν το μέρος της Ρωσικής Εκκλησίας στο ζήτημα και προσπαθούν να αποδομήσουν τελείως τις ενέργειες του Οικουμενικού Θρόνου που οδήγησαν στην χορήγηση της Αυτοκεφαλίας στην Εκκλησία της Ουκρανίας. 
Την ίδια, επίσης, ημέρα, σε μία περαιτέρω προσπάθεια αμφισβήτησης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο κληρικός Αναστάσιος Γκοτσόπουλος ανέβασε στο διαδίκτυο βίντεο από την ενθρόνιση του Μητροπολίτη Κανάγκας Θεοδοσίου, υπογραμμίζοντας πως ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος δεν μνημόνευσε στα Δίπτυχα τον Μητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιο και άρα δεν αναγνωρίζει την Αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ουκρανίας». 
Δεν έχομεν πρόθεσιν να υπερασπισθώμεν κανένα, καθώς έκαστος διαθέτει ιδίαν φωνήν και αξιόπιστον εις επιχειρήματα, ώστε να απαντήση. Όσον αφορά όμως τον «Ο.Τ.» είναι ψευδές να ισχυρίζεται κανείς ότι κείμενα που δημοσιεύονται, όπως και του π. Αν. Γκοτσοπούλου, είναι εναντίον του Φαναρίου. Τα κείμενα της εφημερίδος υπενθυμίζουν τι αναγράφεται εις τους Ι. Κανόνας με τεκμήρια. Όταν λοιπόν γίνεται κριτική να γίνεται με επιχειρήματα που αναιρούν επιχειρήματα και όχι να επιδιώκουν απλώς να προκαλέσουν διχόνοιαν μεταξύ Μητροπόλεων, προσώπων και του «Ο.Τ.». Ας αναιρέσουν, αν δύνανται, όσα γράφονται με αποδείξεις, άλλως να μη ενσπείρουν διχασμόν.» 
Φυσικά είναι αληθέστατο ότι τόσο ο «Ο.Τ.» όσο και ο κληρικός Αναστάσιος Γκοτσόπουλος στρέφονται με τα κείμενά τους εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Είναι αστείο να ισχυριστεί κάποιος το αντίθετο. Και είναι και εντελώς γελοία η λογική τους ότι δεν επιτίθενται στον «θεσμό» του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά ασκούν κριτική στα πρόσωπα. Ας τους υπενθυμίσουμε, μόνο, ότι ασκούν κριτική – και μάλιστα αήθη - κατά τη διάρκεια ολόκληρου του 20ού αιώνα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στους προκαθημένους του.
Επειδή όμως οι υπεύθυνοι του «Ο.Τ.» μας καλούν - «αν δυνάμεθα» (sic) – να αναιρέσουμε τα όσα γράφονται «με αποδείξεις», επειδή αυτοί απλώς «υπενθυμίζουν τι αναγράφεται εις τους Ι. Κανόνας με τεκμήρια», τους παραπέμπουμε στα πολλά και άκρως τεκμηριωμένα κείμενα του Οικουμενικού Πατριαρχείου για το ζήτημα της Αυτοκεφαλίας της Ουκρανίας, για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο κ.ο.κ. Εκτός και αν νομίζουν ότι μόνον αυτοί ερμηνεύουν «θεόπνευστα» τους ιερούς Κανόνες.
Τον διχασμό δεν τον ενσπείρουμε εμείς, οι «Πατριαρχικοί», αλλά οι «Ορθοδοξοτυπίτες» και οι όμοιοί τους, για τους οποίους ισχύει το Κυριακόν: «περιάγετε τήν θάλασσαν καί τήν ξηράν ποιῆσαι ἕνα προσήλυτον, καί ὅταν γένηται, ποιεῖτε αὐτόν υἱόν γεέννης διπλότερον ὑμῶν» (Ματθ. 23,15).
Ακόμα να μας απαντήσει ο κληρικός Αναστάσιος Γκοτσόπουλος με τίνος ευλογία πήγε στην Γεωργία για να προπαγανδίσει εναντίον της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.
Αλλά και ο μητροπολίτης του Πατρών Χρυσόστομος που πηγαινοέρχεται στο Φανάρι προσκυνώντας; Σιγήν ιχθύος για την στάση του κληρικού του, όπως και για τα μείζονα θέματα που θέτει στον καιρό μας το Οικουμενικό Πατριαρχείο. 

Εδώ ισχύει και πάλι το Κυριακόν: "οὕτω καὶ ὑμεῖς ἔξωθεν μὲν φαίνεσθε τοῖς ἀνθρώποις δίκαιοι, ἔσωθεν δὲ μεστοί ἐστε ὑποκρίσεως καὶ ἀνομίας."

