Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δημήτρης Μαγριπλής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δημήτρης Μαγριπλής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011

ΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΤΣΟΜΠΑΝΙΔΗ


Στυλιανού Χ. Τσομπανίδη, Εκκλησιολογία και Παγκοσμιοποίηση. Οι εκκλησίες στην οικουμενική πορεία για μια εναλλακτική παγκοσμιοποίηση στην υπηρεσία των ανθρώπων και της γης, εκδόσεις Π. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 2008, σσ. 190.
Το βιβλίο εστιάζει στο ερώτημα : «πως πρέπει να απαντήσει η οικουμενική κίνηση στην πρόκληση της παγκοσμιοποίησης» και προσπαθεί να απαντήσει κυρίως μέσα από το κείμενο «AGAPE» που είναι το αποτέλεσμα της Θ’ Γενικής συνέλευσης του Π. Σ. Ε. στο Porto Alegre της Βραζιλίας το 2006.
Η εργασία περιλαμβάνει τέσσερα κεφάλαια. Συγκεκριμένα:
Στο πρώτο κεφάλαιο με το γενικό τίτλο : « Η κλίση και η πρόκληση» (σσ. 35 – 61), παρουσιάζεται το οικουμενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο η παγκοσμιοποίηση ορίζεται ως θεολογική και εκκλησιολογική πρόκληση.
Στο δεύτερο κεφάλαιο «Οικονομία και Οικουμένη» (σσ. 61 – 87), επιχειρείται μια σύντομη επισκόπηση της οικουμενικής συζήτησης για την οικονομία, σχετικά με τα ερωτήματα εάν η οικονομία είναι θέμα της πίστης και τι σημαίνει η ύπαρξη της εκκλησίας υπό της συνθήκες της οικονομικής παγκοσμιοποίησης.
Στο τρίτο κεφάλαιο « Εκκλησιολογία και οικονομική παγκοσμιοποίηση: Η συζήτηση στα πλαίσια της οικουμενικής διαδικασίας για εναλακτική παγκοσμιοποίηση στην υπηρεσία των ανθρώπων και της γης» (σσ. 119 – 141), παρουσιάζεται η σχετική με τον παραπάνω τίτλο συζήτηση που έγινε στο πλαίσιο της οικουμενικής διαδικασίας για την «AGAPE».
Στο τέταρτο κεφάλαιο «Το κείμενο Εναλλακτική παγκοσμιοποίηση στην υπηρεσία των ανθρώπων και της γης (Alternative Globalization Addressing People and Earth = AGAPE)» (σσ. 119 – 141), προσεγγίζεται το κείμενο «AGAPE» από θεολογική και εκκλησιολογική άποψη.
Ακολουθεί συνοπτική παρουσίαση των συμπερασμάτων και παράρτημα στο οποίο παρατίθενται δύο βασικά κείμενα της οικουμενικής πορείας για την AGAPE (το πρώτο σε μετάφραση του Α. Μπαϊραχτάρη) και μια γραφική παράσταση των σταθμών της πορείας αυτής από τη Harare το 1998 στο Porto Alegre το 2006. Ακολουθεί βιβλιογραφία, που επεκτείνεται όμως περιορισμένα, σε θέματα οικονομικής παγκοσμιοποίησης.
Στον γενικότερο προβληματισμό γύρω από το θέμα «παγκοσμιοποίηση και θρησκεία» δεν μπορούμε να πούμε ότι απαντά το βιβλίο. Το ενδιαφέρον του άλλωστε εστιάζεται στο κείμενο της οικουμενικής κίνησης και φυσικά εδώ είναι κατατοπιστικό και ενδιαφέρον. Επιπλέον συμβάλλει στον προβληματισμό γύρω από το ερώτημα εάν η οικονομία είναι θέμα πίστης και τι σημαίνει η ύπαρξη της Εκκλησίας σε ένα παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό με τα χαρακτηριστικά της συστημικής αδικίας, τη βία και τις απειλές κατά της ανθρώπινης ζωής.

Δημήτρης Μαγριπλής
Περιοδικό Σύναξη, τεύχος 119, σ. 114-15.
Δες και παλαιότερη ανάρτηση στην Ιδιωτική Οδό για το βιβλίο εδώ.

Σάββατο 18 Ιουνίου 2011

"ΚΡΥΦΕΣ ΕΝΟΧΕΣ" ήτοι ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΓΡΙΠΛΗ



Διηγήματα του Δημήτρη Μαγριπλή πρωτοδιάβασα Στον ίσκιο του Ήσκιου, το λογοτεχνικό - και όχι μόνο - ηλεκτρονικό περιοδικό του παμφίλτατου π. Παναγιώτη Καποδίστρια.
Με κέρδισαν αμέσως με την αμεσότητά τους, την διαπεραστική ειρωνεία τους, την αλήθειά τους. Εξ αρχής μου φάνηκαν αρκετά αυτοβιογραφικά, κι αυτό, επίσης, μου άρεσε.
Διαβάζοντας αυτά και άλλα διηγήματα στο βιβλίο που πρόσφατα κυκλοφορήθηκε υπό τον τίτλο
Κρυφές ενοχές, σκέφτηκα πως η τέχνη της γραφής μπορεί να είναι ταυτόχρονα ενοχική και απενοχοποιητική. Καταγγελτική και γι' αυτό λυτρωτική. Ενέχει το ιδιωτικό και το δημόσιο, συχνά σε ισόποσες δόσεις.
Τα διηγήματα του Δ. Μαγριπλή είναι ρεαλιστικά, χωρίς να τους λείπει η ποιητική ενατένιση.
Διαβάζονται μονορούφι. Άλλωστε μιλάμε για "κρυφές ενοχές" που ενυπάρχουν στον καθένα μας, έτσι ή αλλιώς.

Τα διηγήματα του Δ. Μαγριπλή θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι εικόνες. Εικόνες της καθημερινότητάς μας, που μας αφορούν άμεσα και που γυρεύουμε να μεταμορφώσουμε - στο μέτρο του ο καθείς. Μα θα πει κανείς πως έτσι είναι γενικώς τα διηγήματα. Ναι, αλλά στην περίπτωση του Μαγριπλή το καθημερινό δεν ξορκίζεται, αφού πάντα κάτι θα λείπει... Ούτε, πάλι, μυθοποιείται. Προσλαμβάνεται η στιγμή όσο τής αξίζει κάθε φορά.
Εύχομαι στον καθηγητή Δ. Μαγριπλή καλή συνέχεια, τόσο στην ακαδημαϊκή του καριέρα, όσο και στην λογοτεχνική παραγωγή.
Και επειδή, Αθηναίος αυτός, επέλεξε να ζει στην Κυπαρισσσία, αναφωνώ το του Δαμασκηνού (δάνειο από τον Ησαϊα):
"Εν τη κυπαρίσσω ως ηυδόκησας...".

Για τα διηγήματα του Δ. Μαγριπλή, διαβάστε και την παρουσίαση του π. Παναγιώτη Καποδίστρια εδώ.

Π.Α.Α.
Related Posts with Thumbnails