Στο Φως Φαναρίου μπορείτε να διαβάσετε, αγαπητοί συνοδίτες, την απάντηση φίλου του ιστολογίου στον κληρικό Αναστάσιο Γκοτσόπουλο, για όσα γράφει σχετικά με το ζήτημα της Αυτοκεφαλίας της Ουκρανίας.

Ο ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ ΙΛΑΡΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΑΣ «ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ» ΣΤΟ «ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ»

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Ο μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων, Πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, παραχώρησε μια συνέντευξη στο σημερινό φύλλο (7-10-2018) της εφημερίδας «ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ», μέσω της οποίας αναπτύσσει τις θέσεις της Εκκλησίας της Ρωσίας για το ζήτημα της εκχωρήσεως Αυτοκεφαλίας στην Εκκλησία της Ουκρανίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. 

Σε σχετική ερώτηση της δημοσιογράφου Μαρίνας Ζιώζιου για την κριτική που ασκείται στον μητροπολίτη Βολοκολάμσκ λόγω της ρητορικής του απέναντι στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ο κ. Ιλαρίων απάντησε αναφερόμενος και στο ιστολόγιό μας, «Φως Φαναρίου». Λέει ο σεβασμιώτατος:

«Είμαι γνώστης αυτής της κριτικής, η οποία ενίοτε προσλαμβάνει έναν παράλογο χαρακτήρα. Επί παραδείγματι, ένα πρόσφατο δημοσίευμα στο επίσημο blog του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, το «Φως Φαναρίου», εξαπέλυσε κατηγορίες κατά του προσώπου μου, προσάπτοντάς μου «σχέσεις» με το σχίσμα των παλαιοπίστων, προβαίνοντας και σε ανάρτηση του σχετικού φωτογραφικού υλικού, όπου παρίσταμαι την ώρα της Λειτουργίας σε ιερό ναό των “edinovertsy” («ομοδόξων»). 

Ένας άνθρωπος που διαθέτει έστω και ελάχιστες γνώσεις για την ιστορία της Ρωσικής Εκκλησίας γνωρίζει ότι οι “edinovertsy” ακολουθούν το «παλαιό τυπικό», αλλά εντάχθηκαν στην κανονική Εκκλησία. Σε αντιδιαστολή προς το ουκρανικό σχίσμα, αποτελούν κανονικό μέρος της καθ’ ημάς Εκκλησίας και του συνόλου της κανονικής οικουμενικής Ορθοδοξίας. 

Πράγματι ως χριστιανός και επιστήμονας, με στενοχωρεί βαθιά αυτό το ύφος της πολεμικής. Θέλουμε οι αδελφοί μας να έχουν πρόσβαση σε αντικειμενικές πληροφορίες, να έχουν βελτιωμένες και βαθύτερες γνώσεις της ιστορίας της Ρωσικής Εκκλησίας και της σημερινής κατάστασης, όπως και του ουκρανικού εκκλησιαστικού». 

Κι εμείς ακριβώς αυτό θα θέλαμε, αναλόγως, από τον μητροπολίτη Βολοκολάμσκ, καθώς οι παραπάνω εκτιμήσεις του προδίδουν κάμποση άγνοια για τα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά και αρκετή δόση λησμονιάς για ενέργειες του Τμήματος που διευθύνει σε σχέση με τους παλαιόπιστους. 

Αν είχε προσέξει καλύτερα ο σεβ. Ιλαρίων θα έβλεπε ότι το «Φως Φαναρίου» έχει ονοματεπώνυμο: «Yπεύθυνος σελίδας: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος». Δεν υπάρχει πουθενά λογότυπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου γιατί απλούστατα το «Φως Φαναρίου» αποτελεί μία ιδιωτική, προσωπική μας πρωτοβουλία, η οποία έχει ως σκοπό την προβολή του έργου του Οικουμενικού Πατριαρχείου πάση τη κτίσει. Άρα, δεν πρόκειται για «επίσημο blog του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως», όπως λέει ο μητροπολίτης Βολοκολάμσκ, αλλά για μια καθημερινή πράξη αγάπης προς τον Οικουμενικό Θρόνο, χωρίς ίχνος υστεροβουλίας και χωρίς δεύτερες σκέψεις. 

Στη συνέχεια, ο σεβ. Ιλαρίων αναφέρεται στην ανάρτησή μας «Ο ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ ΙΛΑΡΙΩΝ ΣΤΟΥΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ ΠΑΛΑΙΟΠΙΣΤΟΥΣ» θεωρώντας πως μέσω αυτής εξαπολύσαμε κατηγορίες κατά του προσώπου του, προσάπτοντάς του, αδίκως, «σχέσεις» το σχίσμα των παλαιόπιστων, ενώ πρόκειται για “edinovertsy”. 

Προφανώς ενοχλήθηκε ο σεβ. Ιλαρίων από την ανάρτηση των σχετικών φωτογραφιών και μόνο, αφού το μεγαλύτερο μέρος της ανάρτησης καλύπτει δελτίο του ΤΕΕΣ του Πατριαρχείου Μόσχας για μια επίσκεψη (Νοέμβριος του 2010), του μητροπολίτου Βολοκολάμσκ στη Μητρόπολη Παλαιοπίστων στην περιοχή Ρογκόζσκογιε της Μόσχας. μετά από πρόσκληση του Μητροπολίτη Μόσχας και πάσης Ρωσίας της Εκκλησίας Παλαιοπίστων Κορνηλίου. Περί αυτού ο σεβ. Ιλαρίων δεν λέει λέξη. 

Οι φωτογραφίες του σεβασμιωτάτου στους “edinovertsy” έχουν φυσικά σημειολογικό χαρακτήρα: Μεταμφιέζεται όταν τους επισκέπτεται; Το «παλαιό τυπικό» απαιτεί την αλλαγή της ενδυμασίας του σεβ. Ιλαρίωνος τόσο κατά την λειτουργική πράξη, όσο και εκτός αυτής, αφού φαίνεται καθαρά ότι και τα ράσα παραπέμπουν σε ένα είδος καθολικής μπέρτας; 

Στην ιστοσελίδα του ΤΕΕΣ συναντούμε κι άλλα ενδιαφέροντα δελτία τύπου όπως αυτό: 

«Στις 22 Οκτωβρίου του 2009 στον Ιερό Ναό Γεννήσεως του Χριστού, που επισκευάσθηκε πρόσφατα, στο κοιμητήριο Ρογκόζσκογιε της Μόσχας ολοκληρώθηκαν οι τριήμερες εργασίες της ετήσιας Συνόδου Ιεραρχίας της Ρωσικής Εκκλησίας των παλαιοπίστων. Των εργασιών προήδρευσε ο παλαιόπιστος Μητροπολίτης Μόσχας και πάσης Ρωσίας Κορνήλιος, παρόντες ήταν οι τέσσερις από τους έξι συνολικά παλαιοπίστους επισκόπους. Κατά την εισήγηση του ο παλαιόπιστος Μητροπολίτης Κορνήλιος τόνισε την ανάγκη να συνεχιστεί ο διάλογος με την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, παρόλο που «δεν προμηνύει γρήγορες επιτυχίες λόγω των μεγάλων διαφορών μεταξύ μας που έχουν συσσωρευθεί επί πολλών ζητημάτων». Στην ημερησία διάταξη τέθηκε ως ξεχωριστό θέμα οι σχέσεις με την Ιεραρχία και τον κλήρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας.». 

Άρα, με δεδομένο το γεγονός ότι ανάλογες επαφές δεν υπήρξαν με τους σχισματικούς της Ουκρανίας, μιλήσαμε περί «συγκεχυμένης» αντίληψης του σεβ. Ιλαρίωνος για το σχίσμα. 

Ο μητροπολίτης Βολοκολάμσκ, πάντως, δεν αντέδρασε για το πιο οξύ δημοσίευμά μας με τίτλο: «Η ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ ΙΛΑΡΙΩΝΑ ΣΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ». Γι’ αυτό δεν είχε να πει κάτι; Ότι, π.χ., τον «στενοχωρεί βαθιά αυτό το ύφος της πολεμικής»; 

Να θυμίσουμε, ακόμα, στον σεβασμιώτατο ότι εδώ και έξι χρόνια αμφισβητήσαμε με κατηγορηματικό τρόπο την συνθετική του εμβέλεια, με αλλεπάλληλα κείμενα που αφορούσαν σε συναυλία με έργα του στο Ηρώδειο και τότε δεν μίλησε για εκτόξευση «κατηγοριών». Τώρα που το θέμα είναι το Ουκρανικό βλέπει τα πράγματα αλλιώς. 

Ας είναι. Εξακολουθούμε να υποστηρίζουμε ότι η όλη στάση του ταλαντούχου, αναμφισβήτητα, σεβ. Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνος ζημιώνει την Εκκλησία της Ρωσίας. 

Το μέλλον – και μάλιστα το άμεσο – θα δείξει…

Δείτε σχετικές αναρτήσεις στην Ιδιωτική Οδό:

 - Ο ΣΥΝΘΕΤΗΣ (;) ΙΛΑΡΙΩΝ ΑΛΦΕΓΙΕΦ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ

- ΕΙΝΑΙ Ο Μ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ Ο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΥΝΘΕΤΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ; ΚΑΙ Ο ΒΟΛΟΚΟΛΑΜΣΚ ΙΛΑΡΙΩΝ "ΕΜΠΙΣΤΟΣ ΤΟΥ ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΠΟΥΤΙΝ";

- ΑΔΙΑΦΟΡΕΣ, ΚΟΥΡΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΟΙ ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΙΛΑΡΙΩΝΑ ΑΛΦΕΓΙΕΦ